الله تعالی می‌فرماید:

Allah the Almighty says:

{و برای آنان مثالی بزن: داستان اهل آن شهر، آنگاه که فرستادگان به سوی ایشان آمدند. چون دو فرستاده را به سویشان فرستادیم، آن دو را تکذیب کردند؛ پس با فرستاده سومی آن دو را تقویت کردیم، و گفتند: "به راستی ما به سوی شما فرستاده شده‌ایم." (مردم شهر) گفتند: "شما جز بشری مانند ما نیستید، و خدای رحمان چیزی نازل نکرده است. شما فقط دروغ می‌گویید." فرستادگان گفتند: "پروردگار ما می‌داند که ما به سوی شما فرستاده شده‌ایم. و وظیفه ما تنها رساندن آشکار (پیام) است." (مردم) گفتند: "ما از شما فال بد می‌زنیم: اگر دست برندارید، قطعاً سنگسارتان می‌کنیم و عذابی دردناک از ما به شما خواهد رسید." (فرستادگان) گفتند:}

{And put forward to them a similitude: the (story of the) dwellers of the town, when there came Messengers to them. When We sent to them two Messengers, they belied them both; so We reinforced them with a third, and they said: "Verily we have been sent to you as Messengers." They (people of the town) said: "You are only human beings like ourselves and the Most Gracious (Allah) has revealed nothing. You are only telling lies." The Messengers said: "Our Lord knows that we have been sent as Messengers to you." And our duty is only to convey plainly (the Message)." They (people) said: "For us, we see an evil omen from you: if you cease not, we will surely stone you, and a painful torment will touch you from us."They (Messengers) said:

فال شومِ شما با خودتان باد! (آیا آن را «فال بد» می‌نامید) چون یادآوری شده‌اید؟ نه، بلکه شما قومی مُسرِفون هستید (کسانی که از همه حدود می‌گذرند، با ارتکاب انواع گناهان بزرگ و نافرمانی از الله).

"Your evil omens be with you! (Do you call it "evil omen") because you are admonished? Nay, but you are a people Musrifun (transgressing all bounds by committing all kinds of great sins, and by disobeying Allah).

و مردی از دورترین بخش شهر دوان‌دوان آمد. گفت: «ای قوم من! از فرستادگان پیروی کنید.» «از کسانی پیروی کنید که از شما مزدی نمی‌طلبند (برای خود) و هدایت‌یافته‌اند.» «و چرا نباید کسی را بپرستم که مرا آفریده و شما به سوی او بازگردانده می‌شوید؟» «آیا غیر از او خدایانی اختیار کنم؟

And there came a man running from the farthest part of the town. He said: "O my people! Obey the Messengers. " “Obey those who ask no wages of you (for themselves), and who are rightly guided. "And why should I not worship Him (Allah Alone) Who has created me and to Whom you shall be returned." "Shall I take besides Him alihah (gods)?

اگر الرحمٰن (خداوند) مرا آسیبی برساند، شفاعت آنان برای من هیچ سودی نخواهد داشت و آنان نمی‌توانند مرا نجات دهند؟ «در آن صورت، قطعاً در گمراهی آشکاری خواهم بود.» «همانا من به پروردگار شما ایمان آورده‌ام، پس به سخن من گوش فرا دهید!» به او گفته شد (هنگامی که کافران او را کشتند):

If the Most Gracious (Allah) intends me any harm, their intercession will be of no use for me whatsoever, nor can they save me?" "Then verily, I should be in plain error." “Verily! I have believed in your Lord, so listen to me!" It was said (to him when the disbelievers killed him):

«داخل شو در بهشت.» گفت: «ای کاش قوم من می‌دانستند، که پروردگارم مرا آمرزیده و از گرامی‌شدگان قرار داده است!» و پس از او بر قومش هیچ لشکری از آسمان فرود نیاوردیم و نیازی هم نبود که (چنین چیزی) بفرستیم. تنها یک صیحه (فریاد) بود و بس.

"Enter Paradise." He said: "Would that my people knew. "That my Lord (Allah) has forgiven me, and made me of the honored ones!" And We sent not against his people after him a host from the heaven, nor was it needful for Us to send (such a thing). It was but one Saihah (shout)

و ناگهان همگی خاموش و نابود شده بودند}. (یس، ۲۹-۱۳)

and lo! They (all) were still (silent, dead, destroyed)}. (Ya-Sin, 13-29)

عبدالله بن عباس، و کعب الأحبار، و وهب بن منبّه، و بسیاری دیگر، داستانی را درباره شهری به نام انطاکیه روایت کرده‌اند که فرمانروایی آن با پادشاهی به نام انتیخس بن انتیخس بود. این پادشاه به پرستش بت‌ها می‌پرداخت. خداوند متعال سه فرستاده به سوی او فرستاد که او آنان را به شدت تکذیب کرد. آن فرستادگان این‌ها بودند:

'Abdullah Ibn 'Abbas, Ka'b Al-Ahbar and Wahb Ibn Munabih and many others narrated a story of a town called Antioch (Antakiyah), governed by the king Antikhis Ibn Antikhis. This king used to observe idol worship. Allah Almighty sent him three Messengers whom he severely belied. The Messengers were:

صادق، مَصدوق و شَلوم.

Sadiq, Masduq and Shalom.

آشکارا روشن است که آنان پیامبرانی بودند که از جانب الله متعال فرستاده شده بودند. قتاده گفت که آنان فرستادگانی بودند که از سوی عیسی مسیح فرستاده شده بودند. همین دیدگاه از سوی ابن جریر، از وهب، از ابن سلیمان، از شعیب الجبائی نقل شده است، که افزود: نام آن فرستادگان شمعون، یونس و پولس بود و آن شهر انطاکیه نامیده می‌شد. این دیدگاه بی‌پایه است، زیرا مردم انطاکیه، هنگامی که سه تن از حواریون عیسی مسیح (علیه السلام) را پذیرفتند،

It is evidently apparent that they were Messengers sent by Allah the Almighty. Qatadah claimed them to be messengers sent by Jesus Christ. The same view was held by Ibn Jarir after Wahb after Ibn Sulaiman after Shu' aib Al- Jiba'i who added that: those messengers were called: Shimon, Jonah and Paul and the town was called Antioch. This view is groundless because the people of Antioch when received three of the disciples of Jesus Christ (Peace be upon him)

...به او ایمان آوردند. از این رو، انطاکیه یکی از نخستین چهار شهری بود که در آن برای نخستین بار پاتریارک‌های مسیحی وجود داشتند. این چهار شهر عبارت بودند از: انطاکیه، اورشلیم، اسکندریه و رم. با این حال، مردم این شهرها نابود نشدند، در حالی که مردم شهر یادشده در آیات قرآن، پس از کشته شدن همراهشان که خداوند او را برای اندرز دادن به ایشان فرستاده بود، به کلی نابود شدند. خداوند متعال می‌فرماید: {جز یک صیحه نبود، که ناگاه همگی خاموش و مرده بودند}. (یس، ۲۹) میان این دو تفسیر تناقضی نیست، اگر چنین باشد که سه فرستاده‌ی خداوند به ساکنان پیشین انطاکیه فرستاده شده بودند و آنان تکذیبشان کرده بودند، که این امر به نابودی کامل انجامید. سپس سرزمین آنان دوباره آباد شد و در زمان حیات عیسی ﷺ... Note: the honorific "(Peace be upon him)" applies to Jesus, not to the Prophet Muhammad, so ﷺ is not used here; the correct form is shown below. در زمان حیات عیسی (علیه السلام)، ساکنان تازه به سه فرستاده‌ی او ایمان آوردند.

-were the first to believe in him at that very time. Thereupon, Antioch was one of the first four towns in which there first existed Christian Patriarchs. These four towns were Antioch, Jerusalem, Alexandria and Rome. However, the people of these towns were not destroyed, whereas the people of the aforementioned town in the Qur'anic verses were totally annihilated, following the killing of their companion whom Allah sent to admonish them. Allah the Almighty says: {It was but one Saihah (shout) and lo! They (all) were still (silent, dead and destroyed)}. (Ya-Sin, 29) There is no contradiction between the two interpretations, if the case was that the three Messengers of Allah were sent to the earlier dwellers of Antioch and that they were belied, the matter which incurred complete destruction. Then, their land was re-inhabited and during the lifetime of Jesus (Peace be upon him) the new dwellers believed in his three messengers.

ادعای اینکه داستانی که در قرآن کریم آمده، داستان فرستادگان عیسی (علیه السلام) است، بسیار بی‌پایه و بی‌اساس است.

The claim that the story mentioned in the Glorious Qur'an is that of the messengers of Jesus (Peace be upon him) is very absurd and groundless.

بدیهی است که از متن برمی‌آید که آن‌ها، یعنی فرستادگان، از سوی الله متعال فرستاده شده بودند.

Obviously, the context shows that they, the Messengers were sent by Allah the Almighty.

الله تعالی می‌فرماید: {و برای ایشان مثلی بزن} یعنی برای قوم تو ای محمد ﷺ. {داستان اهل آن شهر، آنگاه که فرستادگان به سویشان آمدند. آنگاه که دو فرستاده به سویشان فرستادیم، هر دو را تکذیب کردند، پس آن دو را با فرستاده سومی تقویت کردیم} یعنی آن دو را با فرستاده سومی یاری دادیم، {و گفتند:

Allah the Almighty says: {And put forward to them a similitude} i.e. for your people 0 Muhammad (Peace be upon him). {The (story of the) dwellers of the town, when there came Messengers to them. When We sent to them two Messengers, they belied them both, so We reinforced them with a third} i.e. We supported them with a third Messenger, {and they said:

ما به‌راستی به‌سوی شما فرستاده شده‌ایم}. مردم آن شهر گفتند که فرستادگان تنها انسان‌هایی هستند، و اندیشه‌ی اینکه الله متعال ممکن است انسان‌هایی را به‌عنوان فرستادگانش به‌سوی بشریت بفرستد را کنار گذاشتند.

Verily we have been sent to you as Messengers}. The people of the town said that the Messengers were only human beings and they set aside the idea that Allah Almighty might send human beings as His Messengers to mankind.

پیامبران گفتند: الله می‌داند که ما به سوی شما فرستاده شده‌ایم، و اگر به او دروغ ببندیم، قطعاً سخت‌ترین عذاب را بر ما نازل خواهد کرد. آنان افزودند: {وظیفه ما تنها رساندن آشکار پیام است} یعنی آنچه با آن فرستاده شده‌ایم، و اینکه هدایت و گمراهی تنها در دست الله متعال است. {گفتند: ما شما را شومی می‌دانیم} یعنی از آنچه شما آورده‌اید. {اگر دست برندارید، قطعاً سنگسارتان می‌کنیم} با سخنان زشت و نیز با سنگ؛ {و عذابی دردناک از جانب ما به شما خواهد رسید} یعنی آنان ایشان را به خواری آزاردهنده (سخنان زشت) و کشتن (سنگسار تا پای مرگ) تهدید کردند. {گفتند: شومی شما با خودتان باد!} یعنی آن شومی به شما زیان خواهد رساند. {(آیا آن را شومی می‌نامید) چون پند داده می‌شوید؟} یعنی چون ما شما را با هدایت یادآوری کردیم و به سوی آن دعوت نمودیم، شما ما را به کشتن و خواری آزاردهنده تهدید کردید. {بلکه شما گروهی اسرافکار هستید} یعنی شما با ارتکاب انواع گناهان و نافرمانی الله، از همه حدود درمی‌گذرید.

The Messengers asserted that Allah knows that they have been sent to them and that if they lie to Him, He would certainly give them the severest of all punishment. They added: {our duty is only to convey plainly (the Message)} i.e. what they were sent with and that guidance and misleading are in the Hand of Allah the Almighty Alone. {They (people) said: For us, we see an evil omen from you} i.e. from what you have brought us. {If you cease not, we will surely stone you} with bad words and stones as well; {and a painful torment will touch you from us} i.e. they threatened them with afflicting humiliation (bad words) and killing (stoning to death). {They (Messengers) said: Your evil omens be with you!} i.e. they will badly affect you. {(Do you call it "evil omen ") because you are admonished?} i.e. because we reminded you with guidance and invited you to it you threatened us with killing and afflicting humiliation. {Nay, but you are a people Musrifun} i.e. you transgress all bounds by committing all kinds of sinful deeds, and by disobeying Allah.

فرمود خداوند متعال: {و مردی از دورترین نقطهٔ شهر به سرعت آمد}، تا از فرستادگان حمایت کند و ایمان خود را به آنان اعلام نماید. {گفت: ای قوم من! از فرستادگان پیروی کنید. از کسانی پیروی کنید که از شما هیچ مزدی نمی‌خواهند (برای خود)، و که هدایت‌یافته‌اند} یعنی:

Allah the Almighty says: {And there came a man running from the farthest part of the town} to support the Messengers and to declare his faith in them. {He said: 0 my people! Obey the Messengers. Obey those who ask no wages of you (for themselves), and who are rightly guided} i.e.

آنان شما را به حقیقت مطلق دعوت می‌کنند، بی‌آنکه برای خود از شما مزد یا پاداشی بخواهند. سپس او آنان را به پرستش خداوند یگانه دعوت کرد و به پرستش غیر او که در این زندگی دنیا و در آخرت نمی‌تواند هیچ کاری انجام دهد، فرا خواند. {قطعاً من در گمراهیِ آشکار خواهم بود} یعنی اگر پرستش خداوند را رها کنم و چیزی غیر از او را بپرستم.

they invite you to the absolute truth without asking wages or reward for themselves of you. Then he invited them to worship Allah Alone, and not to worship other than Him that can do nothing in this present life or in the Hereafter. {Then verily, I should be in plain error} i.e. if I abandoned the worship of Allah and worshipped anything else besides Him.

آنگاه آن مرد مؤمن به آن سه فرستاده گفت: {بی‌گمان من به پروردگارتان ایمان آوردم، پس سخنم را بشنوید!} یعنی باید سخن مرا بشنوید و در نزد پروردگارتان به این گواهی دهید. یا: ای قوم من! اعلام ایمان من به این فرستادگان را بشنوید. پس مردم او را کشتند؛ یا با سنگسار کردن تا حد مرگ، یا با گاز گرفتن، یا با حمله‌ای ناگهانی به او. ابن اسحاق از برخی همتایانش، به نقل از عبدالله بن مسعود روایت کرده است که مردم بر پیکر او گام نهادند تا گردنش شکست.

Then, the believing man said to the three Messengers: {Verily! I have believed in your Lord, so listen to me!}, i.e. you should listen to my statement and bear witness to this before your Lord. Or, 0 my people! Listen to my declaration of faith of these Messengers. Thereupon, the people killed him either by stoning him to death, or biting, or making one sudden assault against him. Narrated Ibn Ishaq after some of his counterparts on the authority of `Abdullah Ibn Mas’ud that the people stepped over his body till they broke his neck.

از طریق الثوری، از عاصم الأحول، از أبی مجلز که گفت: نام آن مرد مؤمن حبیب بن مُرّی بود که گفته می‌شد نجار، یا ریسمان‌باف، یا کفاش بوده است. همچنین گفته شده که او در غاری خلوت‌نشین بود و عبادات خود را در آنجا به جا می‌آورد. عبداللہ بن عباس (رضی اللہ عنہما) گفت: او حبیب نجار بود که به جذام مبتلا شد. او بخشنده بود، اما سرانجام به دست قوم خودش کشته شد.

Narrated Ath-Thawri after `Asim Al-Ahwal after Abu Majlaz his saying: The name of that believing man was Habib Ibn Murriy who was said to be a carpenter, or rope-maker, or shoe-maker. It is also said that he used to observe his religious rituals in an isolated cave. `Abdullah Ibn `Abbas (May Allah be pleased with him) said: He was Habib, the carpenter who was afflicted with leprosy. He was charitable, but killed at the end at the hands of his own people.

سپس الله متعال می‌فرماید: {به بهشت داخل شو}، یعنی وقتی قومش او را کشتند، الله متعال او را به بهشت وارد کرد. هنگامی که او لذت‌ها و شادی‌های آنجا را دید، گفت: {ای کاش قوم من می‌دانستند! که پروردگارم مرا آمرزیده و از گرامی‌شدگان قرار داده است!}، یعنی ای کاش به آنچه من ایمان آوردم ایمان می‌آوردند و بدین‌سان به آنچه من اکنون به دست آورده‌ام دست می‌یافتند. ابن عباس (رضی الله عنه) گفت: او در زمان زندگی‌اش به قومش اندرز می‌داد و می‌گفت: {ای قوم من! از فرستادگان پیروی کنید}، و پس از مرگش (گفت): {ای کاش قوم من می‌دانستند! که پروردگارم مرا آمرزیده و از گرامی‌شدگان قرار داده است!}. افزون بر این، قتاده گفت: مؤمن همواره به سبب آنچه از پاداش‌های الهی می‌بیند، پندخواه است {ای کاش قوم من می‌دانستند! که پروردگارم مرا آمرزیده و از گرامی‌شدگان قرار داده است!}، یعنی او آرزو داشت قومش از بزرگواری‌ای که الله به او ارزانی داشته آگاه شوند. قتاده افزود: به خدا سوگند! الله پس از کشتن آن مرد مؤمن، آن قوم را سرزنش یا حتی توبیخ نکرد {جز یک فریاد بود و ناگهان آنان (همگی) خاموش (مرده، نابود) شدند}. الله متعال می‌فرماید: {و پس از او بر قومش هیچ لشکری از آسمان نفرستادیم و ما را نیازی به فرستادن (چنین چیزی) نبود}، یعنی الله متعال را نیازی نبود که برای انتقام‌گرفتن از فرستادگان، لشکری از آسمان بر آنان فرو فرستد.

Then, Allah the Almighty says: {Enter Paradise} i.e. when he was killed by his people, Allah Almighty admitted him into Paradise. When he saw of the pleasures and joys therein, he said: {Would that my people knew? That my Lord (Allah) has forgiven me, and made me of the honored ones!}, i.e. to believe in what I have believed in and thus gain what I have just obtained. Ibn `Abbas (May Allah be pleased with him) said: He advised his people during his life saying: {O my people! Obey the Messengers}, and after his death {Would that my people knew? That my Lord (Allah) has forgiven me, and made me of the honored ones!}. In addition, Qatadah said: The believer always gives counseling because of what he sees of the rewards granted by Allah {Would that my people knew? That my Lord (Allah) has forgiven me, and made me of the honored ones!}, i.e. he wished that his people would know the honor Allah bestowed on him. Qatadah added: By Allah! Allah did not admonish or even blame those people after killing him (the believing man) {It was but one Saihah (shout) and lo! They (all) were still (silent, dead, destroyed)}. Allah the Almighty says: {And We sent not against his people after him a host from the heaven, nor was it needful for Us to send (such a thing)}, i.e. it was not needful for Allah the Almighty to send against them a host from the heaven to avenge the Messengers.

مجاہد و قتادہ نے کہا: اس کا مطلب یہ ہے کہ اللہ نے ان پر کوئی دوسرا پیغام نہیں بھیجا۔ ابن جریر نے کہا: پہلی تفسیر زیادہ درست معلوم ہوتی ہے، کیونکہ اللہ تعالیٰ اس کے بعد فرماتا ہے: {اور ہم نے ان پر آسمان سے کوئی لشکر نہیں اتارا، اور نہ ہمیں اس کی ضرورت تھی}، یعنی اللہ کو ایسی چیز بھیجنے کی حاجت نہ تھی کہ انہیں سزا دے، جب انہوں نے اس کے رسولوں کو جھٹلایا اور اس کے نیک بندے کو قتل کیا۔ {بس ایک ہی چیخ تھی، اور اچانک وہ سب بجھ کر رہ گئے}۔

Mujahid and Qatadah said: This means that Allah did not send them another Message. Ibn Jarir said: The first interpretation looks more proper because Allah the Almighty says after this: {nor was it needful for Us to send (such a thing)}, i.e. Allah was not in need to send such a thing to punish them when they belied His Messengers and killed His godly man, {It was but one Saihah (shout) and lo! They (all) were still (silent, dead, destroyed)}.

گفته‌اند: خداوند متعال جبرئیل (علیه السلام) را فرستاد که بر دروازهٔ شهرشان چنگ انداخت و یک فریاد کشید {یک صیحه (فریاد) و ناگاه آنان (همگی) خاموش (مرده، نابود‌شده) بودند}، یعنی خاموش، بی‌حرکت و مرده شدند.

Interpreters said: Allah the Almighty sent Gabriel (Peace be upon him) who maintained a grasp on their town's gate and made a single shout {one Saihah (shout) and lo! They (all) were still (silent, dead, destroyed)}, i.e. they turned to be silent, motionless and dead.

در پایان، همه این موارد نشان می‌دهد که شهری که در آیات قرآن به آن اشاره شده، انطاکیه نبوده است، زیرا مردم انطاکیه به الله ایمان آوردند و از فرستادگان عیسی (علیه السلام) پیروی کردند. افزون بر این، گفته شده که انطاکیه نخستین شهری بود که به ایمان به عیسی (علیه السلام) اعلام ایمان کرد.

Finally, all these indicate that the town mentioned in the Qur'anic verses was not Antioch because the people of Antioch believed in Allah and followed the messengers of Jesus (Peace be upon him). Moreover, Antioch was said to be the first town to declare faith in Jesus (Peace be upon him).