اکثر مردم «تحصیل‌کرده» امروزی امروز با یک بحران دینی روبه‌رو هستند۔

The majority of the modern "educated" people are today faced with a religious crisis.

آیا دین واقعاً یک واقعیت زندگی است؟ شاید در گذشته چنین بوده باشد، اما آیا در دنیای امروز نیز همچنان چنین است، در جهانی که علم مسیر کل زندگی را تغییر داده و در آن جایی جز برای علم و آنچه حقایق علمی تأیید می‌کنند باقی نمانده است؟ آیا دین نیازی واقعی از نیازهای بشریت را نشان می‌دهد؟ یا اینکه چیزی کاملاً وابسته به ساختار مزاجی فرد است، به طوری که کسی لازم نیست به آن ایمان بیاورد، چرا که میان دو حالت ایمان و کفر هیچ تفاوتی نیست؟

Is religion really a fact of life? It might have been one in the past, but does it still remain so in the world of today when science has changed the whole course of life, and when there is no place in it for anything save science and what scientific facts approve of? Does religion represent a genuine need of humanity? Or is it something wholly dependent upon the temperamental constitution of an individual so that one may not believe in it as there is no difference between the two states of belief and unbelief '?

وقتی درباره اسلام سخن می‌گویند، همان بحران فکری را نشان می‌دهند. هنگامی که مبلغان اسلام به آنان می‌گویند که اسلام صرفاً یک عقیده نیست، و نیز تنها پرورش روح یا پالایش و تربیت فضایل انسانی نیست، بلکه کلی هماهنگ است که شامل یک نظام اقتصادی عادلانه، سازمان اجتماعی متعادل، قوانین مدنی، کیفری و بین‌المللی، نگرشی فلسفی به زندگی، و نیز نظامی برای آموزش بدنی نیز می‌شود، و همه‌ی اینها از همان عقیده‌ی بنیادین اسلام و سرشت اخلاقی و معنوی آن سرچشمه می‌گیرد، این "تحصیل‌کرده‌ها" بسیار سردرگم می‌شوند. زیرا گمان می‌کردند که اسلام از دیرباز از میان رفته و چون کهنه شده و تمام کارایی خود را از دست داده است. از همین رو شگفت‌زده می‌شوند وقتی می‌شنوند که مسلمانان متدین می‌گویند اسلام متعلق به گذشته‌ای دور نیست، کهنه یا منسوخ نشده، بلکه حتی در همین زمان نظامی زنده و پررونق برای زندگی است، زیرا در خود عناصری از زندگی دارد که هیچ نظام دیگری شناخته‌شده برای بشریت، از جمله سوسیالیسم، کمونیسم یا هر نظام دیگر، چنین عناصری ندارد.

Talking about Islam they betray a similar state of intellectual crisis when the missionaries of Islam tell them that Islam is not a mere creed, nor does it represent simply an edification of souls, or a refinement and training of human virtues but is rather a harmonious whole that also includes a just economic system, a well-balanced social organization, codes of civil, criminal as well as international law, & philosophical outlook upon life along with a system of physical instruction, all of these flowing from the same fundamental creed of Islam and its moral and spiritual temperament. When they hear all this, these "educated" people are greatly perplexed, for they supposed that Islam had since long ceased to exist as it has become outmoded and had exhausted all its usefulness. That is why they are surprised when they hear devout Muslims saying that Islam does not belong to a remote past, it is not obsolete or antiquated but is a living and flourishing system of life even at the present moment, as it holds within itself such elements of life as no other system known to humanity does including socialism as well as communism or any other system.

آنها از این همه شگفتی‌شان حد نمی‌شناسند، و دیگر نمی‌توانند خویشتن‌داری کنند؛ پس بر سر این مبلغان کلام خدا فریاد می‌زنند: آیا این همه را دربارۀ دینی برای ما می‌گویید که بردگی، نظام فئودالی و سرمایه‌داری را تأیید می‌کند؟ نظامی که زن را جز نیمی از یک مرد نمی‌داند و او را در چارچوب خانه‌اش زندانی می‌کند؛ نظامی که کیفرهایی چون سنگسار تا حد مرگ، قطع عضو و شلاق را مقرر می‌دارد؛ نظامی که مردمش را با صدقه زنده می‌گذارد؛ نظامی که آنان را به طبقات گوناگون تقسیم می‌کند که برخی دیگری را استثمار می‌کنند؛ نظامی که برای توده‌های زحمتکش هیچ امنیت زندگی شایسته‌ای فراهم نمی‌آورد؛ و نظامی که چنین و چنان است. چگونه ممکن است چنین نظامی امروز حتی بر پای خود بایستد، تا چه رسد به بقای آن در آینده؟ چه رسد به پیروزی و موفقیت در رقابت، چگونه ممکن است چنین نظامی حتی در مبارزۀ ایدئولوژیک بی‌امان کنونی میان نظام‌های اجتماعی-اقتصادی گوناگون جدید دوام آورد؟

At this their surprise exceeds limits, they can no more contain themselves, so they scream at these preachers of Gods words: Do you tell us all this about the religion that approves of slavery, feudalism and capitalism-the system which holds that woman is only a half-man and imprisons her within her household; which prescribes such punishments as stoning to death, mutilation and whipping; which lets its people live on charity; which splits them up into different classes, some exploiting the other; a system which provides no security of decent living to the toiling people; and a system which is such and such, how is it possible that such a system should even hold its own today, let alone its survival in the future? Not to speak of its triumph and contending successfully, how can such a system even hold out in the ruthless ideological struggle going on at present among different modern socio-economic systems?

پیش از آنکه بیش از این پیش برویم، بیایید لحظه‌ای درنگ کنیم و ببینیم این «تحصیل‌کردگان» شکاک چه کسانی هستند. این شکاکیت از کجا سرچشمه می‌گیرد؟ آیا این نگرش ذهنی نتیجهٔ اندیشهٔ آزاد خودِ آنان است، یا صرفاً سخن دیگران را تکرار می‌کنند، بی‌آنکه حتی آن را درست بفهمند؟

Before proceeding further let us, however, pause awhile and see as to who these "educated" skeptics are? Whence does their skepticism originate? Is this attitude of mind a result of their own free thinking or are they merely parroting the words of other, without even so much as understanding them?

حقیقت این است که شکاکیتی که این آقایان از خود نشان می‌دهند، هیچ‌گونه نتیجهٔ تفکر مستقل خودشان نیست و در ذهن خودشان به‌عنوان چنین، سرچشمه نگرفته است. برای یافتن منشأ واقعی آن، ناگزیریم کمی به عقب، به تاریخ دوران جدید بازگردیم.

The fact is that the skepticism exhibited by these gentlemen is not at all a result of their own independent thinking, nor did it originate in their own minds as such. For its true source we win have to go back a little over the history of modern times.

در قرون وسطا میان اروپا و جهان اسلام جنگ‌های صلیبی رخ داد. نبردهای سختی میان این دو درگرفت که پس از آن دورانی آمد که در آن میان دو اردوگاه تعلیق خصومت‌ها دیده شد، اما دشمنی آن‌ها نسبت به یکدیگر هرگز پایان نیافت، چنان‌که آنچه لرد آلنبی در جریان اشغال بریتانیایی اورشلیم در جنگ جهانی اول به صراحت گفت، به خوبی گواه آن است: «اکنون جنگ‌های صلیبی به پایان رسیده است!» همچنین باید در نظر داشت که در دو قرن اخیر، امپریالیسم اروپایی همواره با شرق اسلامی در ستیز بوده است.

The Middle Ages witnessed crusades between Europe and the world of Islam. Furious battles were fought between the two after which followed a period that saw a suspension of hostilities between the two camps but their hostility towards each other never ended as is well borne out by what Lord Allenby said in clear terms on the occasion of the British occupation of Jerusalem in World War I: "Now have the crusades come to an end!' We must also keep in mind that during the last two centuries European imperialism remained in conflict with the Islamic Orient.

انگلیسی‌ها در سال ۱۸۸۲، پس از خیانت توفیق، وارد مصر شدند. آنان با او بر سر طرحی برای اشغال نظامی مصر توطئه کردند تا انقلاب مردمی به رهبری عرابی را خنثی کنند. از آن پس، سیاست ناگزیر انگلیس بر یک هدف اساسی استوار بود: تحکیم هرچه بیشتر سلطه‌شان بر جهان اسلام و حفظ منافعشان از گزند روح واقعی اسلامی شرق. در این زمینه مایلیم به سخنی اشاره کنیم که مستر گلادستون، نخست‌وزیر بریتانیا در عصر ویکتوریا، در مجلس عوام بیان کرد. او در حالی که قرآن کریم را در دست بالا گرفته بود، به نمایندگان مجلس گفت: «تا زمانی که مصریان این کتاب را با خود دارند، هرگز نخواهیم توانست در آن سرزمین آرامش یا صلح داشته باشیم».

The British stepped into Egypt in 1882 following Taufiq's treachery. They hatched a plot with him for the military occupation of Egypt in order to thwart the popular revolution under the leadership of Orabi. Thereafter the British policy of necessity revolved around one basic aim: strengthening their hold more and more on the Islamic world and safeguarding their interests from being swept away by the true Islamic spirit of the Orient. We would in this respect like to refer to what the British Prime Minister of the Victorian age, Mr. Gladstone said in the House of Commons. Holding up the Holy Qur'an in his hands he told the members of the House: "So long as the Egyptians have got this book with them, we will never be able to enjoy quiet or peace in that land".

طبیعی است که سیاستی که انگلیسی‌ها دنبال می‌کردند، تمسخر احکام و اصول اسلامی بود، زدودن احساس تقدس آن‌ها از دل‌های مسلمانان بود، و ترسیم اسلام با سیاه‌ترین رنگ‌ها تا مسلمانان به آن نگاه تحقیرآمیز داشته باشند و در گذر زمان آن را یکسره کنار بگذارند. آن‌ها همه این کارها را انجام دادند تا چنگ استعماری خود را بر این کشور محکم‌تر کنند.

Naturally the policy pursued by the British was one of deriding Islamic laws and principles, of exiling the sense of their sanctity from Muslims' hearts, and of painting Islam in the blackest of colors so as to make them look down upon it and in due course of time to discard it totally. They did all this in order to tighten up their imperialistic grip on this country.

سیاست آموزشی‌ای که آنان در مصر در پیش گرفتند چنان بود که دانش‌آموزان را نسبت به حقیقت اسلام کاملاً ناآگاه می‌گذاشت؛ جز این‌که اسلام را دینی می‌دانستند که شامل عبادات، نمازها، ستایش و تسبیح خداوند و پیگیری آیین‌های عرفانی است؛ و این‌که قرآن کتابی است که برای طلب برکات خداوند خوانده می‌شود، و اسلام دعوتی نظری به پیروی از والاترین و بخشنده‌ترین اصول اخلاقی است. دانش‌آموزان هرگز درباره‌ی اسلام به‌عنوان یک نظام اجتماعی و اقتصادی حکومت‌داری، یا به‌عنوان یک قانون اساسی، یا به‌عنوان مبنای سیاست داخلی و خارجی، یا به‌عنوان یک نظام آموزشی، یا به‌عنوان شیوه‌ی زندگی و ناظر بر زندگی، چیزی نشنیدند. در عوض، آنچه به آنان آموخته می‌شد شبهاتی بود که خاورشناسان و دیگر صلیبیون اروپایی علیه اسلام مطرح کرده بودند، تا مسلمانان را از دینشان روی‌گردان سازند و به آسانی تسلیم ترفندهای شوم استعمار گردند.

The educational policy they adopted in Egypt was such as left the students quite ignorant about the reality of Islam, except that it was a religion embracing worships, prayers, praising and glorifying God, and pursuing mystic practices; that the Qur'an was a book read in order to invoke God's blessings and that Islam was a theoretical invitation to pursue the noblest and most generous of moral precepts. Students were never told anything about Islam as a socio-economic system of government or as a constitution, or as a basis of internal and external policy, or as a system of education, or as a way of life and a watcher over life. What they were taught instead was the doubts cast against Islam by the orientalists and other European crusaders in order to make the Muslims forsake their religion and succumb easily to the evil machinations of imperialism.

به آنان آموزانده شد که تنها نظام اجتماعی واقعی موجود، همان است که اروپا داشت؛ تنها نظام اقتصادی درست، آن است که فیلسوفان اروپایی تصور کرده بودند؛ و شکل صحیح و مناسب‌ترین حکومت مشروطه، همان است که اروپاییان به‌واسطه آزمایش‌های گوناگون خود به آن رسیده بودند. به آنان آموزانده شد که حقوق بشر نخستین بار توسط انقلاب فرانسه به رسمیت شناخته شد، که دموکراسی را مردم انگلیس پرورانده و همگانی کردند، و که این امپراتوری روم بود که هرگونه پایه‌ای برای تمدن فراهم آورد. به‌طور خلاصه، بریتانیایی‌ها اروپا را به‌صورت غولی سرکش اما نیرومند ترسیم کردند که هیچ‌کس در برابر پیشرفتش نمی‌ایستد و آن را متوقف نمی‌سازد، در حالی که شرق را به‌صورت زیردستی کوته‌قامت معرفی کردند که هیچ جایگاه مستقلی ندارد جز فرمانبرداری از اروپا و وابستگی کامل به آن در نگرش اجتماعی و فرهنگی‌اش.

They were taught; that the only genuine social system in existence was that which Europe possessed, the only true economic system was one that was conceived by the European philosophers, the right and most appropriate form of constitutional government was what the Europeans, thanks to their various experiments, evolved. They were taught that the rights of man were first taken cognizance of by the French Revolution, that democracy was fostered and made popular by the English people, and that it was the Roman Empire that provided any basis of civilization. In short, the British depicted Europe as a rebellious but mighty giant with none to stand in its way or check its progress whereas they presented the East as a dwarfish underling with no standing of its own save that of subordination to Europe and complete dependence upon it for its social and cultural outlook.

این سیاست سیاسی سرانجام به ثمر نشست. در میان مصریان نسل‌هایی پدید آمدند که هرگونه اندیشه‌ای درباره شخصیت خویش یا هستی فرهنگی مستقل‌شان از آنان سلب شده بود. آنان کاملاً شیفته اروپا بودند؛ با کمال فداکاری آن را می‌پرستیدند؛ نه با چشم خود می‌توانستند ببینند و نه دیگر توانایی اندیشیدن به خودی خود برایشان باقی مانده بود؛ آنچه را اروپاییان می‌خواستند که ببینند، همان را می‌دیدند؛ و آنچه را آنان می‌خواستند که بیندیشند، همان را می‌اندیشیدند.

This political policy at last took effect. Among the Egyptians there sprang up generations who were shorn of any thought of their individuality or independent cultural existence. They were completely enthralled by Europe; they worshipped it most devotedly; they could neither see with their own eyes nor were they any more left capable of thinking for themselves; they would see just what the Europeans wanted them to see; and they thought what they wished them to think.

روشنفکران «تحصیلکرده» امروز، بیانگر اوج آنچه هستند که استعمارگران با مانورهای سیاسی خود در این کشور به دست آوردند.

The "educated" intelligentsia of today represents as such the culminating point of what the imperialists with their political maneuvers achieved in-this country.

این مردم بیچاره از اسلام جز شک چیزی نمی‌دانند. آگاهی‌شان از اسلام جز آنچه از اربابان اروپاییشان به ایشان رسیده، چیزی نیست. به همین سبب دیده می‌شوند که مانند آنان فریاد می‌زنند و از جدایی دین از دولت و جدایی علم از اسلام دفاع می‌کنند.

These poor people know nothing about Islam but doubt. About Islam they have no information save what they received through their European masters. That is why they are seen shouting like them advocating the separation of religion from the state and of science from Islam.

اما آنان در نادانی خود از این واقعیت غافل‌اند که دینی که اروپا خود را از زیر بار آن رها کرد، با آنچه طرفداران ایدئولوژی اسلامی مردم را به پذیرفتن آن فرامی‌خوانند، تفاوتی بنیادین داشت؛ و آن شرایط خاصی که در آن زمان بر اروپا حاکم بود و آن را به روی‌گردانی از دین واداشت، تنها به همان بخش از جهان محدود می‌شد. هیچ چیز از این دست هرگز در شرق اسلامی رخ نداده است و احتمال وقوع آن در آنجا نیز وجود ندارد. از این رو، هنگامی که آنان هم‌وطنان خود را به کنار نهادن اسلام فرامی‌خوانند یا اعلام می‌کنند که اسلام نباید در اداره امور اجتماعی، سیاسی و اقتصادی جامعه و زندگی نقشی داشته باشد، در واقع تنها اندیشه‌های وارداتی ارباب خود را بازگو و تکرار می‌کنند.

But in their ignorance they pass by the fact that the religion that Europe shook off was one quite different from what the advocates of Islamic ideology call upon people to adopt; and that the particular circumstances that prevailed in Europe at the time and made it turn its back upon religion were confined to that region of the world only. Nothing of the sort ever happened in the Islamic orient; nor is there any likelihood of its ever happening there. Thus when they call upon their countrymen to discard Islam or declare that Islam should have no say in the management of social, political and economic affairs of community and life, they are merely expressing and parroting the imported thoughts of their masters.

اروپا صحنهٔ درگیری میان دین و علم بود، زیرا کلیسا در آنجا برخی نظریهها و جزمها را به شکلی خودسرانه پذیرفته بود (که آنها را از یونان به ارث برده بود).

Europe was the scene of a conflict between religion and science, because the church there had arbitrarily embraced certain theories and dogmas (inheriting them from Greece)

و بر این باور پافشاری می‌کردند که این نظریه‌ها مقدس و حقیقتی قطعی‌اند. از این رو، هنگامی که علم نظری و تجربی خطا و بطلان این نظریه‌ها را آشکار ساخت، مردم آنجا جز این راهی نداشتند که به علم ایمان آورند و کلیسا و دینی را که این روحانیون نمایندهٔ آن بودند انکار کنند. نبرد میان دین و علم شدت گرفت و اشتیاق به رهایی از سلطهٔ این مردان دینی فزونی یافت، زیرا کلیسا در اروپا برای خود قدرتی الهی قائل شد و آن را به شیوه‌ای بسیار ستمگرانه به اجرا درآورد. بدین ترتیب، دین در نظر مردم آنجا به هیولایی نفرت‌انگیز بدل شد که هم در ساعات کار و هم در ساعات خواب آنان را آزار می‌داد. دین از مردم باج‌های سنگین می‌ستاند و ایشان را به وضعیتی ذلت‌بار از فرمانبرداری روحانیون می‌کشاند، افزون بر آنکه آنان را وا می‌داشت که به نام خدا، مزخرفات و خرافات را ببلعند. شکنجه دانشمندان و سوزاندن ایشان زنده‌زنده، تنها به این دلیل که مثلاً می‌گفتند زمین گرد است، زشت‌ترین جنایتی بود که این وظیفهٔ مقدس را بر عهدهٔ هر فرد خردمند، آزاداندیش و وجدان‌دار آنجا می‌گذاشت که به یاری نیروهایی برخیزد که در پی نابودی این هیولای نفرت‌انگیز بودند، یا دست‌کم آن را به زنجیر بکشند تا دیگر مردم را آزار ندهد و ستم نکند، و نیز به آن سبب که با تحریف دین و القای این پندار که دین چیزی جز دروغ و باطل در بر ندارد، به خود دین زیان می‌رساند.

and insisted that they were sacred and a gospel truth. So when the theoretical and the empirical science demonstrated the error and fallacy of these theories, the people there had no other course but to believe in science and disbelieve in the church as well as in the religion these churchmen stood for. The war between religion and science gained in intensity and the enthusiasm to get free from the dominance of these religious men increased as the church in Europe conferred upon itself divine power and proceeded to enforce it in a most tyrannical manner. Thus for the people there religion came to signify an abominable ghoul that harassed them in their working no less than in their sleeping hours. It exacted from men costly extortion and reduced them to an abject state of subordination to the churchmen, besides calling upon them to swallow nonsense and superstitions in the name of God. The torturing of scientists and burning them alive because they said, for instance, that the earth was round, was the ugliest of crimes that made it a sacred duty of every sensible, free-thinking and conscientious individual there to come forward and help the forces that sought to destroy this abominable ghoul or at least put it in chains so as not to let it ever again harass and oppress the people besides harming the cause of religion by misrepresenting it and making others feel as if religion contained nothing but falsehood and untruth.

اما ما که در شرق اسلامی زندگی می‌کنیم، چرا باید علم را از دین جدا بدانیم، یا معتقد باشیم که این دو با هم در تضادند و در جنگ‌اند؟ آیا حتی یک حقیقت علمی یافت شده که با اسلام و عقیده‌ی بنیادین آن در تناقض باشد؟ آیا دانشمندان هرگز در قلمرو اسلام مورد آزار و شکنجه قرار گرفته‌اند؟ تمام تاریخ اسلام پیش روی ماست و گواهی می‌دهد که پزشکان بزرگ، ستاره‌شناسان، ریاضی‌دانان، فیزیکدانان و همچنین شیمی‌دانان بسیاری وجود داشته‌اند، اما هرگز به‌سبب دیدگاه‌هایشان آزار ندیده‌اند. هیچ اثری از تعارض میان علم و باورهای دینی در اندیشه‌ی این دانشمندان بزرگ مسلمان یافت نمی‌شود. همچنین میان ایشان و حاکمان وقت هیچ دشمنی‌ای که به رنج یا سوزانده‌شدن آنان منجر شود وجود نداشته است.

But what about us, we who live in the Islamic East? Why should we separate science from religion or hold that the two are at variance and war with each other? Is there even a single scientific fact which has been found to contradict Islam and its basic creed? Were scientists ever subjected to persecution in the domain of Islam? The whole history of Islam is before us. It testifies that there have been great doctors, astronomers, mathematicians, physicists as well as chemists but never were they persecuted for their views. There is no trace of any conflict between science and their religious beliefs to be found in the minds of these great Muslim scientists. Nor did there exist any hostilities between them and the ruling authorities such as might have led to their suffering or burning alive.

چه چیزی باعث می‌شود که این افراد «تحصیل‌کرده» خواستار جدایی دین از علم باشند، و بدون هیچ درک یا آگاهی‌ای از اسلام، به آن حمله کنند و عیب‌جویی نمایند؟ فریاد تب‌آلود آنان چیزی جز نشانه‌ی زهری نیست که استعمارگران، البته بی‌آنکه خودشان بدانند، به آنان خورانده‌اند.

What is it then that makes these "educated" people plead for separation of religion from science, for attacking Islam and finding faults with it without any understanding or knowledge of it? Their feverish crying is nothing but a symptom of the poison that had been administered to them by the imperialists, of course, without their knowing it.

این گروه از «نخبگان تحصیل‌کردہ» اصلاً در ذهن من نبود، هنگامی که این کتاب را می‌نوشتم۔

This class of the "educated" elite was not at all in my mind when I wrote this book.

آنان هرگز به آنچه حق است بازنخواهند گشت، مگر آنگاه که اربابانشان در غرب نیز به سوی آن روی آورند، پس از آنکه از تمدن مادی‌گرا و بی‌خدای خود ناامید شوند و دریابند که آن هیچ رستگاری‌ای برایشان به ارمغان نمی‌آورد، و در نتیجه به نظامی از زندگی بازگردند که همزمان معنوی و در عین حال عملی باشد؛ نظامی که به همان اندازه که زندگی را در بر می‌گیرد، باور را نیز در خود دارد، و این دو را یکجا و در یک زمان.

They would never return to what is right until their masters in the West also do turn towards it after despairing of their Godless materialistic civilization and recognize that it can bring them no salvation, and so return to a system of life that is at once spiritual as well as practical-a system embracing belief no less than life at once and at the same time.

من این کتاب را بیشتر برای گروه دیگری از مخاطبان نوشته‌ام: جوانان صادق و روشن‌ضمیری که صمیمانه آرزو دارند حقیقت را بیابند، اما شبهات و دروغ‌هایی که قدرت‌های استعماری فریبکار درباره اسلام پراکنده‌اند، آنان را ناتوان ساخته و نمی‌توانند نور را ببینند یا پاسخ این دروغ‌ها را دریابند. بدین ترتیب، در تاریکی سرگردان مانده‌اند؛ زیرا بردگان استعمار و شیطان‌های کمونیسم نمی‌گذارند که آنان به راه راست، یعنی راه آزادی، عزت و بزرگی، گام نهند. این کتاب را به همین گروه روشن‌ضمیر و صادق از جوانان تقدیم می‌کنم و امیدوارم که خداوند مرا یاری دهد تا شبهات درباره اسلام را از ذهن ایشان بزداید.

I had rather another class before me in writing this book-the sincere and enlightened youth, who earnestly wish to find out the reality, the truth, but the doubts and lies spread about Islam by the deceitful imperialistic powers leave them helpless to see the light, or the answer to these lies, and so they are left groping about in darkness, for the slaves of imperialism and the devils of communism would not let them march out to the right paththe path to freedom, honor and sublimity. It is to this enlightened and sincere group of young men that I present this book and hope that it may please God to help me dispel doubts about Islam from their minds.