الله تعالی می‌فرماید:

Allah the Almighty says:

{سوگند به آسمانی که دارای ستارگان بزرگ است. و سوگند به روز موعود (یعنی

{By the heaven holding the big stars. And by the Promised Day (i.e.

...روز قیامت). و سوگند به روز شاهد (یعنی روز جمعه)، و سوگند به روز مشهود (یعنی روز عرفه (حج)، نهم ذوالحجه). نفرین شدند اصحاب الاخدود (در داستان پسر و پادشاه). آتشی که با سوخت برافروخته شده بود. آنگاه که کنار آن نشسته بودند. و آنچه را که علیه مؤمنان انجام می‌دادند تماشا می‌کردند (یعنی سوزاندن ایشان). و آنان هیچ گناهی نداشتند جز اینکه به الله، آن عزیز و حمیدی که ستوده است، ایمان آورده بودند! همان که فرمانروایی آسمان‌ها و زمین از آن اوست! و الله بر هر چیزی گواه است. کسانی که مردان و زنان مؤمن را به آزمایش کشیدند (با شکنجه و سوزاندن ایشان)، سپس توبه نکردند، عذاب جهنم برای آنان است و برایشان عذاب آتش سوزان خواهد بود}. (البروج، ۱-۱۰)

the Day of Resurrection). And by the Witnessing day (i.e. Friday), and by .the Witnessed day (i.e. the Day of 'Arafat (Hajj) the ninth of Dhul- Hijjah]. Cursed were the people of the Ditch (in the story of the Boy and the King). Of fire fed with fuel. When they sat by it (fire). And they witnessed what they were doing against the believers (i.e. burning them). And they had no fault except that they believed in Allah, the All- Mighty, Worthy of all Praise! To Whom belongs the dominion of the heavens and the earth! And Allah is Witness over everything. Verily, those who put into trial the believing men and believing women (by torturing them and burning them), and then do not turn in repentance (to Allah), then they will have the torment of Hell, and they will have the punishment of the burning Fire}. (Al-Buruj, 1-10)

محمد بن اسحاق ادعا کرد که آنان پس از ظهور عیسی (صلی الله علیه) زندگی می‌کردند، اما دیگر علما با او مخالفت کردند و گفتند که آنان پیش از او زندگی می‌کردند. با این حال، بسیاری از علما یادآور شده‌اند که این واقعه بیش از یک بار تکرار شده است. حدیثی نبوی وجود دارد که داستان کسانی را که در قرآن کریم ذکر شده‌اند روایت می‌کند. امام احمد گفت: حماد بن سلمه از ثابت از عبدالرحمن بن ابی لیلی برایم نقل کرد که گفت: صهیب (رضی الله عنه) روایت کرد که رسول خدا ﷺ چنین فرمود: «پیش از شما پادشاهی بود که جادوگری (در دربار) داشت. چون آن جادوگر پیر شد، به پادشاه گفت: من پیر شده‌ام، پسری جوان را نزد من بفرست تا جادو را به او بیاموزم. پادشاه پسری جوان را نزد او فرستاد تا او را آموزش دهد. و پسر در راه (به سوی جادوگر) راهبی را دید که نشسته بود. به سخن راهب گوش داد و تحت تأثیر آن قرار گرفت. عادت او شد که از کنار راهب بگذرد و با او بنشیند و به تعالیم او گوش دهد، سپس دیروقت نزد جادوگر برود. جادوگر به خاطر تأخیر او را کتک می‌زد. او این را نزد راهب شکایت کرد و راهب به او گفت: هرگاه از جادوگر ترسیدی، بگو: خانواده‌ام مرا نگه داشتند. و هرگاه از خانواده‌ات ترسیدی، بگو: جادوگر مرا نگه داشت. اتفاقاً جانور درنده‌ی بزرگی آمد و راه مردم را بست، و آن پسر گفت: امروز خواهم دانست که جادوگر برتر است یا راهب برتر است. سنگی برداشت و گفت: ای...»

Muhammad Ibn Ishaq claimed that they lived after the advent of Jesus (Peace be upon him), but other scholars disagreed with him claiming them to live before him (Peace be upon him). However, many scholars mentioned that this incident was repeated more than once. There is a Prophetic Hadith narrating the story of those mentioned in the Glorious Qur'an. Imam Ahmed said: I was told by Harnrnad Ibn Salamah after Thabit after' Abdur Rahman Ibn Abu Laila as saying: Suhaib (May Allah be pleased withhim) reported that Allah's Messenger (Peace be upon him) thus said: 'There lived a king before you and he had a (court) magician. As he (the magician) grew old, he said to the king: I have grown old, send some young boy to me so that I should teach him magic. He (the king) sent him a young boy so that he should train him (in magic). And on his way (to The magician) he (the young boy) found a monk sitting there. He listened to the monk's lalk and was impressed by it. It became his habit to pass by the monk and spent the time with him listening to his teachings and then leave to the magician late. He (the magician) beat him because of delay. He made a complaint of that to the monk and he said to him: When you feel afraid of the magician, say: Members of my family had detained me. And when you feel afraid of your family you should say: The magician had detained me. It so happened that there came a huge beast (of prey) and it blocked the way of the people, and he (the young boy) said: I will, come to know today whether the magician is superior or the monk is superior. He picked up a stone and said: 0

اللهم، اگر کار راهب در نزد تو محبوبتر از کار جادوگر است، این جانور را بمیران تا مردم بتوانند آزادانه رفتوآمد کنند. او سنگی به سوی آن پرتاب کرد و آن را کشت و مردم شروع به رفتوآمد آزادانه در راه کردند. سپس آن جوان نزد آن راهب آمد و او را آگاه کرد، و راهب گفت: پسرم، امروز تو از من برتری. کار تو به مرحلهای رسیده است که میبینم بهزودی مورد آزمایش قرار خواهی گرفت، و اگر مورد آزمایش قرار گرفتی، نشان مرا نده. آن جوان به درمان کوران و مبتلایان به پیسی پرداخت. در حقیقت، او شروع به شفای مردم از (همهگونه) بیماری کرد. یکی از همنشینان پادشاه که نابینا شده بود، از او شنید و با هدایای بسیار نزد او آمد و گفت: اگر مرا شفا دهی، همه این چیزهایی که اینجا جمع شده، از آنِ تو خواهد بود. او گفت: من خودم کسی را شفا نمیدهم. این الله است که شفا میدهد، و اگر به الله ایمان بیاوری، من نیز از الله میخواهم که تو را شفا دهد. او به الله ایمان آورد و الله او را شفا داد و او نزد پادشاه آمد و همانگونه که پیش از این مینشست، در کنار او نشست. پادشاه به او گفت: چه کسی بینایی تو را بازگردانده است؟ گفت: پروردگار من! پادشاه متحیر شد: یعنی پروردگار تو، غیر از من، کس دیگری است؟ گفت: پروردگار من و پروردگار تو الله است. پس (پادشاه) او را گرفت و آنقدر شکنجه داد تا سرانجام نشانی از آن پسر داد. پس آن جوان را احضار کردند و پادشاه به او گفت: ای پسر، به من خبر رسیده که در جادوگریات چنان مهارت یافتهای که کوران و مبتلایان به پیسی را شفا میدهی و چنین و چنان میکنی. پسر گفت: من کسی را شفا نمیدهم؛ این الله است که شفا میدهد. پادشاه او را گرفت و به شکنجه کردنش پرداخت. سرانجام پسر نشانی از راهب داد. پس راهب را احضار کردند و به او گفته شد: باید از دینت بازگردی. او اما از این کار سر باز زد. او دستور داد تا arrowسه‌ای بیاورند و چون آماده شد، آن را در وسط سرش گذاشت و آن را تکه‌تکه کرد تا اینکه یک تکه از آن افتاد. سپس درباری پادشاه را آوردند و به او گفته شد: از دینت برگرد. او از این کار امتناع ورزید، و اره را در میان سرش گذاشتند و آن را بُرید تا اینکه یک تکه از آن افتاد.

Allah, if the affair of the monk is dearer to Thee than the affair of the magician, cause death to this animal so that the people should be able to move about freely. He threw that stone towards it and killed it and the people began to move about (on the path freely). He (the young man) then came to that monk and informed him and the monk said: Sonny, today you are superior to me. Your affair has come to a stage where I find that you would be soon put to a trial, and in case you are put to a trial don't give my clue. That young man began to treat the blind and those suffering from leprosy. He in fact began to cure people from (all kinds) of illness. When a companion of the king who had gone blind heard about him, he came to him with numerous gifts and said: If you cure me, all these things collected together here would be yours. He said: I myself do not cure anyone. It is Allah Who cures and if you affirm faith in Allah, I shall also supplicate Allah to cure you. He affirmed his faith in Allah and Allah cured him and he came to the king and sat by his side as he used to sit before. The king said to him: Who restored your eyesight? He said: My Lord! The king got astounded: should it mean that your Lord is another One besides me. He said: My Lord and your Lord is Allah, so he (the king) took hold of him and tormented him till he gave a clue of that boy. The young man was thus summoned and the king said to him: 0 boy, it has been conveyed to me that you have become so much proficient in your magic that you cure the blind and those suffering from leprosy and you do such and such things. The boy said: I do not cure anyone; it is Allah Who cures. The king took hold of him and began to torment him. Eventually the boy gave a clue of the monk. The monk was thus summoned and it was said to him: You should turn back from your religion. He, however, refused to do so. He (ordered) for a saw to be brought (and when it was done) he (the king) placed it in the middle of his head and tore it into parts till a part fell down. Then the courtier of the king was brought and it was said to him: Turn back from your religion. And he refused to do so, and the saw was placed in the midst of his head and it was torn till a part fell down.

سپس آن پسر جوان را آوردند و به او گفته شد: از دینت بازگرد. او از این کار سر باز زد و به گروهی از درباریانش سپرده شد.

Then that young boy was brought and it was said to him: Turn back from your religion. He refused to do so and he was handed over to a group of his courtiers.

پادشاه فرمان داد: "او را به فلان کوه ببرید، و وادارش کنید از آن کوه بالا رود؛ و چون به قله‌اش رسید (از او بخواهید که از دینش دست بکشد)، و اگر نپذیرفت، او را (از کوه) به پایین پرت کنید." پس او را بردند و وادارش کردند بالا رود. آن پسر گفت: "خدایا، مرا از شرّ ایشان نجات ده، به هر وسیله‌ای که خود خواهی." ناگهان کوه به لرزه درآمد و همه آنان به پایین سقوط کردند، و آن مرد پیاده نزد پادشاه بازگشت. پادشاه به او گفت: "همراهانت (درباریانت) را چه شد؟" گفت: "خدا مرا از شرّ ایشان نجات داد." باز او را به دست گروهی دیگر از درباریانش سپرد و گفت: "او را بگیرید و در کشتی کوچکی ببرید، و چون به میان دریا رسیدید (از او بخواهید که) از دینش دست بکشد، و اگر از دینش دست نکشید، او را به دریا بیندازید." پس او را بردند، و آن پسر گفت: "خدایا، مرا از شرّ ایشان و از آنچه می‌خواهند با من کنند نجات ده." اندکی نگذشت که کشتی واژگون شد و همگی غرق شدند، و او پیاده نزد پادشاه آمد. پادشاه به او گفت: "همراهانت (درباریانت) را چه شد؟" گفت: "خدا مرا از شرّ ایشان نجات داد." سپس به پادشاه گفت: "تو مرا نمی‌توانی بکشی تا آنچه را از تو می‌خواهم انجام دهی." پادشاه پرسید: "آن چیست؟" گفت: "مردم را در دشتی گرد آور و مرا به تنه درختی ببند. سپس تیری از ترکش بردار و بگو: به نام خدای پروردگار جهانیان، آنگاه تیر را رها کن؛ اگر چنین کنی، می‌توانی مرا بکشی." پادشاه مردم را در دشت بازی گرد آورد و آن پسر را به تنه درختی بست. سپس تیری از ترکش برداشت، آن را در کمان نهاد و گفت: "به نام خدای پروردگار این پسر." و تیر را رها کرد؛ تیر به شقیقه‌اش اصابت کرد. پسر دستش را بر جایی از شقیقه‌اش که تیر به آن خورده بود نهاد و جان داد. مردم گفتند: "به پروردگار این پسر ایمان آوردیم، به پروردگار این پسر ایمان آوردیم، به پروردگار این پسر ایمان آوردیم." درباریان نزد پادشاه آمدند و به او گفته شد: آیا می‌بینی که الله در حقیقت آنچه را که تو می‌خواستی از آن جلوگیری کنی، انجام داده است.

The king ruled: Take him to such and such mountain,' make him climb up that mountain and when you reach its top (ask him to renounce his faith) but if he refuses to do so, then throw him (down the mountain). So they took him and made him climb up the mountain and he said: 0 Allah, save me from them (in any way) Thou likest and the mountain began to quake and they all fell down and that person came walking to the king. The king said to him: What has happened to your companions (the courtiers)? He said: Allah has saved me from them. He again handed him to some of his courtiers and said: Take him and carry him in a small boat and when you reach the middle of the ocean (ask him to renounce) his religion, but if he does not renounce his religion throw him (into the water). So they took him and the boy said: 0 Allah, save me from them and what they want to do. It was quite soon that the boat turned over and they were drowned and he came walking to the king, and the king said to him: What has happened to your companions (the courtiers)? He said: Allah has saved me from them, and he said to the king: You cannot kill me until you do what I ask you to do. And he said: What is that? He said: You should gather people in a plain and hang me by the trunk (of a tree). Then take hold of an arrow from the quiver and say: In the name of Allah, the Lord of the worlds, then shoot an arrow and if you do that then you would be able to kill me. The king called the people in an open plain and tied the boy to the trunk of a tree, then he took hold of an arrow from his quiver and then placed the arrow in the bow and then said: In the Name of Allah, the Lord of the young boy; he then shot an arrow and it bit his temple. He (the boy) placed his hands upon the temple where the arrow had bit him and he died and the people said: We affirm our faith in the Lord of this young man, we affirm our faith in the Lord of this young man, we affirm our faith in the Lord of this young man. The courtiers came to the king and it was said to him: Do you see that Allah has actually done what you aimed at averting.

آنان به پروردگار خود ایمان آوردند و بر ایمانشان پایدار ماندند. پادشاه فرمان داد که در مسیر راه، در نقاطی معین، گودال‌هایی کنده شود. هنگامی که این گودال‌ها کنده شد و آتش در آن‌ها افروخته گردید، به مردم گفته شد: هرکس از دین این پسر بازنگردد، در آتش افکنده می‌شود، یا به او گفته می‌شد که خود را در آن بیفکند. (مردم به مرگ تن دادند، اما از دین خود دست برنداشتند.)

They (the people) have affirmed their faith in the Lord. The king commanded ditches to be dug at certain points in the path. When these ditches were dug, and the fire was lit in them it was said (to the people): He who would not turn back from his (the boy's) religion would be thrown in the fire or it would be said to them to jump in it. (The people courted death but did not renounce religion)

تا اینکه زنی با کودکش آمد و در پریدن به درون آتش تردید داشت، و کودک به او گفت: «ای مادر، صبر کن که این حق است.» (روایت‌شده توسط امام احمد، امام مسلم و النسائی از حدیث حمّاد بن سلمه).

till a woman came with her child and she felt hesitant in jumping into the fire and the child said to her: 0 mother, endure (this ordeal) for it is the Truth." (Transmitted by Imam Ahmed, Imam Muslim and An-Nasa'i from the Hadith of Hammad Ibn Salamah).

برخی از علما ادعا کرده‌اند که ماجرای خندق در گذشته بیش از یک بار تکرار یا تجدید شده است. ابن ابی حاتم گفت: پدرم از ابوالیمان از صفوان بن عبدالرحمن بن جبیر برایم نقل کرد که گفت:

Some scholars claimed that the incident of the ditch was recurred or repeated in the past more than once. Ibn Abu Hatim said: I was told by my father after Abul Yaman after Safwan Ibn 'Abdur Rahman Ibn Jubair as saying:

ماجرای اخدود در یمن، در زمان حیات تُبّع رخ داد.

the incident of the ditch took place in the Yemen during the lifetime of Tubba'.

و این واقعه در قسطنطنیه در زمان قسطنطین روی داد، کسی که آتش‌هایی برافروخت و مسیحیانی را که به دین عیسی (توحید اسلامی) پایبند بودند در آن افکند. همچنین این واقعه در عراق، در سرزمین بابل، در زمان بُختنصّر روی داد، کسی که بُتی برپا کرد و مردم را فرمان داد تا در برابر آن سجده کنند. دانیال، عُزیر و میشائیل سر باز زدند و از این رو او آتشی بزرگ برافروخت و آنان را در آن افکند. اما الله متعال ایشان را از آتش رهانید و آن نُه مردی را که بر آنان ستم کرده بودند، به همان آتشی که خود برافروخته بودند، درافکند.

And, it took place in Constantinople during the lifetime of Constantine who set the fires in which he threw the Christians who were sticking to the religion of Jesus (Islamic Monotheism). It also took place in Iraq, in the land of Babylon during the lifetime of Bikhtinassar who erected an idol and ordered the people to prostrate themselves before it. Daniel, 'Izrya and Mashayl refused and thereupon, he set a great fire and threw them into it. However, Allah Almighty saved them from the fire and caused the nine men who transgressed over them to fell into the fire they themselves made.

دربارهٔ سخن خداوند که می‌فرماید: {قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ}، السدی گفت: سه گودال بود؛ یکی در شام، دیگری در عراق، و سومی در یمن. (روایت ابن ابی حاتم)

Concerning Allah's Statement that reads: {Cursed were the people of the Ditch}, As-Sadiy said: There were three ditches: one in Sham (Syria), another in Iraq, and the third in the Yemen. (Narrated by Ibn Abu Hatim)