Bayangkan anda seorang penjelajah yang membawa kapal angkasa ke sebuah planet lain untuk melawat makhluk yang menyerupai manusia. Setelah mendarat di planet itu, anda bertemu dengan pemandu anda. Dia memberitahu anda bahawa kapal angkasa anda telah mendarat di Sphinga, negara tanpa sempadan di planet itu. Anda keliru lalu bertanya kepada pemandu anda sama ada terdapat negara lain di planet ini. Dia ketawa dan menjawab, "Ya, ada dua." Anda membalas, "Baiklah, bagaimana anda tahu bila anda berada di negara lain jika tiada apa-apa yang membezakan mereka?" Pemandu anda mengeluh dan berkata, "Ya, kami menghadapi masalah yang sama. Tiada sempadan dan ciri-ciri sesebuah negara adalah sama dengan negara yang lain." Anda akhirnya menamatkan perbincangan dengan berkata, "Kalau begitu, anda sepatutnya menjadikan mereka satu negara, kerana itulah yang kelihatan bagi saya." Anda berdua meneruskan perjalanan untuk menemui sekumpulan pegawai untuk makan tengah hari. Semasa jamuan, salah seorang pegawai memuji raja-raja negara itu. Apabila mendengarnya, anda bertanya dengan sopan, "Maksud anda, ada lebih daripada seorang raja?" Pegawai itu menjawab, "Ya, kami mempunyai dua orang raja." Anda kelihatan keliru dan bertanya bagaimana sebuah negara boleh berfungsi dengan dua orang raja. "Bagaimana kamu mempunyai keharmonian dalam undang-undang kamu, dan ketertiban dalam masyarakat kamu?" Pegawai itu menjawab, "Nah, mereka sentiasa bersetuju. Kehendak mereka adalah satu." Anda tidak dapat menahan diri dan membalas, "Kalau begitu, sebenarnya kamu tidak mempunyai dua orang raja. Kerana mereka bertindak mengikut satu kehendak." Cerita ini mengandungi tiga daripada lima hujah yang akan saya kemukakan bagi membuktikan bahawa hanya ada satu Tuhan. Bahagian pertama cerita ini merumuskan hujah yang saya namakan 'pembezaan konseptual'. Hujah ini mengemukakan bahawa untuk kewujudan kepelbagaian, mesti ada beberapa konsep yang membezakan satu benda daripada yang lain. Sebagai contoh, jika saya berkata bahawa terdapat dua biji pisang di atas meja, anda boleh mengesahkan kenyataan itu dengan memerhatikannya. Sebab anda dapat melihat dua biji pisang itu ialah kerana terdapat konsep yang membezakan mereka; contohnya, saiz, bentuk dan kedudukan mereka di atas meja. Namun, jika tidak ada sesuatu yang membezakan mereka, maka kita tidak dapat membezakan antara keduanya. Begitu juga, oleh kerana buku ini setakat ini telah berhujah bahawa terdapat seorang Pencipta yang wajib wujud, tidak dicipta, berkuasa, Maha Mengetahui, Maha Mengetahui secara menyeluruh dan Maha Tinggi, maka untuk mendakwa bahawa terdapat dua Pencipta memerlukan suatu konsep yang membezakan antara mereka. Tetapi agar Pencipta itu benar-benar menjadi Pencipta, Dia mesti memiliki sifat-sifat ini. Maka, mengatakan bahawa terdapat dua tanpa seorang itu berbeza daripada yang lain pada asasnya bermaksud bahawa hanya ada satu Pencipta. Jika apa sahaja yang benar bagi seorang Pencipta juga benar bagi Pencipta yang lain, maka kita sebenarnya hanya telah mentakrifkan satu Pencipta dan bukan dua.

Imagine you are an explorer who took a spaceship to another planet to visit human-like creatures. Once you land on the planet, you meet your guide. He tells you that your spaceship landed on Sphinga, the planet’s borderless country. You are confused and ask your guide if there are any other countries on the planet. He laughs and replies, “Yes, there are two.” You retort, “Well, how do you know when you’re in another country if there is nothing to differentiate them?” Your guide sighs and says, “Yeah, we have the same problem. There are no borders and the features of one country are the same as the other.” You finally end the discussion by saying, “You should have just made them into one country then, because that is what it looks like to me.” You both continue your journey to meet a group of officials for lunch. During the meal, one of the officials praises the kings of the country. Upon hearing this, you politely ask, “You mean, there is more than one king?” The official replies, “Yes, we have two kings.” You seem perplexed and ask how the country can function with two kings. “How do you have harmony in your laws, and order in your society?” The official replies, “Well, they always agree. Their wills are one.” You cannot hold yourself back and you respond, “Well, you do not really have two kings, then. Because they are acting in accordance with one will.” This story contains three of the five arguments I will present for the fact that there can only be one God. The first part of the story summarises an argument that I call ‘conceptual differentiation’. It postulates that in order for multiplicity to exist, there must be some concepts that differentiate one thing from another. For example, if I said that there are two bananas on the table, you would be able to verify that statement by observing them. The reason you can see two bananas is because there are concepts that differentiate them; for example, their size, shape and location on the table. However, if there was nothing to differentiate them, you could not distinguish between them. Similarly, since this book so far has argued that there is a necessary, uncreated creator who is powerful, knowing, All-Aware and transcendent, then to claim that there are two would require a concept that differentiates them. But in order for the Creator to be a creator, He must have these attributes. So saying there are two without one being different from another is basically saying that there is only one creator. If whatever is true of one creator is true of another, then we have just defined one creator and not two.

Bahagian kedua cerita ini merumuskan kedua-dua hujah, iaitu hujah pengecualian dan hujah takrif. Hujah pengecualian berpendapat bahawa hanya boleh wujud satu kehendak Ilahi. Jika terdapat dua pencipta dan salah seorang daripada mereka mahu mencipta sebatang pokok, hanya tiga pilihan yang mungkin. Pilihan pertama ialah kedua-duanya saling membatalkan; ini bukan kemungkinan yang rasional kerana penciptaan itu wujud, dan jika mereka saling membatalkan, tidak akan ada penciptaan langsung. Pilihan kedua ialah salah seorang pencipta mengatasi yang lain dengan memastikan pokoknya dicipta. Pilihan ketiga ialah kedua-duanya bersetuju untuk mencipta pokok yang sama dengan cara yang sama. Pilihan kedua dan ketiga membayangkan bahawa hanya terdapat satu kehendak, dan satu kehendak dalam konteks perbincangan kita menunjukkan satu pencipta. Hujah takrif pula menegaskan bahawa tidak boleh wujud lebih daripada satu pencipta. Jika terdapat lebih daripada satu pencipta, alam kosmos tidak akan memaparkan keharmonian yang dimilikinya. Selain mengemukakan hujah bagi wujudnya pencipta, buku ini juga menegaskan konsep tradisional tentang Tuhan. Oleh kerana konsep tradisional merujuk kepada Tuhan sebagai memiliki kehendak yang berkuasa dan tidak dapat dibatasi oleh apa jua yang di luar diri-Nya, maka secara logik tidak mungkin wujud dua kehendak Ilahi yang tidak terbatas.

The second part of the story summarises both the argument from exclusion and the argument from definition. The argument from exclusion maintains that there can only be one Divine will. If there were two creators and one wanted to create a tree, only three options would be possible. The first is that they both cancel each other out; this is not a rational possibility since creation exists, and if they cancelled each other out, there would be no creation at all. The second is that one creator overpowers the other by ensuring his tree is created. The third option is that they both agree to create the same tree in the same way. The second and third options imply that there is only one will, and one will in the context of our discussions indicates one creator. The argument from definition asserts that there cannot be more than one creator. If there was more than one creator, the cosmos would not display the harmony that it does. As well as presenting arguments for a creator, this book warrants the traditional conception of God. Since the traditional conception refers to God as having an imposing will that cannot be limited by anything external to Him, then it logically follows there cannot be two unlimited Divine wills.

Bab ini akan menghuraikan hujah-hujah ini dan mengemukakan dua lagi hujah untuk menunjukkan bahawa pencipta ini mesti satu.

This chapter will elaborate on these arguments and present another two to show that this creator must be one:

• Hujah daripada pengecualian.

• The argument from exclusion.

• Pembezaan konseptual.

• Conceptual differentiation.

Pisau cukur Occam.

• Occam’s razor.

Hujah daripada definisi.

• The argument from definition.

Hujah daripada wahyu.

• The argument from revelation.

Hujah daripada pengecualian.

Argument from exclusion.

Hujah ini berpendapat bahawa kewujudan pelbagai pencipta adalah mustahil kerana hanya boleh wujud satu kehendak. Saya telah membincangkan bahawa Pencipta mesti mempunyai kehendak (lihat Bab 5), jadi mempersoalkan berapa banyak kehendak boleh wujud membawa kita dengan baik kepada perbincangan terperinci mengenai hujah ini. Demi hujah, katakanlah terdapat dua pencipta. Pencipta A mahu menggerakkan sebuah batu, dan pencipta B juga mahu menggerakkan batu yang sama. Terdapat tiga kemungkinan senario yang boleh timbul:

This argument maintains that the existence of multiple creators is impossible because there can only be one will. I have already discussed that the Creator must have a will (see Chapter 5), so questioning how many wills can exist leads us nicely to discuss this argument in detail. For the sake of argument, let’s say there were two creators. Creator A wanted to move a rock, and creator B also wanted to move the same rock. There are three possible scenarios that can arise:

1. Salah seorang pencipta mengatasi yang lain dengan menggerakkan batu ke arah yang berbeza daripada yang lain.

1. One of the creators overpowers the other by moving the rock in a different direction from the other.

2. Kedua-duanya saling membatalkan, dan batu itu tidak bergerak.

2. They both cancel each other out, and the rock does not move.

3. Kedua-duanya menggerakkan batu itu ke arah yang sama.

3. They both move the rock in the same direction.

Senario pertama menunjukkan bahawa hanya satu kehendak yang zahir. Senario kedua bermakna tiada kehendak yang bertindak. Ini tidak mungkin, kerana mesti ada kehendak yang dilaksanakan, memandangkan kewujudan makhluk itu nyata. Senario ketiga pada akhirnya hanya menggambarkan satu kehendak.

The first scenario implies only one will manifests itself. The second scenario means that there is no will in action. This is not possible because there must be a will acted upon, as we have creation in existence. The third scenario ultimately describes only one will.

Oleh itu, adalah lebih rasional untuk menyimpulkan bahawa hanya ada satu pencipta kerana hanya ada satu kehendak.

Therefore, it is more rational to conclude that there is only one creator because there is only one will.

Jika seseorang berhujah bahawa seseorang boleh mempunyai lebih daripada satu entiti dan masih mempunyai satu kehendak, saya akan membalas dengan bertanya: Bagaimana anda tahu bahawa terdapat lebih daripada satu entiti? Ia kedengaran seperti hujah daripada kejahilan, kerana tiada sebarang bukti untuk dakwaan sedemikian. Ini membawa kita kepada hujah yang seterusnya.

If someone argues that you can have more than one entity and still have one will, I would respond by asking: How do you know there is more than one entity? It sounds like an argument from ignorance, because there is no evidence whatsoever for such a claim. This leads us to the next argument.

Pembezaan konseptual.

Conceptual differentiation.

Untuk wujudnya dua pencipta, mereka mestilah berbeza dalam sesuatu cara. Sebagai contoh, jika anda mempunyai dua pokok, keduanya akan berbeza dari segi saiz, bentuk, warna dan umur. Walaupun kedua-duanya mempunyai sifat fizikal yang sama, tetap ada sekurang-kurangnya satu perkara yang membolehkan kita membezakan bahawa ia sebenarnya dua pokok. Ini boleh termasuk kedudukan atau tempatnya. Prinsip ini juga boleh digunakan kepada kembar; kita tahu terdapat dua orang kerana ada sesuatu yang membezakan mereka. Ia mungkin sekadar hakikat bahawa mereka tidak dapat menduduki tempat yang sama pada masa yang sama.

For two creators to exist, they must be different in some way. For example, if you have two trees, they will differ in size, shape, colour and age. Even if they had identical physical attributes, there would be at least one thing that allows us to distinguish that they are in fact two trees. This can include their placement or position. You can also apply this to twins; we know there are two people because something makes them different. This could even be the mere fact that they cannot occupy the same place at the same time.

Jika terdapat lebih daripada satu pencipta, maka mesti ada sesuatu yang membezakan antara mereka. Namun, jika mereka sama dalam setiap aspek yang mungkin, maka bagaimana kita boleh mengatakan bahawa terdapat dua? Jika sesuatu itu sama dengan yang lain, maka apa yang benar bagi salah satunya juga benar bagi yang satu lagi. Katakan kita mempunyai dua perkara, A dan B. Jika kedua-duanya sama dalam setiap cara, dan tiada apa-apa yang membolehkan kita membezakan antara keduanya, maka kedua-duanya adalah perkara yang sama. Ini boleh kita jadikan satu proposisi hipotetikal: Jika apa sahaja yang benar bagi A juga benar bagi B, maka A adalah sama dengan B.

If there were more than one creator, then there must be something to differentiate between them. However, if they are the same in every possible aspect, then how can we say there are two? If something is identical to another, then what is true of one is also true for the other. Say we had two things, A and B. If they are the same in every way, and nothing allows us to differentiate between them, then they are the same thing. We can turn this into a hypothetical proposition: If whatever is true of A is true of B, then A is identical to B.

Sekarang mari kita terapkan ini kepada Sang Pencipta. Bayangkan bahwa dua pencipta ada, yang disebut pencipta X dan pencipta Y, dan bahwa apa pun yang benar bagi pencipta X juga benar bagi pencipta Y. Misalnya, pencipta X itu Maha Kuasa dan Maha Bijaksana; maka pencipta Y juga Maha Kuasa dan Maha Bijaksana. Berapa banyakkah pencipta yang sebenarnya ada? Hanya satu, karena tidak ada sesuatu pun yang membedakan keduanya. Jika seseorang berpendapat bahwa keduanya berbeda, maka ia tidak sedang menggambarkan pencipta yang lain, melainkan sesuatu yang diciptakan, sebab sesuatu itu tidak memiliki sifat-sifat yang layak bagi Sang Pencipta.

Now let us apply this to the Creator. Imagine that two creators exist, called creator X and creator Y, and that whatever is true of creator X is also true of creator Y. For instance, creator X is All-Powerful and All-Wise; so, creator Y is All-Powerful and All-Wise. How many creators are there in reality? Only one, due to the fact that there is nothing to differentiate between them. If someone were to argue that they are different, then they would not be describing another creator but something that is created, as it would not have the same attributes befitting the Creator.

Jika seseorang bertegas mendakwa bahawa boleh wujud dua pencipta dan kedua-duanya berbeza antara satu sama lain, maka saya hanya bertanya, "Bagaimana mereka berbeza?" Jika mereka cuba menjawab soalan itu, mereka telah memasuki wilayah berhujah dari kejahilan, kerana mereka terpaksa mereka-reka bukti untuk membenarkan kesimpulan palsu mereka.

If someone is adamant in claiming that there can be two creators and they are different from each other, then I simply ask, “How are they different?” If they attempt to answer the question, they enter the realm of arguing from ignorance, because they will have to make up evidence to justify their false conclusion.

Pisau cukur Occam.

Occam’s razor.

Dalam cahaya perkara di atas, mungkin kita dapati beberapa orang yang tidak rasional dan degil yang masih mengemukakan pluraliti pencipta atau punca. Menurut prinsip Occam's razor, hujah ini tidak sahih. Occam's razor ialah prinsip falsafah yang dikaitkan dengan ahli logik abad ke-14 dan rahib Franciscan, William of Occam. Prinsip ini menyatakan: 'Pluralitas non est ponenda sine necessitate'; dalam bahasa Inggeris: 'Plurality should not be posited without necessity.' Dengan kata lain, penjelasan yang paling ringkas dan paling menyeluruh ialah penjelasan yang terbaik.

In light of the above, we might find a few irrational and stubborn people who still posit a plurality of creators or causes. In light of Occam’s razor, this is not a sound argument. Occam’s razor is a philosophical principle attributed to the 14th century logician and Franciscan friar, William of Occam. This principle enjoins: ‘Pluralitas non est ponenda sine necessitate’; in English: ‘Plurality should not be posited without necessity.’ In other words, the simplest and most comprehensive explanation is the best one.

Dalam kes ini, kita tiada bukti bahawa Pencipta alam semesta sebenarnya ialah gabungan dua, tiga, atau bahkan seribu pencipta, maka penjelasan yang paling mudah ialah bahawa Pencipta itu satu. Mengandaikan kewujudan banyak pencipta juga tidak menambah keluasan hujah tersebut. Dengan kata lain, menambah lebih banyak pencipta tidak akan meningkatkan kuasa penjelasan atau skop hujah itu. Mendakwa bahawa Pencipta Yang Maha Berkuasa mencipta alam semesta adalah sama komprehensifnya dengan mendakwa bahawa dua Pencipta Yang Maha Berkuasa mencipta alam ini. Satu Pencipta sudah memadai, semata-mata kerana Dia Maha Berkuasa. Saya berpendapat bahawa mengandaikan banyak pencipta sebenarnya mengurangkan kuasa penjelasan dan skopnya, kerana ia menimbulkan lebih banyak masalah daripada yang diselesaikannya. Sebagai contoh, persoalan-persoalan berikut mendedahkan ketidakrasionalan bentuk politeisme ini: Bagaimana banyak makhluk yang kekal boleh wujud bersama? Bagaimana pula dengan kemungkinan berlakunya kehendak yang bercanggah? Bagaimanakah mereka berinteraksi?

In this case, we have no evidence that the Creator of the universe is actually a combination of two, three or even one thousand creators, so the simplest explanation is that the Creator is one. Postulating a plurality of creators does not add to the comprehensiveness of the argument either. In other words, to add more creators would not enhance the argument’s explanatory power or scope. To claim that an All-Powerful creator created the universe is just as comprehensive as claiming that two All-Powerful creators created it. One creator is all that is required, simply because it is All-Powerful. I would argue that postulating multiple creators actually has reduced explanatory power and scope; this is because it raises far more problems than it solves. For example, the following questions expose the irrationality of this form of polytheism: How do many eternal beings co-exist? What about the potential of any conflicting wills? How do they interact?

Satu bantahan yang popular terhadap hujah ini ialah bahawa jika prinsip ini digunakan ke atas piramid di Mesir, kita secara tidak munasabah akan menerima pandangan bahawa piramid itu dibina oleh seorang sahaja, kerana itulah penjelasan yang paling mudah. Ini adalah salah guna prinsip tersebut, kerana ia mengabaikan perkara komprehensif. Pandangan bahawa piramid dibina oleh seorang individu bukanlah penjelasan yang paling mudah dan paling komprehensif, kerana ia menimbulkan lebih banyak persoalan daripada jawapan yang diberikan. Sebagai contoh, bagaimana seorang lelaki sahaja mampu membina piramid? Adalah lebih komprehensif untuk mengandaikan bahawa ia dibina oleh ramai orang. Berdasarkan perkara ini, seseorang boleh berkata bahawa alam semesta itu begitu kompleks sehingga adalah tidak munasabah untuk mengandaikan bahawa hanya seorang pencipta sahaja yang mencipta­nya. Dakwaan ini, walaupun sah, adalah tersasar. Seorang Makhluk Yang Maha Berkuasa yang mencipta keseluruhan alam semesta ialah penjelasan yang lebih koheren dan ringkas berbanding dengan pelbagai pencipta, kerana pelbagai pencipta menimbulkan persoalan-persoalan yang tidak terjawab seperti yang dinyatakan dalam perenggan sebelumnya. Namun, pengkritik itu mungkin terus berhujah bahawa bukan seorang individu yang mencipta Piramid, tetapi seorang Pencipta Yang Maha Berkuasa. Masalahnya ialah tiada apa pun di dalam alam semesta ini yang merupakan Makhluk Yang Maha Berkuasa, dan oleh kerana piramid ialah bangunan, dan bangunan dibina oleh sebab berkesan (seorang individu atau beberapa individu yang bertindak), maka piramid tentulah dicipta oleh jenis sebab yang sama. Ini membawa kita kembali kepada titik asal, bahawa lebih daripada satu sebab sedemikian diperlukan untuk membina piramid.

A popular objection to this argument is that if we were to apply this principle to the pyramids in Egypt, we would absurdly adopt the view that they were made by one person, because it seems to be the simplest explanation. This is a misapplication of the principle, because it ignores the point about comprehensiveness. Taking the view that the pyramids were built by one person is not the simplest and most comprehensive explanation, as it raises far more questions than it answers. For instance, how could one man have built the pyramids? It is far more comprehensive to postulate that it was built by many men. In light of this, someone can say that the universe is so complex that it would be absurd to postulate that only one creator created it. This contention, although valid, is misplaced. A powerful Being creating the whole universe is a far more coherent and simple explanation than a plurality of creators, because a plurality of creators raises the unanswerable questions stated in the previous paragraph. Nevertheless, the critic may continue to argue that it wasn’t one person that created the Pyramids, but an All-Powerful creator. The problem with this is that nothing within the universe is an All-Powerful Being, and since the Pyramids are buildings, and buildings are built by an efficient cause (a person or persons that act), then the Pyramids must have been created by the same type of cause. This leads us back to the original point, that more than one of these causes was required to build the Pyramids.

Hujah dari definisi.

The argument from definition.

Akal menuntut bahawa jika terdapat lebih daripada seorang pencipta, alam semesta akan berada dalam keadaan huru-hara. Tidak akan wujud tahap keteraturan yang kita dapati di alam kosmos. Al-Quran juga mengemukakan hujah yang serupa: "Sekiranya terdapat di langit dan bumi tuhan-tuhan selain Tuhan, nescaya kedua-duanya akan binasa."294

Reason necessitates that if there were more than one creator, the universe would be in chaos. There would also not be the level of order we find in the cosmos. The Qur’an has a similar argument: “Had there been within the heavens and Earth gods besides God, they both would have been ruined.”294

Tafsir al-Jalalayn menyatakan: "Langit dan Bumi pasti akan kehilangan keteraturannya kerana pasti akan berlaku perselisihan dalaman, sebagaimana lazimnya apabila terdapat beberapa orang pemerintah: mereka saling menentang dalam urusan dan tidak sependapat antara satu sama lain."295

The classical commentary known as Tafsir al-Jalalayn states: “Heaven and the Earth would have lost their normal orderliness since there would have inevitably been internal discord, as is normal when there are several rulers: they oppose one another in things and do not agree with one another.”295

Namun, seseorang mungkin menunjukkan bahawa oleh kerana lebih daripada seorang membuat kereta anda—seorang memasang roda, seorang lagi memasang enjin dan seorang yang lain memasang sistem komputer—mungkin alam semesta dicipta dengan cara yang sama. Contoh ini menunjukkan bahawa sesuatu objek yang kompleks boleh dicipta oleh lebih daripada seorang pencipta.

However, one might point out that since more than one person made your car—one person fitted the wheels, someone else installed the engine and another person installed the computer system—maybe the universe was created in the same way. This example indicates that a complex object can be created by more than one creator.

Untuk menjawab bantahan ini, perkara yang perlu difahami ialah bahawa penjelasan yang paling rasional bagi asal-usul alam semesta, sebagaimana dibincangkan dalam bab-bab sebelum ini, ialah konsep Tuhan dan bukan sekadar 'pencipta'. Mungkin wujud kemungkinan konseptual yang abstrak tentang banyak pencipta, sebagaimana ditunjukkan oleh contoh kereta, tetapi tidak boleh wujud lebih daripada satu Tuhan. Ini kerana Tuhan, mengikut definisinya, ialah Zat yang berkehendak mutlak dan kehendak-Nya tidak boleh dibatasi oleh apa jua yang berada di luar diri-Nya. Jika wujud dua atau lebih Tuhan, mereka akan saling bersaing dalam kehendak, dan itu akan membawa kepada kekacauan dan ketidakteraturan. Alam semesta yang kita perhatikan ditadbir oleh hukum matematik dan keteraturan; oleh itu, adalah munasabah bahawa ia merupakan hasil daripada satu kehendak yang berkuasa. Menariknya, bantahan di atas sebenarnya menyokong keesaan Tuhan. Agar kereta itu dapat berfungsi, pelbagai orang yang bertanggungjawab membuatnya terpaksa menyesuaikan diri dengan 'kehendak' keseluruhan pereka. Reka bentuk itu membatasi kehendak mereka yang bertanggungjawab membuat kereta tersebut. Oleh kerana Tuhan, mengikut definisinya, tidak boleh dibatasi kehendak-Nya oleh apa jua di luar diri-Nya, maka tidak boleh wujud lebih daripada satu kehendak Ilahi.

In order to respond to this contention, what has to be understood is that the most rational explanation for the origins of the universe, as discussed in the previous chapters, is the concept of God and not just a ‘creator’. There may be an abstract conceptual possibility of multiple creators, as highlighted by the car example, but there cannot be more than one God. This is because God, by definition, is the Being that has an imposing will that cannot be limited by anything external to Him. If there were two or more Gods, they would have a competition of wills, which would result in chaos and disorder. The universe we observe is governed by mathematical laws and order; therefore, it makes sense that it is the result of one imposing will. Interestingly, the objection above actually supports Divine oneness. In order for the car to work, the different people who were responsible for making it had to conform to the overall ‘will’ of the designer. The design limited the wills of those responsible for making the car. Since God, by definition, cannot have His will limited by anything outside of Himself, it follows that there cannot be more than one Divine will.

Namun, seseorang mungkin berhujah bahawa beberapa Tuhan boleh bersetuju untuk mempunyai kehendak yang sama, atau mereka boleh masing-masing mempunyai bidang kuasanya sendiri. Ini bermakna kehendak mereka terhad dan pasif, dan itu akan menuntut bahawa mereka tidak lagi menjadi Tuhan, mengikut definisi.

However, one may argue that multiple Gods can agree to have the same will or they can each have their own domain. This would mean that their wills are limited and passive, which would require that they are not Gods any more, by definition.

Ahli fikir dan ahli falsafah Muslim abad ke-12, Ibn Rushd, yang juga dikenali sebagai Averroes dalam tradisi Barat, merumuskan hujah ini.

The 12th century Muslim thinker and philosopher Ibn Rushd, also known as Averroes in the western tradition, summarises this argument:

“Makna… ayat ini tertanam dalam naluri [manusia] secara semula jadi. Adalah jelas dengan sendirinya bahawa jika terdapat dua raja, dengan tindakan setiap seorang sama dengan tindakan yang lain, maka tidak mungkin [mereka] dapat mentadbir bandar yang sama, kerana dua pelaku dari jenis yang sama tidak boleh menghasilkan satu dan tindakan yang sama. Ia semestinya mengikut bahawa jika mereka bertindak bersama, bandar itu akan binasa, melainkan salah seorang daripada mereka bertindak manakala yang lain kekal tidak aktif; dan ini tidak selaras dengan sifat Ketuhanan. Apabila dua tindakan dari jenis yang sama tertumpu pada satu substrat, substrat itu semestinya rosak.”296.

“The meaning of the… verse is implanted in the instincts [of man] by nature. It is self-evident that if there are two kings, the actions of each one being the same as those of the other, it would not be possible [for them] to manage the same city, for there cannot result from two agents of the same kind one and the same action. It follows necessarily that if they acted together, the city would be ruined, unless one of them acted while the other remained inactive; and this is incompatible with the attribute of Divinity. When two actions of the same kind converge on one substratum, that substratum is corrupted necessarily.”296.

Hujah daripada wahyu.

The argument from revelation.

Argumen yang lebih mudah untuk membuktikan keesaan Tuhan ialah dengan merujuk kepada wahyu. Hujah ini mengandaikan bahawa jika Tuhan telah memperkenalkan diri-Nya kepada manusia, dan wahyu ini dapat dibuktikan datang daripada-Nya, maka apa yang Dia katakan tentang diri-Nya adalah benar. Namun, seorang yang skeptik boleh mempersoalkan beberapa andaian di sebalik hujah ini. Antaranya ialah andaian bahawa Tuhan telah memperkenalkan diri-Nya kepada manusia dan bahawa wahyu itu berbentuk sebuah kitab. Mari kita tangani dahulu andaian yang terakhir. Jika Tuhan telah memperkenalkan diri-Nya kepada manusia, hanya ada dua cara yang mungkin untuk mengetahuinya: secara dalaman dan secara luaran. Yang saya maksudkan dengan 'secara dalaman' ialah anda boleh mengetahui siapakah Tuhan semata-mata melalui renungan dan penginternalisasian, dan yang saya maksudkan dengan 'secara luaran' ialah anda boleh mengetahui siapakah Tuhan melalui komunikasi dari luar diri anda; dengan kata lain, ia diwujudkan di dunia nyata. Mengetahui tentang Tuhan secara dalaman adalah tidak munasabah atas sebab-sebab berikut:

A simpler way of providing evidence for God’s oneness is to refer to revelation. This argument postulates that if God has announced himself to humanity, and this revelation can be proven to be from Him, then what He says about Himself is true. However, a sceptic may question some of the assumptions behind this argument. These include that God has announced Himself to humankind and that the revelation is in the form of a book. Let’s first tackle the last assumption. If God has announced Himself to humankind, there are only two possible ways to find out: internally and externally. What I mean by ‘internally’ is that you can find out who God is solely by introspection and internalisation, and what I mean by ‘externally’ is that you can find out who God is via communication from outside of yourself; in other words, it is instantiated in the real world. Finding out about God internally is implausible for the following reasons:

1. Manusia berbeza-beza; mereka mempunyai apa yang disebut oleh ahli psikologi sebagai ‘perbezaan individu’. Ini termasuk DNA, pengalaman, konteks sosial, keupayaan intelek dan emosi, perbezaan jantina dan banyak lagi. Perbezaan-perbezaan ini memainkan peranan dalam keupayaan kita untuk menginternalisasikan melalui muhasabah diri (introspeksi) atau intuisi.

1. Human beings are different; they have what psychologists call ‘individual differences’. These include DNA, experiences, social contexts, intellectual and emotional capacities, gender differences and many more. These differences play a role in our ability to internalise via introspection or intuition.

Oleh itu, hasil pemikiran akan berbeza. Jika proses-proses ini digunakan semata-mata untuk mengetahui tentang Tuhan, perbezaan dalam konsep kita tentang-Nya pasti akan timbul. Ini benar dari sudut pandangan sejarah. Dari dunia purba pada 6000 SM hingga ke zaman sekarang, terdapat rekod kira-kira 3,700

Therefore, the results of thinking will differ. If these processes were solely used to find out about God, inevitably differences in our conception of Him would arise. This is true from a historical point of view. From the ancient world of 6000 BCE to the present, there are records of approximately 3,700

Nama dan konsep yang berbeza bagi Tuhan.

different names and concepts for God.

2. Oleh kerana kaedah yang digunakan untuk menyimpulkan bahawa Tuhan memang wujud ialah kaedah "akal sehat" (disebut oleh ahli falsafah sebagai "pemikiran rasional" dan oleh ahli kalam Muslim sebagai "pemikiran fitrah"), maka cuba mencari tahu siapakah Tuhan, dan bukan sekadar menegaskan kewujud-Nya, adalah suatu kesilapan logik. Akal kita ada batasnya. Pemikiran abstrak dan renungan terhadap alam fizikal hanya dapat membawa kita kepada kesimpulan bahawa seorang pencipta wujud, dan bahawa Dia berkuasa, mengetahui, dan sebagainya. Untuk melangkah lebih jauh daripada kesimpulan itu adalah spekulasi. Al-Qur'an dengan tepat bertanya, "Adakah kamu mengatakan tentang Tuhan apa yang kamu tidak ketahui?"297 Cuba mencari tahu siapakah Tuhan melalui introspeksi ibarat seekor tikus cuba membayangkan sebuah galaksi. Manusia bukanlah kekal, unik dan berkuasa. Oleh itu, manusia tidak mampu membayangkan siapakah Tuhan. Tuhan perlu memberitahu anda melalui wahyu luaran.

2. Since the method used to conclude that God does exist is a ‘common sense’ method (referred to by philosophers as ‘rational thought’ and by Muslim theologians as ‘innate thinking’), then trying to find out who God is, rather than just affirming His existence, would be fallacious. There are limits to our reasoning. Abstract thinking and reflections on the physical world can only lead us to the conclusion that a creator exists, and He is powerful, knowing, etc. To go beyond those conclusions would be speculative. The Qur’an aptly asks, “Do you say about God that which you do not know?”297 Trying to find out who God is via introspection would be like a mouse trying to conceptualise a galaxy. The human being is not eternal, unique and powerful. Therefore, the human being cannot conceptualise who God is. God would have to tell you via external revelation.

Ambil kira contoh berikut. Pengetahuan kamu bahawa Tuhan wujud ibarat ketukan di pintu; kamu dengan yakin menganggap bahawa ada sesuatu di sana, tetapi adakah kamu tahu siapa yang berada di sebalik pintu itu? Kamu tidak menjangkakan sesiapa pun, jadi satu-satunya cara untuk mengetahui siapa yang berada di sebalik pintu ialah apabila orang itu memberitahu kamu. Oleh itu, kamu boleh membuat kesimpulan bahawa jika Tuhan telah berfirman atau mengumumkan sesuatu, ia mesti datang dari luar diri manusia. Apa-apa selain itu hanyalah spekulasi semata-mata.

Take the following example into consideration. Your knowledge that God exists is like the knocking of the door; you safely assume that something is there, but do you know who it is? You weren’t expecting anyone, so the only way to find who is behind the door is if the person tells you. Therefore, you can conclude that if God has said or announced anything, it must be external to the human being. Anything else would be mere speculation.

Dari perspektif Islam, komunikasi luaran ini ialah al-Qur'an (lihat Bab 13), kerana ia ialah satu-satunya teks yang mendakwa datang daripada Tuhan dan memenuhi kriteria bagi sebuah teks Ilahi. Kriteria tersebut termasuk:

From an Islamic perspective, this external communication is the Qur’an (see Chapter 13), as it is the only text to claim to have come from God that fits the criteria for a Divine text. These criteria include:

1. Ia mesti selaras dengan kesimpulan rasional dan intuitif tentang kewujudan Tuhan. Sebagai contoh, jika sebuah buku menyatakan bahawa Tuhan ialah seekor gajah dengan 40 kaki, anda boleh menganggap dengan selamat bahawa buku ini bukan daripada Tuhan, kerana Tuhan mesti berada di luar alam semesta dan tidak bergantung kepada sesuatu. Seekor gajah, apa pun bentuknya, ialah makhluk yang bergantung. Ini kerana ia mempunyai sifat fizikal yang terhad, seperti saiz, bentuk dan warna. Semua benda yang mempunyai sifat fizikal yang terhad adalah bergantung, kerana terdapat faktor luaran yang menyebabkan had-had tersebut wujud. Tuhan bukanlah 'fizikal' dan tidak bergantung. Oleh itu, tiada sesuatu yang mempunyai sifat fizikal yang terhad boleh menjadi Tuhan (lihat Bab 6).

1. It must be consistent with the rational and intuitive conclusion of God’s existence. For example, if a book says God is an elephant with 40 legs, you could safely assume that this book is not from God, as God must be external to the universe and independent. An elephant, regardless of form, is a dependent being. This is because it has limited physical qualities, such as size, shape and colour. All things with limited physical qualities are dependent because there are external factors that gave rise to their limitations. God is not ‘physical’ and is independent. Therefore, nothing with limited physical qualities can be God (see Chapter 6).

2. Ia mesti konsisten secara dalaman dan luaran. Dengan kata lain, jika di muka surat 20 dinyatakan bahawa Tuhan itu esa dan kemudian di muka surat 340 dinyatakan bahawa Tuhan itu tiga, itu merupakan percanggahan dalaman yang tidak boleh didamaikan. Selain itu, jika buku itu menyatakan bahawa alam semesta hanya berusia 6,000 tahun, maka itu merupakan percanggahan luaran kerana realiti menegaskan bahawa alam semesta lebih tua daripada itu (namun, pemahaman kita tentang realiti boleh berubah; lihat Bab 12).

2. It must be internally and externally consistent. In other words, if it says on page 20 that God is one and then on page 340 its says God is three, that would be an internal, irreconcilable inconsistency. Additionally, if the book says that the universe is only 6,000 years old, then that would be an external inconsistency as reality affirms that the universe is older than that (however, our understanding of reality can change; see Chapter 12).

3. Ia mesti mempunyai petunjuk-petunjuk yang menunjuk kepada yang transenden. Wahyu itu mesti mengandungi bahan yang menunjukkan bahawa ia datang daripada Tuhan dan bahawa ia tidak dapat dijelaskan secara naturalistik dengan memadai. Secara ringkasnya, ia mesti mempunyai bukti yang menunjukkan bahawa ia datang daripada Tuhan.

3. It must have signposts to the transcendent. The revelation must contain material that indicates it is from the Divine and that it cannot be adequately explained naturalistically. In simple terms, it must have evidence to show that it is from God.

Al-Qur'an mempunyai tanda-tanda yang menunjukkan bahawa ia adalah kitab yang berasal daripada Tuhan. Kitab ini tidak dapat dijelaskan secara naturalistik; oleh itu, penjelasan yang bersifat supranatural adalah penjelasan yang terbaik. Antara tanda-tanda tersebut ialah:

The Qur’an has signposts that indicate it is a Divine text. The book cannot be explained naturalistically; therefore, supernatural explanations are the best explanation. Some of these signposts include:

1. Keajaiban bahasa dan sastera al-Quran yang tidak dapat ditiru (lihat Bab 13).

1. The Qur’an’s linguistic and literary inimitability (see Chapter 13).

2. Sebahagian kisah sejarah dalam Al-Qur'an tidak mungkin diketahui oleh manusia pada zaman wahyu diturunkan.

2. Some of the historical accounts in the Qur’an could not have been known to man at the time of revelation.

3. Susunan dan strukturnya yang unik.298.

3. Its unique arrangement and structure.298.

Sebagai kesimpulan, memandangkan satu-satunya cara untuk mengetahui apa yang telah diumumkan oleh Tuhan kepada manusia ialah melalui wahyu luaran, dan wahyu ini boleh dibuktikan sebagai Al-Qur'an, maka apa yang dinyatakannya tentang Tuhan adalah benar. Al-Qur'an dengan jelas menyatakan tentang keesaan-Nya: "Dan janganlah kamu berdebat dengan ahli Kitab melainkan dengan cara yang lebih baik, kecuali dengan orang-orang yang zalim di antara mereka, dan katakanlah: 'Kami beriman kepada (Kitab) yang diturunkan kepada kami dan diturunkan kepadamu. Dan Tuhan kami dan Tuhan kamu adalah satu; dan kami berserah diri kepada-Nya.'"299

To conclude, since the only way to know what God has announced to humankind is via external revelation, and this revelation can be proven to be the Qur’an—then what it says about God is true. The Qur’an is explicitly clear concerning His oneness: “And do not argue with the people of the Scripture except in a way that is best, except for those who commit injustice among them, and say, ‘We believe in that which has been revealed to us and revealed to you. And our God and your God is one; and we are Muslims [in submission] to Him.’”299

Ini adalah beberapa hujah yang boleh digunakan untuk menunjukkan bahawa Tuhan itu Esa; namun, topik ini—apabila benar-benar difahami—akan memberi kesan yang mendalam terhadap hati nurani manusia. Jika satu Tuhan telah mencipta kita, maka kita mesti melihat segala sesuatu melalui keesaan-Nya dan bukan melalui perspektif abstrak kita tentang perpecahan dan perbezaan. Kita adalah satu keluarga manusia, dan jika kita melihat diri kita dengan cara ini, ia boleh memberi kesan yang mendalam terhadap masyarakat kita. Jika kita mencintai dan beriman kepada Tuhan, maka kita hendaklah menunjukkan kasih sayang dan belas kasihan kepada apa yang telah Dia ciptakan. Sebagaimana sabda Nabi Muhammad ﷺ:

These are some of the arguments that can be used to show that God is one; however, this topic—once truly understood—will have some profound effects on the human conscience. If one God has created us, it follows that we must see everything via His oneness and not our abstracted perspectives of disunity and division. We are a human family, and if we see ourselves this way, it can have profound effects on our society. If we love and believe in God, then we should show compassion and mercy to what He has created. Just like what the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم said:

"Mereka yang penyayang akan dikasihani oleh Yang Maha Penyayang. Sayangilah mereka yang ada di bumi, nescaya Yang ada di langit akan menyayangimu."300

“Those who are merciful will be shown mercy by the Most Merciful. Be merciful to those on the Earth and the One in the heavens will have mercy upon you.”300