روانشناسان غربی دین را متهم می‌کنند که نیروی حیاتی انسان را سرکوب کرده و زندگی او را به سبب احساس گناهی که به‌ویژه مردم دین‌دار را وسواس‌زده می‌کند و آنان را بر آن می‌دارد که همه کردارهایشان را گناه بپندارند و جز با خودداری از بهره‌مندی از لذت‌های زندگی کفاره‌ای برایشان نیست، بسیار تلخ و دشوار ساخته است. آن روانشناسان می‌افزایند که تا زمانی که اروپا به دینش پایبند بود، در تاریکی جهل زیست، اما هنگامی که خود را از بندهای دین رها کرد، احساساتش آزاد شد و در نتیجه در عرصه تولید شگفتی‌ها آفرید.

Western psychologists accuse religion of repressing the vital energy of man and rendering his life quite miserable as a result of the sense of guilt which especially obsesses the religious people and makes them imagine that all their actions are sinful and can only be expiated through abstention from enjoying the pleasures of life. Those psychologists add that Europe lived in the darkness of ignorance as long as it adhered to its religion but once it freed itself from the fetters of religion, its emotions were liberated and accordingly it achieved wonders in the field of production.

چنین روان‌شناسانی اغلب می‌گویند: آیا می‌خواهید به دین بازگردیم؟ آیا می‌خواهید احساساتی را که ما، پیشروان، آزاد کرده‌ایم دوباره در بند کنید؟ آیا می‌خواهید با یادآوری پیوسته‌ی آنچه درست و نادرست است، زندگی جوانان را تلخ کنید؟