Bayangkan anda duduk di sudut sebuah bilik. Pintu yang anda masuk melaluinya kini tertutup rapat dan tiada jalan untuk masuk atau keluar. Dinding, siling dan lantai bilik itu diperbuat daripada batu. Yang boleh anda lakukan hanyalah merenung ruang terbuka yang kosong, dikelilingi dinding batu yang sejuk, gelap dan keras. Kerana terlalu bosan, anda tertidur. Beberapa jam berlalu; anda terjaga. Ketika anda membuka mata, anda terkejut melihat di tengah bilik terdapat sebuah meja dengan sebuah komputer di atasnya. Anda menghampiri meja itu dan ternampak beberapa perkataan pada skrin komputer: Meja dan komputer ini datang daripada tiada apa-apa.

Imagine you find yourself sitting in the corner of a room. The door that you entered through is now completely sealed and there is no way of entering or exiting. The walls, ceiling and floor are made up of stone. All you can do is stare into open, empty space, surrounded by cold, dark and stony walls. Due to immense boredom, you fall asleep. A few hours pass by; you wake up. As you open your eyes, you are shocked to see that in the middle of the room is a desk with a computer on top of it. You approach the desk and notice some words on the computer screen: This desk and computer came from nothing.

Adakah anda percaya apa yang anda baca di skrin? Sudah tentu tidak. Pada pandangan pertama, anda bergantung pada intuisi bahawa mustahil komputer dan meja itu boleh wujud tanpa sebarang aktiviti atau sebab terdahulu. Kemudian anda mula memikirkan apa yang mungkin telah berlaku. Selepas berfikir, anda menyedari beberapa penjelasan yang munasabah dan terhad. Yang pertama ialah ia mungkin datang daripada tiada sebarang keadaan sebab atau aktiviti terdahulu, dengan kata lain, daripada tiada apa-apa. Yang kedua ialah ia mungkin menyebabkan atau mencipta dirinya sendiri. Yang ketiga ialah ia mungkin dicipta atau diletakkan di situ oleh suatu sebab terdahulu. Oleh kerana kebolehan kognitif anda normal dan berfungsi dengan baik, anda membuat kesimpulan bahawa penjelasan ketiga adalah yang paling rasional. Walaupun bentuk penaakulan ini bersifat sejagat, satu variasi hujah yang lebih mantap boleh didapati dan dirumuskan dengan indah dalam al-Qur'an. Hujah itu menyatakan bahawa kemungkinan penjelasan bagi sesuatu entiti terhad yang menjadi wujud ialah ia datang daripada tiada, ia mencipta dirinya sendiri, ia mungkin dicipta oleh sesuatu yang lain yang telah dicipta, atau ia dicipta oleh sesuatu yang tidak dicipta. Sebelum saya menghuraikan hujah ini dengan lebih lanjut, perlu dinyatakan bahawa al-Qur'an sering mengemukakan hujah intelektual yang rasional. Al-Qur'an ialah teks yang memujuk dan berkuasa yang berusaha untuk melibatkan pembacanya. Oleh itu ia secara positif menguasai minda dan hati kita, dan cara ia mencapai perkara ini ialah dengan mengajukan soalan-soalan yang mendalam dan mengemukakan hujah-hujah yang kuat. Profesor Madya Pengajian Islam Rosalind Ward Gwynne mengulas aspek ini dalam al-Qur'an: "Hakikat bahawa sebahagian besar al-Qur'an berbentuk hujah menunjukkan sejauh mana manusia dilihat sebagai memerlukan alasan bagi tindakan mereka…."121

Do you believe what you have read on the screen? Of course you do not. At first glance you rely on your intuition that it is impossible for the computer and the desk to have appeared from no prior activity or cause. Then you start to think about what could possibly have happened. After some thought you realise a limited number of reasonable explanations. The first is that they could have come from no causal conditions or prior activity—in other words, nothing. The second is that they could have caused or created themselves. The third is that they could have been created or placed there by some prior cause. Since your cognitive faculties are normal and in working order, you conclude that the third explanation is the most rational. Although this form of reasoning is universal, a more robust variation of the argument can be found eloquently summarised in the Qur’an. The argument states that the possible explanations for a finite entity coming into being could be that it came from nothing, it created itself, it could have been created by something else created, or it was created by something uncreated. Before I break down the argument further, it must be noted that the Qur’an often presents rational intellectual arguments. The Qur’an is a persuasive and powerful text that seeks to engage its reader. Hence it positively imposes itself on our minds and hearts, and the way it achieves this is by asking profound questions and presenting powerful arguments. Associate Professor of Islamic Studies Rosalind Ward Gwynne comments on this aspect of the Qur’an: “The very fact that so much of the Qur’an is in the form of arguments shows to what extent human beings are perceived as needing reasons for their actions….”121

Gwynne juga berpendapat bahawa ciri Al-Qur'an ini turut mempengaruhi keilmuan Islam.

Gwynne also maintains that this feature of the Qur’an influenced Islamic scholarship:

"Penaakulan dan hujah sangat sebati dengan kandungan al-Qur’an dan tidak dapat dipisahkan daripada strukturnya, sehingga dalam banyak hal ia membentuk kesedaran para ulama al-Qur’an itu sendiri."122

“Reasoning and argument are so integral to the content of the Qur’an and so inseparable from its structure that they in many ways shaped the very consciousness of Qur’anic scholars.”122

Hubungan antara akal dan wahyu ini juga difahami oleh ulama Islam awal. Mereka memahami bahawa pemikiran rasional adalah salah satu cara untuk membuktikan asas-asas intelektual Islam. Ulama Islam abad ke-14, Ibn Taymiyyah, menulis bahawa ilmu Islam awal "mengetahui bahawa kedua-dua dalil wahyu dan dalil akal adalah benar dan saling memerlukan. Sesiapa yang memberikan dalil-dalil rasional… penelitian yang sewajarnya, dia mengetahui bahawa dalil-dalil itu selaras dengan apa yang diberitahu oleh para rasul kepadanya dan bahawa dalil-dalil itu membuktikan kepadanya keperluan untuk mempercayai para rasul mengenai apa yang mereka khabarkan."123.

This relationship between reason and revelation was understood even by early Islamic scholars. They understood that rational thinking was one of the ways to prove the intellectual foundations of Islam. The 14th century Islamic scholar Ibn Taymiyya writes that early Islamic scholarship “knew that both revelational and rational proofs were true and that they entailed one another. Whoever gave rational… proofs the complete enquiry due them, knew that they agreed with what the messengers informed them about and that they proved to them the necessity of believing the messengers in what they informed them about.”123.

Hujah daripada Al-Quran.

The Qur’anic argument.

Atau adakah mereka diciptakan tanpa sesuatu pun? Atau adakah mereka sendiri yang menciptakan diri mereka? Atau adakah mereka yang menciptakan langit dan bumi? Sebenarnya, mereka tidak yakin.124

The Qur’an provides a powerful argument for God’s existence: “Or were they created by nothing? Or were they the creators [of themselves]? Or did they create the heavens and Earth? Rather, they are not certain.”124

Walaupun hujah ini merujuk kepada manusia, ia juga boleh diterapkan kepada apa sahaja yang bermula wujud, atau apa sahaja yang muncul. Al-Qur'an menggunakan perkataan khuliqu, yang bermaksud dicipta, dibuat atau bermula.125 Maka ia boleh merujuk kepada apa sahaja yang telah wujud.

Although this argument refers to the human being, it can also be applied to anything that began to exist, or anything that emerged. The Qur’an uses the word khuliqu, which means created, made or originated.125 So it can refer to anything that came into being.

Sekarang mari kita huraikan hujahnya. Al-Qur'an menyebut empat kemungkinan untuk menerangkan bagaimana sesuatu itu dicipta, atau datang menjadi wujud.

Now let us break down the argument. The Qur’an mentions four possibilities to explain how something was created or came into being or existence:

• Dicipta tanpa sebarang sebab: "atau adakah mereka diciptakan tanpa sesuatu (pencipta)?"

• Created by nothing: “or were they created by nothing?”.

• Dicipta sendiri: "atau adakah mereka yang mencipta diri mereka sendiri?"

• Self-created: “or were they the creators of themselves?”.

• Dicipta oleh sesuatu yang dicipta: “atau apakah mereka telah menciptakan langit dan bumi?”, yang memberi maksud bahawa sesuatu yang dicipta pada akhirnya dicipta oleh sesuatu yang lain yang juga dicipta.

• Created by something created: “or did they create the heavens and the Earth?”, which implies a created thing being ultimately created by something else created.

• Dicipta oleh sesuatu yang tidak dicipta: "Bahkan, mereka tidak yakin", yang memberi maksud bahawa penafian terhadap Tuhan itu tidak berasas, dan oleh itu kenyataan tersebut memberi maksud bahawa terdapat Pencipta yang tidak dicipta.126.

• Created by something uncreated: “Rather, they are not certain”, implying that the denial of God is baseless, and therefore the statement implies that there is an uncreated creator.126.

Hujah ini juga boleh diubah menjadi satu formula sejagat yang tidak memerlukan rujukan kepada nas.

This argument can also be turned into a universal formula that does not require reference to scripture:

1. Alam semesta ini terbatas.

1. The universe is finite.

2. Perkara-perkara yang terhingga boleh jadi datang dari ketiadaan, mencipta dirinya sendiri, dicipta akhirnya oleh sesuatu yang dicipta, atau dicipta oleh sesuatu yang tidak dicipta.

2. Finite things could have come from nothing, created themselves, been ultimately created by something created, or been created by something uncreated.

3. Mereka tidak mungkin datang daripada ketiadaan, mencipta diri mereka sendiri, atau akhirnya dicipta oleh sesuatu yang turut dicipta.

3. They could not have come from nothing, created themselves, or have been ultimately created by something created.

4. Oleh itu, mereka telah dicipta oleh sesuatu yang tidak dicipta.

4. Therefore, they were created by something uncreated.

Alam semesta ini terbatas.

The universe is finite.

Sejumlah hujah falsafah menunjukkan bahawa alam semesta ini terhingga. Yang paling meyakinkan dan paling ringkas antara hujah-hujah ini ialah yang menunjukkan bahawa infiniti sebenar yang berbentuk fizikal tidak boleh wujud. Jenis infiniti sebenar yang saya bincangkan di sini ialah infiniti yang terbezakan, iaitu infiniti yang terdiri daripada bahagian-bahagian yang diskret, seperti benda-benda atau objek-objek fizikal. Benda-benda fizikal ini boleh merangkumi atom, kuark, bas, zirafah dan medan kuantum. Infiniti yang tidak terbezakan pula ialah infiniti yang tidak terdiri daripada bahagian-bahagian diskret. Infiniti ini adalah koheren dan boleh wujud. Sebagai contoh, infiniti Tuhan ialah infiniti yang tidak terbezakan, kerana Dia tidak terdiri daripada bahagian-bahagian fizikal yang diskret. Dalam ilmu Kalam Islam, Dia itu Esa secara mutlak dan Maha Suci dari sebarang sifat makhluk.

A range of philosophical arguments shows the finitude of the universe The most cogent and simplest of these arguments involves demonstrating that an actual physical infinite cannot exist. The type of actual infinite that I am addressing here is a differentiated type of infinite, which is an infinite made up of discrete parts, like physical things or objects. These physical things can include atoms, quarks, buses, giraffes and quantum fields. The undifferentiated type of infinite, however, is an infinite that is not made of discrete parts. This infinite is coherent and can exist. For instance, the infinity of God is an undifferentiated infinite, as He is not made up of discrete physical parts. In Islamic theology, He is uniquely one and transcendent.

Argumen-argumen yang paling meyakinkan dan intuitif untuk membuktikan kemustahilan infiniti aktual datang dalam bentuk eksperimen pemikiran. Yang menjadi perhatian di sini ialah kemustahilan infiniti fizikal untuk direalisasikan. Ini berbeza daripada infiniti matematik. Walaupun koheren dari segi logik, infiniti matematik wujud dalam alam matematik, yang biasanya berasaskan aksiom dan andaian. Persoalan kita ialah sama ada infiniti boleh direalisasikan di dunia fizikal yang nyata.

The most persuasive and intuitive arguments to substantiate the impossibility of an actual infinite, come in the form of thought experiments. Now the concern here is with the impossibility of the physical infinite being actualised. This is different from mathematical infinites. Although logically coherent, these exist in the mathematical realm, which is usually based on axioms and assumptions. Our concern is whether the infinite can be realised in the real physical world.

Sila berikan contoh-contoh berikut untuk dipertimbangkan. Namun, tiada teks Inggeris disertakan selepas perkataan "examples". Sila hantar teks yang ingin diterjemahkan.

Take the following examples into consideration:

1. Beg berisi bola: Bayangkan anda mempunyai bilangan bola yang tidak terhingga di dalam sebuah beg. Jika anda mengeluarkan dua biji bola, berapakah bola yang tinggal? Secara matematik, anda masih mempunyai bilangan yang tidak terhingga. Namun, secara praktikal, anda sepatutnya mempunyai dua biji kurang daripada apa yang ada di dalam beg. Bagaimana jika anda menambah dua biji bola sebaliknya dan bukannya mengeluarkannya? Berapakah bola yang ada sekarang? Sepatutnya ada dua biji lebih daripada apa yang ada di dalam beg.

1. Bag of balls: Imagine you had an infinite number of balls in a bag. If you take two balls away, how many balls do you have left? Well, mathematically you still have an infinite number. However, practically, you should have two less than what is in the bag. What if you added another two balls instead of removing them? How many balls are there now? There should be two more than what was in the bag.

Anda sepatutnya boleh mengira berapa banyak bola yang ada di dalam beg, tetapi anda tidak boleh kerana infiniti hanyalah satu idea dan tidak wujud di dunia nyata. Ini jelas menunjukkan bahawa anda tidak boleh mempunyai infiniti yang direalisasikan dan terdiri daripada bahagian atau benda fizikal yang diskret. Berdasarkan fakta ini, ahli matematik Jerman yang terkenal, David Hilbert, berkata, "Infiniti tidak dapat ditemui di mana-mana dalam realiti. Ia tidak wujud dalam alam semula jadi dan tidak menyediakan asas yang sah untuk pemikiran rasional... peranan yang tinggal untuk infiniti dimainkan hanyalah sebagai satu idea."127.

You should be able to count how many balls are in the bag, but you cannot because the infinite is just an idea and does not exist in the real world. This clearly shows you cannot have an actualised infinite made up of discrete physical parts or things. In light of this fact, the famous German mathematician David Hilbert said, “The infinite is nowhere to be found in reality. It neither exists in nature nor provides a legitimate basis for rational thought… the role that remains for the infinite to play is solely that of an idea.”127.

2. Susunan kiub dengan saiz berbeza: Bayangkan anda mempunyai satu susunan kiub. Setiap kiub diberi nombor. Kiub pertama mempunyai isipadu 10cm3

2. Stack of cubes with different sizes: Imagine you had a stack of cubes. Each cube is numbered. The first cube has a volume of 10cm3

Kubus seterusnya di atas itu mempunyai isipadu 5cm.3

. The next cube on top of that has a volume of 5cm3

Dan kiub yang seterusnya adalah separuh daripada kiub sebelumnya. Ini berterusan tanpa henti (berulang kali dengan cara yang sama selama-lamanya). Sekarang pergi ke bahagian atas timbunan dan keluarkan kiub di bahagian atas. Anda tidak boleh. Tiada kiub yang dapat dijumpai. Mengapa? Kerana jika terdapat kiub yang dapat dijumpai di bahagian atas, itu bermakna kiub-kiub itu tidak mencapai infiniti.

and the next cube is half of the previous cube. This goes on ad infinitum (again and again in the same way forever). Now go to the top of the stack and remove the cube at the top. You cannot. There is no cube to be found. Why? Because if there was a cube to be found at the top it would mean that the cubes did not reach infinity.

Oleh kerana tiada kiub di bahagian atas, ia juga menunjukkan—walaupun infiniti matematik wujud (dengan andaian dan aksiom)—bahawa seseorang tidak boleh mempunyai infiniti yang direalisasikan (actualised) di dunia nyata. Oleh kerana timbunan itu tiada penghujung, ia menunjukkan bahawa infiniti—yang terdiri daripada benda-benda fizikal yang diskret (dalam kes ini kiub-kiub)—tidak boleh direalisasikan secara fizikal.

However, since there is no cube at the top, it also shows— even though the mathematical infinite exists (with assumptions and axioms)—that you cannot have an actualised infinite in the real world. Since there is no end to the stack, it shows the infinite—that is made up of discrete physical things (in this case the cubes)—cannot be physically realised.

Secara konsepnya, alam semesta tidak berbeza daripada bekas bola atau susunan kiub yang telah saya terangkan di atas. Alam semesta itu nyata. Ia terdiri daripada benda-benda fizikal yang berasingan. Oleh kerana infiniti yang dibezakan tidak boleh wujud di dunia nyata, maka alam semesta tidak mungkin tanpa had. Ini membawa kepada kesimpulan bahawa alam semesta itu terhad, dan oleh kerana ia terhad, ia mesti mempunyai permulaan. Penyelidikan saintifik yang berkaitan dengan permulaan alam semesta tidak dibincangkan di sini kerana data yang ada pada masa ini belum mencukupi untuk membuat penentuan (underdetermined). Underdetermination ialah "tesis yang menjelaskan bahawa bagi mana-mana teori berasaskan sains, sentiasa ada sekurang-kurangnya satu teori pesaing yang juga disokong oleh bukti yang diberikan…" 128. Terdapat kira-kira 17 model yang bersaing untuk menerangkan bukti kosmologi. Sebahagian daripada model ini menyimpulkan bahawa alam semesta itu terhad dan mempunyai permulaan, manakala yang lain berhujah bahawa alam semesta itu telah wujud sejak azali. Bukti yang ada belum muktamad. Kesimpulan ini mungkin berubah apabila bukti baharu diperoleh atau model baharu dibangunkan (lihat Bab 12).

Conceptually, the universe is no different to the bag of balls or the stack of cubes I have explained above. The universe is real. It is made up of discrete physical things. Since the differentiated infinite cannot exist in the real world, it follows that the universe cannot be infinite. This implies that the universe is finite, and since it is finite it must have had a beginning. The scientific research that relates to the beginning of the universe has not been discussed here because the data is currently underdetermined. Underdetermination is a “thesis explaining that for any scientifically based theory there will always be at least one rival theory that is also supported by the evidence given…” 128 .There are around 17 competing models to explain the cosmological evidence. Some of these models conclude that the universe is finite and had a beginning and others argue that the universe is past eternal. The evidence is not conclusive. The conclusions might change when new evidence is observed or new models are developed (see Chapter 12).

Sekarang kita berada dalam kedudukan untuk menggunakan empat kemungkinan logik bagi menerangkan permulaan alam semesta dan membincangkan setiap satunya.

Now we are in a position to apply the four logical possibilities to explain the beginning of the universe and discuss each one.

Dicipta daripada tiada?. Sebelum saya membincangkan kemungkinan ini, saya perlu mentakrifkan apa yang dimaksudkan dengan 'tiada'. Tiada ditakrifkan sebagai ketiadaan segala sesuatu. Untuk menggambarkannya dengan lebih jelas, bayangkan jika segala-galanya, semua jirim, tenaga dan potensi, lenyap; keadaan itu akan digambarkan sebagai tiada. Ini tidak boleh dikelirukan dengan vakum atau medan kuantum, satu konsep yang akan saya terangkan kemudian. Tiada juga merujuk kepada ketiadaan sebarang syarat sebab. Syarat sebab ialah sebarang jenis sebab yang menghasilkan kesan. Sebab ini boleh bersifat material atau bukan material.

Created from nothing?. Before I address this possibility, I need to define what is meant by ‘nothing’. Nothing is defined as the absence of all things. To illustrate this better, imagine if everything, all matter, energy and potential, were to vanish; that state would be described as nothing. This is not to be confused with the quantum vacuum or field, a concept I will explain later. Nothing also refers to the absence of any causal condition. A causal condition is any type of cause that produces an effect. This cause can be material or non-material.

Menegaskan bahawa sesuatu boleh wujud daripada tiada bermaksud sesuatu boleh muncul dari tiada potensi, tiada bahan, atau tiada apa-apa sama sekali. Untuk menegaskan perkara sedemikian adalah bertentangan dengan gerak hati kita dan menyanggahi akal.

Asserting that things can come from nothing means that things can come into being from no potential, no matter or nothing at all. To assert such a thing defies our intuitions and stands against reason.

Jadi, bolehkah alam semesta wujud daripada tiada apa-apa? Jawapan yang jelas ialah tidak, kerana daripada tiada apa-apa, tiada apa-apa boleh terhasil. Kekosongan tidak mampu menghasilkan sesuatu. Sesuatu tidak boleh muncul tanpa sebarang keadaan sebab langsung. Cara lain untuk melihatnya ialah melalui matematik yang mudah. Berapakah 0 + 0 + 0? Jawapannya bukan 3, tetapi 0.

So, could the universe have come into existence from nothing? The obvious answer is no, because from nothing, nothing comes. Nothingness cannot produce anything. Something cannot arise from no causal conditions whatsoever. Another way of looking at it is by way of simple math. What is 0 + 0 + 0? It is not 3, it’s 0.

Salah satu sebab mengapa perkara ini begitu mudah difahami secara intuitif ialah kerana ia berasaskan prinsip rasional (atau metafizik): kewujudan tidak boleh datang daripada ketiadaan. Untuk mengandaikan sebaliknya ialah apa yang saya namakan wacana penentangan. Sesiapa sahaja boleh mendakwa apa sahaja. Jika seseorang boleh mendakwa bahawa seluruh alam semesta boleh datang daripada tiada, maka implikasinya adalah mustahil. Mereka boleh mengatakan bahawa apa sahaja boleh wujud tanpa sebarang sebab-musabab langsung. Agar sesuatu boleh timbul daripada tiada, ia mestilah mempunyai sekurang-kurangnya sejenis potensi atau syarat sebab-musabab. Oleh kerana ketiadaan ialah ketiadaan segala sesuatu, termasuk sebarang jenis syarat sebab-musabab, maka sesuatu tidak boleh timbul daripada ketiadaan. Berpegang bahawa sesuatu boleh timbul daripada ketiadaan secara logiknya setara dengan tanggapan bahawa perkara boleh lenyap, reput, musnah atau hilang tanpa sebarang syarat sebab-musabab. Individu yang berhujah bahawa sesuatu boleh datang daripada ketiadaan juga mesti berpegang bahawa sesuatu boleh lenyap tanpa sebarang syarat sebab-musabab. Contohnya, jika sebuah bangunan lenyap sepenuhnya, individu sedemikian tidak sepatutnya terkejut dengan peristiwa itu, kerana jika perkara boleh datang tanpa sebarang syarat sebab-musabab, maka secara logiknya ia membayangkan bahawa perkara juga boleh lenyap tanpa sebarang syarat sebab-musabab. Namun, untuk berhujah bahawa perkara boleh sekadar lenyap tanpa merujuk kepada sebarang syarat sebab-musabab adalah mustahil dari segi rasional. Dakwaan yang biasa ialah alam semesta boleh datang daripada ketiadaan kerana dalam vakum kuantum zarah-zarah muncul secara tiba-tiba. Hujah ini menganggap bahawa vakum kuantum ialah ketiadaan. Namun, ini tidak benar. Vakum kuantum ialah sesuatu; ia bukan kekosongan mutlak dan ia mematuhi hukum-hukum fizik. Vakum kuantum ialah keadaan tenaga yang singkat. Maka ia bukan ketiadaan, sebaliknya sesuatu yang bersifat fizikal.

One of the reasons that this is so intuitive is because it is based on a rational (or metaphysical) principle: being cannot come from nonbeing. To assert the opposite is what I would call counter discourse. Anyone could claim anything. If someone can claim that the entire universe can come from nothing, then the implications would be absurd. They could assert that anything could come into being without any causal conditions at all. For something to arise from nothing it must have at least some type of potential or causal conditions. Since nothing is the absence of all things, including any type of causal condition, then something could not arise from nothing. Maintaining that something can arise from nothing is logically equivalent to the notion that things can vanish, decay, annihilate or disappear without any causal conditions whatsoever. Individuals who argue that something can come from nothing must also maintain that something can vanish from no causal conditions at all. For example, if a building completely vanished, such individuals should not be surprised by the event, because if things can come from no causal conditions at all, then it logically implies that things can vanish by means of no causal conditions as well. However, to argue that things can just vanish without reference to any causal condition would be rationally absurd. A common contention is that the universe could come from nothing because in the quantum vacuum particles pop into existence. This argument assumes that the quantum vacuum is nothing. However, this is not true. The quantum vacuum is something; it is not an absolute void and it obeys the laws of physics. The quantum vacuum is a state of fleeting energy. So it is not nothing, it is something physical.129.

Professor Lawrence Krauss’s ‘nothing’.

Professor Lawrence Krauss’s ‘nothing’.

Profesor Lawrence Krauss, dalam bukunya A Universe from Nothing, telah menghidupkan dan memopularkan semula perdebatan mengenai persoalan Leibniz: "Mengapa wujud sesuatu dan bukannya tiada apa-apa?"130 Dalam bukunya, Krauss berhujah bahawa adalah munasabah untuk alam ini timbul daripada 'ketiadaan'. Walaupun ini kedengaran tidak masuk akal, beberapa andaian dan penjelasan perlu didedahkan untuk memahami konteks kesimpulannya.

Professor Lawrence Krauss’s book, A Universe from Nothing, invigorated and popularised the debate on the Leibnizian question: “Why is there something rather than nothing?”130 In his book, Krauss argues that it is plausible that the universe arose from ‘nothing’. Absurd as this may sound, a few presuppositions and clarifications need to be brought to light to understand the context of his conclusions.

"Nothing" milik Krauss sebenarnya adalah sesuatu. Dalam bukunya, beliau menyifatkan "ketiadaan" sebagai "tidak stabil"131, dan di tempat lain beliau menegaskan bahawa ketiadaan ialah sesuatu yang bersifat fizikal, yang beliau namakan "ruang kosong yang sudah sedia wujud"132.

Krauss’s ‘nothing’ is actually something. In his book, he calls nothing “unstable”131, and elsewhere he affirms that nothing is something physical, which he calls “empty but pre-existing space”132.

Ini adalah penyimpangan linguistik yang menarik, kerana definisi "tiada apa-apa" dalam bahasa Inggeris merujuk kepada penafian sejagat, tetapi nampaknya "nothing" Krauss ialah label bagi sesuatu. Walaupun penyelidikannya mendakwa bahawa "tiada apa-apa" ialah ketiadaan masa, ruang dan zarah, beliau mengelirukan pembaca yang tidak terlatih dan gagal mengesahkan (secara jelas) bahawa masih terdapat sesuatu bahan fizikal. Sekalipun, sebagaimana Krauss dakwa, tiada jirim, mesti wujud medan fizikal. Ini kerana mustahil untuk wujud satu kawasan tanpa medan, kerana graviti tidak dapat disekat. Dalam teori kuantum, graviti pada aras realiti ini tidak memerlukan objek yang berjisim, tetapi memerlukan bahan fizikal. Oleh itu, "tiada apa-apa" Krauss sebenarnya ialah sesuatu. Di tempat lain dalam bukunya, beliau menulis bahawa segala-galanya wujud daripada turun naik kuantum, yang menerangkan penciptaan daripada "tiada apa-apa", tetapi itu membayangkan keadaan kuantum yang sudah wujud terlebih dahulu supaya perkara itu menjadi mungkin.133.

This is an interesting linguistic deviation, as the definition of nothing in the English language refers to a universal negation, but it seems that Krauss’s ‘nothing’ is a label for something. Although his research claims that ‘nothing’ is the absence of time, space and particles, he misleads the untrained reader and fails to confirm (explicitly) that there is still some physical stuff. Even if, as Krauss claims, there is no matter, there must be physical fields. This is because it is impossible to have a region where there are no fields because gravity cannot be blocked. In quantum theory, gravity at this level of reality does not require objects with mass, but does require physical stuff. Therefore, Krauss’s ‘nothing’ is actually something. Elsewhere in his book, he writes that everything came into being from quantum fluctuations, which explains a creation from ‘nothing’, but that implies a pre-existent quantum state in order for that to be a possibility.133.

Profesor David Albert, pengarang Quantum Mechanics and Experience, menulis ulasan terhadap buku Krauss, dan turut membuat kesimpulan yang serupa:

Professor David Albert, the author of Quantum Mechanics and Experience, wrote a review of Krauss’s book, and similarly concludes:

“Tetapi itu sama sekali tidak betul. Keadaan vakum relativistik-medan kuantum teori — tidak kurang daripada zirafah, peti sejuk atau sistem suria — ialah susunan tertentu bagi benda fizikal yang mudah. Padanan sebenar teori relativistik-medan kuantum bagi tiadanya sebarang benda fizikal bukanlah susunan tertentu medan ini atau itu — ia hanyalah ketiadaan medan itu sendiri! Hakikat bahawa sesetengah susunan medan kebetulan sepadan dengan wujudnya zarah, manakala sesetengah yang lain tidak, tidaklah lebih misteri daripada hakikat bahawa sesetengah daripada kemungkinan susunan jari-jari saya kebetulan sepadan dengan wujudnya sebuah genggaman, dan sesetengah tidak. Dan hakikat bahawa zarah boleh muncul dan lenyap dari masa ke masa, apabila medan-medan itu menyusun semula dirinya, tidaklah lebih misteri daripada hakikat bahawa genggaman boleh muncul dan lenyap dari masa ke masa, apabila jari-jari saya menyusun semula dirinya. Dan tiada satu pun daripada kemunculan dan kehilangan ini — jika dilihat dengan betul — membawa kepada apa-apa yang walaupun sedikit menghampiri penciptaan daripada tiada.” 134.

“But that’s just not right. Relativistic-quantum-field-theoretical vacuum states — no less than giraffes or refrigerators or solar systems — are particular arrangements of simple physical stuff. The true relativistic-quantum-field-theoretical equivalent to there not being any physical stuff at all isn’t this or that particular arrangement of the fields —it is just the absence of the fields! The fact that some arrangements of fields happen to correspond to the existence of particles and some do not is not any more mysterious than the fact that some of the possible arrangements of my fingers happen to correspond to the existence of a fist and some do not. And the fact that particles can pop in and out of existence, over time, as those fields rearrange themselves, is not any more mysterious than the fact that fists can pop in and out of existence, over time, as my fingers rearrange themselves. And none of these poppings — if you look at them aright — amount to anything even remotely in the neighbourhood of a creation from nothing.” 134.

Perbezaan Falsafah.

Philosophical distinctions.

Menariknya, Profesor Krauss nampaknya telah mengubah definisi "kosong" (nothing) demi menjawab persoalan abadi Leibniz. Hal ini menjadikan keseluruhan perbincangan bermasalah kerana definisi Krauss mengaburkan perbezaan falsafah yang sudah terkenal. Istilah "nothing" sentiasa merujuk kepada ketiadaan-wujud (non-being) atau ketiadaan sesuatu.135 Oleh itu, implikasi "nothing" menurut Krauss ialah ia mungkin dianggap munasabah bagi seseorang untuk menegaskan perkara berikut:

Interestingly, Professor Krauss seems to have changed the definition of nothing in order to answer Leibniz’s perennial question. This makes the whole discussion problematic as Krauss’s definition blurs well-known philosophical distinctions. The term ‘nothing’ has always referred to non-being or the absence of something.135 Therefore, the implications of Krauss’s ‘nothing’ is that it could be reasonable for someone to assert the following:

"Saya makan malam yang luar biasa enak malam tadi, dan ia tidak bermakna apa-apa."

“I had a wonderful dinner last night, and it was nothing.”.

"Saya tidak bertemu sesiapa di dewan dan mereka menunjukkan arah ke bilik ini."

“I met nobody in the hall and they showed me directions to this room.”.

Tiada apa yang sedap dengan garam dan lada hitam.136.

“Nothing is tasty with salt and pepper.”136.

Pernyataan-pernyataan ini adalah pernyataan yang tidak rasional, dan oleh itu ia merupakan proposisi yang tidak bermakna, melainkan seseorang mengubah definisi perkataan "tiada" (nothing). Tidak hairanlah Profesor Krauss mengisyaratkan bahawa pandangannya tentang "tiada" tidak merujuk kepada ketiadaan wujud. Beliau menulis: "Satu perkara yang pasti, bagaimanapun. Kaedah metafizik, yang dipegang sebagai keyakinan yang tidak dapat digoyahkan oleh mereka yang saya telah berdebat dengan mereka mengenai isu penciptaan, iaitu bahawa 'daripada tiada, tiada apa yang datang', tidak mempunyai asas dalam sains."137

These statements are irrational statements and therefore amount to meaningless propositions, unless of course someone changes the definition of nothing. It is no wonder that Professor Krauss hints that his view of nothing does not refer to non-being. He writes: “One thing is certain, however. The metaphysical ‘rule,’ which is held as ironclad conviction by those with whom I have debated the issue of creation, namely that ‘out of nothing, nothing comes,’ has no foundation in science.”137

Ini jelas bermakna Krauss telah mengubah makna "tiada apa-apa" sehingga ia kelihatan bermakna sesuatu, kerana sains sebagai satu kaedah memberi tumpuan kepada perkara di dunia fizikal. Sains hanya dapat menjawab dari segi fenomena semula jadi dan proses semula jadi. Apabila kita bertanya soalan seperti: Apakah makna kehidupan? Adakah jiwa itu wujud? Apakah itu "tiada apa-apa"? Jangkaan umum ialah mendapatkan jawapan metafizik, dan oleh itu, di luar skop mana-mana penjelasan saintifik (lihat Bab 12).

This clearly means Krauss has changed the meaning of nothing to mean something, because science as a method focuses on things in the physical world. Science can only answer in terms of natural phenomena and natural processes. When we ask questions like: What is the meaning of life? Does the soul exist? What is nothing? The general expectation is to have metaphysical answers—and hence, outside the scope of any scientific explanation (see Chapter 12).

Sains tidak dapat membincangkan idea tentang ketiadaan atau ketidakwujudan, kerana sains terhad kepada masalah yang dapat diselesaikan oleh pemerhatian. Ahli falsafah sains Elliot Sober mengesahkan batasan ini. Beliau menulis dalam esei beliau Empiricism bahawa “sains terpaksa menghadkan perhatiannya kepada masalah yang dapat diselesaikan oleh pemerhatian.”138 Oleh itu, Profesor Krauss telah mengubah makna perkataan “ketiadaan”, supaya sains dapat menyelesaikan satu masalah yang pada asalnya tidak dapat diselesaikannya. Mungkin hasil ini harus diterima sebagai kekalahan, kerana ia sama seperti seseorang yang tidak dapat menjawab sesuatu soalan, lalu daripada mengakui kekalahan atau merujuk soalan itu kepada orang lain, dia memilih untuk mengubah makna soalan tersebut.

Science cannot address the idea of nothing or non-being, because science is restricted to problems that observations can solve. Philosopher of science Elliot Sober verifies this limitation. He writes in his essay Empiricism that “science is forced to restrict its attention to problems that observations can solve.”138 Therefore, Professor Krauss has changed the meaning of the word “nothing”, in order for science to solve a problem that it could not originally solve. Perhaps this outcome should be accepted as a defeat as it is tantamount to someone not being able to answer a question, and instead of admitting defeat or referring the question to someone else, resorting to changing the meaning of the question.

Ia akan lebih jujur secara intelektual jika ia hanya menyatakan bahawa konsep kekosongan ialah konsep metafizik, dan sains hanya berurusan dengan apa yang boleh diperhatikan.

It would have been intellectually more honest to just say that the concept of nothing is a metaphysical concept, and science only deals with what can be observed.

Penyelidikan yang tidak meyakinkan dan pempopularan akrobat linguistik.

Inconclusive research and popularising linguistic gymnastics.

Dengan mengetepikan semua ini, Profesor Krauss mengakui bahawa kajian "ketiadaan"nya samar-samar dan tidak mempunyai bukti yang muktamad. Beliau menulis, "Saya menekankan perkataan *could* (boleh) di sini, kerana kita mungkin tidak akan pernah mempunyai maklumat empirikal yang mencukupi untuk menyelesaikan persoalan ini secara tidak samar-samar."139

Putting all of this aside, Professor Krauss admits that his ‘nothingness’ research is ambiguous and lacks conclusive evidence. He writes, “I stress the word could here, because we may never have enough empirical information to resolve this question unambiguously.”139

Di tempat lain dalam bukunya dia mengakui sifat argumennya yang belum meyakinkan: "Disebabkan kesukaran cerapan dan kesukaran teori yang berkaitan dalam menyelesaikan butiran-butirannya, saya menjangkakan kita mungkin tidak akan pernah mencapai lebih daripada sekadar kemunasabahan dalam hal ini."140.

Elsewhere in his book he admits the inconclusive nature of his argument: “Because of the observational and related theoretical difficulties associated with working out the details, I expect we may never achieve more than plausibility in this regard.”140.

Dalam hal ini, Profesor Krauss sepatutnya sekadar berkata bahawa alam semesta berasal daripada sesuatu yang bersifat fizikal, seperti keadaan vakum, dan bukannya mentakrifkan semula perkataan "tiada apa-apa". Namun Krauss nampaknya berkeras untuk mempopularkan akrobatik linguistiknya. Semasa debat kami: Islam atau Ateisme: Yang Manakah Lebih Munasabah? saya merujuk kepada bukunya untuk menjelaskan bahawa "tiada apa-apa" beliau sebenarnya adalah "sesuatu", seperti sejenis kabus kuantum. Tetapi beliau bertindak balas dengan mengatakan bahawa "tiada apa-apa" beliau ialah "tiada ruang, tiada masa, tiada hukum… tiada alam semesta, tiada apa-apa, sifar, kosong, tiada langsung."141

In light of this, Professor Krauss should have just said the universe came from something physical like a vacuum state, rather than redefining the word nothing. But Krauss seems to be adamant in popularising his linguistic gymnastics. During our debate: Islam or Atheism: Which Makes More Sense? I referred to his book to explain that his nothing is something, like some form of quantum haze. However, he reacted and said that his nothing is “No space, no time, no laws… there’s no universe, nothing, zero, zip, nada.”141

Krauss nampaknya dengan sengaja meninggalkan satu premis tersembunyi yang penting: masih ada sesuatu yang bersifat fizikal dalam "ketiadaan"nya, sesuatu yang jelas diakuinya dalam satu syarahan awam. Beliau berkata bahawa sesuatu dan ketiadaan itu ialah "... kuantiti fizikal."142

Krauss seemed to have deliberately omitted an important hidden premise: there is still some physical stuff in his nothing, something which he clearly admitted to in a public lecture. He said that something and nothing are “… physical quantities.”142

Ringkasnya, "ketiadaan itu adalah sesuatu" milik Profesor Krauss. Alam semesta berasal daripada sesuatu yang bersifat fizikal, yang oleh Krauss dinamakan "ketiadaan", dan oleh itu beliau gagal menjawab soalan Leibniz: Mengapa wujud sesuatu dan bukannya ketiadaan? Pada hakikatnya, Krauss hanya menjawab soalan: Bagaimana sesuatu datang daripada sesuatu? Itu ialah soalan yang boleh dijawab oleh sains, dan ia tidak memerlukan akrobatik linguistik.

In summary, Professor Krauss’s nothing is something. The universe came from something physical which Krauss calls “nothing”, and therefore failing to answer Leibniz’s question: Why is there something rather than nothing? In reality, Krauss only answers the question: How did something come from something? That is a question that science can answer, and which does not require linguistic acrobatics.

Kewujudan Tuhan tidak dilemahkan oleh pandangan Krauss tentang ketiadaan. Apa yang sebenarnya dia tunjukkan kepada kita hanyalah bahawa alam semesta (masa dan ruang) berasal daripada sesuatu. Oleh itu, alam semesta masih memerlukan penjelasan bagi kewujudannya.

God’s existence is not undermined by Krauss’s view on nothing. All that he has really presented to us is that the universe (time and space) came from something. Therefore, the universe still requires an explanation for its existence.

"Kausaliti hanya masuk akal dalam alam semesta ini; oleh itu, alam semesta mungkin berasal dari ketiadaan."

“Causality only makes sense within this universe; therefore, the universe may have come from nothing.”.

Perbincangan sejarah dan akademik mengenai konsep sebab-akibat termasuk bantahan David Hume bahawa sebab-akibat ialah konsep yang diperoleh daripada pengalaman kita. Jika Hume benar tentang sebab-akibat, maka kita tidak berhak untuk mengandaikan bahawa konsep sebab-akibat wujud atau bermakna di luar pengalaman kita. Oleh kerana hujah dalam bab ini merujuk kepada peristiwa di luar pengalaman kita, iaitu bagaimana alam semesta ini wujud, sebab-akibat tidak boleh digunakan untuk menjelaskan peristiwa-peristiwa tersebut. Dengan kata lain, alam semesta boleh sahaja berasal dari ketiadaan, kerana konsep sebab-akibat mungkin hanya bermakna di dalam alam semesta dan tidak boleh digunakan ke atas apa-apa yang berada di luarnya. Jika kita tidak mempunyai pengalaman tentang permulaan alam semesta atau apa yang berlaku sebelum kewujudannya, maka kita sewajarnya berdiam diri mengenai perkara tersebut.

Historical and academic discussions on the notion of causality include David Hume’s objection that causality is a concept derived from our experiences. If Hume is right about causality, then we are not justified in postulating that the concept of causality exists or makes sense outside of our experiences. Since the argument in this chapter refers to events outside of our experience—how the universe came into existence—causality cannot be used to explain these events. In other words, the universe could have come from nothing, because the notion of causality may only make sense within the universe and cannot be applied to anything outside of it. If we have no experience of the beginning of the universe or what happened prior to its existence, then we should simply stay silent on the matter.

Bantahan ini secara salah menganggap bahawa sebab-akibat ialah konsep yang berasaskan pengalaman. Sebab-akibat ialah a priori; pengetahuan yang mendahului pengalaman. Ia ialah konsep metafizik yang diperlukan supaya kita dapat memahami pengalaman kita pada asasnya. Kita membawanya kepada setiap pengalaman, dan bukannya pengalaman itu yang membawanya kepada kita. Ia seperti memakai cermin mata berwarna kuning: segala-galanya kelihatan kuning bukan kerana sesuatu di luar sana di dunia, tetapi kerana cermin mata yang kita gunakan untuk melihat segala-galanya. Tanpa sebab-akibat, kita tidak akan dapat mempunyai kefahaman yang bermakna tentang dunia. Pertimbangkan contoh berikut; bayangkan anda sedang melihat Rumah Putih di Washington DC. Mata anda mungkin mengembara ke pintu, merentasi tiang-tiang, kemudian ke bumbung dan akhirnya ke halaman hadapan. Anda juga boleh membalikkan urutan persepsi anda; anda boleh mula-mula melihat halaman, kemudian bumbung, tiang-tiang dan akhirnya pintu. Sekarang bandingkan ini dengan pengalaman lain: anda berada di Sungai Thames di London dan melihat sebuah bot terapung melintas. Anda hanya dapat melihat bahagian depan bot sebelum melihat bahagian belakangnya, dan anda tidak boleh membalikkan urutan pengalaman itu kerana bot itu terus hanyut melintas. Ketika anda melihat Rumah Putih, anda mempunyai pilihan untuk melihat pintu dahulu, kemudian tiang-tiang dan seterusnya. Anda juga boleh membalikkan urutan persepsi anda. Namun, dengan bot, anda tiada pilihan. Bahagian depan bot muncul dahulu, dan anda tidak dapat menyusun semula persepsi anda dengan cuba melihat bahagian belakang sebelum bahagian depan. Apakah yang menentukan urutan di mana anda mengalami pengalaman-pengalaman ini? Mengapakah anda tahu bila anda boleh menyusun persepsi anda dan bila anda tidak boleh? Jawapannya ialah konsep sebab-akibat. Terdapat hubungan sebab-akibat yang logik berlaku dalam minda anda ketika anda sedang mempersepsikan Rumah Putih dan bot itu.

This objection falsely assumes that causality is a concept based on experience. Causality is a priori; knowledge prior to experience. It is a metaphysical concept, that is required in order for us to understand our experiences in the first place. We bring it to all our experience, rather than our experience bringing it to us. It is like wearing yellow-tinted glasses, everything looks yellow not because of anything out there in the world, but because of the glasses through which we are looking at everything. Without causality, we would not be able to have a meaningful understanding of the world. Take the following example into consideration; imagine you are looking at the White House in Washington DC. Your eyes may wonder to the door, across the pillars, then to the roof and finally over to the front lawn. You can also reverse the order of your perceptions; you can first start to look at the lawn, then to the roof, the pillars and finally the roof. Now contrast this to another experience, you are on the river Thames in London and you see a boat floating past. You can only see the front of the boat before you see the back, and you cannot reverse the order of that experience as the boat floats past. When you looked at the White House you had a choice to see the door first and then the pillars and so on. You could also reverse the order of your perceptions. However, with the boat you had no choice. The front of the boat was the first to appear, and you could not reorder your perceptions by trying to see the back before you saw the front. What dictates the order in which you had these experiences? Why is it that you know when you can order your perceptions and when you cannot? The answer is the concept of causality. There are logical causal connections occurring in your mind while you are perceiving the White House and the boat.

Poin yang perlu diambil di sini ialah bahawa anda tidak akan dapat membuat perbezaan bahawa sesetengah pengalaman itu disusun oleh diri sendiri dan yang lain disusun secara bebas, melainkan anda mempunyai konsep sebab-akibat. Tanpa sebab-akibat, pengalaman kita akan jauh berbeza daripada keadaan sekarang. Ia hanya akan menjadi satu urutan pengalaman sahaja: satu perkara selepas satu perkara. Sebab-akibat adalah bebas daripada pengalaman kerana kita tidak akan dapat mengalami apa-apa tanpanya. Oleh itu, secara logiknya, sebab-akibat wujud terlebih dahulu sebelum pengalaman kita terhadap alam semesta.

The point to take here is that you would not have been able to make the distinction that some experiences are ordered by yourself and others are ordered independently, unless you had the concept of causality. In absence of causality, our experiences would be very different from the way that they are. They would be a single sequence of experiences only: one thing after another. Causality is independent of experience because we would not be able to experience anything without it. Therefore, it logically follows that causality exists prior to our experience of the universe.

Jika sesuatu tidak boleh wujud daripada tiada apa-apa, maka bagaimanakah Tuhan mencipta daripada tiada apa-apa?

If you cannot have something from nothing, then how did God create from nothing?.

Pertentangan ini salah, kerana ia memberi maksud bahawa Tuhan itu tiada apa-apa. Tuhan ialah agen yang unik, yang mempunyai potensi untuk mencipta dan menjadikan sesuatu wujud melalui kehendak dan kuasa-Nya. Oleh itu, ini bukan kes sesuatu datang daripada tiada apa-apa. Kehendak dan kuasa Tuhan ialah syarat sebab yang membawa alam semesta ini menjadi wujud. Sesuatu datang daripada tiada apa-apa adalah mustahil, kerana "tiada apa-apa" membawa maksud ketiadaan, tiada potensi dan tiada syarat sebab. Adalah tidak rasional untuk mendakwa bahawa sesuatu boleh muncul daripada kekosongan mutlak tanpa sebarang potensi atau aktiviti sebab yang terdahulu. Tuhan menyediakan aktiviti sebab itu melalui kehendak dan kuasa-Nya. Walaupun tradisi intelektual Islam merujuk kepada Tuhan mencipta daripada tiada apa-apa, perbuatan mencipta ini bermaksud tiada bahan yang sedia ada. Namun, ia tidak menganggap bahawa tiada syarat sebab atau potensi.

This contention is false, as it implies that God is nothing. God is a unique agent with the potential to create and bring things into existence through His will and power. Therefore, it is not the case of something coming from nothing. God’s will and power were the causal conditions to bring the universe into existence. Something coming from nothing is impossible, because nothing implies non-being, no potential and no causal conditions. It is irrational to assert that something can emerge from an absolute void without any potential or prior causal activity. God provides that causal activity via His will and power. Even though the Islamic intellectual tradition refers to God creating from nothing, this act of creation means that there was no material stuff. However, it does not assume that there were no causal conditions or potential.

Kehendak dan kuasa Tuhan membentuk syarat sebab untuk mewujudkan alam semesta.

143 God’s will and power form the causal conditions to bring the universe into existence.

Dicipta sendiri?

Self-created?.

Bolehkah alam semesta mencipta dirinya sendiri? Istilah ‘dicipta’ merujuk kepada sesuatu yang muncul, dan oleh itu pada satu ketika ia tidak wujud. Cara lain untuk menyatakan bahawa sesuatu itu dicipta ialah bahawa ia telah dibawa kepada kewujudan. Semua perkataan ini membayangkan bahawa sesuatu itu terhad, kerana semua perkara yang dicipta adalah terhad. Memahami konsep penciptaan membawa kita kepada kesimpulan bahawa penciptaan diri sendiri adalah mustahil secara logik dan praktikal. Ini kerana penciptaan diri sendiri membayangkan bahawa sesuatu itu wujud dan tidak wujud pada masa yang sama, dan itu mustahil. Sesuatu yang muncul bermakna ia pada satu ketika tidak wujud; namun, mengatakan bahawa ia mencipta dirinya sendiri membayangkan bahawa ia telah wujud sebelum ia wujud! Pertimbangkan soalan berikut: Adakah mungkin ibu anda melahirkan dirinya sendiri? Untuk mendakwa perkara sedemikian bermakna dia perlu dilahirkan sebelum dia dilahirkan. Apabila sesuatu dicipta, ia bermakna ia pada satu ketika tidak wujud, dan oleh itu tidak mempunyai kuasa untuk melakukan apa-apa. Maka mendakwa ia mencipta dirinya sendiri adalah mustahil, kerana ia tidak boleh mempunyai sebarang kuasa sebelum ia dicipta untuk mencipta dirinya sendiri. Ini terpakai kepada semua perkara yang terhad, dan itu termasuk alam semesta juga. Sarjana Islam Al-Khattabi merumuskan dengan tepat kesilapan hujah ini:

Could the universe have created itself? The term ‘created’ refers to something that emerged, and therefore it was once not in existence. Another way of speaking about something being created is that it was brought into being. All of these words imply something being finite, as all things that were created are finite. Understanding the concept of creation leads us to conclude that self-creation is a logical and practical impossibility. This is due to the fact that self-creation implies that something was in existence and not in existence at the same time, which is impossible. Something that emerged means that it once was not in existence; however, to say that it created itself implies that it was in existence before it existed! Consider the following question: Was it possible for your mother to give birth to herself? To claim such a thing would suggest that she would have to be born before she was born. When something is created, it means it once did not exist, and therefore had no power to do anything. So to claim that it created itself is impossible, as it could not have any power before it was created in order to create itself. This applies to all finite things, and that includes the universe too. Islamic scholar Al-Khattabi aptly summarises the fallacy of this argument:

"Ini adalah hujah yang lebih batil lagi, kerana jika sesuatu itu tidak wujud, bagaimana ia boleh digambarkan sebagai memiliki kuasa, dan bagaimana ia boleh mencipta sesuatu? Bagaimana ia boleh melakukan apa-apa? Jika kedua-dua hujah ini dibantah, maka terbuktilah bahawa mereka mempunyai Pencipta, maka biarlah mereka beriman kepada-Nya."144

“This is [an] even more fallacious argument, because if something does not exist, how can it be described as having power, and how could it create anything? How could it do anything? If these two arguments are refuted, then it is established that they have a creator, so let them believe in Him.”144

Andrew Compson, ketua semasa British Humanist Association, pernah terlibat dalam satu perdebatan awam dengan saya di University of Birmingham. Saya membentangkan hujah Qur'an tentang kewujudan Tuhan. Tindak balas beliau terhadap dakwaan saya bahawa penciptaan diri adalah mustahil ialah penciptaan diri boleh didapati pada organisma sel tunggal, yang dikenali dalam biologi sebagai pembiakan aseksual. Bantahan Andrew adalah salah atas beberapa alasan. Pertama, apa yang beliau rujuk pada organisma sel tunggal bukanlah penciptaan diri, tetapi satu cara pembiakan yang dengannya zuriat timbul daripada satu organisma dan hanya mewarisi bahan genetik ibu bapanya. Kedua, jika kita melanjutkan contoh beliau secara logik kepada alam semesta, ia mengandaikan bahawa alam semesta sentiasa wujud, kerana untuk pembiakan aseksual berlaku, anda memerlukan induk yang telah wujud sebelum zuriat. Oleh itu, bantahan beliau sebenarnya membuktikan perkara yang saya nyatakan; alam semesta pernah tidak wujud, maka ia tidak dapat mewujudkan dirinya sendiri. Anda mungkin berfikir bahawa bantahan ini tidak masuk akal dan tidak perlu dibincangkan. Saya setuju. Namun, saya memasukkannya untuk menunjukkan betapa tidak munasabahnya sesetengah hujah balas atheis.

Andrew Compson, the current chair of the British Humanist Association, once engaged in a public debate with me at the University of Birmingham. I presented the Qur’anic argument for God’s existence. His response to my assertion that self-creation is impossible was that self-creation can be found in single-celled organisms, also known in biology as asexual reproduction. Andrew’s objection is false on a few grounds. Firstly, what he referred to in single-celled organisms is not self-creation, but rather a mode of reproduction by which offspring arise from a single organism and inherit the genetic material of that parent only. Secondly, if we logically extend his example to the universe, it assumes that the universe always existed, because for asexual reproduction to occur you need a parent that existed prior to the offspring. Therefore, his objection actually proves the point I was making; the universe once never existed, so it could not bring itself into existence. You may be thinking that this objection is absurd, and it was not necessary to discuss it. I agree. However, I included this to show how unreasonable some atheist counter-arguments can be.

Dicipta oleh sesuatu yang juga telah dicipta?

Created by something else that was created?.

Katakan, sebagai hujah, kita menjawab "ya" kepada soalan berikut: Adakah alam semesta dicipta oleh sesuatu yang juga telah dicipta? Adakah jawapan itu akan memuaskan penanya? Jelas tidak. Orang yang suka membantah pasti akan bertanya, "Kalau begitu, apakah yang mencipta benda itu?" Jika kita menjawab, "Sesuatu yang lain yang telah dicipta," apakah agaknya yang akan dia katakan? Ya, tekaan anda betul: "Apakah yang mencipta benda itu?" Jika dialog yang tidak berkesudahan ini berterusan selama-lamanya, maka ia membuktikan satu perkara: keperluan kepada Pencipta yang tidak dicipta.

For argument sake, let’s answer “yes” to the following question: Was the universe created by something else created? Will that satisfy the questioner? Obviously not. The contentious person will undoubtedly ask, “Then, what created that thing?” If we were to answer, “Another created thing”, what do you think he would say? Yes, you guessed right: “What created that thing?” If this ridiculous dialogue continued forever, then it would prove one thing: the need for an uncreated creator.

Kenapa? Kerana kita tidak boleh menerima keadaan di mana sesuatu yang dicipta, seperti alam semesta, dicipta oleh sesuatu yang dicipta yang lain dalam siri yang tidak terhingga kembali ke masa lampau selama-lamanya (dikenali sebagai regres sebab yang tidak terhingga). Ia memang tidak masuk akal. Pertimbangkan contoh-contoh berikut:

Why? Because we cannot have the case of a created thing, like the universe, being created by another created thing in an unlimited series going back forever (known as an infinite regress of causes). It simply does not make sense. Consider the following examples:

Bayangkan seorang penembak tepat yang telah mengenal pasti sasarannya, lalu menghubungi markas melalui radio untuk meminta kebenaran menembak.

• Imagine that a sniper, who has acquired his designated target, radios through to HQ to get permission to shoot.

HQ, bagaimanapun, memberitahu penembak tepat itu supaya menunggu sementara mereka meminta kebenaran daripada seseorang yang lebih tinggi. Kemudian, orang yang lebih tinggi itu meminta kebenaran daripada orang yang lebih tinggi lagi, dan begitulah seterusnya. Jika ini berterusan selama-lamanya, adakah penembak tepat itu akan dapat menembak sasaran? Tentulah tidak! Dia akan terus menunggu, manakala orang lain juga menunggu seseorang yang lebih tinggi untuk memberikan arahan. Mesti ada satu tempat atau seorang individu dari mana arahan itu dikeluarkan; satu tempat yang tiada sesiapa lebih tinggi daripadanya. Maka, contoh kita ini menggambarkan kelemahan rasional dalam idea rantaian sebab yang tidak berkesudahan. Apabila kita menggunakan ini kepada alam semesta, kita perlu menganggap bahawa ia mesti mempunyai pencipta yang tidak dicipta. Alam semesta, yang merupakan sesuatu yang dicipta, tidak mungkin dicipta oleh sesuatu yang dicipta yang lain, secara berterusan. Jika demikian, alam semesta ini tidak akan wujud. Oleh kerana ia wujud, kita dapat menolak idea rantaian sebab yang tidak berkesudahan sebagai suatu proposisi yang tidak rasional.145.

HQ, however, tells the sniper to hold on while they seek permission from someone higher-up. Subsequently, the person higher-up seeks permission from the guy even higher up, and so on and so on. If this keeps going on forever, will the sniper ever get to shoot the target? Of course not! He will keep on waiting while someone else is waiting for a person higher up to give the order. There has to be a place or person from where the command is issued; a place where there is no one higher. Thus, our example illustrates the rational flaw in the idea of an infinite regress of causes. When we apply this to the universe we have to posit that it must have had an uncreated creator. The universe, which is a created thing, could not be created by another created thing, ad infinitum. If that were the case this universe would not exist. Since it exists, we can dismiss the idea of an infinite regress of causes as an irrational proposition.145.

• Bayangkan jika seorang pedagang saham di bursa saham tidak dapat membeli atau menjual sahamnya atau bon-bonnya sebelum meminta kebenaran daripada pelabur. Apabila pedagang saham itu bertanya kepada pelaburnya, dia juga perlu menyemak dengan pelaburnya. Bayangkan jika ini berterusan selama-lamanya. Adakah pedagang saham itu akan pernah membeli atau menjual sahamnya atau bon-bonnya? Jawapannya tidak. Mesti ada seorang pelabur yang memberikan kebenaran tanpa memerlukan kebenaran daripada dirinya sendiri. Dengan cara yang serupa, jika kita menggunakan ini kepada alam semesta, kita perlu meletakkan andaian tentang adanya pencipta bagi alam semesta yang tidak dicipta.

• Imagine if a stock trader at the stock exchange was not able to buy or sell his stocks or bonds before asking permission from the investor. Once the stock trader asked his investor, he also had to check with his investor. Imagine if this went on forever. Would the stock trader ever buy or sell his stocks or bonds? The answer is no. There must be an investor who gives the permission without requiring any permission himself. In similar light, if we apply this to the universe, we would have to posit a creator for the universe that is uncreated.

Apabila contoh-contoh di atas diterapkan secara langsung kepada alam semesta, ia akan menyerlahkan kejanggalan gagasan bahawa alam semesta pada akhirnya dicipta oleh sesuatu yang dicipta. Bayangkan jika alam semesta ini, U1, dicipta oleh satu sebab terdahulu, U2, dan U2 pula dicipta oleh sebab lain, U3, dan proses ini berterusan selama-lamanya. Maka kita tidak akan mempunyai alam semesta U1 pada mulanya. Fikirkanlah begini: bilakah U1 wujud? Hanya selepas U2 telah wujud. Bilakah U2 wujud? Hanya selepas U3 telah wujud. Masalah yang sama ini akan terus berlaku walaupun kita pergi ke tak terhingga. Jika keupayaan U1 untuk wujud bergantung kepada rantaian alam-alam yang dicipta tanpa henti, maka U1 tidak akan pernah wujud.146 Seperti yang ditulis oleh cendekiawan dan ahli falsafah Islam, Dr. Jaafar Idris:

Once the above examples are applied to the universe directly, it will highlight the absurdity of the idea that the universe ultimately was created by something created. Consider if this universe, U1, was created by a prior cause, U2, and U2 was created by another cause, U3, and this went on forever. We wouldn’t have universe U1 in the first place. Think about it this way, when does U1 come into being? Only after U2 has come into being. When does U2 come into being? Only after U3 has come into being. This same problem will continue even if we go on forever. If the ability of U1 to come into being was dependent on a forever chain of created universes, U1 would never exist.146 As Islamic philosopher and scholar Dr. Jaafar Idris writes:

"Maka tidak akan ada rangkaian sebab-sebab yang nyata, melainkan hanya rangkaian perkara yang tidak wujud… Namun hakikatnya, terdapat perkara-perkara yang wujud di sekeliling kita:"

“There would be no series of actual causes, but only a series of non-existents… The fact, however, is that there are existents around us:

oleh itu, punca akhir mereka mestilah sesuatu selain sebab-sebab yang bersifat sementara.”147

therefore, their ultimate cause must be something other than temporal causes.”147

Dicipta oleh sesuatu yang tidak dicipta?

Created by something uncreated?.

Jadi, apakah alternatifnya? Alternatifnya ialah sebab pertama. Dengan kata lain, sebab yang tidak disebabkan atau pencipta yang tidak dicipta. Ahli teologi dan ahli falsafah abad ke-11, Al-Ghazali, meringkaskan kewujudan sebab yang tidak disebabkan atau pencipta yang tidak dicipta dengan cara berikut: "Perkara yang sama boleh dikatakan tentang sebab kepada sebab itu. Sekarang, ini boleh berterusan sehingga tidak terhingga, yang mustahil, atau ia akan berakhir."148

So, what is the alternative? The alternative is a first cause. In other words, an uncaused cause or an uncreated creator. The 11th century theologian and philosopher Al-Ghazali summarised the existence of an uncaused cause or an uncreated creator in the following way: “The same can be said of the cause of the cause. Now this can either go on ad infinitum, which is absurd, or it will come to an end.”148

Apa yang dibincangkan di atas pada dasarnya menyatakan bahawa mesti ada sesuatu yang sentiasa wujud. Sekarang terdapat dua pilihan yang jelas: Tuhan atau alam semesta. Oleh kerana alam semesta bermula dan bersandar (lihat Bab 6), ia tidak mungkin sentiasa wujud. Oleh itu, sesuatu yang sentiasa wujud mesti Tuhan. Dalam lampiran buku Profesor Anthony Flew, There is a God, ahli falsafah Abraham Varghese menjelaskan kesimpulan ini dengan cara yang ringkas namun tegas. Beliau menulis: "Kini, jelas sekali, golongan teis dan ateis boleh bersetuju dalam satu perkara: jika apa-apa sahaja wujud, mesti ada sesuatu yang mendahuluinya dan sentiasa wujud. Bagaimanakah realiti yang wujud secara kekal ini terjadi? Jawapannya ialah ia tidak pernah terjadi. Ia sentiasa wujud. Pilihlah: Tuhan atau alam semesta. Sesuatu sentiasa wujud."149.

What the above discussion is essentially saying is that something must have always existed. Now there are two obvious choices: God or the universe. Since the universe began and is dependent (see Chapter 6), it cannot have always existed. Therefore, something that always existed must be God. In the appendix to Professor Anthony Flew’s book There is a God, the philosopher Abraham Varghese explains this conclusion in a simple yet forceful way. He writes: “Now, clearly, theists and atheists can agree on one thing: if anything at all exists, there must be something preceding it that always existed. How did this eternally existing reality come to be? The answer is that it never came to be. It always existed. Take your pick: God or universe. Something always existed.”149.

Oleh itu, kita dapat menyimpulkan bahawa wujud pencipta yang tidak dicipta bagi setiap sesuatu yang dicipta. Kekuatan hujah ini tergambar dalam reaksi sahabat Nabi Muhammad ﷺ, Jubayr ibn Mut’im. Apabila beliau mendengar ayat-ayat al-Quran yang berkaitan yang membincangkan hujah ini, beliau berkata, "hatiku hampir-hampir terbang."150 Ulama Al-Khattabi berkata bahawa sebab Jubayr begitu terharu dengan ayat-ayat tersebut ialah kerana "bukti yang kukuh di dalamnya menyentuh jiwanya yang peka, dan dengan kecerdasannya beliau memahaminya."151

Thus, we can conclude that there exists an uncreated creator for everything that is created. The power of this argument is captured in the reaction of the companion of the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم Jubayr ibn Mut’im. When he heard the relevant verses of the Qur’an addressing this argument he said, “my heart almost began to soar.”150 The scholar Al-Khattabi said that the reason Jubayr was so moved by these verses was because of “the strong evidence contained therein touched his sensitive nature, and with his intelligence understood it.”151

Apa yang telah ditetapkan sejauh ini ialah bahawa mesti wujud seorang pencipta yang tidak dicipta. Ini tidak bermakna konsep tradisional tentang Tuhan. Namun, jika kita berfikir dengan teliti tentang pencipta yang tidak dicipta itu, kita boleh membuat kesimpulan yang membawa kepada kefahaman tradisional tentang Tuhan.

What has been established so far is that there must be an uncreated creator. This does not imply the traditional concept of God. However, if we think carefully about the uncreated creator, we can form conclusions that lead to the traditional understanding of God.

Kekal.

Eternal.

Oleh kerana Pencipta ini tidak dicipta, ini bermakna Dia sentiasa wujud. Sesuatu yang tidak bermula sentiasa wujud, dan sesuatu yang sentiasa wujud adalah kekal. Al-Qur'an menjelaskan perkara ini dengan sangat jelas: "Tuhan, Tempat Bergantung Yang Kekal. Dia tidak beranak dan tidak diperanakkan."152

Since this creator is uncreated, it means that it was always in existence. Something that did not begin has always existed, and something that has always existed is eternal. The Qur’an makes this very clear: “God, the Eternal Refuge. He neither begets nor is born.”152.

Siapakah yang mencipta Tuhan?

Who created God?.

Tindak balas yang lazim terhadap keabadian Tuhan ialah klise ateis yang sudah lapuk: Siapakah yang mencipta Tuhan? Bantahan kekanak-kanakan ini ialah salah tafsir dan salah faham yang teruk terhadap hujah yang telah saya jelaskan dalam bab ini. Terdapat dua jawapan utama kepada bantahan ini.

A typical response to the eternality of the Divine is the outdated atheist cliché: Who created God? This childish contention is a gross misrepresentation and misunderstanding of the argument I have been elucidating in this chapter. There are two main responses to this objection.

Pertama, kemungkinan ketiga yang kita bincangkan mengenai bagaimana alam semesta ini wujud ialah: Adakah ia boleh dicipta oleh sesuatu yang dicipta? Kita telah membincangkan bahawa ini pada akhirnya tidak mungkin kerana ketidakmasukakalan regresi sebab yang tidak berkesudahan. Kesimpulannya mudah: mesti ada seorang Pencipta yang tidak dicipta. Tidak dicipta bermakna Tuhan tidak dicipta. Saya telah pun membentangkan beberapa contoh untuk menonjolkan fakta ini. Kedua, setelah kita menyimpulkan bahawa penjelasan terbaik bagi kemunculan alam semesta ialah konsep Tuhan, adalah tidak logik untuk mempertahankan bahawa ada yang mencipta-Nya. Tuhan mencipta alam semesta dan tidak terikat dengan hukum-hukumnya; Dia, mengikut definisi, ialah Zat yang tidak dicipta, dan Dia tidak pernah wujud bermula. Sesuatu yang tidak pernah bermula tidak boleh dicipta. Profesor John Lennox menjelaskan perkara-perkara ini dengan cara berikut:

Firstly, the third possibility that we discussed concerning how the universe came into being was: Could it be created by something created? We discussed that this was ultimately not possible because of the absurdity of the infinite regress of causes. The conclusion was simple: there must have been an uncreated creator. Being uncreated means God was not created. I have already presented a few examples to highlight this fact. Secondly, once we have concluded that the best explanation for the emergence of the universe is the concept of God, it would be illogical to maintain that someone created Him. God created the universe and is not bound by its laws; He is, by definition, an uncreated Being, and He never came into existence. Something that never began cannot be created. Professor John Lennox explains these points in the following way:

"Saya dapat mendengar seorang sahabat Ireland berkata: 'Nah, itu membuktikan satu perkara - jika144."

“I can hear an Irish friend saying: ‘Well, it proves one thing- if144.

"…dan jika mereka mempunyai hujah yang lebih baik, tentu mereka akan menggunakannya.' Jika itu dianggap sebagai reaksi yang agak keras, fikirkanlah soalan ini: Siapakah yang menciptakan Tuhan? Persoalan itu sendiri sudah menunjukkan bahawa si penanya telah membayangkan Tuhan sebagai sesuatu yang dicipta. Maka tidaklah menghairankan apabila seseorang menamakan bukunya The God Delusion. Kerana itulah sebenarnya maksud tuhan yang dicipta, iaitu satu khayalan, hampir-hampir mengikut definisinya sendiri, sebagaimana yang telah ditunjukkan oleh Xenophanes berabad-abad sebelum Dawkins. Tajuk yang lebih bermaklumat mungkin ialah: The Created-God Delusion. Buku itu kemudiannya boleh dikecilkan kepada sebuah risalah sahaja, tetapi jualannya mungkin akan merosot… Kerana Tuhan yang mencipta dan memelihara alam semesta bukanlah dicipta; Dia Maha Kekal. Dia tidak 'dijadikan' dan oleh itu tidak tertakluk kepada hukum-hukum yang ditemui oleh sains; Dialah yang menjadikan alam semesta beserta hukum-hukumnya. Malah, hakikat inilah yang menjadi perbezaan asas antara Tuhan dan alam semesta. Alam semesta itu telah wujud, Tuhan tidak."153.

they had a better argument, they would use it.’ If that is thought to be a rather strong reaction, just think of the question: Who made God? The very asking of it shows that the questioner has created God in mind. It is then scarcely surprising that one calls one's book The God Delusion. For that is precisely what a created god is, a delusion, virtually by definition—as Xenophanes pointed out centuries before Dawkins. A more informative title might have been: The Created-God Delusion. The book could then have been reduced to a pamphlet—but sales might just have suffered… For the God who created and upholds the universe was not created—He is eternal. He was not ‘made’ and therefore subject to the laws that science discovered; it was he who made the universe with its laws. Indeed, the fact constitutes the fundamental distinction between God and the universe. The universe came to be, God did not.”153.

Transendental

Transcendent.

Pencipta yang tidak diciptakan ini tidak boleh menjadi sebahagian daripada ciptaan. Satu contoh yang berguna untuk menggambarkan perkara ini ialah apabila seorang tukang kayu membuat sebuah kerusi. Dalam proses merekabentuk dan membina kerusi itu, dia tidak menjadi kerusi itu. Dia berbeza daripada kerusi tersebut. Perkara ini turut terpakai kepada pencipta yang tidak diciptakan. Dia yang mencipta alam semesta, maka Dia berbeza daripada apa yang telah Dia ciptakan. Ahli teologi dan ulama Ibn Taymiyyah berhujah bahawa istilah "diciptakan" membawa maksud bahawa sesuatu itu berbeza daripada Tuhan.154

This uncreated creator cannot be part of creation. A useful example to illustrate this is when a carpenter makes a chair. In the process of designing and creating the chair, he does not become the chair. He is distinct from the chair. This applies to the uncreated creator as well. He created the universe and therefore is distinct from what He created. The theologian and scholar Ibn Taymiyya argued that the term, “created”, implied that something was distinct from God.154

Jika pencipta merupakan sebahagian daripada ciptaan, maka Dia akan menjadi bergantung dan terhad dengan sifat-sifat fizikal. Ini seterusnya bermakna Dia memerlukan penjelasan bagi kewujudan-Nya, yang membawa maksud Dia tidak boleh menjadi Tuhan (lihat Bab 6).

If the creator was part of creation, it would make Him contingent or dependent with limited physical qualities. This, in turn, would mean that He would require an explanation for His existence, which would imply He cannot be God (see Chapter 6).

Al-Qur'an menegaskan ketinggian (transendensi) Tuhan. Ia berfirman, "Tiada sesuatu pun yang serupa dengan-Nya."155.

The Qur’an affirms the transcendence of God. It says, “There is nothing like unto Him.”155.

Mengetahui.

Knowing.

Pencipta yang tidak dicipta ini mesti mempunyai ilmu kerana alam semesta yang Dia cipta mempunyai hukum-hukum yang telah ditetapkan. Antaranya ialah hukum graviti, daya nuklear lemah dan kuat, serta daya elektromagnet (lihat Bab 8). Hukum-hukum ini memberi isyarat bahawa terdapat Pembuat hukum, dan Pembuat hukum memberi isyarat tentang ilmu. Al-Qur'an berfirman, "Sesungguhnya God itu, atas segala sesuatu, Maha Mengetahui."156.

This uncreated creator must have knowledge because the universe that He created has established laws. These include the law of gravity, the weak and strong nuclear force, and the electromagnetic force (see Chapter 8). These laws imply there is a lawgiver, and a lawgiver implies knowledge. The Qur’an says, “Indeed God is, of all things, Knowing.”156.

Hebat.

Powerful.

Pencipta yang tidak dicipta ini mestilah berkuasa kerana Dia telah mencipta alam semesta, dan alam semesta mempunyai tenaga yang sangat besar, sama ada tenaga yang boleh digunakan mahupun tenaga berpotensi. Ambil sebagai contoh, bilangan atom dalam alam semesta yang boleh diamati, iaitu sekitar 1080.157.

This uncreated creator must be powerful because He created the universe, and the universe has immense energy, both usable and potential. Take, for instance, the number of atoms in the observable universe, which is around 1080.157.

Jika seseorang mengambil satu atom ini dan memecahkannya, ia akan membebaskan jumlah tenaga yang sangat besar, yang dikenali sebagai pembelahan nuklear. Sesuatu yang dicipta dan mempunyai tenaga yang boleh digunakan serta tenaga berpotensi tidak mungkin memperolehnya daripada dirinya sendiri. Akhirnya, tenaga itu berasal daripada Pencipta, yang seterusnya pastilah Maha Berkuasa.

If you were to take just one of these atoms and split it, it would release an immense amount of energy— known as nuclear fission. A created thing with usable and potential energy could not have acquired that from itself. Ultimately, it came from the Creator, who in turn must be powerful.

Jika Pencipta tidak mempunyai kuasa, maka itu bermakna Dia tidak mampu, tidak berkebolehan dan lemah. Sejak alam semesta diciptakan, ia menjadi bukti yang jelas bahawa Dia pastilah mempunyai kemampuan dan kuasa. Sekarang bayangkanlah kekuasaan Pencipta yang amat besar dengan merenungi alam semesta dan segala yang terkandung di dalamnya. Al-Qur'an menegaskan kekuasaan Tuhan:

If the creator did not have power, it would mean that He is unable, incapable and weak. Since the universe was created, it is a simple proof that He must have ability and power. Now just imagine the immense power of the Creator by reflecting on the universe and all that it contains. The Qur’an asserts the power of God:

"Tuhan menciptakan apa yang Dia kehendaki, kerana sesungguhnya Tuhan Maha Kuasa atas segala sesuatu."158.

“God creates what He wills for verily God has power over all things.”158.

Paradoks kemahakuasaan.

The omnipotence paradox.

Kedudukan Islam mengenai kuasa Tuhan dirumuskan dalam pernyataan akidah berikut yang terdapat dalam Aqidah Imam Al-Tahawi. Ia menyatakan, "Dia Maha Berkuasa. Segala sesuatu bergantung kepada-Nya, dan setiap urusan adalah mudah bagi-Nya."159

The Islamic position regarding God’s ability is summed up in the following creedal statement found in The Creed of Imam Al-Tahawi. It states, “He is Omnipotent. Everything is dependent on Him, and every affair is effortless for Him.”159

Namun, satu bantahan yang lazim terhadap kuasa Tuhan ialah paradoks kemahakuasaan. Ini berkaitan dengan kemampuan Zat Yang Maha Kuasa untuk membatasi kuasa-Nya sendiri. Persoalan yang dibangkitkan ialah: Jika Tuhan Maha Kuasa, mampukah Dia menciptakan sebuah batu yang tidak mampu Dia gerakkan? Untuk menjawab persoalan ini, maksud 'kemahakuasaan' perlu dijelaskan terlebih dahulu. Ia membawa maksud keupayaan untuk merealisasikan setiap perkara yang mungkin. Kemahakuasaan juga merangkumi kemustahilan untuk gagal. Namun, penanya seolah-olah berkata bahawa oleh sebab Tuhan Maha Kuasa, Dia mampu melakukan apa sahaja, termasuk kegagalan. Ini tidak rasional dan mustahil, kerana ia sama dengan mengatakan "Zat Yang Maha Kuasa tidak boleh menjadi Zat Yang Maha Kuasa". Kegagalan untuk mencapai atau melakukan sesuatu bukanlah sifat kemahakuasaan. Daripada perspektif ini, keupayaan Tuhan untuk "menciptakan sebuah batu yang tidak mampu Dia gerakkan" sebenarnya menggambarkan suatu peristiwa yang mustahil dan tidak bermakna.

However, a common objection to God’s power is the omnipotence paradox. This concerns the ability of an All-Powerful Being to limit its power. The question that is raised is: If God is omnipotent, can He create a stone He cannot move? To answer this question, the meaning of ‘omnipotence’ needs to be clarified. What it implies is the ability to realise every possible affair. Omnipotence also includes the impossibility of failure. The questioner, however, is saying that since God is All-Powerful, He is capable of anything, including failure. This is irrational and absurd, as it is equivalent to saying “an All-Powerful Being cannot be an All-Powerful Being”. Failure to achieve or do something is not a feature of omnipotence. From this perspective, the ability of God to “create a stone He cannot move” actually describes an event that is impossible and meaningless.

Soalan itu tidak menggambarkan kemungkinan perbuatan zina, sama seperti jika kita berkata "gagak putih hitam" atau "bulatan segi tiga". Pernyataan seperti itu tidak menggambarkan apa-apa; ia tidak mempunyai nilai informatif dan tidak bermakna. Jadi mengapa kita perlu menjawab soalan yang tidak bermakna? Terus terang, soalan itu bahkan bukan soalan.

The question does not describe a possible affair, just as if we were to say “a white black crow” or “a circle triangle”. Such statements describe nothing at all; they have no informative value and are meaningless. So why should we even answer a question that has no meaning? To put it bluntly, the question is not even a question.

Dalam perbincangannya mengenai ayat Al-Qur'an, "Sesungguhnya Tuhan Maha Kuasa atas segala sesuatu",160 ulama klasik Al-Qurtubi menjelaskan bahawa kuasa Tuhan merujuk kepada setiap keadaan yang mungkin berlaku: "Ayat ini bersifat umum… maksudnya ialah dibolehkan untuk menyifatkan Tuhan dengan sifat kuasa. Umat telah sepakat bahawa Tuhan mempunyai nama Yang Maha Berkuasa… Tuhan berkuasa atas setiap kemungkinan, sama ada ia dijadikan wujud atau kekal tidak wujud."161

In his discussion of the Qur’anic verse, “God has power over all things”,160 classical scholar Al-Qurtubi explains that God’s power refers to every possible state of affairs: “This [verse] is general… it means that it is permitted to describe God with the attribute of power. The community agree that God has the name The-Powerful… God has power over every possibility whether it is brought into existence or remains non-existent.”161

Akhirnya, Tuhan mampu menciptakan batu yang lebih berat daripada apa pun yang dapat kita bayangkan, tetapi Dia akan selalu mampu mengangkat batu itu kerana kegagalan bukanlah sifat kemahakuasaan.162.

To conclude, God can create a stone that is heavier than anything we can imagine, but He will always be able to move the stone because failure is not a feature of omnipotence.162.

Akan.

Will.

Pencipta yang tidak diciptakan ini mesti mempunyai kehendak atas beberapa sebab. Pertama, oleh kerana pencipta ini bersifat kekal dan telah mewujudkan alam semesta yang terbatas, ia mesti telah memilih alam semesta itu untuk wujud. Pencipta ini mesti telah memilih alam semesta untuk wujud ketika alam semesta itu tidak wujud dan boleh kekal dalam keadaan tidak wujud. Sesuatu yang mempunyai pilihan jelas mempunyai kehendak. Kedua, alam semesta mengandungi makhluk yang mempunyai kehendak dan iradah yang sedar. Oleh itu, yang mencipta alam semesta dengan makhluk hidup yang mempunyai kehendak mesti juga mempunyai kehendak. Seseorang tidak dapat memberikan sesuatu kepada sesuatu yang tidak dimilikinya (atau menjadikan sesuatu wujud daripada sesuatu yang tidak terkandung padanya). Oleh itu, Pencipta mempunyai kehendak.

This uncreated creator must have a will for a number of reasons. Firstly, since this creator is eternal and brought into existence a finite universe, it must have chosen the universe to come into existence. This creator must have chosen the universe to come into existence when the universe was non-existent and could have remained so. Something that has a choice obviously has a will. Secondly, the universe contains beings that have a conscious will and volition. Therefore, the one who created the universe with living beings that have a will must also have a will. One cannot give something to a thing that one does not have (or give rise to something that one does not contain). Therefore, the Creator has a will.

Thirdly, there are two types of explanations we can apply to the creation of the universe. The first is a scientific explanation, and the second is a personal one. Let me explain this using tea. In order to make tea, I have to boil some water, place the tea bag in the cup and allow it to infuse. This process can be explained scientifically. The water must be 100 degrees Celsius (212 degrees Fahrenheit) before it reaches boiling point, it has to travel across a semipermeable membrane (tea bag), and I have to use my glycogen stores to enable my muscles to contract to move my limbs to ensure all of this takes place. Obviously, a trained scientist could go into further detail, but I think you get the point. Conversely, the whole process can also be explained personally: the tea has been made because I wanted some tea. Now let's apply this to the universe. We do not have observations or empirical evidence on how the Creator created the universe; we can only rely on a personal explanation, which is that God chose for the universe to come into existence. Even if we had a scientific explanation, it would not negate a personal one, as shown in the tea example. Ketiga, terdapat dua jenis penjelasan yang boleh kita gunakan bagi penciptaan alam semesta. Yang pertama ialah penjelasan saintifik, dan yang kedua ialah penjelasan peribadi. Biar saya jelaskan menggunakan teh. Untuk membuat teh, saya perlu mendidihkan air, meletakkan uncang teh di dalam cawan dan membiarkannya meresap. Proses ini boleh dijelaskan secara saintifik. Air mesti mencapai 100 darjah Celsius (212 darjah Fahrenheit) sebelum sampai ke takat didih, ia perlu melalui membran separa telap (uncang teh), dan saya perlu menggunakan simpanan glikogen saya bagi membolehkan otot saya mengecut untuk menggerakkan anggota badan supaya semua ini berlaku. Jelasnya, seorang saintis terlatih boleh menghuraikannya dengan lebih terperinci, tetapi saya rasa anda faham maksudnya. Sebaliknya, keseluruhan proses itu juga boleh dijelaskan secara peribadi: teh itu dibuat kerana saya mahukan teh. Sekarang mari kita gunakan ini kepada alam semesta. Kita tidak mempunyai pemerhatian atau bukti empirikal tentang bagaimana Pencipta mencipta alam semesta; kita hanya boleh bergantung kepada penjelasan peribadi, iaitu bahawa Tuhan memilih untuk alam semesta wujud. Walaupun kita mempunyai penjelasan saintifik, ia tidak akan menafikan penjelasan peribadi, sebagaimana ditunjukkan dalam contoh teh.163

Thirdly, there are two types of explanations we can apply to the creation of the universe. The first is a scientific explanation, and the second is a personal one. Let me explain this using tea. In order to make tea, I have to boil some water, place the tea bag in the cup and allow it to infuse. This process can be explained scientifically. The water must be 100 degrees Celsius (212 degrees Fahrenheit) before it reaches boiling point, it has to travel across a semipermeable membrane (tea bag), and I have to use my glycogen stores to enable my muscles to contract to move my limbs to ensure all of this takes place. Obviously, a trained scientist could go into further detail, but I think you get the point. Conversely, the whole process can also be explained personally: the tea has been made because I wanted some tea. Now let’s apply this to the universe. We do not have observations or empirical evidence on how the Creator created the universe; we can only rely on a personal explanation, which is that God chose for the universe to come into existence. Even if we had a scientific explanation, it would not negate a personal one, as shown in the tea example.163

Al-Qur'an menegaskan bahawa Tuhan mempunyai kehendak: "Tuhanmu melaksanakan apa jua yang Dia kehendaki."164

The Qur’an affirms the fact that God has a will: “Your Lord carries out whatever He wills.”164

Ulama Islam Al-Ghazali membentangkan ringkasan yang fasih tentang implikasi kewujudan kehendak Tuhan. Beliau menegaskan bahawa segala yang berlaku adalah disebabkan kehendak Tuhan, dan tiada sesuatu pun yang dapat terlepas daripadanya.

Islamic scholar Al-Ghazali presents an eloquent summary of the implications of God having a will. He asserts that everything that happens is due to God’s will and nothing can escape it:

Kami bersaksi bahawa Dia adalah Yang Berkehendak atas segala sesuatu yang wujud, pemerintah bagi setiap perkara yang diadakan. Tidak ada sesuatu pun yang berlaku di alam yang nampak mahupun yang ghaib, sama ada yang sedikit atau yang banyak, kecil atau besar, baik atau buruk, sebarang manfaat atau mudarat, iman atau kufur, ilmu atau kejahilan, kejayaan atau kegagalan, bertambah atau berkurang, taat atau derhaka, melainkan dengan kehendak-Nya. Apa yang Dia kehendaki pasti terjadi, dan apa yang tidak Dia kehendaki tidak akan terjadi. Tidak ada sekelip mata pun, dan tidak ada lintasan fikiran di dalam hati, yang terlepas dari kehendak-Nya. Dialah Pencipta, Pengembali, dan Pelaksana apa sahaja yang Dia kehendaki. Tiada siapa yang dapat membatalkan perintah-Nya, tiada siapa yang dapat menambah kepada ketetapan-Nya, dan tiada siapa yang dapat menghalang seorang hamba daripada mengingkari-Nya kecuali dengan pertolongan dan rahmat-Nya. Tiada siapa yang mempunyai kuasa untuk taat kepada-Nya kecuali dengan kehendak-Nya.165.

“We attest that He is the Willer of all things that are, the ruler of all originated phenomena; there does not come into the visible or invisible world anything meagre or plenteous, small or great, good or evil, or any advantage or disadvantage, belief or unbelief, knowledge or ignorance, success or failure, increase or decrease, obedience or disobedience, except by His will. What He wills is, and what He does not, will not; there is not a glance of the eye, nor a stray thought of the heart that is not subject to His will. He is the Creator, the Restorer, the Doer of whatsoever He wills. There is none that rescinds His command, none that supplements His decrees, none that dissuades a servant from disobeying Him, except by His help and mercy, and none has power to obey Him except by His will.”165.

Nota tentang Sebab-Akibat, Masa dan Letupan Besar.

A Note on Causality, Time and The Big Bang.

Sebahagian penentang berhujah bahawa sebab-akibat hanya masuk akal dengan adanya masa. Mereka mendakwa bahawa oleh kerana masa bermula pada Big Bang, kita tidak boleh mengatakan sesuatu menyebabkan alam semesta wujud kerana tidak ada "sebelum" pada permulaan Big Bang. Tanpa masa, "tidak ada sebab atau akibat, kerana sebab mendahului akibat."166

Some objectors argue that causality only makes sense with time. They maintain that since time began at the Big Bang, we cannot claim something caused the universe because there was no ‘before’ at the beginning of the Big Bang. In absence of time, there is “no cause or effect, because cause comes before effect.”166

Terdapat beberapa masalah dengan bantahan ini.167.

There are a few problems with this objection.167.

• Pandangan bahawa sebab-akibat hanya boleh difahami dengan adanya masa memerlukan bukti. Dalam falsafah, tiada kata sepakat tentang definisi dan sifat sebab-akibat. Terdapat pelbagai pendekatan yang cuba mentakrifkan dan memahami sebab-akibat serta hubungan sebab-akibat. Salah satu pendekatan tersebut ialah sebab-akibat serentak. Ini ialah pandangan "bahawa sebab sentiasa berlaku serentak dengan kesan segeranya."168 Seseorang boleh berhujah bahawa alam semesta dan penyebabnya berlaku pada masa yang sama. Eksperimen pemikiran berikut menjelaskan hubungan sebab-akibat sedemikian. Bayangkan sebiji bola yang kekal di atas sebiji bantal yang kekal. Bola itu menyebabkan lekukan pada bantal, tetapi sebab (bola) tidak mendahului kesan (lekukan pada bantal); masa bukan faktor kerana objek-objek itu kekal.169 Dalam konteks hujah ini, mungkin sahaja saat Tuhan mewujudkan alam semesta itulah saat alam semesta mula wujud. Jenis sebab-akibat ini adalah tanpa masa (atemporal). Ini bermakna sebab (dalam kes ini, kehendak dan kuasa Tuhan) berlaku terlebih dahulu secara sebab-akibat tetapi tidak terlebih dahulu secara masa (dalam masa). Sebab dan kesan berlaku serentak.

• The view that causality can only make sense with time requires proof. In philosophy there is no consensus on the definition and nature of causality. There are various approaches that attempt to define and understand causality and causal relations. One such approach is simultaneous causality. This is the view “that causes always occur simultaneously with their immediate effects.”168 One could argue that the universe and its cause occurred at the same time. The following thought experiment explains such causal relation. Imagine an eternal ball on an eternal pillow. The ball causes the indentation of the pillow, but the cause (ball) does not come before the effect (indentation in the pillow); as time is not a factor due to the eternality of the objects.169 In the context of this argument, it could be that the moment God brought the universe into existence was the moment the universe came into being. This type of causation is atemporal. This means that the cause (in this case, God’s will and power) occurred prior causally but not prior temporally (in time). The cause and affect occurred simultaneously.

• Ia mengandaikan bahawa terdapat konsensus tentang konsep masa dalam sains. Terdapat konsep masa yang berbeza dalam mekanik kuantum dan relativiti am. Menganggap bahawa hanya terdapat satu konsepsi masa adalah salah menggambarkan literatur.170.

• It assumes there is a consensus on the notion of time in science. There are different notions of time in quantum mechanics and general relativity. To assume that there is one conception of time misrepresents the literature.170.

• Bantahan ini sendiri membatalkan dirinya. Jika kausalitas tidak dapat wujud tanpa masa, maka Big Bang juga harus ditolak. Memandangkan pada titik singulariti Big Bang tiada masa, tetapi hanya sempadan kepada masa, dan sempadan itu jelas berhubung secara kausal dengan keseluruhan alam semesta, maka bagaimanakah hubungan kausal ini boleh masuk akal tanpa masa? Jika pihak yang membantah menerima bahawa sempadan itu berhubung secara kausal dengan alam semesta, mereka juga sepatutnya menerima hubungan kausal tanpa masa yang sama apabila Tuhan memutuskan untuk menzahirkan kehendak dan kuasa-Nya untuk mencipta alam semesta.171. Jika mereka berpegang bahawa kausalitas tidak masuk akal di luar masa, mereka terpaksa menolak hubungan kausal antara sempadan singulariti dengan alam semesta, dan ini bermakna menolak kewujudan alam semesta itu sendiri. Pihak yang membantah boleh berhujah bahawa sebahagian ahli fizik berpendapat alam semesta tidak mempunyai sempadan. Namun, isu ini masih diperdebatkan dan belum mencapai kesepakatan.172

• This objection is self-defeating. If causality cannot exist without time then the Big Bang should be rejected. Given that at the point of the Big Bang’s singularity there was no time, but a boundary to time, and the boundary is obviously causally connected to the rest of the universe, then how can this causal relation makes sense with no time? If the objectors accept that the boundary is causally connected to the rest of the universe, they should also accept the same atemporal causal relation when God decided to manifest His will and power to create the universe.171. If they maintain that causality doesn’t make sense outside of time, they will have to reject the causal relation between the boundary of the singularity to the rest of the universe, which is tantamount to rejecting the existence of the universe. The objector can argue that some physicists maintain that the universe has no boundary. This however is a contentious issue with no consensus.172

Memandangkan tiada kesepakatan mengenai hakikat sebab-akibat dan konsep masa masih diperdebatkan, bantahan di atas bukanlah pembatal yang menggugurkan hujah yang dikemukakan dalam bab ini.

Given that there isn’t a consensus on the nature of causality and the concept of time is contested, the objection above is not an undercutting defeater to the argument presented in this chapter.

Walaupun terdapat bantahan lain terhadap hujah yang dibentangkan dalam bab ini, bantahan-bantahan tersebut tidak layak dianggap sebagai penolak. Ini bermakna walaupun bantahan-bantahan itu tidak dapat dijawab, hujah tersebut tetap mengekalkan kekuatan rasionalnya. Meskipun begitu, terdapat beberapa persoalan yang mencabar hujah ini, antaranya: Jika Pencipta alam semesta itu kekal, mengapa alam semesta mula wujud pada masa tertentu, dan bukannya wujud sejak azali? Jika God itu maha sempurna dan transenden, apakah yang mendorong-Nya untuk mencipta sama sekali? Adakah God memerlukan ciptaan untuk memiliki sifat-sifat kesempurnaan? Persoalan-persoalan ini telah dijawab secara bernas dalam sebuah kertas kerja bertajuk The Kalam Cosmological Argument and the Problem of Divine Creative Agency and Purpose.173.

Although there are other objections to the argument presented in this chapter, they do not qualify as defeaters. This means that even if these objections could not be responded to, the argument would still maintain its rational force. Nevertheless, there are some questions that challenge this argument, including: If the Creator of the universe is eternal, why did the universe begin to exist when it did, instead of existing from eternity? If God is maximally perfect and transcendent, what caused Him to create at all? Does God require creation in order to possess attributes of perfection? These questions have been intelligently addressed in a paper entitled The Kalam Cosmological Argument and the Problem of Divine Creative Agency and Purpose.173.

Dalam bab ini, kita telah melihat bahawa al-Quran memberikan hujah yang intuitif dan berkuasa bagi kewujudan Tuhan. Oleh kerana alam semesta ini terhad, ia mempunyai permulaan. Jika ia mempunyai permulaan, maka ia boleh dijelaskan sebagai berasal daripada tiada, mencipta dirinya sendiri, dicipta akhirnya oleh sesuatu yang dicipta, atau dicipta oleh sesuatu yang tidak dicipta. Jawapan yang rasional ialah alam semesta ini telah diwujudkan oleh Pencipta yang tidak dicipta, yang transenden, Maha Mengetahui, Maha Berkuasa dan mempunyai kehendak. Pencipta ini juga mestilah Esa secara mutlak, tetapi perkara itu akan dibincangkan dalam Bab 10.

In this chapter, we have seen that the Qur’an provides an intuitive and powerful argument for God’s existence. Since the universe is finite, it had a beginning. If it began, then it can be explained as coming from nothing, creating itself, being ultimately created by something created or being created by something uncreated. The rational answer is that the universe was brought into being by an uncreated creator who is transcendent, knowing, powerful and has a will. This creator must also be uniquely one, but that will be discussed in Chapter 10.

Hujah dalam bab ini bergantung pada hakikat bahawa alam semesta mesti terhingga. Namun, hujah berikut menunjukkan bahawa walaupun alam semesta tidak mempunyai permulaan, ia tetap memerlukan kewujudan Tuhan.

The argument of this chapter relies on the fact that the universe must be finite. However, the following argument shows that even if the universe did not have a beginning, it still necessitates God’s existence.