Pada masa itu, Anwar, yang menguasai negeri, berusaha menghimpunkan semula tentera yang masih tinggal, yang telah muncul sebagai pemenang daripada banyak pertempuran yang mereka lalui, dan memberi arahan kepada tentera tersebut supaya segera kembali ke ibu kota untuk menghadapi musuh. Namun orang-orang di sekelilingnya beranggapan bahawa waktu itu sudah berlalu. Bahkan mereka yang pernah menyokongnya dahulu enggan mengikutinya dan menurut dasarnya. Oleh itu, dia terpaksa menyerah dan menyeru gencatan senjata. Maka pihak Berikat menerimanya dan dia menandatangani perjanjian gencatan senjata itu. Yang tinggal hanyalah rundingan mengenai syarat-syarat gencatan senjata. Negara Uthmaniyyah akhirnya menyerah, dan pihak Berikat menduduki negara itu.

During that time Anwar, who dominated the state, was attempting to rally the remaining troops which had emerged victorious from the many battles they had fought, and to give orders to these troops to return to the capital immediately to face the enemy. But people around him thought that the hour had already passed. Even those who had supported him in the past refused to go along with him and follow his policy. Hence, he was forced to surrender and call for a truce. Thus the Allies accepted and he signed the truce treaty. All that was left was for the negotiations over the terms of the truce. The Ottoman State capitulated and the Allies occupied her.

Namun, penyerahan diri dan pendudukan Negara oleh Sekutu ini tidak bermakna penyerahan kepada Sekutu yang membawa maksud bahawa Negara itu telah menjadi tanah jajahan mereka atau salah satu harta milik mereka. Pendudukan mereka juga tidak bersifat kekal, kerana ini adalah peperangan antara dua negara; salah satu akan mengalahkan yang lain, maka pihak yang menang akan menentukan syarat-syarat perdamaian ke atas pihak yang kalah, dan negara yang kalah akan kekal sebagai sebuah negara dengan kedaulatan dalam dan luar negeri. Ini di satu pihak. Di pihak yang lain, penyerahan itu bukanlah penyerahan oleh negara Turki, tetapi penyerahan oleh Khalifah kaum Muslimin, atau menurut istilah mereka sendiri, penyerahan oleh Empayar Uthmaniyyah. Oleh itu, negara yang kalah ialah Khilafah, bukan negara Turki. Justeru, langkah-langkah antarabangsa oleh Sekutu, dalam kapasiti mereka sebagai pemenang, dan oleh Negara Uthmaniyyah, dalam kapasitinya sebagai pihak yang kalah, adalah langkah-langkah yang sewajarnya berkaitan dengan Negara Uthmaniyyah, dengan kata lain berkaitan dengan setiap orang yang hidup di bawah panji Khilafah, atau yang berbai'ah kepadanya.

However, the surrender and this occupation of the State by the Allies did not mean a surrender to the Allies which entailed that the State had become a colony of theirs or one of their properties. Nor did it mean that their occupation was permanent, for this was a war between two states, one would vanquish the other, thus the victor would dictate the terms of peace upon the loser, and the defeated state would remain a state as an entity with domestic and foreign sovereignty. This is on the one hand, while on the other hand the surrender was not a surrender by the state of Turkey, but a surrender by the Khaleefah of the Muslims, or according to their own terms a surrender by the Ottoman Empire. Hence the defeated state was the Khilafah, and not the state of Turkey. Therefore, the international measures by the Allies, in their capacity as victors, and by the Ottoman State, in her capacity as the loser, were duly measures related to the Ottoman State, in other words related to everyone who lived under the banner of the Khilafah, or pledged their allegiance to her.

Namun, oleh kerana matlamat British ialah untuk memecah-belahkan Negara Uthmaniyyah dari segi kedudukannya sebagai sebuah Negara Islam dan untuk menghapuskan Khilafah, mereka menempuh jalan yang membawa kepada tujuan itu, dan mereka meneruskan urusan mereka dengan Negara Uthmaniyyah yang telah dikalahkan dengan cara yang berbeza daripada cara mereka terhadap Jerman yang telah dikalahkan, walaupun kedua-dua negara itu telah berperang bersama-sama. Sesungguhnya kemenangan Berikat ke atas Negara Uthmaniyyah adalah serupa dengan kemenangan mereka ke atas Jerman; oleh itu, kedua-dua negara sepatutnya dilayan secara sama. Akan tetapi, British melayan Jerman sebagai sebuah negara yang telah dikalahkan menurut undang-undang antarabangsa dan apa yang digariskannya apabila sesuatu peperangan antara dua negara berakhir, dengan salah sebuah daripadanya muncul sebagai pemenang dan yang lain sebagai pihak yang kalah. Adapun Negara Uthmaniyyah, ia dilayan dengan cara yang berbeza.

However, since the British aim was to dismember the Ottoman State in her quality as an Islamic State and to abolish the Khilafah, they trod the path that led to this and they proceeded in their dealings with the vanquished Ottoman State in a manner different to that proceeded with the vanquished Germany, despite the fact that the two states had fought alongside each other. Indeed the Allied victory over the Ottoman State was similar to their victory over Germany; thus the two states should have been treated equally. However, the British treated Germany as a vanquished state according to international law and what it stipulated in the event of a war coming to an end between two states, with one emerging as the victor and the other the loser. As for the Ottoman State, she was treated differently.

Sebaik sahaja perang tamat, ia dipecah-pecahkan kepada beberapa bahagian, kebanyakannya diduduki oleh British dan dibahagi-bahagikan mengikut rancangan yang telah dirangka semasa perang. Mereka juga mula mengelak daripada sekutu-sekutu mereka sendiri supaya dapat merebut bahagian terbesar daripada tanah-tanah Negara Uthmaniyyah yang telah dikalahkan. Kemudian, mereka menumpukan usaha mereka ke atas pusat Khilafah, untuk mengguna pakai cara-cara yang paling sesuai bagi memastikan ia dihapuskan.

For as soon as the war ended she was dismembered into pieces, most of which the British occupied and divided into parts according to the plan that had been devised during the war. They also started to avoid their Allies in order to gain the lion’s share in the lands of the vanquished Ottoman State. Then they concentrated their efforts on the Khilafah’s centre in order to adopt the most appropriate styles to ensure its abolition.

Adapun proses pemecahan, benih-benih kecenderungan nasionalis dan chauvinisme patriotik yang sebelumnya ditanamkan oleh British kini telah membuahkan hasil. Maka tiba masanya bagi mereka untuk menjadikannya asas bagi proses pemecahan itu, dan mereka benar-benar mula melakukannya secara berkesan.

As for the process of dismemberment, the seeds of nationalist tendencies and patriotic chauvinism implanted earlier by the British had by then come to fruition. Thus it was the right time for them to use them as a basis for the process of dismemberment, and they effectively began to do so.

Oleh itu, mereka menyatukan wilayah-wilayah yang didiami oleh penduduk Islam berbahasa Turki menjadi satu entiti tunggal, dan mula menggunakan pemerintahan langsung serta pengaruh mereka yang luar biasa untuk menyalakan kecenderungan nasionalisme Turki. Mereka cuba membangkitkan idea kemerdekaan Turki, iaitu pemisahannya daripada seluruh Negara Islam yang lain, atau menurut mereka, Empayar Uthmaniyyah, sambil mentakrifkan perkataan kemerdekaan dengan maksud membebaskan diri daripada pendudukan Bersekutu. Ini walaupun realiti praktikal yang sebenarnya mereka dorong rakyat ke arah ialah kemerdekaan daripada semua bahagian lain Negara tersebut, iaitu pemisahan yang lengkap. Mereka juga memecahkan wilayah-wilayah yang didiami oleh penduduk Islam berbahasa Arab kepada beberapa bahagian.

Accordingly, they turned the lands inhabited by Turkish speaking Muslims into one single entity and started to use their direct rule and overwhelming influence to flare up Turkish nationalist tendencies. They tried to evoke the idea of Turkey’s independence, meaning her separation from the rest of the Islamic State, or according to them the Ottoman Empire, while defining the word independence with the meaning of getting rid of the Allied occupation. This was despite the fact that the practical reality they were actually pushing people towards was the independence from all the other parts of the State, namely a complete separation. They also broke the lands inhabited by Arabic speaking Muslims into several pieces.

Walaupun British telah menjajah kebanyakan daripadanya, mereka tidak mengekalkannya sebagai satu entiti. Sebaliknya, mereka menjadikan tanah-tanah tersebut beberapa entiti berasingan mengikut peta yang mereka lukis untuk wilayah itu semasa perang.

Although the British had occupied most of them, they did not keep them as one entity. They rather turned those lands into several entities according to the maps they had drawn for them during the war.

Maka mereka secara fizikal melaksanakan pemecahan negara yang ditakluki dan menjadikannya beberapa negara, sebelum mengadakan perjanjian damai dengannya, dan sebelum pun bersetuju dengannya tentang syarat-syarat perdamaian. Ini kerana sebaik sahaja mereka menduduki wilayah itu, mereka terus membahagikannya kepada beberapa negara dan mula memerintahnya seolah-olah ia adalah beberapa negara yang baru mereka duduki. Tindakan ini melanggar undang-undang antarabangsa dan bercanggah dengan konvensyen-konvensyen antarabangsa, kerana pendudukan oleh negara yang menang dalam perang ke atas wilayah negara yang kalah tidak memadai untuk menentukan nasib negara yang diduduki atau wilayah-wilayah yang diduduki; yang menentukannya ialah perjanjian damai, walaupun syarat-syarat perjanjian itu didikte dan dipaksakan. Contoh yang paling hampir ialah bahawa walaupun Berlin diduduki lebih daripada empat puluh tahun, nasibnya tidak ditentukan oleh pendudukan itu, tetapi oleh perjanjian damai dan persetujuan Sekutu ke atasnya.

Adapun pemusatan usaha mereka pada pusat Khilafah demi mengadopsi cara-cara yang akan membawa kepada penghapusannya, maka Inggeris, selain daripada tipu muslihat mereka terhadap sekutu-sekutu mereka dan selain daripada usaha mereka di negeri-negeri yang telah mereka duduki, telah memusatkan seluruh perhatian mereka terutama kepada Turki, dan lebih khusus lagi kepada pusat Khilafah.

As for the concentration of their efforts on the centre of the Khilafah in order to adopt the styles which would lead to its abolition, the British had, in addition to their manoeuvring against their Allies and in addition to their efforts in the lands they had occupied, focused all their attention on Turkey in particular, and more specifically on the centre of the Khilafah.

Oleh itu, sejurus selepas pengisytiharan gencatan senjata, kapal-kapal perang British bergegas merampas Selat Bosphorus, dan tentera mereka menduduki ibu kota serta semua kubu Dardanelles, begitu juga semua kawasan ketenteraan yang sensitif di seluruh Turki. Sementara itu, tentera Perancis menduduki Antep, manakala tentera Itali menduduki Bira dan landasan kereta api. Komander British, Harrington, dilantik sebagai Komander Am Bersekutu di Turki.

Therefore, soon after the declaration of the truce, British warships rushed to seize the Bosphorous and their troops occupied the capital and all the fortresses of the Dardanelles, as well as all the sensitive military areas throughout Turkey. Meanwhile, the French troops occupied Antep, while the Italian troops occupied Bira and the railway lines. The British commander, Harrington was appointed as the Allies General Commander in Turkey.

Oleh itu, tentera British yang sebenarnya menduduki Turki dan mengambil alih penguasaan ke atasnya. Pendudukan Perancis dan Itali hanyalah secara nama sahaja dan sekadar untuk mengesahkan kehadiran mereka. Maka, hubungan antara negara yang kalah dengan pihak Berikat, berkaitan urusan dalam negeri Turki, pada hakikatnya bermakna hubungan dengan British. Dengan itu, British berjaya memainkan peranannya di Turki secara bersendirian, manakala sekutu mereka tidak mempunyai sebarang peranan dan tiada kesan terhadap urusan dalam negeri Turki.

Therefore, it was the British troops who effectively occupied Turkey and assumed their hegemony over her. France and Italy’s occupation was merely nominal and merely to confirm their presence. Hence, contact between the vanquished state, pertaining to the domestic matters of Turkey, and the Allies meant in fact contact with the British. Thus the British managed to play their role in Turkey single-handedly and their Allies had no role and no effect on the Turkish domestic matters.

Mereka juga melancarkan pelbagai manuver politik untuk menguasai Negara Khilafah, atau Empayar Uthmaniyyah menurut mereka, sejak gencatan senjata diisytiharkan. Mereka memusatkan permainan politik mereka terutama ke atas Turki bagi menjatuhkan kerajaan dan memusnahkan Khilafah.