متن شما ناقص است: بخشی که گفته شده «در جریان یک بحث به من گفته شد» در ادامه نیامده است. لطفاً متنی را که می‌خواهید ترجمه شود، کامل ارسال کنید.

During the course of a discussion I was told:

«شما لیبرال نیستید».

“You are not liberal".

«چرا؟» از او پرسیدم.

"Why?" I asked him.

«آیا به وجود خدایی ایمان دارید؟» گفت.

"Do you believe in the existence of a God?" he said.

بله، من این کار را انجام می‌دهم.

"Yes, I do".

«آیا تو برای Him نماز می‌خوانی و روزه می‌گیری؟» «بله، می‌خوانم». Wait, I should translate faithfully: "Him" refers to Allah, capitalized in English. Persian translation should be natural: برای او / برای Allah... Names in Persian script. Better: «آیا برای او نماز می‌خوانی و روزه می‌گیری؟» «بله».

"Do you pray and fast for Him?" "I do".

«خب، پس تو لیبرال نیستی».

"Well, then you are not liberal".

بنابراین من از او پرسیدم:

Thereupon I asked him:

«چطور بگویم که من آزاداندیش نیستم؟» «چون تو به چیزهایی معتقدی که اصلاً هیچ وجودی ندارند»، او به من گفت. «و تو؟ شما مردم به چه چیزی اعتقاد دارید؟ به نظر تو چه چیزی جهان و زندگی را آفریده است؟» من از او پرسیدم.

"How do you say that I am not a freethinker?" "Because you believe in nonsense that has no existence at all," he told me "And you? What do you people believe in? What do you think created universe and life?" I asked him.

«طبیعت!» «اما طبیعت چیست؟» «طبیعت همان نیروی پنهانی است که بی‌کران است، اما جلوه‌هایی دارد که با حواس قابل درک است»، گفت. در پاسخ گفتم: «از این سخن تو چنین می‌فهمم که مرا از ایمان به نیرویی ناشناخته بازمی‌داری تا به نیرویی دیگر، که آن هم به همان اندازه ناشناخته است، ایمان بیاورم. اما پرسش این است که چرا باید خدای خود را به خاطر خدای دیگری که آن هم به همان اندازه ناشناخته و دروغین است، انکار کنم؛ به ویژه آنکه در خدای خویش آرامش، سکون و آسایش می‌یابم، در حالی که خدای دروغین طبیعت نه دعایم را اجابت می‌کند و نه مایه تسلی من است؟» خلاصه ماجرای پیشروها که از آزادی اندیشه سخن می‌گویند نیز همین است. برای ایشان آزادی اندیشه مترادف با آزادی انکار خدای خویش است. اما این آزادی اندیشه نیست، بلکه آزادی الحاد است. بر پایه این مقدمات، اسلام را متهم می‌کنند که آزادی اندیشه را محدود کرده است، صرفاً از آن رو که الحاد را منع می‌کند. اما پرسش این است: آیا آزادی اندیشه و الحاد یک چیزند، و آیا الحاد واقعاً شرط لازم آزادی اندیشه است؟ ایشان که فریفته تاریخ لیبرالیسم اروپایی شده‌اند، این نکته را نادیده می‌گیرند که اگر شرایط محلی خاصی در اروپا گسترش الحاد را ایجاب کرده، این بدان معنا نیست که همین امر باید در همه جای جهان رخ دهد.

"Nature!" "But what is Nature?" "It is the secret power that is limitless but has got manifestations which can be perceived by the sense organs," he said, At this I said: "I understand by this statement of yours that you prevent me from believing in an unknown power because you want me to believe in another equally unknown power. But the question is that why should I disown my God for the sake of another equally unknown but false god, especially when in the one I find peace, tranquility and comfort, whereas the false god of Nature neither answers my call, nor comforts me?" This in short is the case of the progressives who talk about freedom of thought. For them freedom of thought is synonymous to freedom of disowning one's God. This is, however, not freedom of thought but freedom of atheism. Starting with these premises they accuse Islam of restricting the freedom of thought simply because it prohibits atheism. But the question is: Is freedom of thought and atheism one and the same thing, and is atheism really a necessary precondition to the freedom of thought? Misled by the history of European liberalism they overlook the fact that if certain local circumstances necessitated the spread of atheism in Europe, this does not mean that the same thing should happen everywhere in the world.

بی‌شک، تصویری که کلیسا در اروپا از مسیحیت ارائه می‌داد، با سرکوب علم، شکنجه‌ی دانشمندان و انتقال مجموعه‌ای از دروغ‌ها و خرافات به نام کلام خدا، آزاداندیشان اروپا را به سوی الحاد سوق داد. روشنفکران اروپا ناچار بودند میان دو نگرش ناسازگار یکی را برگزینند:

There is no doubt that the image of Christianity as presented by the church in Europe with its suppression of science, torturing of scientists and passing on a set of lies an superstitions in the name of the word of God drove the free thinkers of Europe to atheism. The intellectuals of Europe had to choose between two irreconcilable attitudes:

باور فطری به خدا یا باور به حقایق علمی نظری و عملی.

the natural belief in God or the belief in theoretical and practical scientific facts.

روشنفکران اروپایی در طبیعت، گریزی جزئی از این دوراهی یافتند. پس به کلیسا گفتند: «خدای خود را پس بگیر، همان کسی که به نام او ما را به بردگی می‌کشی، باج‌های سنگین بر ما تحمیل می‌کنی، و ما را زیر دیکتاتوری ستمگرانه و خرافات قرار می‌دهی.

The European intellectuals found in Nature a partial escape from the dilemma. So they said to the church: "Take back your God in whose name you enslave us and impose on us burdensome exactions and subject us to tyrannous dictatorship and superstitions.

«اعتقاد به خدای شما ما را وادار می‌کند که زندگی زاهدانه‌ی راهبان و گوشه‌نشینان را پیش بگیریم؛ ما از اطاعت از فرمان شما سر باز می‌زنیم. بنابراین، خدایی تازه خواهیم داشت که بیشتر صفات خدای نخست را داراست، اما کلیسایی ندارد که ما را به بندگی بکشاند، و همچنان که خدای شما چنین می‌کند، هیچ تکلیف اخلاقی، فکری یا مادی بر ما تحمیل نمی‌کند.»

The belief in your God wants us to lead the ascetic life of hermits and recluses, we refuse to do your bidding. We shall, therefore, have a new God who possessed most of the qualities of the first God but who has no church to enslave us, nor does He impose on us any moral, intellectual or materialistic obligations as your God does".

در اسلام، چیزی به نام آنچه که ممکن است مردم را به سوی الحاد سوق دهد، وجود ندارد. در اینجا هیچ معمایی که ذهن را سرگردان کند، وجود ندارد. تنها یک خدا وجود دارد؛ او همه موجودات را آفریده و همه به سوی او بازمی‌گردند. این مفهومی روشن و ساده است که حتی طبیعت‌گرایان و ملحدان نیز ممکن است پذیرش یا تردید در آن را دشوار بیابند.

But in Islam there is no such thing as may drive people to atheism. There are no dilemmas here which puzzle the mind. There is only one God; He has created all beings and all will return to Him. It is a clear and simple concept which even the naturalists and atheists may find hard to reject or doubt.

در اسلام هیچ روحانی‌ای مانند آنچه در کلیسای اروپا وجود داشت، نیست. دین مال مشترک همه است و هر مسلمانی به اندازه‌ی توان طبیعی، معنوی و فکری خود حق دارد از آن بهره‌مند شود. همه‌ی مردم برابرند و بر پایه‌ی اعمالشان در زندگی با ایشان رفتار می‌شود. گرامی‌ترین مردم کسانی‌اند که خداترس‌اند، خواه مهندس باشند، خواه معلم، کارگر یا پیشه‌ور. اما دین یکی از این شغل‌های گوناگون نیست. در اسلام روحانیان حرفه‌ای وجود ندارند، از این رو عبادت اسلامی بدون میانجیگری روحانی انجام می‌شود. با این حال لازم است که عده‌ای به مطالعه‌ی فقه و حقوقی که نظم عمومی بر آن استوار است، تخصص داشته باشند. جایگاهی که متخصصان فقه و حقوق اساسی اسلامی دارند، بیش از جایگاه همتایانشان در کشورهای دیگر نیست. ایشان هیچ اقتدار یا امتیاز طبقاتی بر مردم ندارند؛ آنان فقط فقیهان و مشاوران دولت‌اند. در اینجا باید یادآور شد که الأزهر مؤسسه‌ای دینی است، اما مانند روحانیان کلیسا اختیار سوزاندن یا شکنجه‌ی مردم را ندارد. تنها کاری که الأزهر می‌تواند انجام دهد، به چالش کشیدن و نقد فهم یک فرد از دین است. اما از سوی دیگر، هر کسی از بیرون نیز می‌تواند فهم الأزهر از دین را به چالش بکشد و نقد کند، زیرا اسلام در انحصار هیچ فرد یا طبقه‌ای نیست. تنها کسانی به عنوان مرجع در مسائل دینی شناخته می‌شوند که با فهم عمیق خود از آن، آن را در زندگی عملی به کار می‌گیرند، بدون توجه به حرفه‌ی خودشان.

In Islam there are no churchmen such as the European church had. Religion is the common property of all and every Muslim is entitled to benefit from it as much as his natural, spiritual and intellectual equipment may permit. All people are equal and they are treated as they deserve in the light of their deeds in life. The more honored of all people are the God-fearing individuals whether they are engineers, teachers, workmen or craftsmen. But religion is not one of these so many occupations. There are no professional churchmen in Islam, so that Islamic worship is observed without the intercession of a churchman. But it is necessary that some people should specialize in the study of jurisprudence and Jaw on which public order is based. The status such specialists in Islamic jurisprudence and constitutional law enjoy is not more than that which their counterparts in other countries do. They are not entitled to any authority or class prestige over the people. They are just the jurisprudents and counsels of the state. It may be pointed out here that Al-Azhar is a religious institute but it does not have, as the churchmen did, the authority to burn or torture people. All that Al-Azhar can do is to challenge and criticize an individual’s understanding of religion. But on the other hand, anyone from outside can as well challenge and criticize Al-Azhar's understanding of religion, for Islam is not the monopoly of any individual or class. Only those persons are considered as an authority on questions of religion who in the light of their deep understanding of it apply it to practical life regardless of their own professions.

هنگامی که حکومت اسلامی برقرار شود، علما (دانشمندان اسلامی) به‌طور خودکار فرماندار، وزیر یا رئیس ادارات نخواهند شد. تنها تغییر این است که نظام حکومتی بر پایه شریعت اسلامی (قانون) – قانون خداوند – استوار خواهد بود.

When the Islamic rule is established the "Ulama" (Islamic scholars) will not automatically become the governors or ministers or heads of departments. The only change is that the system of rule will be based on Islamic Sharia (Law)-the law of God.

مهندسان همچنان مسئول کارهای مهندسی خواهند بود، پزشکان مسئول امور پزشکی خواهند بود، و اقتصاددانان زندگی اقتصادی جامعه را هدایت خواهند کرد، با این تفاوت که تنها اقتصاد اسلامی است که در آن صورت به آنان رهنمودها را ارائه خواهد داد.

The engineers will continue to be charged with the engineering works, the doctors will be responsible for medical affairs, the economists will direct the economic life of the community with the only change that the Islamic economy alone will then provide them with the guidelines.

تاریخ گواهی می‌دهد که نه دین اسلام و نه نظام حکومتی آن هرگز با علم یا با به‌کارگیری نظریه‌های علمی در تعارض قرار نگرفته‌اند. هیچ دانشمندی در اسلام به‌خاطر کشف یا اعلام یک حقیقت علمی سوزانده یا شکنجه نشده است. علم واقعی با دین اسلام و با این باور که خداوند همه چیز را آفریده است، در تضاد نیست. اسلام مردم را به مطالعهٔ آسمان‌ها و زمین و تأمل در آفرینش آن‌ها فرا می‌خواند تا از این راه به وجود خداوند پی ببرند. باید به یاد داشت که بسیاری از دانشمندان غربی که به خدا باور نداشتند، از راه پژوهش علمی درست به کشف وجود او رسیدند.

History bears witness that neither the Islamic faith nor its system of rule ever came into conflict with science or the application of its theories. No scientist in Islam has ever been burnt or tortured for discovering or announcing a scientific fact. True science is not in conflict with the Islamic faith and the belief that God created everything. Islam calls on people to study space and earth and to meditate on their creation in order to discover the existence of God. It should be remembered that many Western scientists who did not believe in God came to discover His existence through proper scientific research.

هیچ چیزی در اسلام وجود ندارد که مردم را به سوی الحاد سوق دهد. مدافعان الحاد در شرق، چیزی جز پیروان کورکورانه ارباب استعمارگر پیشین خود نیستند. آنان خواستار آزادی‌ای هستند که بتوانند به ایمان و هرگونه عبادت حمله کنند و مردم را به ترک دینشان فرابخوانند. اما چرا چنین آزادی‌ای را می‌خواهند؟ در اروپا، مردم به این سبب به دین حمله کردند که ذهن‌هایشان را از خرافات رها سازند و مردم را از ستم و استبداد آزاد کنند. اما اگر ایمان اسلامی از پیش همه آزادی‌ای را که به آن نیاز دارند یا خواستارش هستند به آنان می‌دهد، پس چرا باید به آن حمله کنند؟ حقیقت این است که این به اصطلاح لیبرال‌ها به آزادی اندیشه علاقه‌مند نیستند، بلکه بیشتر به گسترش فساد اخلاقی و هرج‌ومرج جنسی بی‌مهار علاقه دارند. آنان آزادی اندیشه را همچون نقابی برای پنهان کردن انگیزه‌های پست خود به کار می‌گیرند. این آزادی چیزی جز پوششی برای جنگ زشت آنان با دین و اخلاق نیست. آنان با اسلام مخالفند نه به این سبب که آزادی اندیشه را محدود می‌کند، بلکه تنها به این سبب که اسلام مدافع رهایی بشر از سلطه هوس‌های پست‌تر اوست.

There is nothing in Islam which may drive people on to atheism. The advocates of atheism in the East are but blind followers of their erstwhile colonialist masters. They want to be given the freedom to attack the faith and all kinds of worship and to urge people to abandon their religion. But why do they want such freedom? In Europe, people sought to attack religion in order to liberate their minds from superstition and to free people from oppression and tyranny. But if Islamic faith already gives them all the freedom they need to have or they clamor for, why should they attack it? The truth is that these so-called liberals are not interested in the freedom of thought but are rather more interested in spreading moral corruption and uncontrolled sexual anarchy. They use freedom of thought as a mask to hide their base motives. It is no more than a camouflage in their hideous war against religion and morality. They are against Islam not because it restricts freedom of thought but only because it stands for the liberation of mankind from the dominance of its baser passions.

مدافعان «آزاداندیشی» ادعا می‌کنند که نظام حکومتی اسلامی استبدادی است، زیرا دولت از قدرت‌های گسترده‌ای برخوردار است. بدتر از این، به گفتهٔ آنان، این است که دولت به نام دین که جاذبهٔ بسیار زیادی برای مردم دارد، از قدرت و اقتدار عظیمی برخوردار است. بنابراین مردم بی‌چون‌وچرا خود را تابع حکومت ستمگرانهٔ آن می‌کنند. آنان چنین نتیجه می‌گیرند که این قدرت‌های گسترده به دیکتاتوری می‌انجامد و مردم عادی به بردگانی بدل می‌شوند که حق اندیشیدن برای خود را ندارند. آزادی اندیشه برای همیشه از دست می‌رود. هیچ‌کس جرئت به چالش کشیدن حاکمان را ندارد و هر کس چنین کند، به شورش علیه دین و خدا متهم می‌شود.

The advocates of "free thinking" allege that the Islamic system of rule is dictatorial because the state has vast powers. The worst of it, they say, is that the state enjoys immense power and authority in the name of the faith which has a very great attraction for the people. So they blindfoldly subject themselves to its tyrannical rule. Thus, they conclude, these vast powers lead to dictatorship and the common people are made slaves with no right to think for themselves. The freedom of thought is lost for ever. None dare challenge the rulers and he who does is accused of rebellion against religion and God.

این اتهامات بی‌اساس بهترین پاسخ‌شان با رجوع به این آیات قرآن کریم داده می‌شود: ۱. «وَأَمْرُهُمْ شُورَىٰ بَيْنَهُمْ» (شوری: ۳۸). ۲. «وَإِذَا حَكَمْتُم بَيْنَ النَّاسِ أَن تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ» (نساء: ۵۸).

These false accusations are best refuted by referring to these verses of the Holy Qur'an : 1 “And their government is by counsel among themselves" (xlii: 38). 2. “And when you judge between people you judge with justice" (iv: 58).

ابوبکر، خلیفه اول، گفت: «تا زمانی که من از خدا و پیامبرش اطاعت می‌کنم، از من اطاعت کنید. اما اگر از خدا یا پیامبر نافرمانی کنم، دیگر حق اطاعت شما را نخواهم داشت.»

Abu Bakr, the first Caliph said: "Obey me so long as I obey God and His Prophet. But if I disobey God or the Prophet I shall no longer be entitled to your obedience".

عمر مسلمانان را خطاب قرار داد و گفت: «اگر در من کجی‌ای دیدید، مرا راست کنید». یکی از حاضران در پاسخ گفت: «به خدای متعال سوگند، اگر در تو کجی‌ای می‌یافتیم، با شمشیرهای خود تو را راست می‌کردیم».

Omar addressed the Muslims saying: "Put me right if you discover any crookedness in me". One of the audience retorted: “By God Almighty if we had found any crookedness in thee we should have put you right with our swords".

درست است که ظلم و استبداد به نام دین حکومت کرده‌اند. درست است که در برخی کشورها چنین ظلمی هنوز هم به نام دین سلطه دارد. اما آیا دین تنها نقابی است که دیکتاتورها از آن استفاده می‌کنند؟ آیا هیتلر به نام دین حکومت می‌کرد؟ امروز حتی در روسیه نیز پذیرفته شده است که استالین مستبد و دیکتاتوری بود که بر یک دولت پلیسی حکومت می‌راند.

It is true that oppression and tyranny ruled in the name of religion. It is also true that such oppression still dominates in some countries in the name of religion. But is religion the only mask used by dictators? Did Hitler rule in the name of religion? It is now admitted even in Russia, that Stalin was a tyrant and a dictator who ruled over a police state.

آیا استالین به نام دین حکومت می‌کرد؟ آیا همه‌ی دیکتاتورها و زورگویان، از مائو تسه‌تونگ و فرانکو و مالان در آفریقای جنوبی تا چیانگ کای‌شک در چین ملی‌گرا، به نام دین سلطه داشتند؟ بی‌گمان قرن بیستم که توانست از سلطه‌ی دینی رها شود، شاهد هولناک‌ترین دیکتاتوری‌ها بوده است؛ دیکتاتوری‌هایی که مردم را با نام‌های جذابی می‌فریفتند که نه کمتر از دین مقدس بودند.

But did Stalin rule in the name of religion? Do all tyrants and dictators including Mao Tse-tung, Franco, Malan in South Africa, Chiang Kai-shek in Na’ionalist China, dominate on behalf of religion? There is no doubt that the twentieth century which has managed to get rid of religious domination has witnessed the most monstrous dictatorships which beguile mankind by attractive names no less sacred than religion.

هیچ‌کس از دیکتاتوری دفاع نمی‌کند؛ هیچ انسان آزاداندیش و باوجدانی آن را تأیید نمی‌کند. اما هر اصل شریفی ممکن است مورد سوءاستفاده قرار گیرد و به‌عنوان نقابی برای پنهان کردن جاه‌طلبی‌های شخصی به کار رود. انقلاب فرانسه شاهد ارتکاب فجیع‌ترین جنایات به نام آزادی بود. اما این نباید بهانه‌ای برای مبارزه با آزادی تلقی شود. صدها انسان بی‌گناه به نام قانون اساسی زندانی، شکنجه یا کشته شدند. آیا در این صورت باید همه قانون‌های اساسی را لغو کرد؟ در برخی کشورها ظلم و ستم به نام دین حاکم شد. آیا از این‌رو باید همه ادیان را رها کنیم؟ رها کردن دین درست می‌بود اگر خود دین، به‌خودی‌خود، ستم و بی‌عدالتی را تبلیغ می‌کرد. این را درباره اسلام نمی‌توان گفت؛ اسلامی که شریف‌ترین نمونه‌های عدالت محض و انصاف را نه‌تنها میان خود مسلمانان، بلکه میان مسلمانان و دشمنان سرسخت‌شان برقرار ساخت.

No One would defend dictatorship; no man of free intellect and conscience would approve of it. But any noble principle can be exploited and used as a mask to hide personal ambitions. The French Revolution witnessed the most heinous crimes being committed in the name of liberty. But this should not be taken as a pretext for fighting against liberty. Hundreds of innocent people have been imprisoned, tortured or murdered on behalf of the constitution. Should all constitutions be annulled then? Oppression and tyranny dominated some countries in the name of religion. Should we, therefore, abandon all religions? It would be right to abandon religion if religion as such were to advocate oppression and injustice. This cannot be said of Islam which established the noblest examples of pure justice and equity not only among the Muslims themselves but between Muslims and their fatal enemies as well.

ظلم بهترین شیوه‌ای که با آن مبارزه می‌شود، آموزش دادن به مردم است تا به خدا ایمان بیاورند و به آزادی احترام بگذارند؛ آزادی‌ای که دین از آن دفاع و حمایت می‌کند. چنین مردمی به حاکم اجازه نخواهند داد که ستم کند، بلکه او را در حدود اختیارات قانونی‌اش نگه خواهند داشت. گمان نمی‌کنم هیچ نظامی هرگز به اندازه اسلام در پی برقراری عدالت و مقابله با ستم بوده باشد. اسلام بر مردم واجب کرده است که اگر حاکم ستمگر باشد، او را به راه درست بازگردانند. پیامبر ﷺ می‌فرماید: «هر کس منکری را ببیند، باید آن را تغییر دهد». و نیز می‌فرماید: «سخن حق گفتن در برابر حاکم ستمگر، بزرگ‌ترین جهاد است».

Tyranny is best fought by teaching the people to believe in God and to respect freedom which is defended and safeguarded by religion. Such people would not allow the ruler to commit injustice, but will keep him within the limits of his legal powers. I do not think that any system has ever aimed at the establishment of justice or the opposition of tyranny as much as Islam did. Islam made it a duty of the people to put the ruler right if he is unjust. The Prophet Says: "He who witnesses any vice should change it". He also says: "A word of Justice uttered before all unjust ruler is the greatest of Jihad (holy war)".

به همین اصول بود که مردم علیه عثمان، خلیفه سوم، شوریدند، زیرا باور داشتند که او از راه راست منحرف شده است، هرچند خود این شورش انحراف بزرگ‌تری را به بار آورد.

It was due to these very principles that the people revolted against Othman, the third Caliph, when they believed that he had deviated from the straight course though the revolution itself brought about even a greater deviation.

در پایان می‌خواهیم اندرزی به این «اندیشمندان آزاداندیش و مترقی» بدهیم. راه واقعی رهایی، کنار گذاشتن دین نیست، بلکه بخشیدن روحیه‌ای انقلابی به مردم است؛ روحیه‌ای که از ستم بیزار است و ستمگران را به راه می‌آورد. این روحیه، در اصل، همان روحیه‌ی مردم مسلمان است.

In conclusion we would like to drop a word of advice to these "progressive free thinkers". The true way of liberation is not the abandonment of religion but in giving people the revolutionary spirit which abhors injustice and rectifies the unjust. This spirit is essentially the spirit of the Islamic people.