Sebaik sahaja kegagalan persidangan London dan penandatanganan perjanjian antara Mustafa Kemal dengan Perancis, Itali dan Rusia, satu-satunya isu berkaitan perang yang masih belum diselesaikan ialah krisis Greece. Oleh itu, Mustafa Kemal sama ada diberi kebebasan sepenuhnya atau terdorong untuk menyelesaikan masalah yang belum selesai dengan Greece melalui peperangan.

In the wake of the London conference failure, and the signing of the treaties between Mustafa Kemal and France, Italy and Russia, the only war related issue to remain unsettled was the Greek crisis. Hence, Mustafa Kemal was either given a free rein or inspired to settle the outstanding problems with Greece through war.

Oleh itu, Mustafa Kemal mula mengumpul senjata, peralatan dan peluru, melengkapkan tentera dan menambah kekuatannya. Senjata dan peluru mula mengalir kepadanya dengan banyak, dengan cara yang jelas menunjukkan bahawa beliau sedang bersiap untuk berperang. Bekalan itu sampai kepadanya dari Rusia melalui barisan British di Selat Bosphorus dan pantai Laut Hitam. Perancis mengosongkan Cilicia dan menarik balik tenteranya dari sana, lalu pasukan Turki menempatkan diri di sana, dan kira-kira 80,000 askar bergerak ke arah barisan Barat untuk menguatkan dan mengukuhkannya.

Therefore, Mustafa Kemal set about amassing weapons, equipment and ammunition, equipping the army and increasing his force. Weapons and ammunition started to flow towards him abundantly in a manner that indicated clearly that he was preparing for war, reaching him from Russia via the British lines in the Bosphorus and the Black Sea shores. France evacuated Cilicia and withdrew her troops from there, thus the Turkish forces stationed themselves there and an estimated 80,000 soldiers moved towards the Western front in order to reinforce and consolidate it.

Akibatnya, orang Greek menjadi bimbang dan menyedari bahawa pembinaan ketenteraan ini ditujukan terhadap mereka. Kerajaan Greece merasakan bahawa negara-negara Eropah menentang mereka, bahawa Britain telah membelakangkan mereka, dan mula mengesyaki bahawa Britain sedang menghasut Turki untuk menentang mereka.

Consequently, the Greeks became worried and realised that this military build-up was against them. The Greek government sensed that the European states were against them, that Britain had turned her back on them and began to suspect that she was inciting Turkey against them.

Oleh itu, Greece memutuskan untuk memulakan serangan terhadap Turki tanpa meminta kebenaran daripada Pihak Berikat, kerana beliau yakin bahawa mereka menentangnya. Apabila Pihak Berikat menyedari bahawa Greece hampir melancarkan serangan terhadap Turki, mereka mengemukakan satu cadangan kepada Greece dan Turki dengan tujuan mendamaikan kedua-duanya. Namun, nampaknya pihak Greece menyedari bahawa cadangan ini merupakan taktik menangguhkan masa yang bertujuan memberi peluang kepada Turki untuk bersiap sedia dan melengkapkan lagi angkatan tentera mereka. Oleh itu, mereka memulakan pertempuran dengan Turki sebelum memberi jawapan kepada cadangan Pihak Berikat. Pertempuran tercetus antara Greece dan Turki, dan ini berlarutan selama lebih kurang setahun setengah.

Therefore, Greece decided to initiate an attack against the Turks without seeking the permission of the Allies, for she became certain that they were against her. When the Allies sensed that Greece was on the verge of launching an attack on the Turks, they put forward a proposal to the Greeks and the Turks with the aim of reconciling them. However, it seemed that the Greeks sensed that this proposal was a delaying tactic aimed at giving the Turks a chance to prepare and equip their forces further. Hence, they initiated the fighting against the Turks before responding to the Allies’ proposal. Fighting broke out between the Greeks and the Turks, and this lasted for approximately a year and a half.

Sebaik sahaja permusuhan tercetus, Pihak Berikat secara rasmi mengisytiharkan neutraliti mereka. Namun, neutraliti ini kelihatan ganjil, kerana Negara Uthmaniyyah masih berada di bawah pendudukan British yang berkesan dan secara antarabangsa dianggap diduduki oleh Pihak Berikat. Oleh itu, apa-apa peperangan yang berlaku di Turki pastinya akan memberi kesan kepada kedudukan pihak penjajah.

As soon as the hostilities had broken out, the Allies declared officially their neutrality. However, this neutrality seemed bizarre, for the Ottoman State was still under effective British occupation and was considered internationally to be occupied by the Allies. Hence, any fighting taking place in Turkey would undoubtedly affect the position of the occupiers.

Jadi bagaimana mungkin mereka boleh kekal berkecuali? Tindakan yang semula jadi ialah untuk menyokong Greece, atau menentangnya bagi mencegah peperangan daripada berlaku. Tetapi untuk mengambil pendirian berkecuali adalah luar tabii, terutamanya dalam keadaan yang genting ini.

So how could it be possible for them to remain neutral? The natural course of action would have been for them to support Greece, or to stand against her in order to prevent the fighting from taking place. But to take a neutral stand was unnatural, especially in this critical situation.

Pada 7 September 1922 jam 2.00 pagi, sampai berita bahawa tentera Greek telah membatalkan serangan mereka dan mula berundur. Apabila itu berlaku, tentera Turki berbalik menentang orang Greek dan melancarkan serangan balas ketika mereka sedang berundur; orang Greek berundur melepasi Sakarya dan kemudian kembali ke kedudukan asal mereka berhampiran landasan kereta api Anatolia. Sepanjang perjalanan, mereka membakar kampung-kampung dan merosakkan telaga dengan dinamit, membawa bersama lembu ternakan serta membunuh sesiapa sahaja yang mereka temui. Mereka meninggalkan kemusnahan sejauh beratus batu dan akhirnya mengosongkan Izmir. Pada 9 September, orang Turki merampas semula Izmir tanpa melepaskan satu tembakan pun. Namun, mereka pula membakar separuh bandar itu untuk menghapuskan kesan terakhir pendudukan Greek. Britain, Perancis dan Itali menyeru gencatan senjata, yang berkuat kuasa pada 11 September 1922, dan orang Greek melepaskan Trakya sehingga ke Marij.

On 7th September 1922 at 2.00 am, news came that the Greek army had aborted its offensive and had started to withdraw. At this, the Turkish army turned on the Greeks and launched a counter attack while they were retreating; the Greeks retreated beyond Sakarya then back to their initial position near the Anatolian railway line. Along the way, they burnt the villages and wrecked wells with dynamite, carrying along cattle and killing anyone they encountered. They left behind hundreds of miles of destruction and finally evacuated Izmir. On 9th September, the Turks recaptured Izmir without even firing one single shot. However, they in turn burnt half the city in order to erase the last trace of the Greek occupation. Britain, France and Italy called for a truce, which was held on 11th September 1922 and the Greeks relinquished Trakya up to Marij.

Maka, peperangan antara Greece dan Turki pun berakhir.

Thus, the war between Greece and Turkey came to an end.

Ringkasan peristiwa perang antara Mustafa Kemal dan Yunani ini adalah sebagaimana yang benar-benar berlaku, bukan sebagaimana yang digambarkan oleh propaganda Barat pada masa itu. Peristiwa-peristiwa ini menunjukkan bahawa penarikan diri Yunani dan pengunduran mereka dari tanah-tanah yang telah merekaduduki bukanlah akibat daripada satu pertempuran yang menentukan yang berlaku antara mereka dan Mustafa Kemal, dan yang mereka kalah. Sebaliknya, ketika orang Yunani mula berundur dan berpindah, mereka berada di kedudukan yang lebih unggul, manakala angkatan tentera Turki berada dalam keadaan kalah, semangat mereka sangat rendah, dan rasa putus asa mula melemahkan mereka.

This was the summary of the war events which took place between Mustafa Kemal and the Greeks as they really occurred, not as the Western propaganda wanted to portray them at the time. These events indicate that the withdrawal of the Greeks and their retraction from the lands they had occupied was not as a consequence of a decisive battle that took place between them and Mustafa Kemal and which they lost. Contrary to this, at the time when the Greeks started to retreat and evacuate, they had the upper hand and the Turkish armed forces were the vanquished, and their morale was very low and despair had started to enfeeble them.

British memanfaatkan pertempuran-pertempuran antara Turki dan Yunani ini sebagai alat untuk membolehkan Mustafa Kemal menghapuskan Khilafah. Britain khususnya, memberi sayap kepada berita tersebut dan menyebarkannya secara meluas ke seluruh dunia Islam; ia menjana publisiti yang besar untuk Mustafa Kemal di dalam dan di luar Turki sehingga beliau dikenali di mana-mana sebagai pemenang yang menewaskan Yunani dan memerangi semua sekutu serta mengusir mereka. Beliau bahkan digelar sebagai Penakluk. Inilah yang membolehkan Mustafa Kemal mengukuhkan kedudukannya di negara tersebut dan mendatangkan pukulan maut kepada umat Islam dan pemerintahan Islam, yang tergambar dalam penghapusan Khilafah dan penyingkiran kuasa Islam dari muka bumi.

The British exploited these battles between the Turks and the Greeks as a means to enable Mustafa Kemal to abolish the Khilafah. Britain in particular, gave wing to the news and spread it widely throughout the Islamic world; she generated a huge publicity for Mustafa Kemal inside and outside Turkey until he became known everywhere as the victor who repelled the Greeks and fought all the allies and expelled them. He was even referred to as the Conqueror. This was what enabled Mustafa Kemal to firmly establish himself in the country and to deal the Muslims and the rule of Islam a fatal blow, reflected in the abolishment of the Khilafah and the removal of the authority of Islam from the face of the earth.

Mengenai persoalan pengusiran orang Yunani dari Trakya, ini adalah satu sandiwara yang nyata, yang ditunjukkan oleh hakikat bahawa sebaik sahaja tentera Yunani berundur dari Asia Minor, tentera Mustafa Kemal bergerak ke utara untuk merampas semula Trakya daripada mereka. Apabila Perancis, Itali dan Britain mengisytiharkan pendirian berkecuali mereka pada 15 Mei 1921, mereka mewujudkan zon berkecuali yang terdiri daripada kawasan yang terbentang di sekitar pantai Selat Bosporus dan Dardanelles, dan mereka menghalang kedua-dua pihak yang berperang daripada melintasi zon ini. Sebenarnya, orang Yunani pernah cuba melintasi zon tersebut sebelum ini ketika mereka hendak menawan Istanbul, tetapi Harrington menghalang mereka daripada berbuat demikian. Kemudian Mustafa Kemal cuba melintasinya tetapi Harrington juga cuba menghalangnya. Namun, Mustafa Kemal mengabaikan halangan ini dan tenteranya terus menembusi kawasan tersebut tanpa mengira apa-apa. Angkatan tentera Turki berkumpul di sepanjang pantai dan berhenti berhampiran Dardanelles. Maka Harrington bersiap untuk satu pertembungan. Beliau mengumpulkan tentera yang ditempatkan di Istanbul dan menghantar beberapa platun untuk melindungi Canak Kale dan garis pantai Asia.

As for the issue of expelling the Greeks from Trakya, this was a flagrant farce manifested by the fact that once the Greek forces evacuated Asia Minor, the forces of Mustafa Kemal moved northwards in order to recapture Trakya from them. When France, Italy and Britain declared their neutral stand on 15th May 1921, they established a neutral zone which was composed of an area spread around the Bosporus and the Dardanelles shores, and they prevented the two warring factions from passing through this zone. In fact the Greeks had attempted to pass through the zone before when they were about to occupy Istanbul, but Harrington prevented them from doing so. Then Mustafa Kemal attempted to pass through it but Harrington also attempted to prevent him. However, Mustafa Kemal ignored this prevention and the army went on penetrating the area regardless. The Turkish armed forces gathered along the coast and stopped near the Dardanelles. Thus Harrington prepared for a showdown. He gathered the troops deployed in Istanbul and sent several platoons to protect Canak Kale and the Asian coastline.

Menjelang ini, fasa tindakan dalam negeri telah berakhir dan hanya penyelesaian isu persidangan damai yang masih tertunggak.

By now, the phase of the domestic actions had ended and only the settlement of the issue of the peace conference was still pending.

Sementara itu, para ahli politik dan pegawai tentera dapat merasakan bahawa Mustafa Kemal berhasrat untuk memansuhkan Khilafah. Satu majoriti yang besar telah dibentuk di dalam Dewan Negara untuk menentangnya dalam isu genting ini, dan mereka menjelaskan kepadanya bahawa mereka bersedia untuk berdiri menentangnya dalam perkara tersebut. Sebahagian besar angkatan bersenjata juga dapat merasakannya.

Meanwhile, the politicians and officers sensed that Mustafa Kemal intended to abolish the Khilafah. An overwhelming majority was formed in the National Assembly to oppose him in this critical issue, and they made it clear to him that they were ready to stand against him in it. A large section of the armed forces also sensed this.

Jeneral Kathim Qara Bakir Pasha ialah penyokong paling bersemangat bagi Sultan di kalangan mereka; lalu beliau memberi amaran kepada Mustafa Kemal dalam satu ucapan yang berkata: Perlembagaan baharu itu tidak boleh dianggap dari sudut yang sah sebagai undang-undang yang sahih kerana negara tidak dirujuk dan pendapatnya tidak diminta mengenai perkara yang sangat genting sebegini. Hanya rakyat sahaja yang boleh memutuskan jenis sistem pemerintahan yang dikehendakinya. Beliau kemudian menamatkan ucapannya dengan kata-kata yang mengancam berikut: Saya telah bersumpah untuk menghalang sebarang langkah yang diambil dengan tujuan menukar negara daripada Kesultanan kepada republik, tidak kira betapa mahal pengorbanannya. Oleh kerana Kathim Qara Bakir ialah tokoh yang dihormati di kalangan seluruh tentera, dan oleh kerana rakyat jelata menghargai hujahnya yang bernas serta pandangan jauhnya dan mempercayainya, beliau berupaya menghasut bangsa dan tentera menentang Mustafa Kemal. Mustafa Kemal menyedari hal ini lalu segera bergerak untuk menenangkannya. Maka beliau menulis surat kepadanya yang berbunyi: Perlembagaan yang digubal oleh Dewan Negara belum muktamad. Ia sebenarnya merupakan kumpulan prinsip-prinsip umum yang digubal untuk menjadi panduan dan garis panduan kepada mereka yang ingin memerintah negara dengan sistem demokrasi yang bebas daripada kekacauan. Tiada apa-apa dalam undang-undang ini yang menunjukkan bahawa Kesultanan yang suci dan Khilafah yang suci akan dilemahkan, atau menunjukkan hasutan ke arah menerima pakai sistem pemerintahan republik. Mereka yang membayangkan bahawa kami ingin memusnahkan Kesultanan dan menggantikan pemerintahan Sultan dengan pemerintahan republik sebenarnya hidup di planet lain daripada planet yang kami diami, iaitu planet khayalan dan imaginasi. Surat ini memberi kesan kepada Kathim Qara Bakir dan juga kepada semua orang yang lain. Maka ribut itu pun reda, dan Mustafa Kemal menyedari bahawa beliau tidak akan dapat menubuhkan republik melainkan beliau bergantung kepada satu kekuatan yang gagah yang membolehkannya menewaskan penentang-penentang ini. Lalu beliau mula menyediakan kekuatan sedemikian dengan segala usahanya. Beliau dibantu oleh publisiti besar-besaran yang disebarkan British tentang dirinya di seluruh Turki dan di seluruh dunia Islam. Oleh itu, apabila beliau merasakan bahawa beliau telah memperoleh kekuatan yang diperlukan, dan apabila beliau dapat bergantung kepada kekuatan yang kukuh menyokongnya dalam tentera, beliau mula melaksanakan matlamat yang telah lama dipendamnya terhadap Khilafah; beliau mula memikirkan untuk memansuhkannya ketika persidangan damai sedang diadakan untuk meneliti urusan negara.