الله تعالی می‌فرماید:

Allah the Almighty says:

{همانا ما آنان را آزمودیم، چنان‌که صاحبان آن باغ را آزمودیم، آنگاه که سوگند خوردند که میوه‌های آن باغ را صبحگاهان بچینند.

{Verily, We have tried them as We tried the people of the garden, when they swore to pluck the fruits of the (garden) in the morning.

بدون اینکه بگویند: ان شاء الله (اگر خدا بخواهد). پس آتشی فرستاده‌شده از جانب پروردگارت در شب بر آن باغ گذشت و در حالی که آنان در خواب بودند آن را سوزاند. پس باغ تا صبح سیاه شد، مانند شبی بسیار تاریک (کاملاً ویران). سپس به محض دمیدن صبح، یکدیگر را صدا زدند. می‌گفتند: «اگر می‌خواهید میوه‌ها را بچینید، صبح زود به کشتزارتان بروید.» پس در حالی که با صدای آهسته و پنهانی با هم سخن می‌گفتند (و می‌گفتند): امروز هیچ مسکینی بر شما در آن وارد نشود، رفتند. و با قصد قاطع و در حالی که گمان می‌کردند توانایی جلوگیری از برداشتن میوه‌ها توسط فقیران را دارند، صبحگاهان روانه شدند. اما هنگامی که باغ را دیدند، گفتند:

Without saying: Insha'Allah (If Allah wills). Then there passed by on the (garden) a visitation (fire) from your Lord at night and burnt it while they were asleep. So the (garden) became black by the morning, like a pitch dark night (in complete ruins). Then they called out one to another as soon as the morning broke. Saying: "Go to your tilth in the morning, if you would pluck the fruits." So they departed, conversing in secret low tones (saying): No Miskin (poor man) shall enter upon you into it today. And they went in the morning with strong intention, thinking that they have power (to prevent the poor taking anything of the fruits therefrom). But when they saw the (garden), they said:

«بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ» ... «إِنَّا لَضَالُّونَ»؛ (سپس) گفتند: «نه! بلکه ما از (میوه‌ها) محرومیم!» بهترین ایشان گفت: «آیا به شما نگفتم:

"Verily, we have gone astray." (Then they said): "Nay! Indeed we are deprived of (the fruits)!" The best among them said: "Did I not tell you:

چرا نمی‌گویی: ان شاء الله (اگر خدا بخواهد)؟» گفتند: «پاک است پروردگار ما! به راستی که ما ستمکار بودیم.» سپس برخی‌شان به برخی دیگر رو کردند و یکدیگر را سرزنش نمودند. گفتند: «وای بر ما! به راستی که ما سرکش بودیم. امید است پروردگارمان به جای آن، باغی بهتر از این به ما دهد. به راستی که ما به سوی پروردگارمان بازمی‌گردیم (و امید خیر داریم که او گناهانمان را ببخشد و در آخرت پاداشمان دهد). این چنین است عذاب (در دنیا)، و قطعاً عذاب آخرت بزرگ‌تر است، اگر می‌دانستند.}» (القلم، ۱۷–۳۳)

why say you not: Insha' Allah (If Allah wills)." They said: "Glory to Our Lord! Verily, we have been Zalimun (wrong-doers)." Then they turned one against another, blaming. They said: "Woe to us! Verily, we were Taghun (transgressors and disobedient). We hope that our Lord will give us in exchange a better (garden) than this. Truly, we turn to our Lord (wishing for good that He may forgive our sins and reward us in the Hereafter). Such is the punishment (in this life), but truly the punishment of the Hereafter is greater if they but knew}. (Al-Qalam, 17- 33)

این مثالی است که خداوند متعال برای مشرکان قریش زده است، زیرا او پیامبر بزرگوار و گرامی، محمد ﷺ را بر ایشان فرستاد و به آنان نعمت داد، اما ایشان او را تکذیب کردند و آنچه را که آورده بود، رد کردند. خداوند متعال می‌فرماید: {آیا ندیدی کسانی را که نعمت خدا را به کفر بدل کردند و قوم خود را به سرای هلاکت کشاندند؟ جهنمی که در آن وارد می‌شوند، و چه بد قرارگاهی است!} [ابراهیم، ۲۸، ۲۹] ابن عباس رضی الله عنه گفت: ایشان مشرکان قریش‌اند که به صاحبان باغی تشبیه شده‌اند که در آن میوه‌ها و گیاهان گوناگونی بود که رسیده بودند و زمان چیدن آن‌ها فرا رسیده بود. پس خداوند، که پاک و منزه است، می‌فرماید: {هنگامی که سوگند یاد کردند} در پنهانی {که میوه‌های آن باغ را} یعنی محصول آن را {صبحگاهان بچینند}؛ تا مبادا فقیری یا نیازمندی آنان را ببیند و ناچار شوند چیزی از میوه‌هایش را به ایشان بدهند. بنابراین آنان بدون آنکه بگویند «اگر خدا بخواهد» بر این کار سوگند خوردند. در نتیجه خداوند متعال ایشان را ناتوان ساخت و آتشی بر باغشان فرستاد که آن را سوزاند و چیزی از آن باقی نگذاشت. خداوند، که پاک و منزه است، می‌فرماید: {سپس بلایی از جانب پروردگارت در شب بر آن باغ فرود آمد و آن را سوزاند در حالی که ایشان در خواب بودند. پس باغ صبحگاهان همچون شب تاریک سیاه شده بود} [القلم، ۱۹، ۲۰].

This is an example set by Allah the Almighty for the polytheists of Quraish as He favored them with sending the honorable and great Prophet, Muhammad (Peace be upon him), but they belied him and rejected what he had brought them. Almighty Allah, says: {Have you not seen those who have changed the Blessings of Allah into disbelief (by denying Prophet Muhammad (Peace be upon him) and his Message of Islam), and caused their people to dwell in the house of destruction? Hell, in which they will burn, -and what an evil place to settle in!}. (Ibrahim, 28, 29) Ibn 'Abbas (May Allah be pleased with him) said: They are the polytheists of Quraish whom were likened to the people of the garden that contained various fruits and plants that were ripe and the time of their harvesting has come. Thus, He, Glory be His, says: {When they swore} secretly {to pluck the fruits of the (garden)} i.e. to harvest it; {in the morning} in order not to be seen by either a poor, or a needy and be forced to donate to or give them any of its fruits. So, they swore to this without saying "If Allah wills". Consequently, Allah the Almighty disabled them and sent over their garden fire that burnt it and left nothing thereof. He, Glory be His, says: {Then, there passed by on the (garden) a visitation (fire) from your Lord at night and burnt it while they were asleep. So the (garden) became black by the morning, like a pitch dark night (in complete ruins)}.

الله تبارک و تعالی میفرماید: {پس با صدای بلند یکدیگر را صدا زدند، همین که صبح شد}، یعنی صبحگاهان برخاستند و به یکدیگر بانگ زدند و گفتند: {صبحگاهان به کشتزار خود بروید، اگر می‌خواهید میوه‌ها را بچینید}، یعنی زود به باغ خود بروید و پیش از آنکه بینوایان و نیازمندان برای درخواست صدقه نزد شما بیایند، میوه‌ها را بچینید. داستان ادامه می‌یابد: {پس آهسته‌آهسته با یکدیگر سخن گویان رفتند}، یعنی با صدای آهسته با یکدیگر گفتگو می‌کردند و می‌گفتند: {امروز هیچ بینوایی بر شما به آن وارد نشود}، یعنی بر این امر توافق کردند و در این باره با یکدیگر مشورت نمودند. داستان ادامه می‌دهد: {و صبحگاهان با تصمیم قاطع رفتند، در حالی که گمان می‌کردند توانایی (جلوگیری از برداشتن میوه‌ها توسط بینوایان) را دارند}، یعنی با جدیت، قدرت و نیت بد و محکم رهسپار شدند.

Allah the Almighty says: {Then they called out one to another as soon as the morning broke}, i.e. they got up in the morning and they called out one to another saying: {Go to your tilth in the morning, if you would pluck the fruits}, i.e. go early to your garden and pluck the fruits before the poor and needy persons come to ask you for charity. The story goes: {So they departed, conversing in secret low tones}, i.e. talking one to another in low tones saying: {No Miskin (poor man) shall enter upon you into it today}, i.e. they agreed upon that and made mutual consultations thereto. The story goes on: {And they went in the morning with strong intention, thinking that they have power (to prevent the poor taking anything of the fruits therefrom)}, i.e. they went forth with seriousness, power and strong bad intention.

عکرمه و الشعبی گفتند: {و صبحگاهان با قصد قوی و محکم رفتند}، یعنی با خشم و نیت بد علیه بینوایان. {اما هنگامی که آن (باغ) را دیدند}، یعنی وقتی به باغشان رسیدند و آنچه را بر سرش آمده بود یافتند، در این هنگام {گفتند: به راستی ما راه را گم کرده‌ایم}، یعنی

`Ikrimah and Ash-Shu`abi said: {And they went in the morning with strong intention}, i.e. rage and bad intention against the poor. {But when they saw the (garden)}, i.e. when they reached their garden and found what had happened to it, upon this {they said: Verily, we have gone astray}, i.e.

ما راهِ باغِ خودمان را گم کرده‌ایم، سپس گفتند: {نه! بی‌گمان ما از (میوه‌ها) محروم شده‌ایم!}، یعنی به سبب نیت‌های بد خود مجازات شدیم و از برکت کشتزارمان محروم گشتیم.

we have lost our way to our own garden, then they said: {Nay! Indeed we are deprived of (the fruits)!}, i.e. we have been punished because of our bad intentions and were deprived of the blessing of our tilth.

و، {قالَ أَوْسَطُهُمْ} قال ابن عباس (رضي الله عنه)، ومجاهد وغيرهما: كان أعدلهم وأفضلهم وأوسطهم في الرأي. {أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ} {قالوا سبحان ربنا إنا كنا ظالمين} فأقبل بعضهم على بعض يتلاومون. {قالوا يا ويلنا إنا كنا طاغين}، ندموا وأظهروا الحزن حين لم يغنِ عنهم شيء، واعترفوا بذنبهم بعد أن عوقبوا وذهب كل ذلك سدى.

And, {the best among them said} Ibn `Abbas (May Allah be pleased with him), Mujahid and others said: He was the best and the most moderate and just one among them all. {Did I not tell you: why say you not: Insha'Allah (If Allah wills)}, it was said: To say a good word instead of what you have intended. {They said: "Glory to Our Lord! Verily, we have been Zalimun (wrong-doers)." Then they turned one against another, blaming. They said: "Woe to us! Verily, we were Taghun (transgressors and disobedient)}, they regretted and showed sorrow when both could do them nothing, and they confessed their sinful deed after they had been punished and all that went in vain.

گفته شده است: آنان برادرانی بودند که آن باغ را از پدر درگذشته‌شان به ارث بردند؛ پدری که بسیار و بسیار در راه خیر انفاق می‌کرد. اما هنگامی که باغ را در اختیار گرفتند، کارِ پدر متوفایشان را انکار کردند و قصد داشتند بینوایان را از میوه‌های آن محروم سازند. از این رو، خداوند متعال آنان را کیفر داد و سخت‌ترین مجازات را بر ایشان فرود آورد. بدین سبب، خداوند متعال فرمان داد که زکات باید از میوه‌ها پرداخت شود و بهتر آن است که در روز برداشت محصول داده شود. می‌فرماید: {از میوه‌ی آن‌ها، هنگامی که به ثمر می‌رسد، بخورید، و حق آن را (زکاتش را، طبق فرمان خداوند، یک‌دهم یا یک‌بیستم) در روز برداشتِ آن بپردازید}. (الأنعام، ۱۴۱)

It was said: That they were brothers and they inherited that garden from their late father who used to give much and much in charity. But, when they possessed the garden they denied the acting of their late father and intended to deprive the poor of its fruits. Thereupon, Allah the Almighty punished them and gave them the severest of penalties. For this, Allah the Almighty commanded that charity must be taken out of fruits and it is preferably to be paid on the day of harvesting. He says: {Eat of their fruit when they ripen, but pay the due thereof (its Zakah, according to Allah's Orders l/lOth or 1/20th) on the day of its harvest}. (Al-An'am, 141)

گفته شده: آنان اهل یمن بودند، از شهری به نام «دَرْوَان». و گفته شده: آنان اهل حبشه بودند. والله أعلم! الله تعالی می‌فرماید: {این‌گونه است عذاب}، یعنی این‌گونه کسانی را عذاب می‌کنیم که فرمان ما را نافرمانی کنند و به بینوایان از میان بندگان ما نیکی نکنند. {و قطعاً عذاب آخرت بزرگ‌تر است} از عذاب دنیا {اگر می‌دانستند}.

It was said: They were from the Yemen, from a town called "Darwan". It was also said: They were from Abyssinia. Allah knows best! Allah the Almighty says: {Such is the punishment}, i.e. like this We punish whose who disobey Our Command and does not show kindness to the needy from among Our creatures. {But truly the punishment of the Hereafter is greater} than that of the present life {if they but knew}.

این داستان شبیه این سخن خداوند است: {و خدا شهری را مثل می‌زند که امن و آرام بود و روزیش از هر سو به فراوانی می‌رسید، اما به نعمت‌های خدا کفران ورزیدند. پس خدا به سبب آنچه می‌کردند، گرسنگی و ترس را به آنان چشانید. و در حقیقت، پیامبری از خودشان به سوی آنان آمد، اما او را تکذیب کردند و عذاب آنان را فرو گرفت، در حالی که ستمکار بودند} (النحل، ۱۱۲ و ۱۱۳). گفته شده که این مثل، برای مردم مکه است که خود برای خویش زدند، و در این سخن هیچ تناقضی نیست. خدا داناتر است!

This story resembles Allah's Saying: {And Allah puts forward the example of a township, that dwelt secure and well-content: its provision coming to it in abundance from every place, but it (its people) denied the Favors of Allah (with ungratefulness). So Allah made it taste extreme of hunger (famine) and fear, because of that (evil, i.e. denying Prophet Muhammad (Peace be upon him)) which they (its people) used to do. And verily, there had come unto them a Messenger (Muhammad (Peace be upon him)) from among themselves, but they denied him, so the torment overtook them while they were Zalimun (polytheists and wrong-doers)}. (An-Nahl, 112, 113) It was said that this example was of the people of Mecca set for themselves and verily, there is no contradiction in this. Allah knows best!