Mustafa Kemal adalah orang yang menyeru supaya diadakan pemilihan anggota baharu dan mengiktiraf kesahihan perlembagaan dewan tersebut. Beliau meluluskan wakil-wakil yang telah dipilih, dan beliau berjanji untuk mematuhi resolusi dewan, yang telah membubarkan kerajaan terdahulu dan menerima kerajaan semasa, dengan tuntutan bahawa negara hendaklah ditadbir melalui pemerintahan berperlembagaan. Walaupun demikian semua, beliau memutuskan untuk mengisytiharkan pemberontakan sekali lagi, selepas beliau kehilangan segala harapan untuk merampas kuasa melalui parlimen. Oleh itu, beliau mula melengkapkan tentera dan bersiap sedia untuk berperang.

Mustafa Kemal was the one who called for the election of new members and recognised the constitutionality of the assembly. He approved of the selected deputies, and he promised to abide by the resolutions of the assembly, who had dissolved the former government and accepted the current government, with the demands that the country should be governed through constitutional rule. Despite all this, he decided to declare the rebellion once again, after he had lost all hope of seizing power through parliament. Hence, he started to equip the troops and prepare for battle.

Senjata dan dana mula mengalir kepadanya dari Istanbul dengan pengetahuan penuh Pesuruhjaya Tinggi British dan Pesuruhjaya Tinggi Perancis. Kedua-duanya biasanya menyatakan bantahan secara nominal terhadap perkara ini, tetapi mereka lazimnya diam dan enggan mendedahkan apa-apa; malah berlaku satu insiden yang jauh lebih penting daripada ini, iaitu ketika Mustafa Kemal mengumpulkan trak-trak yang penuh dengan senjata dan peluru di semenanjung Gallipoli, betul-betul di depan hidung Pesuruhjaya Tinggi British dan walaupun pengawasannya.

Weapons and funds started to flow towards him from Istanbul with the full knowledge of the British High Commissioner and the French High Commissioner. They both used to nominally express their objection to this but they would generally keep silent and decline to reveal anything; even an incident far more significant than this occurred, which was when Mustafa Kemal gathered trucks full of weapons and ammunition in the peninsula of Gallipoli, right under the nose of the British High Commissioner and despite his surveillance.

Perang gerila meletus terhadap pihak Sekutu, dan Biria dikepung serta terpaksa menyerah, maka kaum pemberontak membenarkan garnisun Itali berpindah keluar.

A guerrilla war broke out against the allies, and Biria was besieged and forced to capitulate, thus the rebels allowed the Italian garrison to evacuate.

Kemudian bahagian timur Cilicia diserang dan pasukan garnisun Perancis dipindahkan keluar. London dan Paris menyeru supaya operasi ketenteraan dihentikan sepenuhnya, tetapi operasi itu tetap diteruskan seperti sediakala.

Then the eastern side of Cilicia was attacked and the French garrison evacuated. London and Paris called for an absolute halt to the military operations, but these went on regardless as they were.

Pada 7 Mac 1920, Berikut ialah terjemahan yang dimaksudkan: Pada 7 Mac 1920, pihak Berikat memaksa Ali Ridha untuk meletakkan jawatan; maka dia pun menyerahkan peletakan jawatannya dan digantikan oleh Salih Pasha, yang merupakan menteri tentera laut, dan yang pernah membuat perjanjian dengan Mustafa Kemal di Amasia.

On 7th March 1920, the allies forced Ali Ridha to resign; thus he tendered his resignation and was replaced by Salih Pasha, who was the navy minister, and who had in the past struck a deal with Mustafa Kemal in “Amasia”.

Oleh itu, beliau meneruskan pemerintahan sambil berusaha meredakan dan menenangkan keadaan.

Hence, he proceeded in government while attempting to diffuse and pacify the situation.

Namun, pada 10 Mac 1920, Lord Curzon menyampaikan ucapan di Dewan Lords yang di dalamnya beliau berkata: Pihak Sekutu tidak lagi boleh bertolak ansur dengan tahap penghinaan yang terpaksa ditanggung oleh orang-orang Eropah di Istanbul, sementara orang-orang Kristian sedang dianiaya dan dibunuh di merata-rata tempat.

However, on 10th March 1920, Lord Curzon delivered a speech in the House of Lords in which he said: “The a+llies can no longer tolerate the level of belittlement the Europeans are having to endure in Istanbul, while Christians are being persecuted and slaughtered all over the place.”

Selepas kenyataan ini, pelabuhan Golden Horn dipenuhi kapal perang British. Kakitangan British dipindahkan keluar dari Anatolia dan arahan dikeluarkan kepada garnisun British yang tinggal supaya berundur secepat mungkin. Warga British yang tinggal di Ankara meninggalkan bandar itu dengan tergesa-gesa.

In the wake of this statement, the harbour of Golden Horn was filled with British warships. British staff were evacuated from Anatolia and orders were issued to the remaining British garrison to evacuate as soon as possible. The British living in Ankara left the city in a hurry.

Speaker parlimen di Istanbul, Rauf Beik, mengisytiharkan bahawa pihak British bercadang untuk menangkap wakil-wakil nasionalis dan memulihkan semula kerajaan Damad Farid Pasha. Oleh itu, Mustafa Kemal menghantar telegraf kepada wakil-wakilnya, mendesak mereka dengan bersungguh-sungguh supaya melarikan diri dan tidak menyerahkan diri kepada British, tetapi mereka enggan melarikan diri.

The speaker of parliament in Istanbul, Ra’uf Beik, declared that the British intended to arrest the nationalist deputies and to restore the government of Damad Farid Pasha. Hence, Mustafa Kemal telegraphed his deputies urging them vehemently to flee and not to surrender themselves to the British, but they refused to flee.

Pada awal pagi 16 Mac 1920, semua langkah yang bertujuan menduduki Istanbul secara ketenteraan dan memperketat cengkaman ke atas penduduk tempatan telah dilaksanakan. Tugas ini diserahkan kepada Jeneral British Henry Wilson, yang sebelum ini telah dilantik sebagai Panglima Tertinggi pasukan bersekutu.

In the early hours of 16th March 1920, all the measures aimed at occupying Istanbul militarily and at tightening the grip on the local residents were undertaken. This task was delegated to the British General Henry Wilson, who had been appointed earlier as the Commander in Chief of the allied forces.

Paris dan Rom bersetuju bahawa tiga kerajaan, iaitu Britain, Perancis dan Itali, hendaklah mengambil bahagian dalam melaksanakan sekatan. Namun, hanya Britain yang menghantar tentera marinenya. Apabila Perancis dan Itali menyedari bahawa Britain telah berjaya menduduki Istanbul, mereka sekali lagi campur tangan untuk menyekat inisiatif Britain yang jelas itu demi memelihara keseimbangan kuasa antarabangsa; oleh itu, mereka menuntut untuk turut serta dalam memerintah negara tersebut, tetapi Britain tidak membenarkan mereka berbuat demikian dan bertindak sendirian.

Paris and Rome agreed that the three governments of Britain, France and Italy should take part in imposing sanctions. However, it was Britain alone who dispatched her marines. When France and Italy realised that Britain had succeeded in occupying Istanbul, they intervened once again to block the categorically British initiative in order to preserve the international balance of power; thus they demanded to take part in ruling the country, but the British did not enable them to do so, and acted alone.

Sultan itu menyokong langkah-langkah yang telah dilaksanakan oleh British, dan kerajaan mengeluarkan kenyataan awam yang menyeru rakyat supaya mengekalkan ketenteraman, dengan menyatakan bahawa itu adalah tanggungjawab mereka. Kerajaan memulakan kenyataan itu dengan berkata: Tanggungjawab yang paling penting bagi setiap warganegara Turki ialah mematuhi perintah Sultan. Akibatnya, rakyat jelata dan tentera Turki diselubungi suasana ketakutan, yang seterusnya membawa kepada kebencian rakyat terhadap Sultan dan peningkatan serangan dari segenap penjuru terhadapnya. Kemudian, parlimen dibubarkan secara rasmi.

The Sultan backed the measures which the British had undertaken and the government issued a public communiqué in which it exhorted people to observe calm, stating that it was their duty to do so. The government began the communiqué by saying: “The most important duty of every Turkish citizen is to abide by the orders of the Sultan.” Consequently, the masses and the Turkish soldiers were engulfed in an atmosphere of terror which in turn led to people’s resentment of the Sultan and the intensification from all sides of the attacks upon him. Then parliament was officially dissolved.

Pada 5 April 1920, Salih Pasha meletakkan jawatan dan Damad Ferid Pasha membentuk kerajaan baharu atas permintaan British, lalu mula memerintah negara secara kuku besi. Setelah parlimen dibubarkan, dia menjadi satu-satunya pemegang kuasa dan mula mengambil kira kepentingan British secara terbuka serta berusaha memenangi hati mereka melalui pelbagai cara, sehingga dia hampir menjadi lebih British daripada British sendiri. Sultan tidak ketinggalan jauh dalam usahanya memenangi hati British dan dalam serangannya terhadap pengikut Mustafa Kemal. Dia menghasut Sheikh-ul-Islam untuk mengeluarkan fatwa menentang mereka, dan Sheikh-ul-Islam pun berbuat demikian. Fatwa itu menyatakan bahawa semua nasionalis tergolong dalam kalangan orang yang dilaknat dan orang yang sesat, dan bahawa orang-orang beriman dalam kalangan hamba Allah hendaklah mengisytiharkan perang terhadap pemberontak yang bangkit menentang itu. Serentak dengan itu, satu dekri Sultan dikeluarkan untuk menyokong fatwa ini dan menjatuhkan hukuman mati ke atas Mustafa Kemal dan para penyokongnya.

On 5th April 1920, Salih Pasha resigned and Damad Ferid Pasha formed the new government at the request of the British and started ruling the country in a despotic manner. Once parliament had been dissolved, he became the sole power broker and started to openly take into account the British interests and attempt to win them over through various means, until he almost became more British than the British themselves. The Sultan was not too far behind in his attempt at winning the British over and in his attack on Mustafa Kemal’s followers. He incited Sheikh-ul-Islam to issue a fatwa against them and so he did. The fatwa stated that all the nationalists were from amongst the cursed ones and from amongst those who strayed, and that the believers from amongst Allah’s servants should declare war on those revolting insurgents. A Sultanic decree was simultaneously issued endorsing this fatwa and sentencing Mustafa Kemal and his supporters to capital punishment.

Dalam cahaya operasi-operasi ini, keadaan menjadi jelas bahawa dua kem menguasai negara: British di satu pihak, disokong oleh Khalifah dan kerajaan, dan parti Mustafa Kemal di pihak yang lain, disokong oleh seluruh rakyat. Maka, Mustafa Kemal menjadi lawan kepada kerajaan dan rakyat menganggapnya sebagai pemimpin mereka menentang British. Oleh itu, pendapat umum berpihak kepadanya dan kebanyakan pegawai tentera serta penjawat awam berada di pihaknya. Lalu, dalam suasana yang menguntungkan ini, beliau mengambil peluang untuk mengumumkan atas nama Jawatankuasa Parlimen, yang masih wujud dan tidak pernah dibubarkan, bahawa pilihan raya baharu akan diadakan dan parlimen baharu tidak akan mempunyai sebarang hubungan dengan dewan lama. Begitu juga, ia bukan sebuah parlimen Uthmaniyyah, sebaliknya sebuah badan perundangan nasionalis yang mempunyai kuasa luar biasa. Ankara dipilih sebagai pusat tempat persidangan institusi nasionalis ini diadakan.

In the light of these operations, the situation became apparent in that two camps dominated the country: the British on one side, backed by the Khaleefah and the government, and Mustafa Kemal’s party on the other side, backed by all the people. Hence, Mustafa Kemal became opposite to the government and people regarded him as their leader against the British. Therefore, public opinion was in his favour and most of the army officers and civil servants were on his side. So, amidst this favourable mood, he seized the opportunity to announce on behalf of the Parliamentary Committee, which was still in place and had never been dissolved, that fresh elections would be held and that the new parliament would have no connection with the old assembly. Also that it would not be an Ottoman parliament, but a nationalist legislative institution with exceptional powers. Ankara was selected as the centre where the sessions of this nationalist institution would be held.

Pilihan raya memang berlangsung secara efektif, tetapi ini bukanlah pilihan raya yang sebenar. Ia hanyalah satu latihan secara nominal yang bertujuan mewujudkan gambaran seolah-olah pilihan raya yang sah telah diadakan. Suasana umum ketika itu ialah keadaan semasa menuntut agar hanya golongan Kemalis sahaja dipilih, dengan mengecualikan semua pihak lain, supaya mereka menjadi wakil bagi bangsa. Hal ini memang benar berlaku, dan tiada wakil rakyat lain selain golongan Kemalis yang dipilih.

Elections did effectively take place, but these were not genuine elections - they were rather a nominal exercise aimed at creating the appearance of legitimate elections. The general mood was that the status quo necessitated the election of the Kemalists only, to the exclusion of all others, so they become the representatives of the nation. This indeed was the case and no other deputy apart from the Kemalists was elected.

Pada 23 April 1920, persidangan nasionalis diadakan di Ankara. Sesi perasmian sengaja dijadualkan pada hari Jumaat.

Oleh itu, Mustafa Kemal menubuhkan sebuah pentadbiran kerajaan di Ankara.

And so, Mustafa Kemal established a government apparatus in Ankara.

Beliau juga menubuhkan tentera tetap dan beberapa jabatan kerajaan.

He also established a regular army and several government departments.

Beliau juga membawa sebuah mesin cetak dan sepasukan wartawan. Sebuah akhbar bernama Hakmit Milla diterbitkan, dan Mustafa Kemal menyediakan Ankara untuk menjadi pusat kerajaan dan ibu negara. Beliau mula meletakkan asas bagi republik Turki. Namun, beliau melaksanakan inisiatif ini dengan penuh berhati-hati dan kerahsiaan yang menyeluruh, dengan berpura-pura bahawa perjuangannya adalah perjuangan menentang pendudukan asing dan bahawa peperangannya adalah peperangan menentang para penjajah. Beliau biasa membenarkan tindakannya dengan mendakwa bahawa beliau sedang mempertahankan negara, dan beliau biasa menyeru orang Eropah melalui kenyataan rasmi yang berbunyi: "Kamu boleh menduduki semua negara Arab dan menduduki Syria, tetapi saya tidak akan membenarkan kamu menduduki Turki. Kami hanya menuntut hak yang setiap bangsa sepatutnya nikmati. Kami mahu menjadi sebuah bangsa yang bebas dalam sempadan negara semula jadi kami. Kami tidak menerima kurang sedikit pun daripada itu." Semasa dan selepas perasmian Dewan Negara, beliau mengisytiharkan: "Segala langkah yang akan diambil bertujuan untuk mengekalkan Khilafah dan Kesultanan, serta membebaskan Sultan dan negara daripada perhambaan Barat." Kemudian beliau mengeluarkan kenyataan yang berbunyi: "Oleh kerana Sultan adalah tawanan negara-negara Barat yang menguasai ibu kota mengikut kehendak mereka, maka beliau bukanlah seorang pemerintah yang bebas, dan tiada sebarang kedaulatan pun dinikmatinya. Oleh itu, Dewan Negara Tertinggi akan mengambil alih urusan pentadbiran negara secara sementara." Oleh yang demikian, sebuah jawatankuasa eksekutif ditubuhkan dan diberi tugas menguruskan hal ehwal negara. Ia dianggotai oleh sebelas menteri yang dipilih oleh Dewan Negara, dan Mustafa Kemal dipilih sebagai presidennya. Sebelum itu, beliau telah dipilih sebagai speaker Dewan Negara, selepas itu Kolonel Ismat Pasha menyertai kerajaan.

He also brought a press and a team of journalists. A newspaper called Hakmit Milla was published and Mustafa Kemal prepared Ankara to become the government centre and the capital of the country. He set about laying the foundations of the Turkish republic. However, he undertook this initiative with extreme caution and total secrecy by pretending that his struggle was a struggle against foreign occupation and that his war was a war against the occupiers. He used to justify his actions by claiming that he was defending the country and used to address the Europeans through official statements in which he would say: “You can occupy all the Arab countries and occupy Syria, but I shall not allow you to occupy Turkey. We are only claiming a right which every single nation should enjoy. We want to be a free nation within our natural national borders. We do not accept one carat less than that.” During and after the inauguration of the National Assembly, he declared: “All the measures to be taken would be aimed at maintaining the Khilafah and the Sultanate and at ridding the Sultan and the country from Western slavery.” He then gave a statement in which he said: “Since the Sultan is prisoner of the Western countries who control the capital as they please, thus he is not a free sovereign, nor does he enjoy any sovereignty whatsoever. Therefore, the Supreme National Assembly is going to assume temporarily the running of the country’s affairs.” Consequently, an executive committee was set up and delegated with the task of running the country’s affairs. It was formed of eleven ministers elected by the National Assembly, and Mustafa Kemal was voted as its president. Prior to this, he had been elected as speaker of the National Assembly, whereafter Colonel Ismat Pasha joined the government.

Sultan itu mengirim pasukan petugas ke Ankara, yang diketuai oleh para pegawai yang setia kepadanya.

The Sultan dispatched a task force to Ankara led by officers loyal to him.

Tentera itu bergerak ke arah barat laut Asia Minor. Ramai sukarelawan menyertai pasukan petugas itu, dan Sultan menghantar beberapa orang penyokongnya ke Kurdistan untuk membakar semangat puak-puak di wilayah tersebut. Kemudian beliau mula menyeru seluruh Ummah untuk mempertahankan takhta dan Khilafah. Kesetiaan kepada Khaleefah masih kuat, sehingga perintahnya disambut dengan hormat dan ketaatan kepadanya dianggap sebagai ketaatan kepada Allah (swt), manakala penderhakaan kepadanya dianggap sebagai penderhakaan kepada Allah (swt). Oleh itu, semua wilayah menyertai Khaleefah, manakala sebahagian daripadanya memberontak terhadap kerajaan Ankara. Tentera Khaleefah berjaya menawan sebuah divisyen Kemalis yang lengkap sebagai tawanan.

The troops marched towards the north-west of Asia Minor. Many volunteers joined the task force and the Sultan sent some of his supporters to Kurdistan in order to incite the tribes in that region. Then he started to exhort the whole Ummah to defend the throne and the Khilafah. Loyalty to the Khaleefah was still strong to the point that his orders were met with respect and his obedience was considered to be an obedience to Allah (swt), while his disobedience was considered to be a disobedience to Allah (swt). Hence, all the provinces joined the Khaleefah while some of them revolted against the Ankara government. The army of the Khaleefah succeeded in taking a whole Kemalist division as prisoners.

Pertempuran antara kedua-dua tentera berterusan sepanjang bulan Mei 1920 dan tentera Sultan berjaya menewaskan tentera Mustafa Kemal di semua tempat. Semua wilayah menyertai Khalifah dan rakyat berada di pihaknya, kecuali Ankara, yang menjadi pusat pemberontakan. Ankara sendiri hampir jatuh, kerana kampung-kampung yang berdekatan satu demi satu datang di bawah panji Sultan dan menyertai tentera Khalifah.

Battles between the two armies went on throughout the month of May 1920 and the Sultan’s army managed to rout Mustafa Kemal’s forces everywhere. All the provinces joined the Khaleefah and the masses were on his side, apart from Ankara, which was the centre of the rebellion. Ankara itself was about to fall, for the neighbouring villages were coming under the Sultan’s banner one after the other and joining the Khaleefah’s army.

Mustafa Kemal dan para penyokongnya di Ankara berada dalam keadaan yang amat terdesak, dan di Ankara sendiri, rasa putus asa menyelinap ke dalam hati mereka yang bersamanya, lalu mereka mempertimbangkan untuk menyerah kepada Khalifah dan bergabung dengannya. Nyawa Mustafa Kemal bagaikan bergantung pada seutas benang, dan dia hampir-hampir musnah.

Tepat pada saat itu, syarat-syarat gencatan senjata yang telah ditandatangani satu tahun setengah sebelumnya di Paris, yang dikenali sebagai Perjanjian Sèvres, yang telah diterima oleh Sultan dan ditandatangani oleh Perdana Menteri Damad Farid Pasha, disiarkan. Syarat-syarat ini telah dirahsiakan dan rakyat Turki tidak mengetahui apa-apa tentangnya. Kini ia disiarkan ke seluruh Turki. Oleh itu, pendapat umum di setiap pelosok negara menjadi marah, terhadap Khalifah dan terhadap Perdana Menteri Damad Farid Pasha.

Precisely at that moment, the terms of truce which had been signed a year and a half before in Paris, known as the Treaty of Sèvres which the Sultan had accepted and the Prime Minister Damad Farid Pasha had signed, were broadcast. These terms had been kept secret and the Turkish people knew nothing about them. They were now broadcast all over Turkey . Hence, public opinion was outraged in every part of the country, against the Khaleefah and against the Prime Minister Damad Farid Pasha.

Ketika kemarahan berada pada puncaknya, Perdana Menteri British Lloyd George membuat pengumuman di Dewan Parlimen yang berbunyi: Matlamat sekutu ialah untuk membebaskan bangsa-bangsa bukan Turki daripada kuk Turki. Pengumuman ini juga tersebar di kalangan orang ramai, menyebabkan kemarahan semakin memuncak, dan kebencian itu tertumpu kepada British serta boneka-boneka mereka, iaitu Khalifah dan Perdana Menterinya, Damad Farid Pasha.

When the outrage was at his highest, the British Prime Minister Lloyd George, made an announcement in the House of Parliament saying: “The aim of the allies is to liberate the non-Turkish nations from the Turkish yoke.” This announcement was also circulated amongst the masses, causing the outrage to intensify, and the resentment became directed at the British and their puppets, the Khaleefah and his Prime Minister Damad Farid Pasha.

Dengan cara ini, keadaan menjadi terbalik dan rakyat mula menjauhkan diri daripada Khalifah lalu menyertai Mustafa Kemal. Kawasan-kawasan yang memberontak terhadap Mustafa Kemal semuanya disingkirkan daripada tentera Khalifah dan daripada mereka yang menentang Mustafa Kemal. Tentera Khalifah mengalami kekalahan yang teruk dan kekuasaan Sultan menjadi lemah. Rakyat bersumpah untuk menuntut balas daripada Damad Farid Pasha yang telah menandatangani Perjanjian itu dan menyerahkan negara. Akibatnya, Ankara kembali menguasai keadaan dan semua rakyat berpihak kepada Mustafa Kemal. Mereka menganggapnya sebagai penyelamat daripada penjajahan, dan beliau dikembalikan sebagai pemimpin negara. Perjanjian ini membangkitkan kemarahan orang Turki, kerana ia bermakna berakhirnya Empayar Uthmaniyyah dan pembahagiannya di kalangan bangsa Eropah, atau pemecahannya kepada beberapa wilayah yang merdeka, sekali gus menjadikan Turki sebuah negara kecil di Asia Minor dan meletakkan Istanbul, ibu negara Turki dan satu-satunya laluan baginya ke Eropah, di bawah mandat antarabangsa.