آیا مالکیت خصوصی یک گرایش طبیعی است؟

Is private ownership a natural propensity?

کمونیست‌ها و هم‌مسلکان آنان اصرار دارند که چنین نیست. آنان ادعا می‌کنند که در نخستین جوامعی که در آن «کمونیسم نخستین» حاکم بود، مالکیت خصوصی وجود نداشت. به گفتهٔ ایشان، همهٔ چیزها اموال عمومی بود که میان همهٔ مردم، که با روحیهٔ محبت، همکاری و برادری راهنمایی می‌شدند، تقسیم می‌شد. آنان با تأسف فراوان از اینکه چنین «عصر فرشته‌گونه‌ای» دوام نیافت، ابراز پشیمانی می‌کنند؛ زیرا کشف کشاورزی، منازعاتی را دربارهٔ زمین‌های کشت‌شده و ابزار تولید به همراه آورد. این امر به ناگزیر به جنگ انجامید. کمونیست‌ها مدعی‌اند که بشریت تنها با بازگشت بیشتر به «کمونیسم نخستین»، یعنی وضعیتی که در آن هیچ‌کس مالک چیزی نبود و تولید به‌طور برابر میان همهٔ مردم تقسیم می‌شد، می‌تواند به این شر هولناک پایان دهد. آنان بر این باورند که تنها این راه است که می‌تواند صلح، محبت و هماهنگی را به جهان بازگرداند.

Communists and their likes insist that it is not. They claim that there was no private property in the earliest societies where the "first communism" prevailed. All things, they say, were public property shared by all people who were guided by a spirit of affection, co-operation and brotherhood. They sadly regret that such “an angelic era" did not last because the discovery of agriculture involved disputes over the cultivated land and the means of production. This inevitably led to war. The Communists allege that humanity can put an end to this dreadful evil only by returning more to “the first Communism" where no one had a property or one's own and all production was equally shared by all people. They believe that this is the only way to restore peace, affection and harmony to the world.

از سوی دیگر، روان‌شناسان و جامعه‌شناسان در مورد تمایز روشن میان عواطف، مفاهیم و رفتارهای فطری و اکتسابی انسان توافق ندارند.

On the other hand, psychologists and sociologists do not agree upon a clear distinction between natural and acquired human emotions, concepts and manners.

به همین ترتیب، در مورد مالکیت خصوصی نیز اختلاف نظر دارند. برخی از روان‌شناسان و جامعه‌شناسان معتقدند که مالکیت خصوصی تمایلی طبیعی است که همراه با انسان به دنیا می‌آید، صرف‌نظر از شرایط محیطی او. دیگران بر این باورند که این تمایل از راه محیط انسان کسب می‌شود. آنان می‌گویند کودک از دادن هیچ‌یک از اسباب‌بازی‌هایش خودداری می‌کند، یا به این دلیل که آن‌ها بسیار کم‌اند، یا از این ترس که کودک دیگری آن‌ها را بردارد. وقتی برای ده کودک فقط یک اسباب‌بازی وجود داشته باشد، قطعاً نزاع درمی‌گیرد، اما، به گفته آنان، اگر برای ده کودک ده اسباب‌بازی باشد، هر کس اسباب‌بازی خاص خود را خواهد داشت و هیچ درگیری‌ای پیش نخواهد آمد.

Likewise they differ regarding private ownership. Some psychologists and sociologists maintain that private ownership is a natural propensity born with man regardless of the conditions of his environment. Others believe that it is acquired through man's environment. A child, they say, refuses to part with any of his toys either because they are too few or because he fears that another child may take them. When there is just one toy for ten children, quarrel is sure to break out, but, they say, where there are ten toys for ten children everyone will have a toy of his own and there will be no conflict.

ما در پاسخ به استدلال‌های کمونیست‌ها و دیگر روان‌شناسان و جامعه‌شناسان چنین می‌گوییم: ۱. هیچ دانشمندی نتوانسته است به‌طور قطعی ثابت کند که مالکیت خصوصی نتیجهٔ یک غریزهٔ طبیعی نیست. تنها چیزی که چپ‌گرایان در این زمینه می‌توانند بگویند این است که شواهد قطعی‌ای در دست نیست که نشان دهد مالکیت خصوصی نتیجهٔ یک غریزهٔ طبیعی است. اما آن، مسئلهٔ دیگری است.

Our answer to the arguments put forward by communists and other psychologists and sociologists is as follows:- 1. No scientist has been able to prove beyond all doubt that private ownership is not the outcome of a natural instinct. All that the leftists could say in this regard is that there is no conclusive evidence available that it is the outcome of a natural instinct. But that is another question.

۲. مثالی که کمونیست‌ها درباره کودکان و اسباب‌بازی‌هایشان برای پشتیبانی از موضع خود می‌آورند، نمی‌تواند به نتیجه‌ای که دنبالش هستند برسد. این‌که وقتی به ده کودک ده اسباب‌بازی داده می‌شود، دعوا میان آن‌ها درنمی‌گیرد، وجود میل طبیعی به مالکیت را نفی نمی‌کند. این بدان معناست که میل به مالکیت، در حالت‌های سالم، ممکن است با برابری مطلق ارضا شود. مثال یادشده وجود چنین میلی را رد نمی‌کند، اما ممکن است به تعریف ماهیت آن کمک کند. افزون بر این، هیچ‌کس نمی‌تواند انکار کند که بسیاری از کودکان اگر به دلایلی خارج از اختیار خودشان از این کار بازداشته نشوند، در تصاحب اسباب‌بازی‌های دوستانشان تردیدی به خود راه نمی‌دهند.

2. The example-about children and their toys-which the communists give in support of their stand cannot lead to the conclusions they aim at. That quarrels do not break out when ten children are given ten toys does not rule out the existence of a natural desire for ownership. It means that the desire for ownership may, in healthy cases, be satisfied by absolute equality. The aforesaid example does not rule out the existence of such desire but it may help to define its nature. Besides, no one can deny that many children would not hesitate to usurp the toys of their friends unless they are prevented from doing so for reasons beyond their control.

۳. اما دربارهٔ «عصر فرشتگان» که کمونیست‌ها گمان می‌کنند با نخستین جوامع همراه بوده است، می‌توان گفت که هیچ مدرک واقعی‌ای دال بر وجود چنین عصری در دست نیست. حتی اگر چنین عصری وجود می‌داشت، در آن زمان هیچ ابزار تولیدی نمی‌توانست وجود داشته باشد. چگونه ممکن است بر سر چیزی که وجود نداشته، نزاعی پدید آید؟ در آن زمان مردم خوراک خود را آسان و مستقیم از درختان به دست می‌آوردند. هنگامی که به شکار می‌رفتند، از ترس حیوانات وحشی ناگزیر بودند به صورت گروهی بروند. نگهداری حیوانات شکارشده ممکن نبود، زیرا به زودی فاسد می‌شدند؛ از این رو باید هرچه زودتر خورده می‌شدند. نبودِ کشمکش در آن شرایط، وجود تمایل طبیعی به مالکیت را نفی نمی‌کند. در واقع، نبودِ کشمکش به سبب نبودِ چیزی است که ارزش نزاع داشته باشد. به همین دلیل، کشف کشاورزی کشمکش را پدید آورد. این کشف، گرایشی را که تا آن زمان خفته بود و انگیزه‌ای برای عمل نداشت، برانگیخت.

3. As to "the angelic era" which the communists suppose to have accompanied the earliest societies, it may be said that there is no real evidence that such an era did really exist. Even if there had been such an era, there could have been no means of production at the time. How could disputes arise over something that did not exist? At that time people got their food easily and directly from trees. When they went hunting they had to go in groups for fear of wild animals. It was impossible to store slain animals for they would soon go bad. So they had to be eaten up as soon as possible. The absence of conflict in that case does not rule out the existence of a natural desire for ownership. As a matter of fact, absence of conflict is due to absence of anything worth the strife. This is why the discovery of agriculture brought about conflict. The said discovery stimulated a hitherto dormant tendency which till then lacked the incentive for action.

۴. هیچ کس نمی‌تواند با قاطعیت انکار کند که در چنان عصر کهنی ممکن بود میان چند مرد بر سر تصاحب زنی خاص نزاع درگیرد. با وجود وجود کمونیسم جنسی در آن دوران، هیچ کس نمی‌تواند با اطمینان بگوید که این رسم در سراسر جامعه رایج بوده یا اینکه وجودش مانع از آن می‌شده که مردان برای تصاحب زنی که او را بسیار جذاب می‌دانستند با یکدیگر بجنگند.

4. No one could firmly deny that at such an early era a conflict could have existed among a number of men for the possession of a particular woman. In spite of the existence of sexual communism in that era no one can say for sure that it was prevalent throughout society or that its existence prevented men from fighting each other for possessing a woman whom they considered very attractive.

این امر به این نتیجه مهم می‌انجامد: در جایی که همه چیز برابر و مشابه باشد، امکان بروز تعارض را می‌توان منتفی دانست. اما تا زمانی که چیزها متفاوت باشند، تعارض و کشمکش حتماً در بطن آن «جامعه فرشتگان» خیالی، که کمونیست‌ها آینده خود را بر پایه آن بنا می‌کنند، سر بر خواهد آورد.

This leads to an important conclusion: where all things are equal and similar the possibility of a conflict may be ruled out. But as long as things are different, conflict and struggle are bound to break out even in the imaginary "angelic society" upon which communists build their future prospects.

۵. در پایان، هیچ‌کس نمی‌تواند این واقعیت را نفی کند که برخی از مردان آن دوران آغازین، آرزوی کسب امتیاز شخصی داشتند؛ چه با نشان دادن شجاعت و نیروی جسمانی‌شان و چه با هر وسیلهٔ دیگر. برخی از قبایل بدوی، که نمونه‌هایی از به‌اصطلاح «نخستین جامعهٔ کمونیستی» هستند، هنوز هم از دادن دخترانشان به ازدواج جز به مردانی که بی‌آنکه نشانه‌ای از خستگی یا درد نشان دهند، صد تازیانه را تحمل کنند، سر باز می‌زنند.

5. Finally, no one could rule out the fact that some men who lived in that early era desired to achieve personal distinction either by showing their bravery and physical strength or by any other means. Some primitive tribes-examples of the so-called "first communist society"-do still refuse to give their daughters in marriage except to those men who would endure a hundred lashes without showing any signs of weariness or pain.

بدون شک، تنها انگیزه‌ای که جوانان را به سوی چنین آزمون دردناکی فرا می‌خواند، میل آن‌ها به کسب تمایز و برتری شخصی است.

There is no doubt that the only reason that invites young men to set out for such a painful ordeal is their desire to achieve personal distinction.

اگر درست باشد که همه چیز از حالتی از برابری مطلق پیروی می‌کند، آنگاه باید دلیلی بجوییم که چرا برخی مردم ادعا می‌کنند که نه‌تنها با دیگران برابر نیستند، بلکه از آنان برترند. این ما را به این نتیجه می‌رساند که اگر مالکیت خصوصی نتیجه یک گرایش طبیعی نباشد، باید با گرایش طبیعی دیگری پیوندی نزدیک داشته باشد، یعنی میل به کسب تمایز شخصی که از دیرباز در انسان وجود داشته است.

If it is true that all things follow a state of absolute equality, we must then search for a reason that leads some people to assert that they are not equal to but even better than others. This leads us to the conclusion that if private ownership is not the outcome of a natural tendency it must be closely connected with another natural tendency namely the desire to achieve personal distinction present in man from time immemorial.

کمونیست‌ها ادعا می‌کنند که مالکیت خصوصی در طول تاریخ همواره با ظلم همراه بوده است، و از این رو، اگر بشریت بخواهد صلح را حفظ کند و خود را از کشمکش‌های تلخ رها سازد، باید مالکیت خصوصی را لغو کند.

The communists allege that private ownership has been coupled throughout the ages with injustice and, therefore, if humanity wants to maintain peace and rid itself of bitter conflicts it must abolish private ownership.

اما کمونیست‌ها به دو واقعیت مهم بی‌توجه به نظر می‌رسند: یکی اینکه تلاش‌های فردی به پیشرفت بشریت کمک کرده است، و دیگری اینکه در دوران به اصطلاح «عصر فرشتگانه» یا «کمونیسم نخستین» هیچ پیشرفتی حاصل نشد. می‌توان گفت که بشریت تنها پس از پیدایش کشمکش بر سر مالکیت آغاز به پیشرفت کرد. این بدان معناست که چنین کشمکشی به‌طور مطلق شر نیست. برعکس، وجود آن، در حدود معقول، یک ضرورت روانی، اجتماعی و اقتصادی است.

But communists seem to forget two important facts: that individual efforts contributed to the progress of humanity and that do progress had been achieved during the so-called "angelic era" of "the first communism". It can be said that humanity started to make any progress only after the existence of conflict over ownership. This means that such conflict is not after all an absolute evil. On the contrary its existence, within reasonable limits, is a psychological, social and economic necessity.

علاوه بر این، باید در نظر داشت که اسلام این را بدیهی نمی‌داند که مالکیت خصوصی زیربنای همه‌ی ستم‌هایی باشد که بر بشریت رفته است. ستم سنگینی که در اروپا و در کشورهای غیراسلامی به طور کلی همراه با مالکیت خصوصی بود، از آن جا ناشی می‌شد که طبقه‌ی دارا در آن کشورها هم خود قانون‌گذار بودند و هم فرمانروا. طبیعی بود که چنین طبقه‌ای قوانینی وضع کند که منافعش را به بهای دیگر طبقات حفظ کند. اسلام وجود طبقه‌ی حاکم را به رسمیت نمی‌شناسد. در اسلام، قوانین توسط طبقه‌ای ویژه و برخوردار از امتیاز وضع نمی‌شود؛ این قوانین را خدا وضع کرده است که همه‌ی طبقات را آفریده است. تصور این که خدا بعضی افراد یا طبقات را به زیان دیگران ترجیح دهد، ناممکن است. او برای چنین تبعیضی چه دلیلی می‌توانست داشته باشد؟ بر پایه‌ی اسلام، فرمانروا به آزادی به دست همه‌ی مسلمانان انتخاب می‌شود. او بنا بر هیچ ملاحظه‌ی طبقاتی به این مقام گمارده نمی‌شود. پس از پذیرفتن وظایف این مقام، فرمانروا باید از قانونی پیروی کند که خودش وضع نکرده است، قانونی که خود خدا نازل کرده است. در این باره می‌توان از سخنی از ابوبکر، خلیفه‌ی نخست، یاد کرد: «تا زمانی که من در فرمانروایی بر شما از خدا فرمان می‌برم از من پیروی کنید، و آن‌گاه که از خدا نافرمانی کنم، از من پیروی نکنید». فرمانروا در اسلام هیچ قدرت قانونی‌ای ندارد که به او اجازه دهد برای خود یا دیگران امتیازات قانون‌گذاری قائل شود. او حق ندارد یک طبقه را بر طبقه‌ی دیگر ترجیح دهد یا به تأثیر نفوذ سیاسی طبقه‌ی دارا، با وضع قوانینی که منافع آن را حفظ و طبقات دیگر را ستم کند، عمل نماید.

In addition to this, it should also be borne in mind that Islam does not take it for granted that private ownership underlies all the injustice which afflicted humanity. The serious injustice that accompanied, private ownership in Europe and other non-Islamic countries in general was due to the fact that the propertied classes in those countries were themselves the legislators as well as the rulers. It was only natural that such a class should make the legislations that safeguarded its interests at the expense of the other classes. Islam does not recognize the existence of a ruling class. In Islam laws are not made by a specially privileged class; these had been made by God who created all classes. It is beyond imagination that God should favor some individuals or classes at the expense of others. What reasons could He have for such favoritism? According to Islam, the ruler is freely elected by all the Muslims. He is not nominated to office by virtue of any class consideration. After assuming the duties of his office, the ruler must follow a law which he did not make, a law that was revealed by God Himself. In this connection we may quote a saying by Abu Bakr, the first Caliph: "Obey me as long as I obey God in my rule over you but where I disobey God you shall not obey me". A ruler in Islam has no legal power authorizing him to confer upon himself or others any legislative privileges. He has no power to prefer one class to another or to act in response to the political influence of the propertied class by enacting legislations which safeguard its interests while oppressing other classes.

لازم است توضیح داده شود که وقتی از حکومت اسلامی سخن می‌گوییم، منظورمان آن دوره‌ای از تاریخ اسلام است که در آن اصول و دستورهای اسلام به معنای حقیقی‌اش به‌طور کامل اجرا می‌شد. منظور ما دوره‌هایی نیست که فساد، نظام حکومت را به سلطنت تبدیل کرد. اسلام چنین حکومت‌هایی را به رسمیت نمی‌شناسد و نمی‌توان اسلام را مسئول چنین فرمانروایی دانست.

It should be pointed out that when we talk about Islamic rule we refer to that period in Islamic history wherein the principles and instructions of Islam were fully applied in their true sense. We do not refer to the periods when corruption changed the system of rule into a monarchy. Islam does not recognize such governments nor can it be held responsible for such rule.

این که آن نظام اسلامی با همه عدالت و آرمان‌گرایی‌اش تنها برای مدتی کوتاه برقرار ماند، نباید به این معنا باشد که نظامی خیالی و ناشایستِ کاربست عملی است. پس از این همه، آنچه یک بار با موفقیت به کار بسته شد، می‌تواند بار دیگر به کار بسته شود، و بر همه مردم است که برای بازگرداندن چنین دورانی سخت بکوشند. با این حال، زمان حاضر برای برپایی دوباره حکومت اسلامی مساعدتر از همیشه است.

That Islamic rule with all its justice and idealism remained in force only for a brief era should not mean that it is an imaginary system unfit for practical application. After all, what was successfully applied once may be applied again, and it is the duty of all people to work hard for the restoration of such an era. The present time, however, is more propitious than ever for the re-establishment of Islamic rule.

در حکومت اسلامی، طبقات دارا به آنان فرصت داده نخواهد شد که قوانینی وضع کنند که تنها منافعشان را تأمین کند. اسلام مقرر می‌دارد که همه مردم باید بر پایهٔ قوانین یکسان مورد رفتار قرار گیرند، بدون هیچ تبعیضی در حقوق بشر یا کرامت انسانی. در صورت هرگونه اختلاف در تفسیر برخی مفاد قانون — که در مورد هر قانونی در روی زمین رخ می‌دهد — فقها آخرین سخن را خواهند داشت. با افتخار باید ثبت شود که فقهای بزرگ مسلمان هرگز قانونی را به گونه‌ای تفسیر نکردند که منافع طبقات دارا را به زیان طبقات فقیرتر تأمین کند. برعکس، آنان همواره به‌ویژه تمایل داشتند که خواسته‌های اساسی طبقات کارگر را برآورده سازند و حق کامل آنان را بدهند. در واقع، برخی فقهای مسلمان تا آنجا پیش رفتند که کارگر یا دهقان را در سود، شریک کارفرمای خود دانستند.

Under Islamic rule, the propertied classes will not be given the chance to make laws which serve their interests only. Islam prescribes that all people must be treated according to the same laws without any discrimination regarding human rights or dignity. In case of any differences as to the interpretation of some provisions of law-which happens with respect to every law on earth-the jurisprudents will have the last word. It is to be recorded with pride that the great Muslim jurisprudents did never interpret any law in a manner which might serve the interests of the propertied classes at the expense of the poorer ones. On the contrary, they have always been especially inclined to satisfy the basic demands of the working classes and to give them their full due. In fact, some Muslim jurisprudents went so far as to regard the workman or the peasant to be in partnership (as far as profits are concerned) with his employer.

از سوی دیگر، اسلام طبیعت انسان را آن‌قدر پست نمی‌شمارد که مالکیت را همواره و به‌ناگزیر منجر به ظلم و ستم بداند. در زمینه‌ی پالایش و تربیت سرشت انسانی، اسلام به موفقیتی بی‌همتا دست یافت. برخی مسلمانان مالک اموال بودند، با این همه «در دل‌هایشان نیازی به آنچه به آنان داده شده نمی‌یافتند، و دیگران را بر خود ترجیح می‌دادند، هرچند خود در تنگدستی باشند» (حشر: ۹). بدین‌سان آنان با میل و رغبت، اموال خود را با دیگران تقسیم می‌کردند و جز آمرزش و پاداش از جانب خدا، هیچ چشمداشتی نداشتند.

On the other hand, Islam does not rate human nature so low as to take it for granted that ownership will always inevitably lead to injustice and oppression. In the field of refining and educating human nature, Islam achieved an unmatched success. Some Muslims owned property yet "they entertained no desire in their hearts for that which hath been given them but give preference to others over themselves though poverty become their lot" (Iix: 7). So they willingly shared their own property with others without expecting any return save forgiveness and recompense from God.

باید همیشه بکوشیم که چنین نمونه‌های والا و بزرگوارانه را به یاد داشته باشیم، هرچند که کمیاب باشند. باید آن‌ها را پرتوی از نور دانست که گام‌های آینده‌ی ما را هدایت می‌کند و دستاوردهای بزرگواری را برای ما آشکار می‌سازد که بشریت می‌تواند در آینده به تحقق آن‌ها آرزومند باشد.

We should always try to remember such noble and lofty examples-rare as they may be. They should be regarded as a ray of light that guides our future steps and unfolds to us the noble achievements which humanity may aspire to realize in future.

باید دانست که اسلام نمی‌خواهد ما در دنیای رؤیاها زندگی کنیم، و نیز منافع عمومی را به «نیت‌های خوب» نامعلوم و نامطمئن وابسته نمی‌کند.

It should be understood that Islam never wants us to live in a world of dreams nor does it make the public interests wholly dependent on uncertain "good intentions".

با وجود توجه فراوان اسلام به تزکیه و پالایش نفوس، این دین هرگز از ملاحظات عملی غافل نمی‌ماند. قانونگذاری اسلامی توزیع عادلانه ثروت را تضمین می‌کند. اسلام با تمرکز نه‌تنها بر تزکیه نفس، بلکه با وضع قوانین عادلانه، پایه‌های درستی برای جامعه‌ای سالم می‌نهد. شاید همین بود آنچه عثمان بن عفان، خلیفه سوم، در نظر داشت آنگاه که گفت: «خداوند با قدرت بازمی‌دارد آنچه را که با قرآن بازنمی‌دارد.» بازگردیم به مسئله مالکیت؛ می‌توان گفت که در برخی دوران‌ها مالکیت بی‌آنکه به بی‌عدالتی منجر شود وجود داشته است. اسلام مالکیت زمین را مجاز شمرد، اما هرگز اجازه نداد که آن به فئودالیسم بینجامد، آن‌گونه که در اروپا چنین شد. اسلام با وضع قوانین اقتصادی و اجتماعی لازم، پیش‌گیری‌های ضروری را به عمل آورد که فئودالیسم را منتفی می‌ساخت و حتی برای کسانی که هیچ زمینی در اختیار نداشتند، سطح زندگی شایسته‌ای را تضمین می‌کرد. همین تضمین بود که طبقه فقیر را از بهره‌کشی طبقه دارا محفوظ می‌داشت.

Despite its excessive care for the purification and refinement of souls, Islam never forgets practical considerations. Islamic legislation ensures a fair distribution of wealth. By not only concentrating on the purification of the soul but also enacting just legislation, Islam lays the proper foundations for a healthy society. Perhaps this was what Othman Ibn Affan, the third Caliph, had in mind when he said: "God restrains by power what He does not restrain by the Quran." To return to the question of ownership, it can be said that ownership existed in certain ages without leading to injustice. Islam permitted ownership of land but never allowed it to lead to feudalism as it did in Europe. Islam took the necessary precautions by enacting economic and social legislations which precluded feudalism and ensured a respectful standard of living even for those who did not own any land. It was such a guarantee that protected the poor class from exploitation by the propertied one.

از سوی دیگر، با فرض اینکه سرمایه‌داری در اسلام وجود داشته باشد، باید دانست که اسلام تنها آن نوع سرمایه‌داری را روا می‌داشت که در خدمت منافع عمومی باشد. اسلام با پاک‌سازی و پالایش سرشت انسان و در عین حال با وضع قوانین لازم، اجازه نمی‌داد سرمایه‌داری به نیرویی ستم‌گر و بهره‌کش بدل شود. بدین‌ترتیب، اسلام جهان را از شرورهایی که جهان غرب امروز را گرفتار کرده است رهایی می‌بخشید. افزون بر این، اجازه‌ی مالکیت خصوصی در اسلام مشمول محدودیت‌های معینی بود. برای نمونه مقرر شده بود که منابع عمومی، مالِ عمومی‌اند. هرگاه اصول عدالت چنین ایجاب می‌کرد، اسلام مالکیت خصوصی را ممنوع می‌ساخت و تنها هنگامی آن را روا می‌داشت که تضمین‌های کافی در برابر بی‌عدالتی و ستم فراهم شده باشد.

On the other hand, granting that capitalism might have existed in Islam, it must be understood that Islam would have permitted only such type of capitalism as would serve the public interest. By purifying and refining human nature and at the same time making the necessary legislations, Islam would not have allowed capitalism to grow into an oppressive and exploiting force. By so doing Islam would have relieved the world from the evils which plague the present western world. Besides, the permission of private ownership under Islam was subject to certain restrictions. It was prescribed, for example, that public resources are public property. Where principles of justice required it, Islam prohibited private ownership and permitted it only when satisfactory guarantees had been made against injustice and oppression.

برای روشن شدن این نکته می‌توانیم نمونه‌ای از کشورهای غیرمسلمان، یعنی کشورهای اسکاندیناوی، بیاوریم. انگلیسی‌ها، آمریکایی‌ها و فرانسوی‌ها، که از سرسخت‌ترین مدافعان تبعیض نژادی و ملی هستند، به تمدن‌یافته‌ترین و مهربان‌ترین مردمان روی زمین بودن مردم کشورهای اسکاندیناوی اذعان دارند. باید تأکید کرد که این کشورها مالکیت خصوصی را لغو نکرده‌اند، بلکه تضمین‌های لازم را برای توزیع عادلانه ثروت فراهم کرده‌اند. چنین تضمین‌هایی شکاف میان طبقات را پر می‌کنند و در عین حال مقرر می‌دارند که دستمزدها متناسب با کار باشد. در این زمینه می‌توان گفت که کشورهای اسکاندیناوی بیش از هر کشور دیگری در جهان به تحقق برخی جنبه‌های اسلام نزدیک شده‌اند.

In order to make this point clear, we may borrow an example from non-Muslim countries i.e., the Scandinavian states. The English, the Americans and the Frenchstaunch advocates of racial and national discrimination-admit that the Scandinavian peoples are the most civilized and affectionate peoples on earth. It is to be pointed out that such countries have not abolished private ownership but made necessary guarantees for a fair distribution of wealth. Such guarantees bridge the gap between the classes and at the same time prescribe that wages should be proportionate to work. It can be said that the Scandinavian states have in this connection come closer than any other state in the world-to a realization of some aspects of Islam.

غیرممکن است که هیچ نظام اقتصادی را از فلسفه‌های اجتماعی و فکری زیربنای آن جدا کرد. اگر سه مکتبی را که هم‌اکنون تبلیغ می‌شوند، یعنی سرمایه‌داری، کمونیسم و اسلام، بررسی کنیم، درمی‌یابیم که چگونه نظام اقتصادی و نظریهٔ مالکیت در هر مکتب با زمینهٔ اجتماعی آن پیوندی نزدیک دارد. همان‌طور که پیش‌تر گفته شد، سرمایه‌داری بر این فرض استوار است که فرد موجودی مصون از تعرض است که آزادی او نباید به هیچ محدودیت اجتماعی‌ای تن دهد. از این رو سرمایه‌داری به مالکیت خصوصی نامحدود گرایش دارد.

It is impossible to separate any economic system from the social and intellectual philosophies underlying it. If we review the three doctrines that are currently propagatedcapitalism, communism and Islam-we shall realize how the economic system and the theory of ownership in each doctrine are closely related to their social background. As previously mentioned, capitalism is based on the assumption that the individual is an inviolable being whose freedom must not be subjected to any social restrictions. It follows that capitalism tends to permit unrestricted private ownership.

از سوی دیگر، کمونیسم بر این باور استوار است که جامعه پایه و اساس است و فرد هیچ موجودیت جداگانه‌ای از خود ندارد. از این رو، کمونیسم مالکیت تمامی اموال را به دولت (به عنوان نماینده جامعه) واگذار می‌کند و بدین ترتیب همه افراد را از چنین حقی محروم می‌سازد.

On the other hand, communism is based on the belief that the Community is the base and that the individual has no separate existence of his own. Therefore, communism renders unto the state (as representative of the community) the ownership of all properties, thus depriving all individuals of such a right.

اسلام یک مفهوم اجتماعی متفاوت دارد و از این رو نظام اقتصادی متفاوتی را برمی‌گزیند. در رابطه‌ی فرد با جامعه، اسلام بر این باور است که فرد دو ظرفیت هم‌زمان دارد: ظرفیت او به‌عنوان یک فرد مستقل، و ظرفیت او به‌عنوان عضوی از جامعه. پاسخ او به هر یک از این دو ظرفیت گاه ممکن است بیشتر از پاسخ او به دیگری باشد، اما سرانجام هر دو را با هم ترکیب و هماهنگ خواهد کرد.

Islam holds a different social concept and, therefore, it adopts a different economic system. With respect to the individual-community relationship, Islam maintains that an individual has two simultaneous capacities: his capacity as an independent individual and his capacity as a member of the community. His response to either capacity may at times be greater than his response to the other one but he will finally combine and harmonize both.

مفهوم اجتماعی که بر چنین باوری استوار است، فرد را از جامعه‌اش جدا نمی‌کند و آن دو را دو نیروی متضاد که می‌خواهند بر یکدیگر چیره شوند، نمی‌داند. از آنجا که فرد هستی مستقل دارد و در عین حال عضوی از جامعه است، قانون‌گذاری باید میان تمایلات فردی و جمعی، و نیز میان منافع هر فرد و منافع دیگران، هماهنگی برقرار کند. اما این هماهنگی باید بدون قربانی کردن هیچ‌یک از دو منفعت به سود دیگری حاصل شود. قانون‌گذاری نباید هدفش درهم شکستن افراد به خاطر جامعه باشد، و نباید اجازه دهد که جامعه به خاطر یک یا چند فرد از هم بپاشد.

The social concept based on such a belief does not separate the individual from his community nor does it regard them as two conflicting forces trying to overcome one another. Since an individual has an independent existence and is at the same time a member of the community, it is required of legislation to establish harmony between individual and communal propensities as well as between the interests of each individual and those of others. But such harmony must be achieved without sacrificing either interest for the good of the other. Legislation should not aim at the crushing of individuals for the sake of society nor should it allow society to disintegrate for 'the sake of one or more individuals.

نظام اقتصادی اسلام بر پایه همان مفهوم تعادل و هماهنگی استوار است که پیشتر به آن اشاره شد؛ نوعی حد وسط میان سرمایه‌داری و کمونیسم. این نظام محاسن هر دو نظام را در خود جمع می‌کند، بی‌آنکه خطاها یا انحرافات هیچ‌یک از آن دو را بپذیرد. اسلام در اصل مالکیت خصوصی را روا می‌شمارد، اما آن را به چنان محدودیت‌هایی مقید می‌سازد که عملاً از هرگونه زیان‌رسانی بازداشته شود. اسلام به جامعه و به حاکم، در مقام نماینده جامعه، اجازه می‌دهد که قوانین لازم برای سامان‌دادن به مالکیت را وضع کنند و هر زمان که مصلحت عمومی را ایجاب کند، آن قوانین را تغییر دهند.

The economic system of Islam is based on the above-mentioned concept of harmony which is some sort of a happy medium between capitalism and communism. It combines the merits of both systems without making the mistakes or deviations of either. It permits private ownership in principle but subjects it to such restrictions as would render it quite harmless. Islam authorizes the community and the ruler in his capacity as the representative of the community to enact the necessary legislation organizing ownership and to change such legislation whenever he deems that the public interest requires it.

اسلام مالکیت خصوصی را تأیید می‌کند، زیرا قدرت آن را دارد که از راه‌های گوناگون هر گونه شرّی را که ممکن است از آن پدید آید برطرف کند. باید به یاد داشت که پذیرفتن مالکیت خصوصی در اصل، همراه با واگذاری اختیار سازمان‌دهی و محدودساختن آن به جامعه، ترتیبی بسیار بهتر است از لغو کامل مالکیت، بر این فرض نامطمئن که مالکیت نه تمایل طبیعی است و نه نیاز انسانی. این‌که اتحاد جماهیر شوروی ناچار شده است درجه‌ای (اندک) از مالکیت خصوصی را بپذیرد، شاهد روشنی است بر این‌که برآوردن تمایلات سرشت انسانی برای فرد و منافع عمومی، بهترین چیز است.

Islam approves of private ownership since it has ti1e power to eliminate by various means any evils that may result from it. It will be remembered that permission of private ownership in principle while vesting the community with the power to organize and restrict it is a much better arrangement than outright abolition of ownership on the uncertain assumption that it is neither a natural propensity nor a human necessity. The fact that Soviet Russia has had to permit a certain (small) degree of private ownership is clear evidence that satisfying the propensities of human nature is the best thing for both the individual and public interest.

چرا باید مالکیت خصوصی را لغو کنیم؟ و برای چه اهدافی باید از اسلام بخواهیم که چنین کند؟

Why shall we abolish private ownership? For what ends shall we call upon Islam to do so?

کمونیسم ادعا می‌کند که لغو مالکیت خصوصی تنها راه برقراری برابری میان مردم و سرکوب میل ذاتی به سلطه‌جویی و قدرت‌طلبی است. روسیه مالکیت وسایل تولید را لغو کرد، اما آیا به اهدافی که از این لغو امید داشت دست یافته است؟ به یاد داشته باشیم که روسیه در دوران استالین ناچار شد برای کسانی که توان انجام آن را داشتند، شیفت اضافه‌کاری داوطلبانه‌ای با دستمزد اضافی در نظر بگیرد. با این کار، روسیه در واقع تفاوت در دستمزد کارگران را ایجاد می‌کرد.

Communism alleges that the abolition of private ownership is the only means to establish equality among people and to suppress the inherent desire for domination and power. Russia abolished ownership of the means of production but has it realized the objectives it hoped to achieve by such abolition? It will be remembered that Russia under Stalin had to introduce a voluntary overtime work shift for those who had the energy to do it in return for extra wages. By so doing Russia was creating differences in the wages paid to workers.

آیا همه مردم در روسیه دستمزد یکسان دریافت می‌کنند؟ آیا ممکن است پزشکان و پرستاران حقوق یکسانی بگیرند؟ تبلیغ‌چیان کمونیست اغلب به ما می‌گویند که مهندسان در روسیه بالاترین دستمزد را دارند و هنرمندان بیشترین درآمد را به دست می‌آورند. آنان با گفتن این سخن، ناخواسته وجود تفاوت در دستمزد میان طبقات گوناگون در روسیه را می‌پذیرند. چنین تفاوت‌هایی نه‌تنها میان اعضای طبقات مختلف، بلکه میان اعضای یک طبقه نیز آشکار است.

Do all people in Russia receive the same wages? Is it possible that doctors and nurses draw the same salaries? Communist propagandists often tell us that engineers get the highest wages in Russia and that artists collect the biggest income. By saying this they unwittingly admit the existence of differences in wages among the various classes in Russia. Such, differences are noticeable not only among members of the various classes but also among members of the same class.

آیا روسیه کمونیستی توانسته است غریزه سلطه‌جویی یا میل به کسب امتیاز شخصی را از میان ببرد؟ اگر چنین است، رهبران اتحادیه‌های کارگری، مدیران کارخانه‌ها، مدیران ارشد و کمیسرها چگونه انتخاب می‌شوند؟ و اعضای فعال حزب کمونیست حاکم را چگونه از یکدیگر جدا می‌کنند؟

Has communist Russia managed to wipe out the instinct of domination or the desire to achieve personal distinction? If so, how are trade union leaders, factory managers, senior administrators and commissars selected? How do they sort out active members of the ruling Communist Party?

جز مسئلهٔ لغو یا تأیید مالکیت خصوصی، آیا نباید بپذیریم که میل به سلطه و تمایز شخصی ریشه در سرشت انسان دارد؟

Apart from the question of the abolition or approval of private ownership, should we not admit that the desire for domination and personal distinction is inherent in human nature?

از آن‌جا که لغو مالکیت نتوانست بشریت را از آنچه کمونیسم آن را شرّی بزرگ می‌داند نجات دهد، چرا باید از الگوی آن پیروی کنیم و راهی را در پیش گیریم که با سرشت انسان در تضاد است و بدین ترتیب بخواهیم به هدفی غیرممکن دست یابیم؟

Since the abolition of ownership could not rescue humanity from what communism regards as a great evil, why should we follow its example by taking a course that conflicts with human nature and thus attempt to realize an impossible end?

اگر کمونیست‌ها بگویند که تفاوت‌ها میان طبقات و افراد در روسیه آن‌قدر کم است که به تجمل یا محرومیت نمی‌انجامد، می‌توان گفت: سیزده قرن پیش از پیدایش کمونیسم، اسلام از جمله اصول خود، لزوم پر کردن شکاف‌های میان مردم، منع تجمل و از میان بردن محرومیت را قرار داده بود.

If the communists say that the differences among the classes and the individuals in Russia are too small to lead to luxury or deprivation we may say that-thirteen centuries before communism came into existence-Islam included among its principles the necessity of bridging the gaps among people, prohibiting luxury and wiping out deprivation.