Sebelum kita membincangkan sikap Islam terhadap konsep kelas, ada baiknya kita cuba memahami apa yang secara umumnya dimaksudkan dengan "sistem kelas".

Before we discuss Islam's attitude regarding the concept of classes it may be useful to try to understand what is generally meant by a "class system".

Di Eropah zaman pertengahan, misalnya, terdapat tiga golongan yang berbeza: golongan bangsawan, golongan rohaniwan dan rakyat biasa.

In medieval Europe, for instance, there were three distinct classes: the nobility, the clergy and the common people.

Para ulama mempunyai pakaian tersendiri yang membezakan mereka. Pada zaman itu, kuasa gereja setara dengan kuasa raja dan maharaja, dan kadangkala bertentangan dengannya. Paus mendakwa bahawa dialah yang memberikan kuasa kepada raja-raja, tetapi raja-raja berusaha untuk menyingkirkan pengaruhnya supaya mereka dapat memerintah secara bebas. Disebabkan harta yang didermakan oleh golongan agama dan cukai-cukai yang dikenakan ke atas mereka, gereja menjadi begitu kaya sehingga kadangkala ia dapat memiliki tenteranya sendiri. Sebaliknya, golongan bangsawan mewarisi kemuliaan daripada nenek moyang mereka dan menurunkannya kepada keturunan mereka. Seseorang menjadi bangsawan sejak kelahirannya dan kekal sebagai bangsawan sehingga matinya, tanpa mengira apa jua perbuatan mulia atau hina yang mungkin dilakukannya sepanjang hidupnya.

The clergy had their own distinctive clothes. In those ages the power of the church was equal and at times opposed to that of kings and emperors. The Pope claimed that it was he who conferred power on kings but they strove to get rid of his influence in order to rule independently. Owing to the property donated by the religious people and the exactions imposed on them, the church became so rich that at times it could have armies of its own. On the other hand, the nobility inherited nobleness from their forefathers and passed it on to their descendants. A man belonged to the nobility by birth and remained as such until his death regardless of whatever noble or mean actions he might have done in his lifetime.

Pada zaman feudal, golongan bangsawan menjalankan kuasa mutlak ke atas rakyat biasa yang tinggal di tanah milik mereka. Kesemua kuasa perundangan, kehakiman dan pentadbiran berada di tangan mereka. Kehendak dan kemahuan mereka menjadi undang-undang yang mereka gunakan untuk memerintah rakyat. Oleh kerana majlis-majlis perwakilan dianggotai oleh ahli-ahli daripada golongan ini, adalah wajar sekali bahawa undang-undang yang mereka gubal bertujuan melindungi diri mereka sendiri, menjaga hak istimewa dan kepentingan mereka sendiri, yang mereka selubungi dengan suasana tidak boleh dicabul.

In the feudal age the nobility exercised absolute powers over the common people who lived in their estates. All the legislative, judicial and executive powers were in their hands. Their whims and fancies were the laws by which they ruled over the people. Since representative councils were composed of members belonging to this class, it was only natural that the legislations they made would aim at protecting themselves, safeguarding their own privileges and interests which they surrounded by an air of inviolability.

Adapun rakyat biasa, mereka tidak mempunyai keistimewaan mahupun hak. Mereka mewarisi kemiskinan, perhambaan dan kehinaan, lalu mewariskannya kepada keturunan mereka.

As for the common people, they had no privileges or rights. They inherited poverty, slavery and humiliation and passed them on to their descendants.

Perkembangan ekonomi yang besar selepas itu membawa kepada kemunculan kelas borjuis: kelas baharu yang bercita-cita untuk menggantikan golongan bangsawan dan merampas hak istimewa serta kedudukan prestij mereka. Di bawah kepimpinan kelas yang sedang muncul inilah rakyat biasa melancarkan Revolusi Perancis, yang nampaknya menghapuskan sistem kelas dan secara teori mengisytiharkan prinsip kebebasan, persaudaraan dan kesamarataan.

The significant economic development which took place afterwards led to the emergence of the bourgeoisie: the new class which aspired to displace the nobility and to assume their privileges and prestige. It was under the leadership of this emerging class that the common people launched the French Revolution which seemingly abolished the class system and declared in theory, the principles of liberty, fraternity and equality.

Dalam zaman moden, kelas kapitalis telah menggantikan golongan bangsawan lama. Dapat diperhatikan bahawa penggantian ini berlaku secara tersembunyi dan disertai dengan beberapa perubahan yang diperlukan oleh perkembangan ekonomi. Namun prinsip asasnya tidak pernah berubah. Hakikatnya, kelas kapitalis masih memiliki harta, kuasa dan keupayaan untuk memandu jentera kerajaan ke arah yang mereka kehendaki. Walaupun wujud rupa kebebasan yang ditonjolkan dalam pilihan raya demokratik, kapitalisme tahu bagaimana menyelinap masuk ke dalam parlimen dan pejabat kerajaan untuk mencapai matlamat gelap mereka melalui cara-cara curang dan di bawah pelbagai nama.

In modern times, the capitalist classes have replaced the old nobility. It will be noticed that such replacement took place in a disguised manner and was accompanied by certain changes necessitated by economic development. But the basic principle has never changed. The fact is that the capitalist class still has the property, the power and the ability to steer the government's machinery into the direction they desire. Despite the appearances of freedom manifested in democratic elections, capitalism knows how to sneak into parliaments and government offices in order to achieve its shady ends by crooked means and under various names.

Perlu diingat bahawa sebuah negara seperti Britain, yang sering disebut sebagai pelindung demokrasi, masih mempunyai Dewan Lords atau Dewan Atas sebagaimana mereka menamakannya. Lebih daripada itu, Britain masih mengamalkan undang-undang feudal purba, yang melaluinya semua harta seorang yang telah meninggal dunia jatuh kepada anak sulungnya sahaja. Jelas bahawa undang-undang sedemikian bertujuan untuk memastikan tanah dan harta kekal dalam tangan segelintir orang. Dengan cara ini, kekayaan keluarga tidak akan diagihkan, dan keluarga-keluarga tersebut akan terus mengekalkan kehormatan dan pengaruh lama yang dimiliki golongan feudal pada Zaman Pertengahan.

It is to be remembered that a country like Britain-the patron or democracy as we are often told-still has a House of Lords or the Upper House as they call it. Moreover, Britain still applies an ancient feudal law by virtue of which all the property of a dead man passes to his eldest son alone. It is quite clear that such a law aims at keeping estates and properties in the hands of a limited number of people. In this way families' fortunes will not be distributed and such families will retain the old prestige and influence which the feudal classes had in the Middle Ages.

Sistem kelas didasarkan pada anggapan yang salah bahawa harta bermakna kuasa dan bahawa kelas yang memiliki harta juga memegang kuasa. Kelas sedemikian akan mempengaruhi kuasa perundangan. Akibatnya, kelas tersebut akan, secara langsung atau tidak langsung, membuat undang-undang yang melindungi kepentingannya dan menundukkan rakyat biasa kepada kuasanya sendiri, sekali gus menafikan hak undang-undang mereka.

The class system is based on the wrong assumption that property means power and that the class which owns property has the power as well. Such a class will exercise an influence over the legislative power. Consequently such a class will, by direct or indirect means, make legislations which protect it and subject the common people to its own authority, thus depriving them of their legal rights.

Berdasarkan takrifan golongan yang disebutkan di atas, sememangnya dapat dikatakan bahawa tidak pernah wujud sistem kelas dalam Islam. Hal ini dapat dilihat dengan jelas daripada fakta-fakta berikut:

In the light of the above-mentioned definition of classes, it may be truly said that there has never been a class system in Islam. This can be clearly seen from the following facts:

Tiada undang-undang dalam Islam yang bertujuan untuk mengekalkan harta di tangan individu tertentu. Al-Qur'an yang mulia dengan jelas menyatakan: "Supaya harta itu tidak hanya beredar di antara orang-orang kaya di kalangan kamu" (al-Hasyr: 7). Oleh itu, Islam menggubal undang-undang yang memastikan perpecahan dan pengagihan semula harta secara berterusan. Menurut undang-undang pewarisan Islam, harta pusaka hendaklah diagihkan kepada sejumlah besar orang.

There are no laws in Islam which aim at keeping the property in the hands of particular persons. The Holy Qur'an plainly says: ''In order that if may not merely make a circuit between the wealthy among you" (Iix: 7). Therefore, Islam made laws that ensured continual fragmentation and redistribution of wealth. According to the Islamic law of inheritance, inherited property should be distributed among a large number of persons.

Harta pusaka tidak pernah diserahkan kepada seorang individu sahaja kecuali dalam kes yang sangat jarang berlaku, iaitu apabila individu tersebut tidak mempunyai saudara lelaki, saudara perempuan atau mana-mana kaum kerabat yang lain. Walaupun dalam kes yang jarang ini, Islam telah mengambil langkah berjaga-jaga yang perlu dengan menetapkan bahawa sebahagian daripada harta pusaka hendaklah diberikan kepada golongan miskin yang tidak mempunyai hubungan kekeluargaan dengan si mati. Peruntukan ini boleh dianggap sebagai pendahulu kepada cukai pusaka moden. Al-Quran yang Mulia menetapkan bahawa "apabila hadir ketika pembahagian (pusaka) itu kaum kerabat, anak-anak yatim dan orang-orang miskin, maka berilah mereka sebahagian daripada harta itu dan ucapkanlah kepada mereka perkataan yang baik" (an-Nisa: 8).

An inheritance is never passed on to a single person except in the very rare case where such a person has no brothers, sisters or any other kindred. Even in such rare cases, Islam took the necessary precautions by prescribing that a portion of the inheritance should go to the deprived people who are not related to the dead man. This provision may be regarded as a predecessor of modern inheritance tax. The Holy Qur'an prescribed that "if at the time of division (of inheritance) other relatives or orphans or poor are present, feed them out of the (property) and speak to them words of kindness and justice" (iv : 8).

Begitulah cara Islam menyelesaikan masalah yang timbul daripada penumpukan harta. Harta diberikan kepada individu sebagai individu dan bukan sebagai ahli sesuatu kelas tertentu, kerana apabila mereka meninggal dunia, harta itu akan diagihkan semula mengikut kadar yang baharu.

It was in this way that Islam solved the problem resulting from the accumulation of property. Property goes to individuals as such and not as members of a particular class, because when they die the property will be redistributed according to new proportions.

Sejarah menjadi saksi bahawa harta dalam masyarakat Islam sentiasa berpindah tangan tanpa terhad kepada golongan tertentu daripada umat.

History bears witness that property in the Islamic society was constantly changing hands without being confined to a particular faction of the nation.

Ini membawa kepada satu kesimpulan penting: Perundangan dalam Islam bukanlah hak istimewa mana-mana golongan tertentu. Dalam negara Islam, tiada seorang pun dibenarkan membuat perundangan yang diingininya kerana semua orang diperlakukan menurut undang-undang Islam yang sama, yang telah diturunkan oleh Tuhan dan yang tidak membezakan antara manusia.

This leads to an important conclusion: Legislation in Islam is not the prerogative of a particular class. In the Islamic state no one is allowed to make the legislations he desires because all people are treated according to the same Islamic laws which were revealed by God and which hold no distinctions among people.

Oleh itu, masyarakat Islam ialah masyarakat yang tidak berkelas. Difahami bahawa kewujudan kelas-kelas berkait rapat dengan kewujudan kuasa perundangan.

It follows that the Islamic society is a classless society. It will be understood that existence of classes is closely connected with the existence of a legislative prerogative.

Di tempat di mana keistimewaan seperti itu tidak wujud, dan tiada seorang pun yang boleh membuat undang-undang yang melindungi kepentingannya sendiri dengan mengorbankan orang lain, maka tidak akan ada kelas-kelas.

Where such a privilege is non-existent, and no one can make legislations which safeguard his own interests at the expense of others, there will be no classes.

Mari kita jelaskan dua ayat yang berkaitan, yang jika dibaca secara tidak teliti mungkin menimbulkan keraguan.

Now let us explain how two relevant verses which, if read carelessly might lead to some doubts.

"Tuhan telah melebihkan sebahagian daripada kamu dalam rezeki melebihi sebahagian yang lain" (Surah An-Nahl, 16:71).

"God has bestowed his gifts of sustenance more free/y on some of you than on others" (xvi: 71).

"Dan Kami telah meninggikan sebahagian mereka atas sebahagian yang lain beberapa darjat" (xliii: 32).

“We raised some of them above others in ranks" (xliii: 32).

Adakah ayat-ayat seperti ini bermakna Islam mengiktiraf sistem kelas?

Do such verses mean that Islam recognizes the class system?

Kedua-dua ayat ini sekadar menggambarkan apa yang sebenarnya berlaku di bumi, sama ada di bawah pemerintahan Islam atau tidak. Ayat-ayat ini menyatakan bahawa manusia berbeza dari segi kedudukan dan rezeki. Mari kita ambil Rusia sebagai contoh. Adakah semua orang menerima gaji yang sama, atau ada yang lebih diistimewakan dari segi rezeki? Adakah semua orang yang dikerah untuk berkhidmat dijadikan pegawai atau askar, atau sebahagian daripada mereka dinaikkan pangkat melebihi yang lain? Wujudnya perbezaan antara manusia ialah satu hakikat yang tidak dapat dielakkan. Kedua-dua ayat ini tidak memberikan sebab tertentu bagi perbezaan tersebut. Ayat-ayat ini juga tidak menyatakan bahawa keutamaan itu berdasarkan pertimbangan kapitalis, komunis mahupun Islam. Ayat-ayat ini tidak mengatakan bahawa keutamaan itu mungkin adil atau tidak adil mengikut ukuran kita. Kedua-dua ayat ini sekadar menyatakan bahawa keutamaan sedemikian wujud di mana-mana sahaja di bumi. Namun, sudah tentu, segala yang berlaku di bumi berada dalam lingkungan kehendak Allah.

These two verses merely describe what is actually taking place on earth, be it under Islamic rule or otherwise. They state that people differ in rank and livelihood. Let us take Russia for example. Do all people get the same wages or are some people more privileged than others in livelihood? Are all the conscripted people made officers or soldiers or are some of them raised above others in rank? The existence of differences among the people is an inevitable fact. The two verses do not give a Particular reason for such differences. They do not even state that such preference is based on capitalist, communist or even Islamic considerations. They do not say that such preference may be just or unjust by our standards. The two verses merely say that such preference exists everywhere on earth. But, of course, all that takes place on earth falls within the sphere of God's will.

Jelaslah sekarang bahawa masyarakat Islam ialah masyarakat tanpa kelas atau keistimewaan perundangan. Akan dapat dilihat bahawa wujudnya perbezaan dalam kekayaan dan harta tidak boleh dikelirukan dengan persoalan kelas, melainkan jika harta dan kekayaan tersebut memberikan kepada pemiliknya sebarang keistimewaan perundangan dan peribadi. Perbezaan kekayaan tidak akan membawa kepada kemunculan kelas selagi semua manusia adalah sama di sisi undang-undang, bukan sekadar pada teori, tetapi benar-benar dalam amalan.

It must have become clear by now that the Islamic society is a society without classes or legislative privileges. It will be noticed that the existence of differences in wealth and property should not be confused with the question of classes unless such property and wealth conferred upon their owners any legislative and individual privileges. Differences in wealth will not lead to the emergence of classes so long as all people are-actually, not in the theory only-equal before the law.

Perlu dinyatakan bahawa pemilikan tanah di bawah Islam tidak memberikan kepada pemilik tanah sebarang keistimewaan atau hak khas yang dengannya mereka boleh memperhambakan atau mengeksploitasi orang lain.

It should be pointed out that the ownership of land under Islam did not confer upon landowners any special privileges or rights by which they might enslave or exploit others.

Perkara yang sama juga akan berlaku sekiranya kapitalisme wujud dalam sebuah masyarakat Islam yang sebenar, terutama kerana pemerintah tidak memperoleh kuasanya daripada golongan pemilik harta, sebaliknya beliau dipilih oleh rakyat dan melaksanakan hukum Tuhan.

The same thing would have happened if capitalism had existed in a truly Islamic society, especially because the ruler does not derive his power from the propertied class but he is elected by the nation and is carrying out the law of God.

Selain daripada yang telah disebutkan di atas, tidak akan ada masyarakat yang mana kekayaan dapat diagihkan secara sama rata di kalangan semua individu; sudah tentu tidak dalam masyarakat komunis yang, benar atau tidak, mendakwa telah menghapuskan sistem kelas, namun sebenarnya telah meninggalkan satu kelas pemerintah yang menindas semua kelas lain.

In addition to the above-mentioned, there can be no community wherein wealth can be equally distributed among all individuals; surely not in the communist society which, truly or not, claims to have abolished the class system though in fact it has left one ruling class which suppresses all other classes.