14 Shirye-shiryen Jihadi
14 The Preparation for Jihad
Lokacin da Manzon Allah (ﷺ) ya tabbata cewa al'ummar Musulunci ta kafu sosai, kuma bayan ya rattaba hannu kan yarjejeniyoyi da kabilun Yahudawa maƙwabta, sai ya fara shirya ƙasar Madina domin Jihadi, domin aikin Daular Musulunci shi ne aiwatar da Musulunci a dukkan ƙasar da take mulki da kuma isar da saƙon Musulunci zuwa bayan iyakokinta. Isar da saƙon Musulunci ba shi da kama da aikin wa'azi ko kiran mutane zuwa addini ta hanyar koyarwa kawai. Maimakon haka, yana buƙatar kiran mutane zuwa Musulunci, sanya su su saba da ra'ayoyinsa da dokokinsa, da kuma cire duk wani cikas na zahiri da ke tsaye a hanyar aiwatar da saƙon ta hanyar bukatun zahiri da ake buƙata.
When the Messenger of Allah (pbuh) was assured that the Islamic society was firmly entrenched, and once he had signed treaties with the neighboring Jewish tribes, he set about preparing the grounds in Madinah for Jihad, for it is the duty of the Islamic State to implement Islam in the whole of the land under its rule and to convey the Message of Islam beyond its borders. Conveying the Message of Islam is by no means comparable to missionary work. Instead, it dictates the invitation of the people to Islam, acculturating them with its concepts and rules, and the removal of any material obstacle that stands in the way of implementation of the Message through the necessary material requirements.
Kurayshawa koyaushe sun kasance shinge na zahiri da ke hana Saƙon Musulunci yaduwa. Saboda haka dole ne a shirya wata runduna da za ta iya cin nasara a kansu. Da wannan a zuciya, kuma da manufar yada Musulunci a wajen Madina, Manzon Allah ﷺ ya fara gina rundunarsa. Ya ɗauki matakai da dama, ciki har da aika wasu yaƙe-yaƙe na musamman da aka tsara don ƙalubalantar Kurayshawa da kuma tsoratar da munafukai da Yahudawan Madina da kewayenta. Cikin watanni huɗu, ya aika runduna uku zuwa wajen Madina.
The Quraysh had always represented a material obstacle barring the Message of Islam. A task force thus had to be prepared to overcome it. Bearing this in mind, and with the objective of spreading Islam outside Madinah, the Messenger of Allah (pbuh) began building his army. He (pbuh) took several steps by dispatching some expeditions designed to challenge the Quraysh and alarm both the hypocrites and the Jews in Madinah and nearby surroundings. In four months, he (pbuh) dispatched three units outside Madinah.
Ya aika Hamzah zuwa bakin teku a yankin al-‘Is, yana jagorancin mahaya talatin daga cikin Muhajirai, babu ko ɗaya daga cikin Ansar da ya shiga. Hamzah ya haɗu da Abu Jahl ibn Hisham tare da mahaya ɗari uku a bakin teku, kuma ya kusa yin yaƙi da shi sai Majdi ibn ‘Amr al-Juhani ya shiga tsakaninsu, lamarin da ya sa mutane suka rabu ba tare da yaƙi ba. Manzon Allah ﷺ ya aika Muhammad ibn ‘Ubaydah ibn al-Harith tare da mahaya sittin daga cikin Muhajirai, ba ko ɗaya daga cikin Ansar a tare da su. Ya haɗu da Abu Sufyan yana jagorancin mahaya sama da ɗari biyu a kwarin Rabigh. Ba a yi yaƙi ba, sai dai Sa’d ibn Abi Waqqas ya harba kibiya a wannan rana. Manzon Allah ﷺ ya kuma aika Sa’d ibn Abi Waqqas tare da mahaya ashirin zuwa ga Makkah, amma suka dawo ba tare da yaƙi ba. Waɗannan tafiye-tafiye sun taimaka wajen haifar da yanayin yaƙi a Madina, kuma sun kuma tsoratar da Quraishawa, waɗanda suka fara jin barazanar da ke fitowa daga Manzon Allah ﷺ da gaske. Shi ﷺ bai tsaya a nan ba, sai ya fita da kansa don kai hari. Watanni goma sha biyu bayan isowarsa Madina, ya fita a wani kai hari yana neman Quraishawa da Banu Damrah har ya kai Waddan. Ba ya haɗuwa da Quraishawa a wannan rana, sai dai Banu Damrah suka yi sulhu da shi. Bayan haka Manzon Allah ﷺ ya fita kai hari yana jagorancin wata runduna ta mahaya ɗari biyu daga Muhajirai da Ansar, har suka kai Buwat a yankin Radwa. Suna nufin wani ayarin kasuwanci mai shanu dubu biyu da ɗari biyar, wanda ɗari ɗaya na mayaƙa suke tsare da shi, ƙarƙashin jagorancin Umayyah ibn Khalaf. Sai dai bai iya kama ayarin ba, saboda ya bi wata hanya daban da wadda aka saba amfani da ita. Ba da daɗewa ba bayan dawowarsa daga balaguron Buwat, Abu Salamah ɗan ‘Abd al-Asad ya zama shugaban Madina, sai Manzon Allah ﷺ ya jagoranci wani balaguro, tare da fiye da musulmi ɗari biyu, har ya isa al-‘Ushaira a kwarin Yanbu, inda ya tsaya a watan Jumada al-Ula, ya zauna a can har wasu kwanaki na Jumada al-Akhira suka wuce. Wannan ya faru a shekara ta biyu bayan Hijira. Dalilin zamansa a wurin shi ne yana jiran wata ayarin kasuwanci wadda Abu Sufyan ke jagoranta, amma ya sake rasa abin da yake nema. Duk da haka, tafiyar ba ta tafi a banza ba gaba ɗaya, domin Manzon Allah ﷺ ya samu daga wannan tafiya yarjejeniyar zaman lafiya da Banu Mudlaj da abokan haɗinsu daga Banu Damrah.
He sent Hamzah to the seashore in the neighborhood of al-‘Is at the head of thirty riders from the emigrants, with none of the helpers taking part. Hamzah met Abu Jahl ibn Hisham with three hundred riders on the shore and was about to fight him when Majdi ibn ‘Amr al-Juhani intervened between them, causing the people to separate without fighting. The Messenger of Allah (pbuh) sent Muhammad ibn ‘Ubaydah ibn al-Harith with sixty riders from the Muhajireen, there not being a single one of the Ansar among them. He encountered Abu Sufyan at the head of more than two hundred riders in the valley of Rabigh. Again, no fighting took place except that Sa’d ibn Abi Waqqas shot an arrow on that day. Allah’s Messenger (pbuh) also sent Sa’d ibn Abi Waqqas with twenty riders towards Makkah, but they returned without fighting. These expeditions helped create an atmosphere of war in Madinah, and they also served to frighten the Quraysh, who began to seriously feel the threat coming from Allah’s Messenger (pbuh). He (pbuh) did not stop at that, but went out raiding himself. Twelve months after his arrival in Madinah he (pbuh) went forth on a raid looking for the Quraysh and Banu Damrah until he reached Waddan. He (pbuh) did not meet the Quraysh that day, and instead Banu Damrah made peace with him. After that the Messenger of Allah (pbuh) went raiding at the head of a contingent of two hundred riders from the Muhajireen and Ansar, until they reached Buwat in the neighborhood of Radwa. They were making for a caravan composed of two thousand five hundred cattle protected by one hundred fighters led by Umayyah ibn Khalaf. But he (pbuh) failed to intercept the caravan due to the fact that it had traversed a different route than the one normally used. Three months after returning from the expedition to Buwat, Abu Salmah ibn ‘Abd al-Asad was left in charge of Madinah and the Messenger of Allah (pbuh) undertook another raid at the head of two hundred plus Muslims until he reached al-‘Ushayrah in the valley of Yanbu where he stopped during the month of Jumada al-Ula and resided until some days of Jumada al-Akhirah had passed. This was in the second year of Hijrah. The reason for his camping there was that he (pbuh) was waiting for a caravan headed by Abu Sufyan, but once again he missed his target. It was not entirely a wasted effort though, because the Messenger of Allah (pbuh) gained from his trip a peace treaty with Bani Mudlaj and their allies from Bani Damrah.
Ya kasance bai daɗe da komawa Madinah ba sai kwana goma kacal, sai Kurz ɗan Jabir al-Fahri ya kai hari kan raƙuman sansanin Madinah da ke kiwo. ﷺ ya fita neman sa, domin Kurz na ɗaya daga cikin abokan ƙawancen Quraishawa. Manzon Allah ﷺ ya isa kwarin Safwan da ke kusa da Badr, amma Kurz ya tsere masa. Wannan shi ne farmakin farko na Badr.
He (pbuh) had only been back in Madinah for ten days when Kurz ibn Jabir al- Fahri raided the pasturing camels of Madinah. Allah’s Messenger (pbuh) went out in search of him, Kurz being one of the allies of the Quraysh. Allah’s Messenger (pbuh) reached the valley of Safwan in the neighborhood of Badr, but Kurz eluded him. This was the first raid of Badr.
Ta haka ne Manzon Allah ﷺ ya fara ƙalubalantar Quraishawa tare da rundunarsa, ta hanyar zagayawa cikin Tsibirin Larabawa da aika ƙananan tawagogi. Duk da cewa babu yaƙi da aka yi, Manzon Allah ﷺ ya samu nasarori masu yawa waɗanda suka share hanya zuwa manyan yaƙe-yaƙe masu girma, domin waɗannan hare-haren sun zama atisaye ga rundunar Musulmi, suka kuma shirya su don yaƙi. Sun kuma sa tsoro a zukatan Yahudawa da munafukan Madina, suka hana su tunanin haifar da wata matsala. Ya ƙarfafa Quraishawa ta hanyar ƙalubalantar su, yayin da ya ɗaga ƙwarin gwiwar Musulmi sosai. Haka kuma ya kafa tare da aiwatar da takunkumi ga ayarin kasuwancin Quraishawa a hanyarsu zuwa al-Sham, ta hanyar yin yarjejeniya da kabilun da suka zauna tsakanin Madina da gaɓar Tekun Ja, kamar Banu Damrah, Banu Mudlaj da sauransu.
That is how Allah’s Messenger (pbuh) began defying the Quraysh with his army, by roaming the Peninsula and sending out expeditions. Although no fighting took place, Allah’s Messenger (pbuh) achieved considerable gains which paved the way for still greater battles, since these raids served as military exercises for the Muslim army and prepared them for war. They also sent shivers down the spines of the Jews and the hypocrites of Madinah and discouraged them from entertaining any thoughts about causing trouble. He (pbuh) succeeded in demoralizing the Quraysh by defying them while boosting the morale of the Muslims a great deal. He (pbuh) also formed and enforced a blockade on the caravans of the Quraysh on their way to al-Sham by signing treaties with the tribes encamped between Madinah and the Red Sea coast, such as Banu Damrah, Banu Mudlaj and others.