Adakah pemilikan persendirian itu kecenderungan semula jadi?

Is private ownership a natural propensity?

Komunis dan mereka yang sealiran dengan mereka berkeras bahawa perkara itu tidak demikian. Mereka mendakwa bahawa tiada harta persendirian dalam masyarakat terawal, iaitu di zaman "komunisme pertama" yang berlaku. Segala sesuatu, kata mereka, adalah harta awam yang dikongsi bersama oleh semua manusia yang dipandu oleh semangat kasih sayang, kerjasama dan persaudaraan. Mereka dengan kesal menyesali bahawa "zaman seperti malaikat" itu tidak berkekalan kerana penemuan pertanian menimbulkan pertelingkahan mengenai tanah yang diusahakan dan alat pengeluaran. Ini secara tidak dapat dielakkan membawa kepada peperangan. Komunis mendakwa bahawa kemanusiaan hanya dapat menamatkan kejahatan yang dahsyat ini dengan kembali lebih dekat kepada "komunisme pertama", di mana tiada seorang pun memiliki harta atau miliknya sendiri dan semua pengeluaran dikongsi sama rata oleh semua manusia. Mereka percaya bahawa inilah satu-satunya jalan untuk memulihkan keamanan, kasih sayang dan keharmonian ke dalam dunia.

Communists and their likes insist that it is not. They claim that there was no private property in the earliest societies where the "first communism" prevailed. All things, they say, were public property shared by all people who were guided by a spirit of affection, co-operation and brotherhood. They sadly regret that such “an angelic era" did not last because the discovery of agriculture involved disputes over the cultivated land and the means of production. This inevitably led to war. The Communists allege that humanity can put an end to this dreadful evil only by returning more to “the first Communism" where no one had a property or one's own and all production was equally shared by all people. They believe that this is the only way to restore peace, affection and harmony to the world.

Sebaliknya, ahli psikologi dan ahli sosiologi tidak bersepakat tentang perbezaan yang jelas antara emosi, konsep dan tingkah laku manusia yang semula jadi dengan yang diperoleh.

On the other hand, psychologists and sociologists do not agree upon a clear distinction between natural and acquired human emotions, concepts and manners.

Demikian pula mereka berbeza pendapat mengenai pemilikan persendirian. Sebahagian ahli psikologi dan sosiologi berpendapat bahawa pemilikan persendirian ialah kecenderungan semula jadi yang dibawa sejak lahir oleh manusia, tanpa mengira keadaan persekitarannya. Yang lain pula berpendapat bahawa ia diperoleh melalui persekitaran manusia. Seorang kanak-kanak, kata mereka, enggan melepaskan mana-mana mainannya sama ada kerana mainannya terlalu sedikit atau kerana dia takut kanak-kanak lain akan mengambilnya. Apabila hanya ada satu mainan untuk sepuluh kanak-kanak, pertengkaran pasti tercetus, tetapi, kata mereka, apabila ada sepuluh mainan untuk sepuluh kanak-kanak, setiap seorang akan mempunyai mainannya sendiri dan tiada konflik akan berlaku.

Likewise they differ regarding private ownership. Some psychologists and sociologists maintain that private ownership is a natural propensity born with man regardless of the conditions of his environment. Others believe that it is acquired through man's environment. A child, they say, refuses to part with any of his toys either because they are too few or because he fears that another child may take them. When there is just one toy for ten children, quarrel is sure to break out, but, they say, where there are ten toys for ten children everyone will have a toy of his own and there will be no conflict.

Jawapan kami kepada hujah-hujah yang dikemukakan oleh golongan komunis dan ahli psikologi serta sosiologi yang lain adalah seperti berikut:- 1. Tiada seorang saintis pun yang dapat membuktikan tanpa sebarang keraguan bahawa pemilikan persendirian bukan hasil daripada naluri semula jadi. Apa yang dapat dikatakan oleh golongan kiri dalam hal ini hanyalah bahawa tiada bukti muktamad yang ada bahawa ia adalah hasil daripada naluri semula jadi. Tetapi itu adalah persoalan lain.

Our answer to the arguments put forward by communists and other psychologists and sociologists is as follows:- 1. No scientist has been able to prove beyond all doubt that private ownership is not the outcome of a natural instinct. All that the leftists could say in this regard is that there is no conclusive evidence available that it is the outcome of a natural instinct. But that is another question.

2. Contoh tentang kanak-kanak dan mainan mereka, yang dikemukakan oleh golongan komunis sebagai sokongan bagi pendirian mereka, tidak boleh membawa kepada kesimpulan yang mereka tuju. Bahawa pertelingkahan tidak tercetus apabila sepuluh orang kanak-kanak diberi sepuluh mainan tidak menafikan wujudnya keinginan semula jadi untuk memiliki. Ia bermakna keinginan untuk memiliki, dalam keadaan yang sihat, boleh dipuaskan dengan persamaan mutlak. Contoh tersebut tidak menafikan wujudnya keinginan sedemikian, tetapi ia mungkin membantu menentukan sifatnya. Selain itu, tiada siapa boleh menafikan bahawa ramai kanak-kanak tidak akan teragak-agak untuk merampas mainan kawan-kawan mereka, melainkan jika mereka dihalang daripada berbuat demikian atas sebab-sebab yang di luar kawalan mereka.

2. The example-about children and their toys-which the communists give in support of their stand cannot lead to the conclusions they aim at. That quarrels do not break out when ten children are given ten toys does not rule out the existence of a natural desire for ownership. It means that the desire for ownership may, in healthy cases, be satisfied by absolute equality. The aforesaid example does not rule out the existence of such desire but it may help to define its nature. Besides, no one can deny that many children would not hesitate to usurp the toys of their friends unless they are prevented from doing so for reasons beyond their control.

3. Mengenai "zaman malaikat" yang didakwa oleh golongan komunis telah wujud bersama masyarakat terawal, boleh dikatakan bahawa tiada bukti sebenar bahawa zaman sedemikian benar-benar wujud. Walaupun sekiranya pernah wujud zaman sedemikian, tidak akan ada sarana pengeluaran pada masa itu. Bagaimana mungkin pertikaian timbul mengenai sesuatu yang tidak wujud? Pada masa itu, manusia memperoleh makanan dengan mudah dan secara langsung daripada pokok-pokok. Apabila mereka pergi memburu, mereka terpaksa pergi secara berkumpulan kerana takut kepada haiwan liar. Haiwan yang disembelih tidak mungkin disimpan kerana ia akan cepat rosak. Oleh itu, ia perlu dimakan secepat mungkin. Ketiadaan konflik dalam keadaan itu tidak menafikan wujudnya keinginan semula jadi untuk memiliki. Sebenarnya, ketiadaan konflik itu disebabkan oleh ketiadaan sesuatu yang berbaloi untuk diperebutkan. Inilah sebabnya penemuan pertanian membawa kepada konflik. Penemuan tersebut merangsang kecenderungan yang setakat itu terpendam, yang sebelum itu tiada dorongan untuk bertindak.

3. As to "the angelic era" which the communists suppose to have accompanied the earliest societies, it may be said that there is no real evidence that such an era did really exist. Even if there had been such an era, there could have been no means of production at the time. How could disputes arise over something that did not exist? At that time people got their food easily and directly from trees. When they went hunting they had to go in groups for fear of wild animals. It was impossible to store slain animals for they would soon go bad. So they had to be eaten up as soon as possible. The absence of conflict in that case does not rule out the existence of a natural desire for ownership. As a matter of fact, absence of conflict is due to absence of anything worth the strife. This is why the discovery of agriculture brought about conflict. The said discovery stimulated a hitherto dormant tendency which till then lacked the incentive for action.

4. Tiada seorang pun dapat menafikan dengan pasti bahawa pada era yang sangat awal itu boleh wujud pertelingkahan antara sejumlah lelaki untuk memiliki seorang wanita tertentu. Walaupun komunisme seksual wujud pada era tersebut, tiada seorang pun dapat memastikan bahawa ia berleluasa dalam seluruh masyarakat, atau bahawa kewujudannya menghalang lelaki daripada berbalah sesama sendiri untuk memiliki seorang wanita yang mereka anggap sangat menarik.

4. No one could firmly deny that at such an early era a conflict could have existed among a number of men for the possession of a particular woman. In spite of the existence of sexual communism in that era no one can say for sure that it was prevalent throughout society or that its existence prevented men from fighting each other for possessing a woman whom they considered very attractive.

Ini membawa kepada satu kesimpulan yang penting: apabila segala sesuatu adalah sama dan serupa, kemungkinan berlakunya konflik boleh diketepikan. Tetapi selagi sesuatu itu berbeza, konflik dan perjuangan pasti akan tercetus, walaupun dalam "masyarakat malaikat" yang khayalan, yang menjadi asas bagi harapan masa depan golongan komunis.

This leads to an important conclusion: where all things are equal and similar the possibility of a conflict may be ruled out. But as long as things are different, conflict and struggle are bound to break out even in the imaginary "angelic society" upon which communists build their future prospects.

5. Akhirnya, tiada siapa yang dapat menafikan bahawa sesetengah lelaki pada zaman awal itu berhasrat untuk mencapai kemasyhuran peribadi, sama ada dengan menunjukkan keberanian dan kekuatan fizikal mereka atau melalui cara lain. Sesetengah suku primitif - contoh bagi apa yang dipanggil "masyarakat komunis pertama" - masih enggan menikahkan anak perempuan mereka kecuali kepada lelaki yang sanggup menanggung seratus sebatan tanpa menunjukkan sebarang tanda keletihan atau kesakitan.

5. Finally, no one could rule out the fact that some men who lived in that early era desired to achieve personal distinction either by showing their bravery and physical strength or by any other means. Some primitive tribes-examples of the so-called "first communist society"-do still refuse to give their daughters in marriage except to those men who would endure a hundred lashes without showing any signs of weariness or pain.

Tidak ada keraguan bahawa satu-satunya sebab yang mendorong anak-anak muda untuk memulakan ujian yang begitu menyakitkan ialah keinginan mereka untuk mencapai kemasyhuran peribadi.

There is no doubt that the only reason that invites young men to set out for such a painful ordeal is their desire to achieve personal distinction.

Jika benar bahawa segala sesuatu mengikuti keadaan persamaan mutlak, maka kita mesti mencari sebab yang membawa sebahagian orang untuk mendakwa bahawa mereka bukan sahaja tidak sama dengan orang lain, malah lebih baik daripada mereka. Ini membawa kita kepada kesimpulan bahawa jika pemilikan persendirian bukan hasil daripada kecenderungan semula jadi, ia tentulah berkait rapat dengan kecenderungan semula jadi yang lain, iaitu keinginan untuk mencapai kecemerlangan peribadi, yang telah wujud dalam diri manusia sejak zaman dahulu lagi.

If it is true that all things follow a state of absolute equality, we must then search for a reason that leads some people to assert that they are not equal to but even better than others. This leads us to the conclusion that if private ownership is not the outcome of a natural tendency it must be closely connected with another natural tendency namely the desire to achieve personal distinction present in man from time immemorial.

Golongan komunis mendakwa bahawa pemilikan persendirian sejak zaman berzaman sentiasa dikaitkan dengan ketidakadilan, dan oleh itu, jika manusia ingin mengekalkan keamanan serta membebaskan diri daripada konflik yang pahit, mereka mesti menghapuskan pemilikan persendirian.

The communists allege that private ownership has been coupled throughout the ages with injustice and, therefore, if humanity wants to maintain peace and rid itself of bitter conflicts it must abolish private ownership.

Tetapi golongan komunis seolah-olah melupakan dua fakta penting: bahawa usaha individu menyumbang kepada kemajuan manusia, dan bahawa kemajuan telah dicapai pada zaman yang dinamakan "era malaikat", iaitu "komunisme pertama". Boleh dikatakan bahawa manusia mula mencapai sebarang kemajuan hanya selepas wujudnya konflik mengenai pemilikan. Ini bermakna konflik tersebut pada hakikatnya bukanlah kejahatan mutlak. Sebaliknya, kewujudannya, dalam had yang munasabah, adalah satu keperluan psikologi, sosial dan ekonomi.

But communists seem to forget two important facts: that individual efforts contributed to the progress of humanity and that do progress had been achieved during the so-called "angelic era" of "the first communism". It can be said that humanity started to make any progress only after the existence of conflict over ownership. This means that such conflict is not after all an absolute evil. On the contrary its existence, within reasonable limits, is a psychological, social and economic necessity.

Selain itu, perlu diingat juga bahawa Islam tidak menganggap begitu sahaja bahawa pemilikan persendirian menjadi punca segala ketidakadilan yang menimpa umat manusia. Ketidakadilan yang serius yang menyertai pemilikan persendirian di Eropah dan negara-negara bukan Islam pada umumnya berpunca daripada hakikat bahawa golongan berharta di negara-negara itu sendiri merupakan penggubal undang-undang sekaligus pemerintah. Sudah tentu golongan sedemikian membuat perundangan yang melindungi kepentingan mereka sendiri dengan mengorbankan golongan lain. Islam tidak mengiktiraf kewujudan kelas pemerintah. Dalam Islam, undang-undang tidak digubal oleh golongan istimewa tertentu; ia telah digubal oleh Tuhan yang menciptakan semua golongan. Amat mustahil Tuhan memihak kepada sebahagian individu atau golongan dengan mengorbankan yang lain. Apakah alasan-Nya untuk pilih kasih sedemikian? Menurut Islam, pemerintah dipilih secara bebas oleh semua orang Islam. Dia tidak dilantik ke jawatan atas sebab pertimbangan golongan apa pun. Selepas memikul tugas jawatannya, pemerintah mesti mematuhi undang-undang yang tidak digubalnya sendiri, iaitu undang-undang yang diwahyukan oleh Tuhan sendiri. Dalam hubungan ini, kita boleh memetik kata-kata Abu Bakr, khalifah pertama: "Taatilah aku selagi aku taat kepada Tuhan dalam pemerintahanku ke atas kamu, tetapi jika aku ingkar kepada Tuhan, kamu tidak wajib mentaatiku." Pemerintah dalam Islam tidak mempunyai kuasa undang-undang yang membenarkannya memberikan kepada dirinya sendiri atau orang lain sebarang keistimewaan perundangan. Dia tidak mempunyai kuasa untuk mengutamakan satu golongan berbanding golongan lain, atau bertindak balas terhadap pengaruh politik golongan berharta dengan menggubal undang-undang yang melindungi kepentingannya sambil menindas golongan lain.

In addition to this, it should also be borne in mind that Islam does not take it for granted that private ownership underlies all the injustice which afflicted humanity. The serious injustice that accompanied, private ownership in Europe and other non-Islamic countries in general was due to the fact that the propertied classes in those countries were themselves the legislators as well as the rulers. It was only natural that such a class should make the legislations that safeguarded its interests at the expense of the other classes. Islam does not recognize the existence of a ruling class. In Islam laws are not made by a specially privileged class; these had been made by God who created all classes. It is beyond imagination that God should favor some individuals or classes at the expense of others. What reasons could He have for such favoritism? According to Islam, the ruler is freely elected by all the Muslims. He is not nominated to office by virtue of any class consideration. After assuming the duties of his office, the ruler must follow a law which he did not make, a law that was revealed by God Himself. In this connection we may quote a saying by Abu Bakr, the first Caliph: "Obey me as long as I obey God in my rule over you but where I disobey God you shall not obey me". A ruler in Islam has no legal power authorizing him to confer upon himself or others any legislative privileges. He has no power to prefer one class to another or to act in response to the political influence of the propertied class by enacting legislations which safeguard its interests while oppressing other classes.

Perlu diperhatikan bahawa apabila kita bercakap tentang pemerintahan Islam, yang dimaksudkan ialah tempoh dalam sejarah Islam di mana prinsip dan ajaran Islam diterapkan sepenuhnya dengan makna yang sebenar. Kita tidak merujuk kepada tempoh ketika kerosakan mengubah sistem pemerintahan menjadi kerajaan beraja. Islam tidak mengiktiraf kerajaan sebegitu, dan Islam juga tidak boleh dipertanggungjawabkan atas pemerintahan sedemikian.

It should be pointed out that when we talk about Islamic rule we refer to that period in Islamic history wherein the principles and instructions of Islam were fully applied in their true sense. We do not refer to the periods when corruption changed the system of rule into a monarchy. Islam does not recognize such governments nor can it be held responsible for such rule.

Fakta bahawa pemerintahan Islam itu, dengan segala keadilan dan idealismenya, hanya kekal berkuasa untuk satu tempoh yang singkat, tidak sepatutnya membawa kepada anggapan bahawa ia merupakan sistem khayalan yang tidak sesuai untuk diamalkan secara praktikal. Lagipun, apa yang pernah berjaya dilaksanakan boleh dilaksanakan semula, dan adalah menjadi tanggungjawab setiap orang untuk berusaha bersungguh-sungguh bagi mengembalikan era sedemikian. Walau bagaimanapun, masa kini lebih menyebelahi usaha mendirikan semula pemerintahan Islam berbanding sebelum-sebelum ini.

That Islamic rule with all its justice and idealism remained in force only for a brief era should not mean that it is an imaginary system unfit for practical application. After all, what was successfully applied once may be applied again, and it is the duty of all people to work hard for the restoration of such an era. The present time, however, is more propitious than ever for the re-establishment of Islamic rule.

Di bawah pemerintahan Islam, golongan berharta tidak akan diberi peluang untuk membuat undang-undang yang hanya memihak kepada kepentingan mereka. Islam menetapkan bahawa semua orang mesti dilayan menurut undang-undang yang sama tanpa sebarang diskriminasi berkenaan hak asasi manusia atau maruah. Sekiranya berlaku perbezaan pendapat mengenai tafsiran sesetengah peruntukan undang-undang, perkara yang sama berlaku pada setiap undang-undang di atas muka bumi, maka para faqih akan mempunyai kata putus terakhir. Adalah dicatatkan dengan penuh kebanggaan bahawa para faqih Islam yang agung tidak pernah mentafsirkan mana-mana undang-undang dengan cara yang mungkin memihak kepada kepentingan golongan berharta dengan mengorbankan golongan miskin. Sebaliknya, mereka sentiasa begitu cenderung untuk memenuhi tuntutan asas golongan pekerja dan memberikan kepada mereka hak mereka sepenuhnya. Malah, sebahagian faqih Islam pergi sehingga menganggap pekerja atau petani sebagai rakan kongsi (dari segi keuntungan) bersama majikannya.

Under Islamic rule, the propertied classes will not be given the chance to make laws which serve their interests only. Islam prescribes that all people must be treated according to the same laws without any discrimination regarding human rights or dignity. In case of any differences as to the interpretation of some provisions of law-which happens with respect to every law on earth-the jurisprudents will have the last word. It is to be recorded with pride that the great Muslim jurisprudents did never interpret any law in a manner which might serve the interests of the propertied classes at the expense of the poorer ones. On the contrary, they have always been especially inclined to satisfy the basic demands of the working classes and to give them their full due. In fact, some Muslim jurisprudents went so far as to regard the workman or the peasant to be in partnership (as far as profits are concerned) with his employer.

Sebaliknya, Islam tidak memandang rendah tabiat manusia sehingga menganggap bahawa pemilikan pasti dan tidak dapat tidak akan membawa kepada ketidakadilan dan penindasan. Dalam bidang memperhalus dan mendidik tabiat manusia, Islam mencapai kejayaan yang tiada tandingannya. Sebahagian orang Islam memiliki harta, namun "mereka tidak menaruh keinginan dalam hati mereka terhadap apa yang telah diberikan kepada mereka, tetapi mereka mengutamakan orang lain atas diri mereka sendiri walaupun mereka sendiri dalam kemiskinan" ({Al-Hasyr: 9}). Maka mereka dengan rela hati berkongsi harta mereka dengan orang lain, tanpa mengharapkan balasan selain pengampunan dan ganjaran daripada Tuhan.

On the other hand, Islam does not rate human nature so low as to take it for granted that ownership will always inevitably lead to injustice and oppression. In the field of refining and educating human nature, Islam achieved an unmatched success. Some Muslims owned property yet "they entertained no desire in their hearts for that which hath been given them but give preference to others over themselves though poverty become their lot" (Iix: 7). So they willingly shared their own property with others without expecting any return save forgiveness and recompense from God.

Kita sentiasa seharusnya cuba mengingati contoh-contoh mulia dan luhur seperti ini, betapapun jarangnya ia berlaku. Ia wajar dianggap sebagai seberkas cahaya yang membimbing langkah-langkah kita pada masa hadapan dan menyingkapkan kepada kita pencapaian-pencapaian mulia yang boleh dicita-citakan oleh kemanusiaan untuk direalisasikan pada masa akan datang.

We should always try to remember such noble and lofty examples-rare as they may be. They should be regarded as a ray of light that guides our future steps and unfolds to us the noble achievements which humanity may aspire to realize in future.

Perlu difahami bahawa Islam tidak pernah mahu kita hidup dalam dunia khayalan, dan ia juga tidak menjadikan kepentingan awam bergantung sepenuhnya kepada "niat baik" yang tidak menentu.

It should be understood that Islam never wants us to live in a world of dreams nor does it make the public interests wholly dependent on uncertain "good intentions".

Walaupun Islam sangat memberi perhatian kepada penyucian dan pemurnian jiwa, Islam tidak pernah mengabaikan pertimbangan-pertimbangan praktikal. Perundangan Islam memastikan agihan kekayaan yang adil. Dengan bukan sahaja menumpukan perhatian kepada penyucian jiwa, tetapi juga menggubal perundangan yang adil, Islam meletakkan asas yang betul bagi sebuah masyarakat yang sihat. Mungkin inilah yang difikirkan oleh Othman Ibn Affan, khalifah ketiga, apabila beliau berkata: "God menahan dengan kuasa apa yang tidak Dia tahan dengan al-Quran." Kembali kepada persoalan pemilikan, dapat dikatakan bahawa pemilikan wujud pada zaman tertentu tanpa membawa kepada ketidakadilan. Islam membenarkan pemilikan tanah tetapi tidak pernah membenarkannya membawa kepada feudalisme sebagaimana yang berlaku di Eropah. Islam mengambil langkah berjaga-jaga yang perlu dengan menggubal perundangan ekonomi dan sosial yang menghalang feudalisme dan memastikan taraf hidup yang terhormat, walaupun bagi mereka yang tidak memiliki sebarang tanah. Jaminan sebegitulah yang melindungi golongan miskin daripada dieksploitasi oleh golongan yang berharta.

Despite its excessive care for the purification and refinement of souls, Islam never forgets practical considerations. Islamic legislation ensures a fair distribution of wealth. By not only concentrating on the purification of the soul but also enacting just legislation, Islam lays the proper foundations for a healthy society. Perhaps this was what Othman Ibn Affan, the third Caliph, had in mind when he said: "God restrains by power what He does not restrain by the Quran." To return to the question of ownership, it can be said that ownership existed in certain ages without leading to injustice. Islam permitted ownership of land but never allowed it to lead to feudalism as it did in Europe. Islam took the necessary precautions by enacting economic and social legislations which precluded feudalism and ensured a respectful standard of living even for those who did not own any land. It was such a guarantee that protected the poor class from exploitation by the propertied one.

Selain itu, sekalipun diandaikan kapitalisme mungkin wujud dalam Islam, perlu difahami bahawa Islam hanya akan membenarkan jenis kapitalisme yang berkhidmat kepada kepentingan awam. Dengan menyucikan dan memperhalusi tabiat manusia serta pada masa yang sama menggubal perundangan yang diperlukan, Islam tidak akan membiarkan kapitalisme berkembang menjadi kuasa yang menindas dan mengeksploitasi. Dengan demikian, Islam akan membebaskan dunia daripada kejahatan yang membelenggu dunia Barat hari ini. Tambahan pula, keizinan pemilikan persendirian di bawah Islam tertakluk kepada sekatan tertentu. Sebagai contoh, ditetapkan bahawa sumber awam adalah milik awam. Apabila prinsip keadilan menuntutnya, Islam melarang pemilikan persendirian dan hanya membenarkannya apabila jaminan yang memuaskan telah disediakan terhadap ketidakadilan dan penindasan.

On the other hand, granting that capitalism might have existed in Islam, it must be understood that Islam would have permitted only such type of capitalism as would serve the public interest. By purifying and refining human nature and at the same time making the necessary legislations, Islam would not have allowed capitalism to grow into an oppressive and exploiting force. By so doing Islam would have relieved the world from the evils which plague the present western world. Besides, the permission of private ownership under Islam was subject to certain restrictions. It was prescribed, for example, that public resources are public property. Where principles of justice required it, Islam prohibited private ownership and permitted it only when satisfactory guarantees had been made against injustice and oppression.

Untuk menjelaskan perkara ini, kita boleh mengambil contoh daripada negara bukan Islam, iaitu negara-negara Scandinavia. Orang Inggeris, orang Amerika dan orang Perancis, penyokong kuat diskriminasi kaum dan bangsa, mengakui bahawa bangsa-bangsa Scandinavia ialah bangsa yang paling bertamadun dan penyayang di atas muka bumi. Perlu dinyatakan bahawa negara-negara tersebut tidak menghapuskan pemilikan persendirian, tetapi membuat jaminan yang perlu untuk pembahagian kekayaan yang adil. Jaminan sedemikian merapatkan jurang antara kelas dan pada masa yang sama menetapkan bahawa upah hendaklah setimpal dengan kerja. Dapat dikatakan bahawa dalam hal ini, negara-negara Scandinavia telah lebih hampir berbanding mana-mana negara lain di dunia kepada suatu realisasi sebahagian aspek Islam.

In order to make this point clear, we may borrow an example from non-Muslim countries i.e., the Scandinavian states. The English, the Americans and the Frenchstaunch advocates of racial and national discrimination-admit that the Scandinavian peoples are the most civilized and affectionate peoples on earth. It is to be pointed out that such countries have not abolished private ownership but made necessary guarantees for a fair distribution of wealth. Such guarantees bridge the gap between the classes and at the same time prescribe that wages should be proportionate to work. It can be said that the Scandinavian states have in this connection come closer than any other state in the world-to a realization of some aspects of Islam.

Mustahil untuk memisahkan mana-mana sistem ekonomi daripada falsafah sosial dan intelektual yang mendasarinya. Jika kita menelaah tiga doktrin yang kini disebarkan, iaitu kapitalisme, komunisme dan Islam, kita akan menyedari bagaimana sistem ekonomi dan teori pemilikan dalam setiap doktrin itu berkait rapat dengan latar belakang sosialnya. Seperti yang telah dinyatakan sebelum ini, kapitalisme berdasarkan andaian bahawa individu adalah makhluk yang tidak boleh dicabul, yang kebebasannya tidak boleh dikenakan sebarang sekatan sosial. Oleh itu, kapitalisme cenderung membenarkan pemilikan persendirian yang tidak terhad.

It is impossible to separate any economic system from the social and intellectual philosophies underlying it. If we review the three doctrines that are currently propagatedcapitalism, communism and Islam-we shall realize how the economic system and the theory of ownership in each doctrine are closely related to their social background. As previously mentioned, capitalism is based on the assumption that the individual is an inviolable being whose freedom must not be subjected to any social restrictions. It follows that capitalism tends to permit unrestricted private ownership.

Sebaliknya, komunisme berasaskan kepercayaan bahawa masyarakat ialah asas, dan bahawa individu tidak mempunyai wujud yang berasingan daripadanya. Oleh itu, komunisme menyerahkan kepada negara (sebagai wakil masyarakat) pemilikan semua harta, lalu menafikan hak tersebut daripada semua individu.

On the other hand, communism is based on the belief that the Community is the base and that the individual has no separate existence of his own. Therefore, communism renders unto the state (as representative of the community) the ownership of all properties, thus depriving all individuals of such a right.

Islam mempunyai konsep sosial yang berbeza, dan oleh itu ia menerima pakai sistem ekonomi yang berbeza. Berkenaan hubungan individu dengan masyarakat, Islam berpegang bahawa seseorang individu mempunyai dua kapasiti pada masa yang sama: kapasitinya sebagai individu yang merdeka dan kapasitinya sebagai anggota masyarakat. Tindak balasnya terhadap salah satu kapasiti itu kadangkala mungkin lebih besar daripada tindak balasnya terhadap yang satu lagi, tetapi akhirnya dia akan menggabungkan dan menyelaraskan kedua-duanya.

Islam holds a different social concept and, therefore, it adopts a different economic system. With respect to the individual-community relationship, Islam maintains that an individual has two simultaneous capacities: his capacity as an independent individual and his capacity as a member of the community. His response to either capacity may at times be greater than his response to the other one but he will finally combine and harmonize both.

Konsep sosial yang berasaskan kepercayaan sedemikian tidak memisahkan individu daripada masyarakatnya, dan tidak menganggap mereka sebagai dua kuasa yang bertentangan dan saling cuba mengatasi antara satu sama lain. Oleh kerana seseorang individu mempunyai kewujudan yang bebas dan pada masa yang sama merupakan ahli masyarakat, perundangan diwajibkan untuk mewujudkan keharmonian antara kecenderungan individu dan kecenderungan masyarakat, serta antara kepentingan setiap individu dengan kepentingan orang lain. Namun, keharmonian sedemikian mesti dicapai tanpa mengorbankan mana-mana kepentingan demi kebaikan yang satu lagi. Perundangan tidak seharusnya bertujuan menghancurkan individu demi kepentingan masyarakat, dan tidak juga seharusnya membiarkan masyarakat berpecah-belah demi kepentingan seorang atau beberapa individu.

The social concept based on such a belief does not separate the individual from his community nor does it regard them as two conflicting forces trying to overcome one another. Since an individual has an independent existence and is at the same time a member of the community, it is required of legislation to establish harmony between individual and communal propensities as well as between the interests of each individual and those of others. But such harmony must be achieved without sacrificing either interest for the good of the other. Legislation should not aim at the crushing of individuals for the sake of society nor should it allow society to disintegrate for 'the sake of one or more individuals.

Sistem ekonomi Islam berdasarkan konsep keharmonian yang telah disebutkan di atas, iaitu semacam jalan tengah yang berada di antara kapitalisme dan komunisme. Ia menggabungkan kebaikan kedua-dua sistem tersebut tanpa melakukan kesilapan atau penyimpangan daripada mana-mana satu daripadanya. Ia membenarkan pemilikan persendirian pada prinsipnya, tetapi meletakkannya di bawah sekatan-sekatan yang menjadikannya agak tidak berbahaya. Islam memberi kuasa kepada masyarakat dan pemerintah, dalam kedudukannya sebagai wakil masyarakat, untuk menggubal perundangan yang diperlukan bagi menyusun pemilikan, dan untuk meminda perundangan tersebut apabila beliau berpendapat bahawa kepentingan awam menghendakinya.

The economic system of Islam is based on the above-mentioned concept of harmony which is some sort of a happy medium between capitalism and communism. It combines the merits of both systems without making the mistakes or deviations of either. It permits private ownership in principle but subjects it to such restrictions as would render it quite harmless. Islam authorizes the community and the ruler in his capacity as the representative of the community to enact the necessary legislation organizing ownership and to change such legislation whenever he deems that the public interest requires it.

Islam membenarkan pemilikan persendirian kerana ia mempunyai kuasa untuk menghapuskan, melalui pelbagai cara, sebarang keburukan yang mungkin timbul daripadanya. Perlu diingat bahawa membenarkan pemilikan persendirian pada prinsipnya, sambil memberi kuasa kepada masyarakat untuk mengatur dan mengehadkannya, adalah susunan yang jauh lebih baik daripada menghapuskan pemilikan sepenuhnya atas andaian yang tidak pasti bahawa ia bukan kecenderungan semula jadi mahupun keperluan manusia. Hakikat bahawa Rusia Soviet terpaksa membenarkan sedikit (kecil) pemilikan persendirian adalah bukti yang jelas bahawa memenuhi kecenderungan tabii manusia adalah yang terbaik bagi kepentingan individu dan awam.

Islam approves of private ownership since it has ti1e power to eliminate by various means any evils that may result from it. It will be remembered that permission of private ownership in principle while vesting the community with the power to organize and restrict it is a much better arrangement than outright abolition of ownership on the uncertain assumption that it is neither a natural propensity nor a human necessity. The fact that Soviet Russia has had to permit a certain (small) degree of private ownership is clear evidence that satisfying the propensities of human nature is the best thing for both the individual and public interest.

Mengapa kita perlu menghapuskan pemilikan persendirian? Untuk tujuan apakah kita menyeru Islam untuk berbuat demikian?

Why shall we abolish private ownership? For what ends shall we call upon Islam to do so?

Komunisme mendakwa bahawa penghapusan pemilikan persendirian adalah satu-satunya cara untuk mewujudkan persamaan di antara manusia dan untuk menekan keinginan semula jadi untuk menguasai dan berkuasa. Rusia telah menghapuskan pemilikan alat-alat pengeluaran, tetapi adakah ia telah mencapai objektif yang diharapkan daripada penghapusan tersebut? Perlu diingat bahawa Rusia di bawah Stalin terpaksa memperkenalkan syif kerja lebih masa secara sukarela bagi mereka yang mempunyai tenaga untuk melakukannya, sebagai balasan untuk gaji tambahan. Dengan berbuat demikian, Rusia sebenarnya mewujudkan perbezaan dalam gaji yang dibayar kepada pekerja.

Communism alleges that the abolition of private ownership is the only means to establish equality among people and to suppress the inherent desire for domination and power. Russia abolished ownership of the means of production but has it realized the objectives it hoped to achieve by such abolition? It will be remembered that Russia under Stalin had to introduce a voluntary overtime work shift for those who had the energy to do it in return for extra wages. By so doing Russia was creating differences in the wages paid to workers.

Semua orang di Rusia menerima gaji yang sama? Adakah kemungkinan doktor dan jururawat menerima gaji yang sama? Propagandis komunis sering memberitahu kita bahawa jurutera menerima gaji tertinggi di Rusia dan bahawa artis memperoleh pendapatan paling besar. Dengan berkata demikian, mereka secara tidak sengaja mengakui wujudnya perbezaan gaji antara pelbagai golongan di Rusia. Perbezaan seperti ini bukan sahaja ketara di kalangan ahli pelbagai golongan, malah juga di kalangan ahli golongan yang sama.

Do all people in Russia receive the same wages? Is it possible that doctors and nurses draw the same salaries? Communist propagandists often tell us that engineers get the highest wages in Russia and that artists collect the biggest income. By saying this they unwittingly admit the existence of differences in wages among the various classes in Russia. Such, differences are noticeable not only among members of the various classes but also among members of the same class.

Saya hanya menterjemahkan teks ke dalam bahasa Melayu, jadi soalan ini tidak saya jawab. Sila hantar teks Islami dalam bahasa Inggeris yang ingin diterjemahkan.

Has communist Russia managed to wipe out the instinct of domination or the desire to achieve personal distinction? If so, how are trade union leaders, factory managers, senior administrators and commissars selected? How do they sort out active members of the ruling Communist Party?

Selain daripada persoalan penghapusan atau pengesahan pemilikan persendirian, bukankah kita perlu mengakui bahawa keinginan untuk menguasai dan untuk membezakan diri secara peribadi itu sudah wujud secara semula jadi dalam tabiat manusia?

Apart from the question of the abolition or approval of private ownership, should we not admit that the desire for domination and personal distinction is inherent in human nature?

Oleh kerana penghapusan pemilikan tidak dapat menyelamatkan manusia daripada apa yang dianggap oleh komunisme sebagai kejahatan besar, mengapa kita perlu mengikuti teladannya dengan mengambil jalan yang bertentangan dengan fitrah manusia, lalu cuba merealisasikan matlamat yang mustahil?

Since the abolition of ownership could not rescue humanity from what communism regards as a great evil, why should we follow its example by taking a course that conflicts with human nature and thus attempt to realize an impossible end?

Jika golongan komunis mengatakan bahawa perbezaan antara kelas dan individu di Rusia terlalu kecil untuk membawa kepada kemewahan atau kemiskinan, maka kita boleh berkata bahawa-tiga belas abad sebelum komunisme wujud-Islam telah memasukkan dalam prinsip-prinsipnya keperluan untuk merapatkan jurang antara manusia, melarang kemewahan dan menghapuskan kemiskinan.

If the communists say that the differences among the classes and the individuals in Russia are too small to lead to luxury or deprivation we may say that-thirteen centuries before communism came into existence-Islam included among its principles the necessity of bridging the gaps among people, prohibiting luxury and wiping out deprivation.