Apakah gunanya menulis buku tentang Tuhan, Islam dan ateisme? Ahli-ahli falsafah, pemikir dan ahli akademik dari pelbagai latar belakang agama telah pun menulis buku mengenai topik yang serupa, jadi mengapa mesti mencipta semula roda? Untuk menjelaskan perkara ini, izinkan saya huraikan sedikit perjalanan yang telah saya lalui setakat ini dalam hidup saya.

What is the point of writing a book about God, Islam and atheism? Philosophers, thinkers and academics from various religious backgrounds have already written books on similar topics, so why reinvent the wheel? To explain this, let me elaborate a little on the journey that I have taken so far in my life.

Saya dilahirkan di London kepada ibu bapa berketurunan Greek. Kedua-dua mereka datang ke UK pada tahun tujuh puluhan atas sebab yang berbeza. Bapa saya terutamanya mahu melarikan diri daripada kehidupan di Athens. Ibu saya tidak mempunyai banyak pilihan; beliau adalah seorang pelarian yang terpaksa keluar akibat pencerobohan Turki ke atas Cyprus pada tahun 1974. Ibu bapa saya menanggung banyak kesusahan, tetapi dengan kasih sayang, kesabaran dan ketekunan, kini mereka menjadi dua orang paling gembira, paling penyayang, paling belas kasihan dan paling bertolak ansur yang saya kenali. Saya amat bersyukur kerana mempunyai mereka dalam hidup saya. Walaupun menghadapi pelbagai kemunduran, perkara yang paling merisaukan bapa saya ialah menyelesaikan apa yang beliau sendiri namakan krisis kewujudan, yang orang ramai panggil sebagai existential crisis. Beliau sedang mencari jawapan kepada persoalan utama kehidupan. Perjalanannya membawa beliau untuk memperoleh pelbagai buku. Di rumah, saya mempunyai akses kepada pelbagai jenis karya, daripada The Power of Positive Thinking hingga The Science of the Mind. Bapa saya sentiasa tenggelam dalam buku-bukunya dan kerap berkongsi idea-ideanya dengan kami. Saya anak tengah daripada tiga beradik, dan pada waktu itu tiada seorang pun daripada kami mempunyai minda yang cukup matang untuk memahami sepenuhnya apa yang beliau katakan. Dibesarkan dalam latar belakang sebegini, saya turut menanggung kegelisahan kewujudan bapa saya, dan saya mula bertanya tentang asas kewujudan saya sendiri. Saya masih ingat bagaimana, sekitar umur sebelas tahun, saya akan masuk ke dalam bilik mandi, duduk di dalam tab mandi seketika, sambil menangis. Saya berasa sangat sunyi. Apa yang terlintas di fikiran saya ialah saya satu-satunya yang sedar akan kewujudan saya (lihat Bab 7). Hanya saya yang tahu bagaimana rasanya menjadi diri saya, sama ada ketika saya bersendirian di dalam tab mandi atau ketika bermain dengan rakan-rakan di taman. Ini menimbulkan keraguan tentang kewujudan kehidupan sedar orang lain. Adakah mereka benar-benar sedar? Adakah mereka wujud dalam erti kata yang sebenar? Apakah yang mereka rasakan? Apakah pengalaman sedar mereka ketika saya tidak hadir untuk menyaksikannya? Kemudian dalam hidup, saya mempelajari bahawa ini ialah satu bentuk solipsisme, iaitu pandangan bahawa anda hanya boleh yakin bahawa minda anda sendiri wujud. Namun begitu, ia merupakan pengalaman yang sangat kesepian, yang saya percaya menjadi dorongan emosi untuk mencari jawapan kepada soalan-soalan yang sangat penting dalam hidup saya. Pengalaman ini menanamkan dalam diri saya bahawa konsep kebenaran itu sangat penting. Dalam pencarian kebenaran, saya selalu berbual dengan rakan-rakan dan bertanya kepada mereka tentang kepercayaan mereka. Saya amat bertuah kerana mempunyai hubungan dengan orang daripada pelbagai etnik dan budaya. Ini antara nikmat kerana dibesarkan di daerah Hackney, London. Saya merasakan bahawa tanpa mengetahui kebenaran, kehidupan kelihatan tidak nyata dan hanyalah ilusi. Ramai ahli psikologi telah mengakui bahawa manusia ingin merasa betul dan cenderung untuk belajar daripada norma sosial apabila mereka tidak pasti tentang sesuatu perkara. Daripada perspektif ini, pencarian kebenaran sangat penting kerana ia menawarkan kemungkinan untuk membentuk siapa kita atau orang yang ingin kita jadi.