برخی اغلب می‌گویند: «آیا امروز می‌توانیم همان مجازات‌های وحشیانه‌ای را اجرا کنیم که زمانی در صحرا اجرا می‌شد؟ آیا بریدن دست یک دزد به خاطر پنج شیلینگ جایز است؟ آیا چنین چیزهایی می‌تواند در قرن بیستم رخ دهد، قرنی که مجرم را قربانی جامعه می‌داند و معتقد است که او سزاوار درمان پزشکی است، نه مجازات؟» چگونه است که قرن بیستم کشتار چهل هزار انسان بی‌گناه در شمال آفریقا را جایز می‌داند، اما مجازات عادلانه یک مجرم را ممنوع می‌کند!! وای بر مردمانی که با سخنان فریبنده، اغلب حقیقت را پنهان می‌کنند!! این است تمدن قرن بیستم و بدی‌هایش. بیایید مفهوم جرم و مجازات در اسلام را بررسی کنیم.

Some people often say, "Can we apply today the same barbarous punishments which were applied long ago in the desert? Is it permissible to cut a thief's hand for five shillings? Could such things take place in the twentieth century, which regards the criminal as the victim of society and maintains that he is entitled to medical treatment rather than punishment?" How is it that the twentieth century permits the slaughter of forty thousand innocent people in North Africa but forbids the rightful punishment of one single criminal!! Woe to people from deceptive Words that often hide the truth!! So much for the twentieth century civilization and its evils. Let us discuss the concept of crime and punishment in Islam.

جرم اغلب به عنوان تجاوزی فردی علیه جامعه تلقی می‌شود. به همین دلیل، مفهوم جرم و مجازات ارتباطی نزدیک با مفهوم هر ملت از رابطهٔ فرد و جامعه دارد.

Crime is often regarded as an individual aggression against the community. That is why the concept of crime and punishment is closely connected with a nation's concept of the individual-community relationship.

کشورهای فردگرا، مانند دولت‌های سرمایه‌داری غربی، در تقدیس فرد زیاده‌روی می‌کنند؛ آنان فرد را مرکز تمام زندگی اجتماعی می‌دانند. چنین کشورهایی حق دولت را در محدود کردن آزادی فرد تنگ می‌کنند. این نگرش در تصور آنان از جرم و مجازات بازتاب می‌یابد. آنان با مجرمان همدردی می‌کنند و با آنان مهربانانه رفتار می‌کنند، زیرا ایشان قربانی شرایط فاسد، عقده‌های روانی و اختلالات عصبی‌ای هستند که نتوانسته‌اند بر آن‌ها غلبه کنند. از این رو، چنین دولت‌هایی تمایل دارند کیفرها را تا جایی کاهش دهند که، به‌ویژه در جرایم اخلاقی، دیگر مجازات تلقی نشوند.

Individualistic countries-such as the capitalist western states go too far in sanctifying the individual; they regard him as the centre of all social life. Such countries straiten the state's right to restrict the freedom of the individual. This attitude is reflected in their conception of crime and punishment. They sympathize with criminals and treat them kindly because they are victims of corrupted circumstances, psychological complexes and nervous disorders which they could not overcome. Therefore such states are inclined to reduce penalties until--especially in moral offences they are no longer regarded as punishment.

در این مرحله، روانکاوی وارد می‌شود تا جرم را توجیه یا توضیح دهد. شایان توجه است که فروید پرچمدار آن تحولِ تاریخی بود که مجرم را قربانیِ عقده‌های جنسیِ ناشی از سرکوب غرایز جنسی توسط جامعه، دین، اخلاق و سنت می‌دانست. بعدها همه مکاتب روانکاوان از الگوی فروید پیروی کردند، اما بسیاری از آنان با او هم‌عقیده نبودند که انرژی جنسی مرکز زندگی است. همه این مکاتب، مجرم را موجودی منفعل می‌دانند که قربانیِ شرایط عمومی و شخصیِ محیطی است که در آن پرورش یافته است. آنان به آنچه «جبر روانی» نامیده می‌شود باور دارند؛ یعنی انسان هیچ آزادی اراده یا عملی نسبت به انرژی روانی ندارد که به شیوه‌ای از پیش تعیین‌شده عمل می‌کند.

At this stage psycho-analysis comes in to justify or explain away the crime. It will be noted that Freud was the champion of the historical change which regarded a criminal as the victim of the sexual complexes resulting from the repression of the sexual instincts by society, religion. morality and tradition. Later all schools of psycho-analysts followed Freud's example but many of them did not agree with him that sexual energy was the centre of life. All such schools regard a criminal as a passive creature who is the victim of general and personal circumstances amidst which he was brought up. They believe in what is called "psychological determinism" that is to say, a man has no freedom of will or action with respect to the psychological energy which acts according to a predetermined manner.

از سوی دیگر، کشورهای کمونیستی بر این باورند که جامعه موجودیتی مقدس است که فرد نباید علیه آن شورش کند. از این رو، چنین دولت‌هایی مجازات‌های سنگینی از جمله اعدام و شکنجه را بر افرادی که علیه دولت شورش می‌کنند اعمال می‌نمایند.

On the other hand, communist countries maintain that the community is a sacred entity against which the individual must not rebel. Therefore, such states inflict great penalties including death and torture on individuals who rebel against the state.

کمونیسم جرائم را به ملاحظات اقتصادی، نه روانشناختی، نسبت می‌دهد—همان‌گونه که فروید و دیگر روانشناسان چنین می‌کردند. کمونیسم معتقد است جامعه‌ای که از بی‌نظمی اقتصادی رنج می‌برد نمی‌تواند فضیلت‌ها را پرورش دهد. از این رو، مجرمان نباید مجازات شوند. اما آیا کمونیست‌ها می‌توانند توضیح دهند که چرا جرائم ارتکاب می‌یابند، و چرا زندان‌ها و دادگاه‌ها هنوز در روسیه که اقتصاد آن بر پایه نظریه برابری مطلق اداره می‌شود، مورد استفاده قرار می‌گیرند؟

Communism refers offences to economic rather than psychological considerations--as Freud and other psychologists did. Communism holds that a society which suffers from economic disorder cannot foster virtues. Therefore criminals should not be punished. But can the communists explain why crimes arc committed, why prisons and courts are still in use in Russia where the economy is governed by the theory of absolute equality?

بی‌شک هم دیدگاه فردگرایانه و هم دیدگاه کمونیستی تا حدی درست‌اند.

There is no doubt that both individualistic and communist conceptions are partly true.

درست است که شرایطی که پیرامون فرد قرار دارد تأثیر بزرگی بر سرشت او دارد و عقده‌ی ناخودآگاه گاه ممکن است به جنایت بینجامد. اما انسان در رویارویی با چنین شرایطی موجودی کاملاً منفعل نیست. روان‌کاوان در این اشتباه می‌افتند که بر انرژی پویای درون انسان تمرکز می‌کنند، اما انرژی کنترل‌کننده‌ای را که کاملاً در ساختار انسان نهفته است نادیده می‌گیرند. همان انرژی‌ای که به کودک امکان می‌دهد غدد ترشحی خود را مهار کند و پس از سنی معین از خیس کردن بستر خویش پرهیز نماید، همان انرژی‌ای است که می‌تواند عواطف و کردارش را مهار کند، تا او پیوسته تسلیم شهوات سرکش و هوس‌های ناگهانی خود نشود.

It is true that circumstances surrounding an individual have a great effect on his constitution and that the subconscious complex may sometimes lead to crime. But man is not a completely passive being in confronting such circumstances. The psycho-analysts commit this mistake: they concentrate on the dynamic energy in man but they ignore the controlling energy which is quite inherent in the human system. The energy which enables a child to control his secretive glands and avoid wetting his bed after a certain age is the same energy which can control his emotions and actions so that he may not continuously give in to his unruly passions and sudden whims.

از سوی دیگر، شرایط اقتصادی بی‌تردید بر احساسات و رفتار افراد اثر دارد. درست است که گرسنگی، با از هم گسیختن روح و پرورش کینه، ممکن است به جرم یا فساد اخلاقی بینجامد. اما گفتن اینکه تنها عامل اقتصادی بر رفتار انسان تأثیر می‌گذارد، حقیقتی نیمه‌کاره است. واقعیت‌های زندگی در اتحاد جماهیر شوروی این ادعا را رد می‌کند، کشوری که مدعی است گرسنگی و فقر را از میان برده است.

On the other hand, economic conditions do have some effect on the feelings and actions of individuals. It is true that hunger, by disintegrating the spirit and breeding hatred, may lead to crime or moral corruption. But to say that only the economic factor influences human conduct is a half truth. It is belied by the facts of life in the Soviet Union which claims to have wiped out hunger and poverty.

سؤال اصلی این است: پیش از آنکه تصمیم گرفته شود آیا یک مجرم باید مجازات شود یا نه، باید میزان مسئولیت او در قبال جرمی که مرتکب شده تعیین گردد. شایان ذکر است که اسلام هنگام بررسی مسئله جرم و مجازات، این موضوع را در نظر می‌گیرد.

The main question is this: before deciding whether or not a criminal should be punished, we must determine the extent of his responsibility for the offence he committed. It is to be noted that Islam takes this into account when it considers the question of crime and punishment.

اسلام هرگز مجازاتی را بی‌دلیل و بی‌ملاحظه تجویز نمی‌کند و آن را بدون تأمل کافی اجرا نمی‌کند. در این زمینه اسلام نظریه‌ای یگانه دارد که بهترین‌های هر دو جهان را در خود جمع می‌کند: هم نظریه کمونیستی و هم نظریه فردگرایانه. اسلام ترازوی عدالت را به شیوه‌ای درست نگه می‌دارد و بر بررسی همه شرایط و اوضاعی که با جرم مرتبط است پافشاری می‌کند. هنگام بررسی یک جرم، اسلام همزمان دو نکته را در نظر می‌گیرد: دیدگاه مجرم و دیدگاه جامعه‌ای که تجاوز علیه آن صورت گرفته است. با توجه به چنین ملاحظاتی، اسلام مجازات عادلانه‌ای را تعیین می‌کند که مطابق با دستورهای منطق سالم و استدلال خردمندانه است و نباید تحت تأثیر نظریه‌های انحرافی و هوس‌های ملی یا فردی قرار گیرد.

Islam never prescribes punishments haphazardly nor does it execute these without due consideration. In this respect Islam has a unique theory which combines the best of both worlds: the communist as well as the individualistic theories. Islam holds the balance of justice in the right manner and insists on examining all conditions and circumstances connected with the offence. On studying a crime Islam takes into account two considerations at the same time; the viewpoint of the criminal and that of the community against which aggression took place. In the light of such considerations Islam prescribes the fair punishment which is in accordance with the dictates of sound logic and wise reasoning and which must not be affected by delinquent theories and national or individual whims.

اسلام مجازاتهایی بازدارنده مقرر کرده است که اگر سطحی یا بدون تأمل در آنها نگریسته شود، ممکن است ظالمانه یا خشن به نظر آید. اما اسلام چنین مجازاتهایی را اجرا نمیکند مگر آنکه یقین حاصل کند که جرم قابل توجیه نبوده و مجرم تحت هیچ تعهد و اجباری عمل نکرده است.

Islam imposes preventive punishments which may appear cruel or coarse if viewed superficially or without proper consideration. But Islam does not execute such punishments unless it ascertains that the crime was not justifiable or that the criminal was not acting under any obligation.

اسلام حکم می‌کند که دست دزد بریده شود، اما چنین مجازاتی هرگز اجرا نمی‌شود آنجا که کوچک‌ترین شکی وجود داشته باشد که دزد به‌واسطه گرسنگی به این جرم کشانده شده است.

Islam prescribes that a thief's hand should be cut, but such punishment is never inflicted where there is the slightest doubt that, he thief was impelled to crime by hunger.

اسلام مقرر کرده است که زناکار و زناکارہ هر دو باید سنگسار شوند، امّا این مجازات را تنها در صورتی اجرا نمی‌کند که آن دو افراد متأهل باشند و با دلیل قطعی و شهادت چهار شاهد عینی ثابت شود؛ یعنی زمانی که دو فرد متأهل آشکارا چنین جنایت هولناکی را مرتکب شوند.

Islam prescribes that both adulterer and adulteress should be stoned but it does not inflict such punishment unless they are married persons and upon conclusive evidence by four eye witnesses i.e. when two married persons flagrantly commit such a heinous crime.

لازم به ذکر است که اسلام نسبت به تمام مجازات‌هایی که مقرر کرده، احتیاط‌های مشابهی را در نظر گرفته است.

It is to be mentioned that Islam took similar precautions with respect to all the punishments it had prescribed.

این امر از قاعده‌ای روشن می‌شود که خلیفه سوم، عمر بن الخطاب، که یکی از برجسته‌ترین قانون‌گذاران اسلام به شمار می‌رود، وضع کرد. عمر به سخت‌گیری و استواری در اجرای احکام شریعت (قانون) شناخته می‌شد؛ از این رو نمی‌توان گفت که او در تفسیر قانون اهل مدارا بود. باید به یاد داشت که عمر در سال قحطی، هنگامی که احتمال می‌رفت مردم از سر گرسنگی به دزدی کشانده شوند، مجازات تعیین‌شده برای سرقت (قطع دست) را اجرا نکرد.

This is evident from a rule laid down by the third Caliph, Omar bin Al-Khattab who is considered as one of the most prominent legislators or Islam. Omar was known for his strict rigidity in enforcing the rules of Al-Sharia (law); therefore it cannot be said that he was lenient in the interpretation of the law. It should be remembered that Omar did not carry out the punishment prescribed for theft (cutting the hand) during the year of famine when there was some doubt that people might be impelled to theft by hunger.

این قاعده بهترین وجه با داستان زیر روشن می‌شود:

The above-mentioned rule is best illustrated by the following episode:

به عمر خبر رسید که برخی از پسران در خدمت حاطب بن ابی بلتعه، شتر مادهٔ مردی از قبیلهٔ مُزَینه را دزدیده‌اند. عمر پسران را بازخواست کرد و آنان به دزدی اعتراف کردند، پس دستور داد دستانشان بریده شود. اما پس از اندکی تأمل گفت: «به خدا سوگند، اگر نمی‌دانستم که شما این پسران را به کار می‌گیرید و گرسنه نگه می‌دارید تا برای خوردن آنچه بر ایشان حرام است مجاز شوند، دستانشان را می‌بریدم.»

"It was reported to Omar that some boys in the service of Hatib Ibn Abi Balta'a had stolen the she-camel of a man from the tribe of Muznah. When Omar questioned the boys they admitted the theft so he ordered their hands to be cut. But on second thoughts he said, “By God I would cut their hands if I did not know that you employ these boys and starve them so that they would be permitted to eat that which is prohibited unto them".

سپس او خطاب به کارفرمای آنان گفت: «به خدا سوگند، چون دست‌های آنان را قطع نکرده‌ام، تو را به جریمه‌ای که بر تو گران آید محکوم می‌کنم»، و دستور داد که دو برابر بهای شتر ماده را بپردازد.

Then he addressed their employer saying: “By God, since I have not cut their hands I am going to penalize you with a fine that shall pain you" and he ordered him to pay double the price of the she-camel".

این واقعه اصلی بسیار روشن و صریح را نشان می‌دهد: مجازات اجرا نمی‌شود در جایی که شرایطی وجود داشته که مرتکب خطا را به ارتکاب جرم وادار کرده است. این اصل با این سخن پیامبر ﷺ تأیید می‌شود: «اجرای حد را با شبهه دفع کنید».

This episode illustrates a. very clear and express principle; punishment win not be inflicted where there are circumstances which impelled the wrong-doer to commit the crime. This principle is supported by the saying of the prophet: “Avoid the execution of punishment by doubt".

اگر به سیاستی که اسلام در تعیین مجازات اتخاذ کرده است بنگریم، درمی‌یابیم که اسلام در وهله نخست می‌کوشد جامعه را از شرایطی که ممکن است به جرم بینجامد پاک سازد. پس از این پیشگیری، اسلام مجازاتی بازدارنده و عادلانه مقرر می‌کند که می‌تواند بر کسانی اعمال شود که برای جرم خود هیچ توجیه معقولی ندارند. اما هرگاه جامعه از پیش‌گرفتن شرایطی که ممکن است به جرم منجر شود ناتوان باشد، یا درباره وقوع جرم شبهه‌ای وجود داشته باشد، مجازات اجرا نخواهد شد و حاکم، مجرم را آزاد می‌کند، یا می‌تواند متناسب با میزان مسئولیت او در جرم، مجازاتی سبک (شلاق یا زندان) بر او تحمیل کند.

If we study the policy adopted by Islam in prescribing punishment we shall realize that Islam tries in the first place to purify society from circumstances that may lead to crime. After taking such precaution Islam prescribes a preventive and just punishment which may be inflicted upon persons who have no reasonable justification for their crimes. Where the community is unable to preclude circumstances which may lead to crime or where there is some doubt regarding the crime, the punishment will not be inflicted and the ruler will set the criminal free or he may inflict on him a light punishment (beating or imprisonment) in proportion to his extent of responsibility for the crime.

اسلام از طرق گوناگون می‌کوشد تا شرایطی را که ممکن است به جرم منجر شود از پیش بازدارد. اسلام می‌کوشد تا توزیع عادلانه‌ی ثروت را تضمین کند. حتی توانست در دوران عمر بن عبدالعزیز هرگونه فقر را از میان بردارد. دولت اسلامی مسئول تأمین معاش هر شهروند است، بدون توجه به دین، نژاد، زبان، رنگ یا جایگاه اجتماعی او. دولت همچنین مسئول تضمین کار شایسته برای همه‌ی شهروندان است. در جایی که کار موجود نباشد یا فردی توانایی کار کردن نداشته باشد، از بیت‌المال به او کمک داده می‌شود.

Islam strives by various means to preclude circumstances that may lead to crime. It strives to ensure a fair distribution of wealth. It even managed to wipe out all poverty in the regime of Omar bin Abdul Aziz. The Islamic state is responsible for the support of every citizen, regardless of his religion, race, language, color or social status. The state is also responsible for ensuring decent work for all citizens. Where work is not available or if an individual is incapable of working, aid will be given to him from the public treasury.

اسلام تمام انگیزه‌های ممکن برای سرقت را از میان برمی‌دارد، با این حال پیش از اجرای مجازات، همه شرایط جرم را بررسی می‌کند تا مطمئن شود که مجرم به ارتکاب جرم وادار نشده بود.

Islam precludes all possible motives for robbery yet it examines all circumstances of a crime to ascertain, before the infliction of the punishment, that the criminal was not impelled to commit crime.

اسلام به قدرت و شدت میل جنسی آگاه است، اما می‌کوشد این غریزه را از راه مشروع، یعنی ازدواج، ارضا کند. از این رو اسلام به ازدواج زودهنگام سفارش می‌کند و برای کسانی که خواهان ازدواج‌اند اما توان مالی آن را ندارند، از بیت‌المال کمک فراهم می‌آورد. از سوی دیگر، اسلام جامعه را از وسوسه‌هایی که شهوت‌ها را برمی‌انگیزند پاک می‌سازد. همچنین آرمان‌های بلند و نجیبانه‌ای مقرر می‌دارد که نیروی زیادی را که در وجود انسان فراوان است به مصرف می‌رساند و آن را در خدمت منافع عمومی قرار می‌دهد. اسلام ترجیح می‌دهد که اوقات فراغت صرف تلاش برای نزدیک‌تر شدن هرچه بیشتر به خدا شود. به این ترتیب، اسلام همه انگیزه‌هایی را که ممکن است به جرم بینجامد از میان برمی‌دارد. با این همه، اسلام در کیفر دادن شتاب نمی‌کند، مگر آنکه مجرم حرمت سنت‌ها را نادیده بگیرد و با ارتکاب زنا به شکلی آشکار، چنان‌که چهار شاهد عینی بتوانند او را ببینند، به مرتبه حیوانیت فروافتد.

Islam recognizes the strength and importunity of sex but it tries to satisfy the sexual instinct through legal means i.e. marriage. Therefore Islam advocates early marriage and provides aid from the public treasury for those who wish to get married yet cannot afford to do so. On the other hand, Islam purifies society from temptations which excite the passions. It also prescribes lofty and noble ideals which exhaust excessive vitality and direct it into the service of public interest. It prefers that leisure time should be spent in trying to become closer and closer to God. In this manner Islam eradicates all motives that may lead to crime. Nevertheless, Islam does not hasten to inflict punishment unless the criminal has disregarded traditions and degenerated to animality by committing adultery so openly that he could be seen by four eye-witnesses.

ممکن است گفته شود که شرایط اقتصادی، اجتماعی و اخلاقی کنونی ازدواج را برای جوانان دشوار می‌سازد و در نتیجه آنان به زنا کشیده می‌شوند. تا حدی در این سخن حقیقتی هست. اما آنگاه که اسلام به‌راستی به اجرا گذاشته شود، دیگر وسوسه‌های دیوانه‌کننده و سرکش که جوانان را به تباهی می‌کشاند وجود نخواهد داشت، و نه فیلم‌های سینمایی هرزه، نه روزنامه‌ها و نه ترانه‌های مبتذل. هیچ وسوسه‌ای برانگیزنده در خیابان‌ها گام برنخواهد داشت. فقری نیز نخواهد بود که مردم را از ازدواج بازدارد. تنها در آن هنگام است که از مردم خواسته می‌شود پاکدامن باشند، و آنان نیز می‌توانند پاکدامن باشند. در چنین حالتی می‌توان بر خطاکاران کیفر جاری کرد، زیرا آنان نه عذری دارند و نه توجیهی.

It may be said that the present economic, social and moral conditions make it difficult for young men to get married and consequently they are led to adultery. There is some truth in that. But when Islam is truly applied there will be no maddening crazy temptations which lead young men to corruption, and there will be no pornographic motion pictures, newspapers or songs. No exciting temptation will be walking along the streets. There will be no poverty which prevents people from marriage. It is then and only then that people may be called on to be virtuous and they can be virtuous. In such a case punishment may be inflicted on offenders because they have no excuse or justification.

پیش از تعیین مجازات، اسلام در وهله‌ی نخست می‌کوشد تمام شرایط و انگیزه‌هایی را که ممکن است به جرم بیانجامد از میان بردارد. اما حتی اگر پس از آن جرمی رخ دهد، اسلام می‌کوشد در صورت وجود هرگونه شک، از اجرای مجازات صرف‌نظر کند.

Before prescribing punishment, Islam tries in the first place to wipe out all circumstances and motives that may lead to crime. But even if after that a crime is committed Islam tries to waive the execution of punishment if there is any doubt about it.

آیا هیچ نظام دیگری می‌تواند با عدالت اسلام برابری کند؟

Could any other system match the justice of Islam?

از آنجا که برخی اروپاییان واقعیت مفهوم اسلامی جرم و مجازات را بررسی نکرده‌اند، کیفرهایی را که اسلام مقرر کرده وحشیانه و خوارکننده کرامت انسانی می‌دانند. آنان به‌اشتباه تصور می‌کنند که چنین کیفرهایی - مانند کیفرهای مدنی اروپایی - هر روز اجرا می‌شود. همچنین گمان می‌برند که جامعه اسلامی هر روز به اعدام، تازیانه، قطع دست و سنگسار می‌پردازد. اما واقعیت این است که چنین کیفرهای بازدارنده بسیار به‌ندرت اجرا شده‌اند. این که کیفر دزدی در طول چهارصد سال تنها شش بار اجرا شده، شاهد روشنی است بر این که چنین کیفری در درجه نخست برای پیشگیری از جرم وضع شده بود.

It is because some Europeans have not studied the reality of the Islamic concept of crime and punishment that they consider the punishments prescribed by Islam as barbarous and degrading to human dignity. They wrongly imagine that such punishments like the-European Civil punishments-will be inflicted every day. They also fancy that the Islamic society indulges in daily executions of flogging, hand-cutting and stoning. But the fact is that such deterrent punishments have been executed very rarely. The fact that the punishment for theft has been executed only six times throughout a period of four hundred years is clear evidence that such punishment was primarily meant to prevent crime.

باید به یاد داشت که اسلام، پیش از تجویز مجازات، هدفش پیشگیری از جرایم است. حتی در آن موارد بسیار نادری که چنین مجازات‌هایی اجرا شده، می‌توان مطمئن بود که کاملاً عادلانه بوده‌اند.

It should be remembered that Islam, before prescribing punishment, aims at the prevention of crimes. Even in the very rare cases when such punishments were inflicted we may be sure that they were quite just.

هیچ دلیلی وجود ندارد که برخی از اروپاییان از اجرای احکام اسلام بترسند، جز اینکه آنان از نظر سرشت مجرم هستند و بر ارتکاب جنایاتی پافشاری می‌کنند که هیچ توجیهی ندارد.

There can be no reason why some Europeans are afraid of the application of the rules of Islam except that they are criminal by nature and persist in committing crimes which lack all justification.

از سوی دیگر، برخی افراد چنین می‌پندارند که این مجازات‌ها هیچ کاربرد عملی ندارند. این درست نیست. این مجازات‌ها برای آن مقرر شده‌اند که کسانی را بترسانند که انگیزه‌ای معقول برای جرم ندارند، اما میل شدیدی به ارتکاب جرم دارند. هر قدر انگیزه‌های آنان نیرومند باشد، مجازات بی‌شک آنان را وادار می‌کند پیش از ارتکاب هر جرمی دوبار بیندیشند. درست است که برخی جوانان ممکن است از سرکوب جنسی رنج ببرند. اما تا زمانی که جامعه برای خیر عمومی تلاش کند و به همه اعضای خود توجه داشته باشد، جامعه از امنیت کامل نسبت به جان و مال افراد برخوردار است.

On the other hand, some persons imagine that such punishments have no practical significance. This is not true. These punishments were prescribed in order to frighten those individuals who have no reasonable motive for crime yet feel a strong desire for coIl1mitting crimes. However strong their motives may be, the punishment will surely make them think twice before committing any crime. It is true that some young men may suffer from sexual repression. But so long as the community works for the public good and cares for all its members, the community is entitled to full security with respect to persons and property.

از سوی دیگر، کسانی که بی‌دلیل روشنی به ارتکاب جرم گرایش دارند، به حال خود رها نمی‌شوند. اسلام تمام راه‌های ممکن را برای درمان آنان و بازگرداندنشان به حالت عادی به کار می‌گیرد.

On the other hand, those people who tend to commit crimes for no clear reason are not left to their fate. Islam tries all possible means to treat and restore them to normality.

افسوس است که برخی از جوانان تحصیلکرده و فقیهان معاصر، صرفاً از ترس آنکه اروپاییان ایشان را به بربریت متهم کنند، به کیفرهایی که اسلام مقرر داشته است حمله می‌کنند.

It is to be regretted that some cultured youths and modem jurisprudents attack the punishments prescribed by Islam simply because they are afraid of being accused of barbarism by Europeans.

من مطمئنم که چنین افرادی با مطالعهٔ حکمت تشریع اسلامی بسیار بهره خواهند برد۔

But I am sure that such people would benefit very much by studying the wisdom of the Islamic legislation.