Bayangkan anda seorang pemandu teksi, dan suatu hari anda menerima panggilan untuk mengambil dua penumpang dari stesen kereta api. Anda berada cukup dekat, jadi anda tiba sebelum masa yang dijadualkan. Kereta api penumpang tiba, dan selepas beberapa ketika mereka masuk ke dalam kereta anda. Anda bertukar salam, kemudian anda bertanya ke mana mereka mahu pergi. Mereka meminta anda membawa mereka ke pejabat mereka, yang kira-kira 9 batu jauhnya. Anda menghidupkan kereta dan mula memandu. Selepas beberapa ketika, anda menurunkan mereka di pejabat mereka. Sekarang, ulang semula cerita itu. Bayangkan bahawa sejurus selepas penumpang masuk ke dalam kereta anda, anda memakai penutup mata. Dalam situasi ini, bolehkah anda membawa penumpang anda ke destinasi mereka? Jawapannya jelas. Anda tidak mungkin dapat membawa mereka ke destinasi kerana anda buta; anda tidak dapat melihat kerana penutup mata itu. Namun, bagaimana jika anda bertegas bahawa anda boleh memandu kenderaan anda dengan penutup mata dipakai? Tidakkah penumpang anda akan menganggap anda tidak rasional, jika tidak gila? Pemandu teksi yang dapat melihat melambangkan teisme Islam, dan pemandu teksi yang memakai penutup mata melambangkan ateisme.

Imagine you are a taxi-driver and one day you receive a call to pick up two passengers from the train-station. You are quite close so you arrive before the scheduled time. The passengers’ train arrives and after a few moments they get into your car. You exchange greetings and then you ask them where they want to go. They request that you take them to their office, which is about 9 miles away. You start the car and begin to drive. After some time, you drop them off at their office. Now rewind the story. Imagine that just after the passengers get into your car, you put on a blindfold. In this scenario, would you be able to drive your passengers to their destination? The answer is obvious. You could never drive them to their destination because you are blind; you cannot see because of the blindfold. However, what if you insisted that you could drive your vehicle with your blindfold on? Wouldn’t your passengers describe you as irrational, if not insane? The taxi-driver who can see represents Islamic theism, and the taxi-driver who has a blindfold on represents atheism.

Memperkenalkan hujah.

Introducing the argument.

Sebelum saya menerangkan mengapa pemandu teksi dalam cerita ini menjadi analogi bagi ateisme dan teisme Islam, izinkan saya memberikan beberapa maklumat latar belakang yang penting. Kedua-dua orang Islam dan ateis menganggap bahawa mereka mempunyai keupayaan untuk berfikir secara rasional. Ini bermakna kita mampu membentuk pemikiran atau kesimpulan rasional. Kita "melihat" jalan kita kepada sesuatu kesimpulan dalam minda. Minda kita mengambil premis atau pernyataan dan "memandunya" ke destinasi mental, dengan kata lain, sesuatu kesimpulan logik. Ini ialah ciri utama minda yang rasional. Jadi mengapakah ateisme seperti pemandu teksi yang memakai kain penutup mata? Kebanyakan bentuk ateisme membawa kepada naturalisme falsafah, yang menuntut agar akal (dan segala-galanya) hanya boleh dijelaskan melalui proses fizikal yang buta dan tidak rasional. Namun, sama seperti anda tidak dapat memandu penumpang ke pejabat mereka dengan mata tertutup, proses fizikal yang buta tidak akan pernah dapat "memandu" sebarang premis dalam minda kita ke destinasi mental. Dengan kata lain, proses itu tidak dapat mencipta dan mengenal pasti hubungan logik antara premis dalam sesuatu hujah. Oleh itu, ateisme pada hakikatnya sama dengan menolak akal itu sendiri, kerana ia membatalkan andaiannya sendiri. Keupayaan kita untuk berfikir tidak sesuai dengan pandangan dunia naturalistik, kerana rasionaliti tidak boleh datang daripada proses fizikal yang buta dan tidak rasional. Untuk mempercayai bahawa ia boleh berlaku sama seperti mempercayai bahawa sesuatu boleh datang daripada kekosongan. Dari perspektif ini, ateisme itu tidak rasional. Ateisme membatalkan perkara yang didakwanya digunakan untuk menafikan Tuhan: akal. Jadi mengapakah teisme Islam seperti pemandu teksi yang dapat melihat? Keupayaan kita untuk membentuk pemikiran sesuai dengan teisme Islam kerana keupayaan ini masuk akal (iaitu, dijelaskan dengan memadai), kerana ia dikurniakan kepada kita oleh Pencipta Yang Maha Melihat, Maha Mengetahui dan Maha Bijaksana. Sesuatu tidak boleh melahirkan sesuatu yang lain jika ia tidak mengandunginya, atau jika ia tidak mempunyai keupayaan (atau potensi) untuk melahirkannya. Dengan kata lain, rasionaliti hanya boleh datang daripada rasionaliti. Inilah sebabnya keupayaan kita untuk membentuk wawasan mental boleh datang daripada Pencipta. Hujah dalam bab ini menegaskan bahawa keupayaan kita untuk berfikir secara rasional diandaikan oleh kedua-dua ateis dan teis. Andaian ini, bagaimanapun, sesuai dengan teisme Islam dan tidak sesuai atau tidak masuk akal di bawah ateisme. Oleh itu, adalah rasional untuk menerima teisme Islam berbanding ateisme. Bab ini akan meneliti dakwaan-dakwaan ini secara terperinci. Namun, sebelum saya menghuraikannya, dialog di bawah ini ialah ringkasan perkara yang akan dibincangkan dalam bab ini:

Before I explain why the taxi-drivers in this story are analogies of atheism and Islamic theism, let me provide you with some essential background information. Both Muslims and atheists assume that they have the ability to reason. This means that we are able to form mental or rational insights. We “see” our way to a conclusion in our minds. Our minds take premises or statements and “drive” them to a mental destination; in other words, a logical conclusion. This is a key feature of a rational mind. So why is atheism like a taxi-driver with a blindfold on? Most forms of atheism imply philosophical naturalism, which demands that reason (and everything else) must only be explained via blind, non-rational physical processes. However, just as you cannot drive passengers to their office with a blindfold on, physical processes that are blind can never “drive” any premises in our minds to a mental destination. In other words, they cannot create and recognise the logical relations between the premises of an argument. Therefore, atheism is in effect equivalent to rejecting reason itself, because it invalidates its own assumption. Our ability to reason simply does not fit within the naturalistic worldview, because rationality cannot come from blind, non-rational physical processes. To maintain that it can is the same as believing that something can come from nothing. From this perspective, atheism is irrational. Atheism invalidates the thing that it claims to use to deny God: reason. So why is Islamic theism like a taxi-driver who can see? Our ability to form mental insights fits within Islamic theism because this ability makes sense (i.e. is explained adequately), as it was given to us by the Creator Who is All-Seeing, The-Knowing and The-Wise. A thing cannot give rise to something if it does not contain it, or if it does not have the ability (or the potential) to give rise to it. In other words, rationality can only come from rationality. This is why our ability to form mental insights can come from the Creator. The argument in this chapter asserts that our ability to reason is assumed by both atheists and theists. This assumption, however, fits nicely within Islamic theism and does not fit or make sense under atheism. Therefore, it would only be rational to accept Islamic theism over atheism. This chapter will examine these assertions in detail. However, before I elaborate, the dialogue below is a summary of what will be discussed in this chapter:

Ateis: "Tiada bukti bagi kewujudan Tuhan. Kepercayaan kepada Tuhan adalah tidak rasional."

Atheist: “There is no evidence for the existence of God. Belief in God is irrational.”.

Muslim: "Itu satu dakwaan yang menarik. Sebelum kita teruskan, bolehkah saya bertanya, adakah anda percaya bahawa anda mempunyai daya akal? Dengan erti kata lain, adakah anda percaya bahawa anda boleh berfikir secara rasional?"

Muslim: “That’s an interesting assertion. Before we continue, can I ask you, do you believe that you have rational faculties? In other words, do you believe you can reason?”.

"Atheis: "Sudah jelas. Mana-mana orang yang rasional akan menafikan Tuhan. Memang tiada sebarang bukti."

Atheist: “Obviously. Any rational person would deny God. There’s simply no evidence.”.

Muslim: "Baiklah, bagus. Jadi bolehkah saya bertanya, bagaimanakah anda menerangkan daya akal anda di bawah ateisme?"

Muslim: “Okay, great. So can I ask, how do you explain your rational faculties under atheism?”.

Ateis: "Apa maksud awak?" Muslim: "Baiklah, adakah awak percaya bahawa semua fenomena boleh dijelaskan melalui perkara-perkara fizikal? Dan adakah awak percaya bahawa tiada perkara ghaib (supernatural)?" Ateis: "Sudah tentu."

Atheist: “What do you mean?”. Muslim: “Well, do you believe all phenomena can be explained via physical stuff? And do you believe that there is no supernatural?” Atheist: “Sure.”.

Muslim: "Benda fizikal hanyalah buta dan tidak rasional. Jadi bagaimana rasionaliti boleh datang daripada yang tidak rasional? Bagaimana sesuatu boleh timbul daripada sesuatu yang tidak mengandunginya atau tidak mempunyai potensi untuk melahirkannya? Bagaimana kita boleh membentuk pandangan rasional berdasarkan proses fizikal yang buta? Dalam hal ini, bagaimana anda boleh menjelaskan keupayaan anda untuk berfikir secara rasional?" Atheist: "Baiklah, kita mempunyai otak yang telah berevolusi." Muslim: "Baiklah, dan menurut ateisme, otak yang berevolusi itu juga berasaskan benda fizikal, bukan?"

Muslim: “Physical stuff is just blind and non-rational. So how can rationality come from non-rationality? How can anything arise from something that does not contain it or have the potential to give rise to it? How can we form rational insights based on blind physical processes? In this light, how can you explain your ability to reason?”. Atheist: “Well, we have a brain that has evolved.”. Muslim: “Okay, and according to atheism an evolved brain is based on physical stuff too, no?”.

Ateis: "Ya, tetapi otak kita telah berevolusi menjadi rasional, kerana semakin banyak kita mengetahui tentang dunia, semakin besar kemungkinan kita untuk terus hidup."

Atheist: “Yes, but our brains have evolved to be rational, because the more you know about the world the more likely you are to survive.”.

Muslim: "Itu tidak benar; mempunyai kepercayaan yang tidak rasional tentang dunia juga boleh membawa kepada kelangsungan hidup."

Muslim: “That’s not true; holding non-rational beliefs about the world can lead to survival too.”.

Ateis: "Lalu apa? Kita berdua sama-sama menganggap akal itu benar, jadi itu bukan masalah."

Atheist: “So what? We both assume reason to be true, so it’s not an issue.”.

Muslim: "Nah, bagi saya tidak begitu. Tetapi di bawah ateisme, keupayaan anda untuk berfikir secara rasional tidak masuk akal. Ateisme telah membatalkan andaian itu sendiri yang didakwanya untuk menafikan Tuhan. Maka adalah tidak munasabah untuk menjadi ateis kerana ateisme membatalkan akal itu sendiri." Ateis: "Tidak, anda perlu membuktikan Tuhan kepada saya dahulu."

Muslim: “Well, for me it isn’t. But under atheism your ability to reason does not make sense. Atheism has invalidated the very assumption that it claims to use to deny God. So it is absurd to be an atheist since atheism nullifies reason itself.”. Atheist: “No, you have to prove God to me first.”.

Muslim: "Itu cuma alasan, kerana perkataan 'bukti' yang anda gunakan."

Muslim: “That’s a cop-out, because your use of the word ‘proof’.

"assumes your ability to reason. However, you are not justified in making such an assumption because rationality is nullified under atheism. Rationality cannot come from non-rationality. From this perspective, atheism is irrational. However, rationality can come from rationality. This is why Islamic theism explains best why we can use our reason, as it came from the Creator Who is All-Seeing, The-Knowing and The-Wise." Malay translation: "menganggap kemampuan anda untuk berfikir. Namun, anda tidak berhak membuat anggapan sedemikian kerana rasionaliti dibatalkan di bawah ateisme. Rasionaliti tidak boleh datang daripada ketidakrasionalan. Dari perspektif ini, ateisme adalah tidak rasional. Namun, rasionaliti boleh datang daripada rasionaliti. Inilah sebabnya teisme Islam paling baik menjelaskan mengapa kita boleh menggunakan akal kita, kerana ia datang daripada Pencipta yang Maha Melihat, Maha Mengetahui dan Maha Bijaksana."

assumes your ability to reason. However, you are not justified in making such an assumption because rationality is nullified under atheism. Rationality cannot come from non-rationality. From this perspective, atheism is irrational. However, rationality can come from rationality. This is why Islamic theism explains best why we can use our reason, as it came from the Creator Who is All-Seeing, The-Knowing and The-Wise.”.

Apakah akal itu?

What is reason?.

Dalam konteks hujah ini, akal merujuk kepada hakikat bahawa kita mempunyai keupayaan rasional. Kita dapat memperoleh kebenaran, kita berhasrat untuk menemui sesuatu, dan kita dapat membuat inferens, induksi serta deduksi. Aspek penting daripada keupayaan rasional kita ialah kebolehan untuk sampai kepada kesimpulan yang sah secara logik. Apabila kita bernalar secara logik, kesimpulan kita akan berdasarkan wawasan rasional yang berlaku dalam minda kita; kita melihat bahawa kesimpulan itu mengikuti. Secara teknikalnya, kesimpulan yang kita buat berdasarkan hubungan logik antara premis-premis dalam sesuatu hujah logik. Kita melihat bahawa kesimpulan itu mengikuti berdasarkan hubungan-hubungan ini. "Melihat" ini tidak boleh dijelaskan secara fizikal. Tiada apa pun dalam dunia fizikal yang dapat menjelaskan mengapa dan bagaimana premis-premis ini dihubungkan dengan kesimpulan. Ringkasnya, apabila kita bernalar secara logik, kita mempunyai wawasan minda bahawa kesimpulan itu mengikuti secara logik; ia dihubungkan secara logik dengan premis-premis sebelumnya. Hujah deduktif ialah contoh yang baik untuk menerangkan wawasan rasional kita. Hujah deduktif ialah hujah yang premisnya menjamin kebenaran kesimpulan. Sesuatu hujah deduktif adalah sah jika kesimpulannya mengikuti secara perlu daripada premisnya. Ia adalah sahih (sound) jika ia sah dan premisnya benar atau boleh diterima secara rasional. Pertimbangkan hujah deduktif berikut: 1. Semua bujang ialah lelaki yang tidak berkahwin. 2. John ialah seorang bujang.

In the context of this argument, reason refers to the fact that we have rational faculties. We can acquire truth, we desire to discover, and we can infer, induce and deduce. A significant aspect of our rational faculties is the ability to come to a logically valid conclusion. When we reason logically, our conclusions will be based on our rational insight that is occurring in our minds; we see that the conclusion follows. Technically speaking, the conclusions we make are based on the logical relations between the premises of a logical argument. We see that the conclusion follows based on these relations. This “seeing” cannot be explained physically. Nothing in physical world can explain why and how these premises are connected to the conclusion. In summary, when we reason logically we have a mental insight that the conclusion follows logically; it is logically connected to its previous premises. Deductive arguments are a good example to explain our rational insights. Deductive arguments are where the premises guarantee the truth of the conclusion. A deductive argument is valid if its conclusion follows necessarily from its premises. It is sound if it is valid and its premises are true or rationally acceptable. Consider the following deductive argument: 1. All bachelors are unmarried men. 2. John is a bachelor.

3. Oleh itu, John ialah seorang lelaki yang belum berkahwin.

3. Therefore, John is an unmarried man.

Kita tahu bahawa (3) semestinya mengikut daripada (1) dan (2) berdasarkan wawasan kita. Tiada apa pun dalam dunia fizikal yang boleh membuktikan mengapa (3) berkait dengan premis-premis sebelumnya; dengan kata lain, mengapa ia secara logik mengikut. Kesimpulan itu bukan sahaja semestinya mengikut atas sebab makna perkataan dalam premis-premis, tetapi ia berlaku kerana hubungan yang wujud antara premis-premis tersebut.

We know that (3) necessarily follows from (1) and (2) based on our insight. Nothing in the physical world can prove why (3) is connected to the previous premises; in other words, why it logically follows. The conclusion doesn’t only necessarily follow by virtue of the meaning of the words in the premises65; it does so due to the relations occurring between them.

Hubungan antara kesimpulan dan hubungan logik antara premis-premis tidak dapat diperhatikan dan dijelaskan secara fizikal. Dari perspektif ini, akal jelas mempunyai dimensi transendental. Untuk menegaskan perkara ini, pertimbangkan hujah deduktif berikut:

66 The connection between the conclusion and the logical relations between the premises cannot be observed and explained physically. From this perspective, reason clearly has a transcendent dimension. To drive this point home, consider the following deductive argument:

1. John telah memerhatikan 5 modifus.

1. John has observed 5 modifus.

2. Lima modifus yang John perhatikan berwarna kuning.

2. The 5 modifus John has observed are yellow.

3. Oleh itu, sekurang-kurangnya sebahagian modus mesti berwarna kuning.

3. Therefore, some modifus at least must be yellow.

Ini adalah hujah yang sah; kesimpulan itu semestinya mengikut daripada premis-premisnya. John telah memerhatikan 5 modifu kuning, maka semestinya sekurang-kurangnya sebahagian modifu mesti kuning. Diberi premis (1) dan (2), (3) mesti mengikut. Namun, mengapa kita bersetuju bahawa kesimpulan (3) semestinya mengikut daripada premis-premis ini? Mengapa kita percaya kepada kesahan logik kesimpulan itu, walaupun kita tidak tahu apa itu modifu? (Dengan dibuat-buat, saya telah mereka perkataan itu.) Ia adalah kerana aliran logik hujah itu berlaku dalam minda kita tanpa mengira makna premis-premis dan sebarang inferens peribadi yang mungkin pernah kita bentuk daripada pengalaman kita sendiri. Terdapat hubungan antara hubungan premis-premis dengan kesimpulan. Kita telah mencapai pemahaman mengenai kesimpulan (3) tanpa sebarang data luaran, material dan semantik. Kita telah mencapai pemahaman mengenai sesuatu yang tidak berdasarkan pengalaman kita (kita tidak tahu apa itu modifu). Sebenarnya, jika perkataan "kuning" digantikan dengan "zuning" (satu lagi perkataan dibuat-buat), kesimpulan itu tetap semestinya mengikut; sekurang-kurangnya 5 modifu mesti zuning. Bukan sahaja minda kita tiba pada kesimpulan yang tidak berdasarkan sebarang bukti luaran; minda kita juga telah menetapkan hubungan antara premis-premis. Hubungan ini tidak dapat dijelaskan menggunakan bukti fizikal atau empirikal. Minda kita telah mengarahkan dan memacu pemahaman kita (dengan kata lain, menetapkan hubungan logik ini) untuk menyimpulkan bahawa (3) mesti mengikut daripada (1) dan (2). Minda kita telah mengambil premis (1) dan (2) dan memacu atau mengarahkan pemahaman kita untuk menyimpulkan (3).

This is a valid argument; the conclusion necessarily follows from the premises. John has observed 5 yellow modifus, so it necessarily follows that at least some modifus must be yellow. Given premises (1) and (2), (3) must follow. However, why do we agree that the conclusion (3) necessarily follows from these premises? Why do we believe in the logical validity of the conclusion, although we have no idea what a modifu is? (By the way, I have made the word up). It is because the logical flow of the argument occurs in our minds regardless of the meaning of the premises and any personal inferences we might ever have formed from our own experiences. There is a connection between the relations of the premises and the conclusion. We have achieved an insight into conclusion (3) without any external, material and semantic data. We have achieved an insight into something that is not based on our experience (we do not know what a modifu is). In actual fact, if the word “yellow” was replaced with “zellow” (another made-up word), the conclusion would still necessarily follow; some modifus (at least 5) must be zellow. Not only have our minds come to a conclusion that is not based on any external evidence; our minds have also established relations between the premises. These relations cannot be explained using physical or empirical evidence. Our minds have directed and driven our insight (in other words, established these logical relations) to conclude that (3) must follow from (1) and (2). Our minds have taken premises (1) and (2) and driven or directed our insight to conclude (3).

Namun, didorong atau diarahkan menuju suatu tujuan atau titik akhir mental bukanlah ciri sesuatu proses fizikal. Proses fizikal adalah buta, rawak dan tidak mempunyai daya bertujuan yang mengarahkannya ke mana-mana.

However, being driven or directed to a mental destination or endpoint is not a characteristic of a physical process. Physical processes are blind, random and have no intentional force directing them anywhere.

Ini bermakna bahawa kita tidak boleh menggunakan proses fizikal untuk menerangkan keupayaan kita mencapai suatu wawasan ke arah sesuatu kesimpulan. Sebab: suatu andaian sains Minda manusia mempunyai sifat yang tersendiri; kita boleh membezakan antara yang betul dan yang salah, kebenaran dan kepalsuan, keindahan dan kehodohan. Ini dengan jelas memisahkan kita daripada haiwan. Keupayaan mental kita telah membolehkan kita maju dan berkembang. Malah, kita mesti mempercayai daya rasional kita sebelum kita dapat memulakan sains. Salah satu andaian utama sains ialah bahawa minda kita mempunyai keupayaan untuk bernalar. Tanpa andaian sedemikian, kita tidak akan dapat menggunakan perkataan seperti bukti, fakta, kebenaran dan pembuktian. Amalan sains oleh manusia bersandar pada andaian bahawa kita boleh bernalar. Ini bermakna kewujudan akal tidak dapat diterangkan sepenuhnya oleh mana-mana jenis penjelasan saintifik. Sebagai contoh, apabila seorang saintis cuba menangani suatu hipotesis yang boleh diuji atau suatu soalan yang boleh dijawab, terdapat andaian bahawa keputusannya boleh dirasionalkan. Saintis juga menerima bahawa mereka mampu menilai kesahihan logik sesuatu penjelasan saintifik. Ini jelas mengandaikan bahawa saintis itu dapat menggunakan akalnya sebelum dia menjalankan sebarang sains. Ini tidak bermakna sains tidak dapat memberikan sebarang penjelasan separa langsung bagi keupayaan kita untuk bernalar. Namun, sains tidak mampu mengesahkan akal dari sudut asas. Cuba menunjukkan bagaimana akal muncul melalui sesuatu proses fizikal tidak menjelaskan dimensi transendennya. Ini termasuk keupayaan untuk sampai kepada kesimpulan yang sah secara logik yang ditentukan oleh suatu wawasan dalam minda seseorang. Inilah sebabnya bergantung semata-mata pada penjelasan saintifik adalah tidak mencukupi: ia gagal menjelaskan hakikat bahawa kita melihat kesimpulan itu dalam minda kita. Kita mempunyai keupayaan untuk membuat kesimpulan logik berdasarkan hubungan antara premis. Kita juga boleh berbuat demikian tanpa kata kunci dalam premis itu berasaskan sesuatu yang dapat kita fahami atau sahkan secara empirik. Sains hanya boleh berurusan dengan perkara yang dapat diperhatikan dengan cara tertentu; hubungan logik antara premis tidak dapat diperhatikan. Oleh kerana sains memerlukan akal untuk mula menerangkan akal, untuk berhujah bahawa sains entah bagaimana boleh membenarkan keupayaan kita untuk berfikir akan sama dengan berhujah secara berputar. Sains ialah alat yang berguna untuk membantu kita memahami dunia, tetapi ia mempunyai banyak batasan (lihat Bab 12). Pada ketika ini seseorang mungkin berhujah bahawa andaian tidak perlu diterangkan atau dijelaskan, kerana sesetengah andaian (atau prinsip asas) dianggap benar tanpa bukti. Ini ialah pandangan yang sah.

This means that we cannot use physical processes to account for our ability to achieve an insight into a conclusion. Reason: an assumption of science The human mind has a distinctive quality; we can distinguish between right and wrong, truth and falsehood, beauty and vileness. This clearly separates us from animals. Our mental abilities have enabled us to progress and advance. In fact, we must trust our rational faculties before we can even begin to conduct science. One of science’s key assumptions is that our minds have the ability to reason. Without such an assumption, we could never use words such as evidence, fact, truth and proof. The human practice of science rests on the assumption that we can reason. This means that the existence of reason cannot be fully accounted for by any type of scientific explanation. For example, when a scientist attempts to address a testable hypothesis or an answerable question, there is an assumption that the results can be rationalised. Scientists also accept that they have the ability to assess the logical validity of a scientific explanation. This obviously assumes that the scientist can use her reason before she performs any science. This does not mean that science cannot provide any partial explanation at all for our ability to reason. However, it is unable to justify reason from a foundational point of view. Attempting to demonstrate how reason emerged via some physical process does nothing to explain its transcendent dimension. This includes the ability to come to a logically valid conclusion that is determined by an insight in one’s mind. This is why relying solely on a scientific explanation is inadequate: it fails to account for the fact that we see the conclusion in our minds. We have the ability to make a logical conclusion based on the relations between premises. We can also do this without the key words in the premises being based on anything we can understand or verify empirically. Science can only deal with what can be observed in some way; logical relations between premises cannot be observed. Since science requires reason in order to begin to explain reason, to argue that it can somehow justify our ability to reason would be tantamount to arguing in a circle. Science is a useful tool to help us understand the world, but it has many limitations (see Chapter 12). At this point one might argue that assumptions do not need to be explained or accounted for, because some assumptions (or first principles) are taken to be true without evidence. This is a valid point.

Namun, terdapat perbezaan antara andaian yang sah dan andaian yang tidak sah. Agar sesuatu andaian itu sah, ia mesti sesuai dengan lingkungan ilmu, konsep atau teori yang disokongnya. Akan tetapi, jika sesuatu andaian yang bertujuan menyokong suatu pandangan dunia tidak dapat dimuatkan dalam pandangan dunia tersebut, maka andaian itu tidak boleh dianggap sebagai andaian yang diterima. Sebagai contoh, sains berasaskan tanggapan bahawa terdapat “keseragaman dalam sebab-sebab yang menggerakkan alam semula jadi”.67

However, there is a difference between valid and invalid assumptions. For an assumption to be valid it must make sense to the sphere of knowledge, concept or theory that it supports. However, if an assumption that aims to support a worldview cannot fit within that worldview, then the assumption cannot be presumed. For example, science rests on the notion that there is “consistency in the causes that operate the natural world”67

. Jika para saintis sentiasa menyimpulkan bahawa sebab-sebab fizikal itu tidak konsisten, maka andaian tersebut perlu ditolak atau diubah. Jika naturalisme falsafah (dan malah sains) mengekalkan bahawa akal boleh dijelaskan melalui proses fizikal yang rawak dan tidak rasional, maka bagaimanakah seorang ateis, yang menerima naturalisme, dapat menjelaskan andaian sedemikian apabila ia jelas tidak dapat sesuai dengan perspektif naturalisme? Naturalisme sebenarnya menafikan akal, kerana rasionaliti tidak boleh datang daripada proses fizikal yang tidak rasional. Wawasan mental tidak boleh datang daripada proses fizikal yang buta. Oleh itu, ateis mesti mengubah pandangan dunia mereka atau menolak idea bahawa kita ini makhluk yang rasional.

. If scientists were to always conclude that physical causes are inconsistent, then that assumption would need to be dismissed or changed. If philosophical naturalism (and even science) maintains that reason can be explained via random, non-rational physical processes, then how can an atheist—who adopts naturalism—account for such an assumption when it clearly cannot fit within the perspective of naturalism? Naturalism actually denies reason, because rationality cannot come from non-rational physical processes. Mental insights cannot come from blind physical processes. Therefore, atheists must change their worldview or dismiss the idea that we are rational.

Di bawah ateisme, kita tidak dapat membenarkan keupayaan rasional kita.

Under atheism we cannot justify our rational faculties.

Kebanyakan atheis adalah naturalis falsafah; naturalisme menegaskan bahawa tiada yang supernatural, dan bahawa proses fizikal boleh menjelaskan segala fenomena. Menurut naturalisme, jika kita menyelidiki tahap realiti yang paling asas, kita akan dapati bahawa segala sesuatu adalah hasil proses fizikal yang buta, rawak dan tidak rasional; zarah subatom, atom dan molekul bergerak laju tanpa arah, panduan atau hasil yang dirancang. Benda fizikal tidak mempunyai tujuan; tiada apa yang secara sengaja memacu proses-proses fizikal ini. Jika demikian, bagaimanakah kita boleh mendakwa bahawa minda kita mampu mencapai wawasan mental? Bagaimanakah kita boleh mendakwa mempunyai keupayaan untuk sampai kepada sesuatu kesimpulan? Bahagian penting dalam keupayaan bernalar ialah memiliki wawasan rasional, iaitu melihat dalam minda bahawa sesuatu secara logik mengikuti daripada sesuatu yang lain berdasarkan hubungan logik antara premis. Di sinilah naturalisme gagal, kerana ia menegaskan bahawa semua fenomena berasaskan proses fizikal yang rawak dan tidak rasional.

Most atheists are philosophical naturalists; naturalism asserts that there is no supernatural, and that physical processes can explain all phenomena. According to naturalism, if we probe the most basic levels of reality, we see that everything is the result of blind, random, non-rational physical processes; subatomic particles, atoms and molecules are whizzing around without any direction, guidance or intended outcome. Physical stuff has no purpose; nothing is intentionally driving these physical processes. If this is the case, though, how can we claim our minds have the ability to achieve mental insights? How can we claim the ability to reach a conclusion? A key part of being able to reason is to have rational insights, to see in one’s mind that something logically follows from something else based on the logical relations between premises. This is where naturalism fails, as it asserts that all phenomena are based on random, non-rational physical processes.

Kebolehan untuk mengambil premis dan "memandunya" ke arah suatu destinasi mental menjadi tidak sah jika seseorang menganggap kebolehan itu datang daripada proses fizikal yang buta dan tidak rasional. Sesuatu tidak dapat menjadi punca kepada sesuatu yang lain jika ia tidak mengandunginya, atau jika ia tidak mempunyai kebolehan (atau potensi) untuk menghasilkannya. Sebagai contoh, saya tidak dapat memberi anda $500 jika saya tidak mempunyai wang itu, dan saya tidak dapat mengumpulkan jumlah tersebut jika saya tidak mempunyai pekerjaan dan rekod kredit yang buruk (prinsip ini akan digunakan sepanjang buku ini).

The ability to take premises and “drive” them towards a mental destination is invalidated if one postulates that the ability comes from blind, non-rational physical processes. A thing cannot give rise to something if it does not contain it, or if it does not have the ability (or the potential) to give rise to it. For example, I cannot give you $500 if I do not have the money, and I cannot raise the amount if I am jobless with bad credit (this principle will be used throughout this book).

Demikian juga, jika proses fizikal tidak mengandungi rasionaliti, maka bagaimanakah ia boleh menghasilkannya? Proses fizikal, mengikut definisinya, tidak mengandungi rasionaliti dan tidak mempunyai "wawasan". Ia tidak dapat melihat kesimpulan yang mengikut daripada sesuatu hujah. Proses fizikal tidak didorong atau diarahkan secara bertujuan atau dengan niat. Oleh itu, mencadangkan bahawa rasionaliti boleh datang daripada proses fizikal yang tidak rasional adalah sama seperti mempercayai bahawa sesuatu boleh datang daripada tiada apa-apa. Pertimbangkan contoh berikut. Serupa dengan kisah di awal bab ini, bayangkan terdapat dua pemandu bas. Pemandu pertama mempunyai penglihatan yang baik dan merupakan pemandu yang berpengalaman. Pemandu kedua buta dan kurang pengalaman. Pemandu pertama memulakan perjalanannya dan mengambil dua orang bernama "Premis 1" dan "Premis 2". Destinasi akhir mereka ialah "Kesimpulan". Dia melihat destinasi itu pada petanya dan apabila perjalanan hampir tamat, dia dengan jelas memerhatikan perhentian terakhir. Pemandu kedua dibawa ke basnya di stesen bas. Menunggu di dalam bas ialah "Premis 1" dan "Premis 2". Destinasi mereka sama seperti dalam senario pertama. Pemandu itu berjaya menghidupkan bas. Namun, adakah anda fikir dia akan sampai ke destinasi? Sama seperti pemandu teksi bermata tertutup, dia tidak akan sampai ke destinasi akhir. Proses fizikal menghadapi masalah yang sama. Ia buta. Ia tidak dapat menerangkan akal kerana salah satu ciri rasionaliti ialah keupayaan untuk memperoleh wawasan atau mencapai kesimpulan, dan seseorang tidak dapat memperoleh wawasan daripada sesuatu yang buta. Untuk menegaskan perkara sedemikian bermakna mengatakan bahawa sesuatu boleh timbul daripada tiada apa-apa. Dari perspektif ini, ateisme, kerana perspektif naturalistiknya, bukan sahaja tidak rasional, tetapi juga musuh kepada akal. Ia membatalkan perkara yang diperlukan untuk membuat sebarang dakwaan tentang Tuhan:

Likewise, if physical processes do not contain rationality, then how do they give rise to it? Physical processes by definition do not contain rationality, and they do not have “insight”. They cannot see the conclusion that follows from an argument. Physical processes are not purposefully or intentionally driven or directed. Therefore, to even suggest that rationality can come from non-rational physical processes, is exactly the same as believing that something can come from nothing. Consider the following example. Similar to the story at the beginning of this chapter, imagine there are two bus-drivers. The first has good eyesight and is an experienced driver. The second bus-driver is blind and inexperienced. The first driver starts his journey and picks up two people called “Premise 1” and “Premise 2”. Their final destination is “Conclusion”. He sees the destination on his map and as the journey is coming to an end he clearly observes the final stop. The second driver is escorted to his bus at the bus station. Waiting on the bus are “Premise 1” and “Premise 2”. Their destination is the same as in the first scenario. The driver manages to start the bus. However, do you think he will reach the destination? Just like the taxi-driver with the blindfold, he will never reach the final destination. Physical processes suffer the same problem. They are blind. They cannot explain reason because a feature of rationality is the ability to derive insight or reach a conclusion, and one cannot obtain insight from something that is blind. To assert such a thing is the equivalent of saying something can arise from nothing. From this perspective, atheism—because of its naturalistic perspective—is not only irrational, but an adversary of reason. It invalidates the thing that is required to make any claim about God:

Akal itu sendiri. Oleh kerana rasionaliti tidak boleh datang daripada sesuatu yang bukan rasional, maka menurut logiknya, naturalisme tidak dapat menerangkan keupayaan kita untuk bernalar. Walaupun hujah ini sudah dikemukakan, terdapat beberapa bantahan yang mungkin. Bantahan-bantahan ini akan dibincangkan di hujung bab ini. Namun, satu bantahan utama berhujah bahawa program komputer mempunyai keupayaan untuk bernalar secara deduktif: program komputer terdiri daripada benda fizikal; oleh itu, proses fizikal boleh menerangkan rasionaliti. Dakwaan ini akan dibahaskan secara terperinci di hujung bab ini. Walau bagaimanapun, isi pokoknya ialah program komputer tidak mempunyai "wawasan"; khususnya, ia tidak mempunyai wawasan yang bermakna. Rasionaliti manusia melibatkan keupayaan untuk membuat kesimpulan yang bermakna. Hakikat bahawa kita boleh mempersoalkan implikasi atau makna sesuatu kesimpulan (walaupun kita tidak mengetahui maknanya, seperti dalam kes modifus di atas) menunjukkan bahawa rasionaliti manusia melibatkan wawasan yang bermakna. Program komputer tidak mempunyai wawasan bermakna tersebut. Hakikatnya, sistem komputer berasaskan peraturan sintaksis (manipulasi simbol), bukan semantik (makna). Perkara ini akan dijelaskan dengan lebih lanjut kemudian.

reason itself. Since rationality cannot come from non-rationality, it follows that naturalism cannot explain our ability to reason. Despite this argument, there are a few possible objections. These will be discussed at the end of this chapter. However, one key objection argues that computer programmes have the ability to reason deductively: computer programmes are made up of physical stuff; therefore, physical processes can explain rationality. This contention will be addressed in detail at the end of this chapter. However, the main point is that computer programmes do not have “insights”; in particular, they do not have meaningful insights. Human rationality involves the ability to establish meaningful conclusions. The very fact that we can question the implications or the meaning of a conclusion (even if we do not know its meaning, as in the case of the modifus above) indicates that human rationality involves meaningful insights. Computer programmes do not have these meaningful insights. In actual fact, a computer system is based on syntactical rules (the manipulation of symbols), not on semantics (meaning). This will be explained further later.

Bolehkah evolusi Darwin menjustifikasikan keupayaan rasional kita?

Can Darwinian evolution justify our rational faculties?.

Menurut golongan naturalis, minda kita telah berevolusi menjadi rasional. Golongan naturalis berhujah bahawa adalah menguntungkan bagi nenek moyang kita untuk mengetahui kebenaran tentang persekitaran mereka. Keupayaan membezakan antara kebenaran dan kepalsuan adalah perlu untuk kelangsungan hidup mereka. Walaupun naturalisme membatalkan andaian bahawa kita mempunyai keupayaan untuk berfikir secara rasional, evolusi Darwin kelihatan sebagai penjelasan yang munasabah pada permukaannya. Namun, apabila kita menyelidiki sedikit lebih mendalam, kita menemui pelbagai masalah. Malah Charles Darwin sendiri mempunyai keraguan mengenai perkara ini. Beliau memahami bahawa keupayaan kita untuk memperoleh kebenaran tidak dapat dijelaskan jika ia hanya berevolusi daripada bentuk-bentuk hidupan yang lebih rendah. Beliau menulis dalam sepucuk surat pada tahun 1881: "Tetapi bagi saya, keraguan yang mengerikan itu sentiasa timbul sama ada keyakinan minda manusia, yang telah berkembang daripada minda haiwan yang lebih rendah, mempunyai sebarang nilai atau sama sekali boleh dipercayai. Adakah sesiapa akan mempercayai keyakinan minda seekor monyet, jika memang ada keyakinan dalam minda sedemikian?"68 Sekarang mari kita lihat sama ada evolusi naturalistik dapat menyediakan jaket keselamatan untuk menyelamatkan rasionaliti manusia. Apabila kami menggunakan istilah evolusi naturalistik, kami merujuk kepada idea bahawa proses evolusi bebas daripada campur tangan Ilahi; menurut idea ini, minda kita berevolusi menjadi rasional kerana keupayaan kita untuk berfikir dan mencapai kepercayaan yang benar adalah perlu untuk kelangsungan hidup. Terdapat beberapa masalah dengan dakwaan ini. Pertama, keupayaan kita membezakan antara kebenaran dan kepalsuan bukanlah satu keperluan untuk kelangsungan hidup. Kedua, mencapai wawasan mental juga bukanlah satu keperluan untuk kewujudan berterusan kita. Evolusi berkaitan dengan keupayaan untuk terus hidup, bukan keupayaan untuk membuat kesimpulan yang sah secara logik. Akhirnya, keupayaan dan keinginan kita untuk menemui—ciri yang perlu bagi minda rasional—sering kali memudaratkan kelangsungan hidup kita. Salah satu ciri utama minda rasional kita ialah keupayaannya untuk mencapai kebenaran dan membuang apa yang palsu. Kita juga mempunyai wawasan mental, dan keupayaan untuk melihat kesimpulan berdasarkan premis-premis sebelumnya. Inilah proses yang sama yang kita gunakan apabila kita terlibat dalam sains. Kini persoalan yang perlu ditanya ialah: Bolehkah evolusi naturalistik menjelaskan keupayaan-keupayaan ini? Jawapannya ialah tidak. Untuk menolak idea ini, yang perlu kita tunjukkan hanyalah bahawa kepercayaan palsu boleh membawa kepada kelangsungan hidup. Jika demikian, tidak perlu proses evolusi menghasilkan fakulti rasional. Jadi, bolehkah kepercayaan palsu membawa kepada kelangsungan hidup? Tidak lama untuk menyedari bahawa banyak kepercayaan palsu memang berbuat demikian. Seorang individu yang percaya bahawa semua serangga yang mempunyai tanda merah pada badannya beracun, akan mengelakkan semua serangga bertanda merah dan dengan itu terus hidup. Namun, kepercayaan ini palsu, kerana banyak serangga yang mempunyai warna merah pada badannya tidak berbahaya, dan kumbang ladybird yang biasa ialah contoh yang paling jelas. Seorang lagi mungkin mengelakkan semua kulat kerana percaya ia beracun, dan dengan berbuat demikian dia terus hidup. Namun, kita tahu bahawa sesetengah kulat, seperti cendawan butang, sepenuhnya sihat dan berkhasiat untuk dimakan. Profesor Falsafah Anthony O'Hear memberikan contoh yang serupa untuk menunjukkan bahawa evolusi boleh menghasilkan kepercayaan palsu, bukannya kepercayaan benar, dengan itu menunjukkan bahawa kepercayaan bukan rasional boleh membawa kepada kelangsungan hidup: "Seekor burung mungkin mengelakkan ulat yang mempunyai corak warna tertentu kerana ia beracun; tetapi ia juga akan mengelakkan ulat yang tidak beracun dengan warna yang serupa, dan mungkin dianggap mempunyai kepercayaan palsu tentang keracunan ulat yang tidak berbahaya itu. Sudah tentu, peluang hidup burung itu meningkat dengan mengelakkan jenis ulat yang merangkumi kedua-dua ulat berbahaya dan tidak berbahaya. Oleh itu, mempunyai kepercayaan palsu tentang ulat tertentu ialah hasil sampingan daripada kecenderungan yang menghasilkan kelangsungan hidup." Memandangkan ulat yang tidak berbahaya telah berevolusi melalui peniruan terhadap ulat yang beracun, di sini kita memperoleh suatu penjelasan evolusi tentang kepalsuan, yang sekali gus menguatkan hujah umum bahawa tidak ada jalan langsung untuk beralih daripada proses evolusi kepada kebenaran.69

Fakta bahawa kepercayaan yang salah boleh membawa kepada kelangsungan hidup menimbulkan satu lagi persoalan sukar bagi naturalisme: Mengapa kita harus mempercayai minda kita? Oleh kerana tiada hubungan yang perlu antara kebenaran dan kelangsungan hidup, dan kepercayaan yang salah juga boleh membawa kepada kelangsungan hidup, maka bagaimana kita boleh mempercayai keupayaan rasional kita jika ia mungkin telah terbentuk melalui proses evolusi yang didorong oleh kepercayaan yang salah? Keinginan kita untuk menemui juga menimbulkan masalah bagi evolusi. Evolusi tidak semestinya menghasilkan keupayaan yang membolehkan kita memahami hukum fizik atau melakukan matematik. Tidak masuk akal bahawa kita sepatutnya berakhir dengan minda yang mampu memahami alam semesta. Lipas dan kumbang hidup dengan sangat baik, dan telah berbuat demikian selama berjuta-juta tahun, namun kita tidak melihat mereka duduk minum kopi sambil membincangkan implikasi wujudiah dan logik ateisme (atau apa-apa perkara lain). Fikirkanlah sejenak: bayangkan sebuah roket yang mengandungi 500,000 kilogram bahan api, bersedia untuk dilancarkan ke angkasa pada kelajuan 17,500 batu sejam. Apakah yang mendorong seorang angkasawan menaiki pesawat ini, tanpa mengetahui sama ada dia akan pulang atau sama ada dia akan sampai ke angkasa? Adakah keinginan untuk meneroka dan menemui ini membantu kelangsungan hidupnya? Apakah yang mendorong seorang pendaki untuk mendaki Gunung Everest, menanggung kesejukan dan keadaan yang keras, tanpa mengetahui sama ada dia akan sampai ke puncak? Bukankah dia direka untuk mengutamakan kelangsungan hidupnya? Apakah yang mendorong seorang rahib untuk mengasingkan diri, tidak berkahwin dan mendedikasikan dirinya untuk mencari ketenangan batin? Bukankah ini sama sekali bertentangan dengan kelangsungan hidup dan pembiakan? Memang, keinginan untuk menemui sangat kuat pada manusia dan dalam banyak kes mengatasi keinginan untuk terus hidup. Kita melihat ramai orang memutuskan diri daripada perkara-perkara yang membantu kelangsungan hidup mereka, dan dengan itu mencapai kebahagiaan dan ketenangan yang sebenar. Maka, bagaimanakah keinginan kita untuk menemui, yang menghasilkan aktiviti-aktiviti yang memudaratkan kelangsungan hidup, dapat dijelaskan? Jawapannya ialah kita tidak dapat menjelaskannya. Keinginan-keinginan ini tidak masuk akal jika seseorang menerima evolusi naturalistik. Sebagai kesimpulan, tahap rasionaliti yang lebih tinggi serta keinginan untuk belajar sering kali membuat kita menghabiskan masa untuk aktiviti 'remeh' yang tidak membantu kelangsungan hidup dan pembiakan, seperti seni, kerohanian, falsafah, atau mereka cipta teknik kontraseptif yang baharu. Seleksi semula jadi sepatutnya telah menghapuskan semua ini, kerana tingkah laku sedemikian tidak mempunyai faedah adaptif. Oleh sebab mekanisme evolusi Darwin hanya menerangkan "kelangsungan hidup dan pembiakan", ia tidak dapat menjelaskan keupayaan kita untuk berfikir secara rasional, atau ciri yang paling ketara padanya: keinginan untuk menemui sesuatu. Daripada dua masalah ini, jelaslah bahawa teori evolusi Darwin, yang berorientasikan kelangsungan hidup dan bukannya kebenaran, merupakan penjelasan yang tidak mencukupi bagi keupayaan kita untuk berfikir dan keinginan kita untuk menemui sesuatu. Ahli akademik telah mengiktiraf masalah-masalah ini dan telah membuat beberapa kenyataan yang mengejutkan. Ahli biologi John Gray menyatakan: "Jika minda manusia telah berevolusi dengan mematuhi tuntutan kelangsungan hidup, apakah alasan untuk percaya bahawa ia dapat memperoleh pengetahuan tentang realiti, sedangkan yang diperlukan untuk membiakkan spesies hanyalah kesilapan dan ilusinya tidak membawa maut? Falsafah naturalistik semata-mata tidak dapat menjelaskan pengetahuan yang kita percayai kita miliki."70 Penemu DNA, Francis Crick, berkata, "Otak kita yang sangat maju, lagipun, tidak berevolusi di bawah tekanan untuk menemui kebenaran saintifik, sebaliknya hanya untuk membolehkan kita cukup bijak untuk terus hidup dan meninggalkan keturunan."71 Ahli sains kognitif Steven Pinker menulis, "Otak kita dibentuk untuk kecergasan, bukan untuk kebenaran. Kadangkala kebenaran itu adaptif, tetapi kadangkala tidak."72 Walaupun Sam Harris, ateis lantang dan ahli neurosains, percaya bahawa sains akhirnya akan memberikan jawapan, beliau mengakui bahawa "…intuisi logik, matematik, dan fizikal kita tidak direka oleh seleksi semula jadi untuk menjejaki Kebenaran."73 Ringkasnya, apabila ateis mendakwa telah menggunakan kebolehan rasional mereka untuk membuktikan bahawa Tuhan tidak wujud, itu adalah satu bentuk kemunafikan intelektual. Untuk mengambil kira hakikat bahawa mereka memiliki akal yang rasional, mereka terpaksa sama ada menafikan ateisme atau menafikan akal itu sendiri. Ironi intelektualnya ialah keupayaan mereka untuk berfikir secara rasional paling baik dijelaskan oleh kewujudan Tuhan. Nota tentang Reliabilisme Evolusi Ramai golongan naturalis mengakui bahawa tiada pertalian yang perlu antara kelangsungan hidup dan kebenaran. Mereka berpendapat bahawa amat mungkin wujud keadaan dan tekanan biologi yang melahirkan daya kognitif yang boleh dipercayai, yang menghasilkan kepercayaan yang benar. Daya-daya ini pastilah membantu kecergasan biologi dan kemudiannya dipilih oleh seleksi semula jadi. Pandangan bahawa evolusi Darwin dapat menjelaskan daya kognitif kita yang boleh dipercayai dalam mencapai kebenaran dikenali sebagai reliabilisme evolusi. Agar reliabilisme evolusi dapat dibenarkan, kebarangkalian seleksi semula jadi memihak kepada daya kognitif yang boleh dipercayai mestilah lebih besar daripada kebarangkalian ia memihak kepada daya kognitif yang tidak boleh dipercayai dan menghasilkan kepercayaan yang salah. Premis utama bagi hujah ini ialah daya kognitif yang boleh dipercayai lebih meningkatkan kecergasan (yang membantu kelangsungan hidup dan pembiakan kita) berbanding daya kognitif yang tidak boleh dipercayai dan menghasilkan kepercayaan yang salah. Namun, berdasarkan perbincangan kita setakat ini, premis ini telah dilemahkan. Terdapat sebab tambahan mengapa premis ini tidak berasas; sebahagian daripadanya dibincangkan di bawah.

Faktiliti kognitif yang tidak boleh dipercayai dan menghasilkan kepercayaan palsu mungkin telah membawa kepada kelangsungan hidup dan pembiakan kita. Kita mungkin memiliki proses pembentukan kepercayaan yang berhati-hati tetapi palsu, namun meningkatkan kecergasan. Ahli akademik James Sage berhujah:

Unreliable cognitive faculties that produced false beliefs could have led to our survival and reproduction. We could have held cautious belief-forming processes that were false, yet fitness enhancing. The academic James Sage argues:

Sebagai contoh, sesuatu organisma mungkin bersembunyi kerana ia percaya secara salah bahawa seekor pemangsa berada berdekatan. Dari sudut evolusi, adalah menguntungkan untuk mempunyai proses pembentukan kepercayaan yang berhati-hati yang "mengesan secara berlebihan" pemangsa yang berbahaya, terutamanya apabila kepercayaan yang salah itu membawa kos yang kecil.74

“For example, an organism may hide because it believes falsely that a predator is nearby. Evolutionarily, it pays to have cautious belief-forming processes that “over detect” dangerous predators, especially when false beliefs carry little cost.”74

Fakulti kognitif yang boleh dipercayai untuk mencapai kebenaran mungkin tidak dipilih oleh seleksi semula jadi kerana ia datang dengan kos yang tinggi. James Sage berpendapat bahawa fakulti kognitif yang boleh dipercayai untuk mencapai kebenaran "datang dengan harga yang tinggi"75. Kos biologi fakulti-fakulti ini melibatkan perkara berikut:

Truth-reliable cognitive faculties could have not been favoured by natural selection as they came as a high cost. James Sage maintains that truth-reliable cognitive faculties “come at a high price”75. The biological cost of these faculties involves the following:

“(i) otak memerlukan oksigen, kalori, dan penyejukan, (ii) membuat kesimpulan terperinci (walaupun dengan data yang minimum) memerlukan masa dan tumpuan yang besar, (iii) mengakses maklumat daripada pengalaman lalu memerlukan kapasiti penyimpanan dan laluan pencarian semula yang meluas, (iv) mengenal pasti maklumat yang relevan memerlukan subrutin pengisihan pelbagai peringkat, (v) menyusun keutamaan keinginan dan matlamat memerlukan pertimbangan dan renungan yang mendalam, dan (vi) menggunakan “pengesan” (dan input persepsi yang lain) memerlukan ketepatan dan kejelasan. Setiap faktor ini membawa kos biologi yang ketara.”76

“(i) the brain requires oxygen, calories, and cooling, (ii) calculating detailed inferences (even with minimal data) requires considerable time and concentration, (iii) accessing information from past experience requires extensive storage capacity and retrieval pathways, (iv) identifying relevant information requires multi-level sorting subroutines, (v) ranking desires and goals requires extensive deliberation and reflection, and (vi) utilizing “detectors” (and other perceptual inputs) requires precision and acuity. Each of these factors carries a significant biological cost.”76

Oleh kerana fakulti kognitif yang boleh dipercayai untuk menghasilkan kebenaran memberi tekanan kepada sumber biologi utama yang penting untuk kelangsungan hidup, seleksi semula jadi mungkin telah memihak kepada fakulti kognitif yang tidak boleh dipercayai, yang menghasilkan kepercayaan palsu yang kurang membebankan dan meningkatkan kecergasan.

Since truth-reliable cognitive faculties put a strain on key biological resources that are essential for survival, natural selection could have favoured fitness enhancing unreliable cognitive faculties that produced false beliefs which were less taxing.

Seperti banyak topik falsafah yang lain, terdapat hujah yang menyokong dan menentang reliabilisme evolusi. Untuk perbincangan mendalam tentang mengapa reliabilisme evolusi tidak menerangkan dengan memadai kebolehpercayaan kebenaran fakulti kognitif kita, dengan jawapan kepada bantahan popular dan akademik, sila baca esei saya Can evolution adequately explain our truth-reliable cognitive faculties?78

Like with many philosophical topics there are arguments for and against evolutionary reliabilism. For an in-depth discussion on the why evolutionary reliabilism does not adequately explain our truth-reliable cognitive faculties, with responses to popular and academic objections, please read my essay Can evolution adequately explain our truth-reliable cognitive faculties?78

Teisme Islam: penjelasan yang terbaik.

Islamic theism: the best explanation.

Saya tidak dapat memberi kamu sebuah roti jika saya tidak mempunyainya pada mulanya, atau jika saya tidak mempunyai kebolehan untuk memperolehnya atau membuatnya. Ini berdasarkan prinsip rasional berikut: Sesuatu tidak boleh menimbulkan sesuatu yang lain jika ia tidak mengandunginya, atau jika ia tidak mempunyai kebolehan untuk menimbulkannya. Sebagai contoh, daya bukan rasional tidak dapat menimbulkan rasionaliti, kerana ia tidak mengandunginya pada mulanya. Proses fizikal adalah bukan rasional kerana ia tidak mempunyai apa-apa "wawasan". Ia tidak dapat melihat sesuatu kesimpulan yang mengikuti daripada premis-premis terdahulu. God menjelaskan hakikat bahawa kita mempunyai minda rasional, kerana rasionaliti boleh datang daripada Pencipta yang Maha Melihat, Maha Mengetahui dan Maha Bijaksana. Jika pada permulaan alam semesta hanya ada jirim dan proses fizikal yang bukan rasional, buta, rawak, maka tidak kira bagaimana pun ia disusun, ia tidak dapat menimbulkan rasionaliti. Namun, jika pada permulaannya ada seorang pencipta dengan nama-nama dan sifat-sifat yang disebutkan di atas, maka dapat disimpulkan bahawa alam semesta boleh mengandungi makhluk yang sedar dengan kebolehan untuk berfikir secara rasional. Dari perspektif ini, golongan ateis sebenarnya memerlukan God untuk menjelaskan keupayaan rasional mereka. Oleh itu, kewujudan seorang Pencipta yang Maha Melihat, Maha Mengetahui dan Maha Bijaksana ialah penjelasan terbaik bagi alam semesta yang mempunyai organisma sedar yang berkeupayaan untuk berfikir secara rasional. Dari sudut pandangan teisme Islam, ia memberikan jawapan yang indah dan ringkas kepada persoalan utama yang dibangkitkan dalam bab ini. God telah mencipta kita dan mengurniakan kita minda rasional dengan keinginan untuk meneroka, bagi membantu kita menunaikan tujuan kejadian kita. Salah satu cara God melakukannya ialah dengan mengarahkan kita kepada ciptaan-Nya, yang di dalamnya terdapat tanda-tanda-Nya (iaitu petunjuk, isyarat, tanda). Dengan merenung dan memikirkan tanda-tanda ini, kita dapat menghargai keagungan dan kuasa penciptaan-Nya, dan penghargaan serta pengakuan tersebut secara semula jadi membawa kita untuk beribadah kepada-Nya (lihat Bab 15). Tuhan melalui ilmu, kuasa dan kehendak-Nya telah mencipta alam semesta dan minda kita, maka menjelaskan kebolehan kita untuk berfikir dan menemui prinsip-prinsip yang saling berkaitan di alam kosmos. Ini mengingatkan kita kepada satu ayat Al-Quran yang indah: Tuhan berfirman, "Kami akan perlihatkan kepada mereka tanda-tanda Kami di ufuk-ufuk dan di dalam diri mereka sendiri hingga jelas bagi mereka bahawa ia adalah kebenaran. Tidakkah cukup bagi Tuhanmu bahawa Dia menyaksikan segala sesuatu?"79. Tuhan sentiasa menggalakkan kita untuk merenung, untuk menggunakan minda kita: "Maka tidakkah mereka memikirkan Al-Quran, atau adakah hati mereka terkunci?"80. "Maka tidakkah kamu berfikir?"81. Ayat-ayat ini menandakan bahawa kita mempunyai kebolehan untuk berfikir dan merenungi alam semula jadi bagi mencapai kebenaran. Tuhan juga berfirman dalam Al-Quran: "Sesungguhnya, dalam penciptaan langit dan bumi dan dalam pertukaran malam dan siang terdapat tanda-tanda bagi orang yang berakal."82

Daripada ini, kita boleh membuat kesimpulan yang menyeluruh. Tuhan memberi kita akal fikiran yang rasional dan keinginan untuk meneroka, supaya kita dapat menggunakan keupayaan rasional kita untuk memahami alam semesta dalam segala keindahannya, yang seterusnya membawa kita untuk menyembah Tuhan Yang Maha Esa yang telah menciptakannya (lihat Bab 15). Tuhan meletakkan dalam diri kita alat-alat yang diperlukan untuk kita terlibat dalam disiplin seperti sains, namun ironinya, apabila sebahagian daripada kita menemui kurniaan Tuhan ini, mereka menggunakannya untuk mencabar Tuhan sendiri (lihat Bab 12). Terdapat beberapa bantahan utama terhadap hujah ini yang dibincangkan di bawah.

From this, we can draw a comprehensive conclusion. God gave us rational minds and the desire to discover, so that we can use our rational faculties to understand the universe in all its beauty, which in turn leads us to worship the One Who created it (see Chapter 15). God placed within us the very tools required for us to engage in disciplines such as science, yet the irony is that when some of us find this God-given gift, they use it to challenge God Himself (see Chapter 12). There are some key objections to this argument that are addressed below.

Tuhan jurang-jurang (God of the gaps).

God of the gaps.

Bantahan “Tuhan dalam jurang-jurang” mengatakan bahawa jurang dalam ilmu sains mengenai sesuatu fenomena tertentu tidak wajar menimbulkan kepercayaan kepada kewujudan Tuhan, atau rujukan kepada aktiviti Ilahi, kerana sains pada akhirnya akan maju cukup jauh untuk memberikan penjelasan. Bantahan ini tidak boleh dikenakan ke atas hujah yang dibentangkan dalam bab ini kerana hujah tersebut tidak membicarakan jurang dalam pengetahuan sains; ia membicarakan asas-asas sains. Keupayaan untuk berfikir dan bernalar diperlukan sebelum sebarang sains boleh berlaku. Untuk berhujah bahawa sains pada akhirnya akan menjelaskan andaian-andaiannya sendiri sama seperti berhujah secara berpusing. Perbincangan ini berada di luar bidang sains, kerana kita sedang membincangkan andaian asas sains itu sendiri. Oleh itu, bantahan “Tuhan dalam jurang-jurang” dalam kes ini tidak tepat sasarannya.

The “god of the gaps” objection asserts that a gap in scientific knowledge about a particular phenomenon should not give rise to belief in God’s existence, or reference to Divine activity, because science will eventually progress far enough to provide an explanation. This objection cannot be applied to the argument presented in this chapter because it does not address a gap within scientific knowledge; it addresses the foundations of science. The ability to reason is required before any science can take place. To argue that science will eventually explain its own assumptions is tantamount to arguing in a circle. This discussion is beyond the realm of science, as we are discussing the foundational assumptions of science itself. Hence the “god of the gaps” objection is in this case misplaced.

Ini adalah hujah presuposisi.

This is a presuppositional argument.

Presuppositionalisme ialah satu bentuk hujah yang menegaskan bahawa kita tidak dapat menjelaskan akal tanpa pandangan dunia Kristian. Dakwaan itu mengekalkan bahawa anda tidak boleh menggunakan akal jika ia tidak dapat dijelaskan. Namun, golongan ateis boleh, dan wajar, memulangkan hujah itu kepada orang Kristian. Golongan ateis boleh bertanya mengapa orang Kristian percaya bahawa dia telah menjelaskan keupayaan akalnya. Jika orang Kristian menjawab bahawa pandangan dunia Kristian menjelaskan keupayaan akalnya, maka golongan ateis berhak bertanya bagaimana, dan hujah itu boleh berpusing-pusing tanpa henti. Hujah dalam bab ini bukanlah hujah presuppositional. Ia menerima andaian bahawa kita mempunyai keupayaan untuk berfikir secara rasional, dan ia tidak berhujah bahawa sebelum menggunakan akal, kita perlu menjelaskan keupayaan akal itu. Hujah ini menjawab soalan: Dengan mengandaikan bahawa kita menerima hakikat bahawa kita boleh berfikir secara rasional, pandangan dunia manakah yang paling baik menjelaskan keupayaan itu? Ia berhujah bahawa cara terbaik untuk menjelaskan keupayaan kita berfikir secara rasional ialah melalui kewujudan Tuhan, dan bahawa naturalisme, serta dengan itu ateisme, membatalkan andaian bahawa kita mempunyai keupayaan berfikir secara rasional. Oleh itu, ateisme mesti ditolak. Rasionaliti boleh timbul daripada kerumitan.

Presuppositionalism is a form of argument that asserts that we cannot account for reason without the Christian worldview. The assertion maintains that you cannot use reason if it is unaccounted for. However, the atheist can—and rightly does—throw the argument back at the Christian. The atheist can ask why the Christian believes he has accounted for his ability to reason. If the Christian replies that the Christian worldview accounts for his ability to reason, then the atheist is within his right to ask how, and the argument can go around in circles. The argument in this chapter is not a presuppositional one. It accepts the assumption that we have the ability to reason, and it does not argue that before you use your reason you need to account for your ability to reason. The argument answers the question: Given that we accept the fact that we can reason, what worldview best explains our ability to do so? It argues that the best way to explain our ability to reason is by God’s existence, and that naturalism—and by extension, atheism—invalidates the assumption that we have the ability to reason. Therefore, atheism must be rejected. Rationality can arise out of complexity.

Materialis muncul (emergent materialists) berpendapat bahawa satu sistem proses fizikal yang kompleks, yang mengalami interaksi kompleks, boleh melahirkan sifat atau fenomena yang tidak wujud pada komponen individu yang membentuk sistem tersebut. Materialis muncul memetik sejarah sains: apabila sesuatu pernah dianggap "misteri", ia kemudiannya dinyahmisterikan apabila proses kompleks yang mendasarinya difahami. Oleh itu, materialis muncul menjawab hujah daripada akal dengan mengemukakan postulat bahawa keupayaan kita untuk berfikir, lebih khusus lagi keupayaan untuk mencapai wawasan kepada sesuatu kesimpulan, berasaskan proses kompleks dalam otak. Setelah proses-proses ini difahami, keupayaan kita untuk berfikir akan dianggap telah dijelaskan. Contoh lazim yang dikemukakan oleh materialis muncul ialah air, H2O. Air terdiri daripada hidrogen dan oksigen, yang merupakan gas, namun apabila digabungkan secara kimia ia membentuk cecair yang menyokong kehidupan. Air mempunyai sifat yang tidak dimiliki oleh hidrogen dan oksigen. Contoh-contoh seperti ini memberi keyakinan kepada materialis muncul untuk berhujah bahawa sesuatu sifat boleh timbul daripada sistem proses kompleks, walaupun sifat itu tidak hadir pada komponen sistem tersebut. Namun, contoh ini tidak tepat, kerana hujah yang dibentangkan dalam bab ini bukanlah kes sesuatu benda fizikal melahirkan benda fizikal yang lain (seperti gas hidrogen dan oksigen melahirkan sifat fizikal air). Sebaliknya, apa yang perlu dijelaskan ialah sifat bukan fizikal (memiliki wawasan mental terhadap sesuatu kesimpulan) yang timbul daripada sifat fizikal (proses fizikal yang buta). Jika proses kompleks yang mendasari aktiviti otak difahami, dan semua interaksi sebab-akibatnya dipetakan, bagaimanakah itu menjelaskan keupayaan kita untuk berfikir? Ia tetap tidak menjawab persoalan: Bagaimanakah kita boleh memperoleh kebenaran menggunakan keupayaan kita untuk membentuk wawasan dengan minda yang didakwa berasaskan proses fizikal buta dan rawak yang terdahulu? Untuk sekadar merujuk kepada kerumitan tidak menjelaskan apa-apa, dan ia setara dengan mengatakan, "ia sekadar berlaku begitu". Pada pandangan saya, materialisme muncul (emergent materialism) ialah usaha yang lemah untuk mengisi jurang yang tercipta oleh pandangan dunia naturalistik (Bab 7 menerangkan bagaimana materialisme muncul tidak dapat menjelaskan pengalaman sedar yang subjektif). Satu lagi masalah dengan contoh H2O ialah wawasan rasional, yang berasaskan hubungan antara premis, nampaknya sangat berbeza daripada proses fizikal, dalam kes ini aktiviti neural. Contoh H2O mengandaikan bahawa wawasan rasional dan proses fizikal adalah sama. Profesor Raymond Tallis berhujah bahawa "kedua-dua air yang berkilau dan molekul H2O perlu dizahirkan sebagai salah satu daripadanya. Keduanya sepadan dengan dua mod pemerhatian yang berbeza… Dua aspek air itu ialah dua penampakan, dua cara mengalami air, dan ini hampir tidak terpakai kepada aktiviti neural sebagai aktiviti elektrokimia dan sebagai pengalaman."83

Emergent materialists argue that a system of complex physical processes, undergoing complex interactions, can give rise to properties or phenomena that do not exist in the individual components that comprise the system. The emergent materialist will cite the history of science: when something was deemed ‘mysterious’, it was later demystified when the underlying complex processes were understood. Therefore, the emergent materialist responds to the argument from reason, by postulating that our ability to reason—more specifically, the ability to achieve an insight into a conclusion—is based on complex processes in the brain. Once these processes are understood, our ability to reason will have been explained. A common example that emergent materialists cite is water, H20. Water is made up of hydrogen and oxygen, which are gases, yet when combined chemically they form the life-sustaining liquid. Water has properties that hydrogen and oxygen do not. Examples like these provide the emergent materialist with the confidence to argue that a property can arise from a system of complex processes, even though it is not present in the components of that system. Nevertheless, this example is misplaced because the argument articulated in this chapter is not a case of a physical thing bringing into existence another physical thing (like gases hydrogen and oxygen giving rise to water’s physical properties). On the contrary, what requires explaining is a nonphysical property (having a mental insight into a conclusion) arising from physical ones (blind physical processes). If the complex processes that underpin brain-activity were understood, and all of their causal interactions were mapped out, how would that explain our ability to reason? It would still not answer the question: How can we acquire truth using our ability to form insights with minds allegedly based on prior blind, random physical processes? To simply refer to complexity does not explain anything, and it is tantamount to saying, “it just happens”. It seems to me that emergent materialism is a weak attempt to fill the gap created by a naturalistic worldview (Chapter 7 explains how emergent materialism cannot explain subjective conscious experiences). Another problem with the H20 example is that rational insights— based on relations between premises—seem to be very different to physical processes, in this case neural activity. The H20 example assumes that rational insights and physical processes are the same. Professor Raymond Tallis argues that “both shiny water and H20 molecules need to be revealed as one or the other. They correspond to two different modes of observation… The two aspects of water are two appearances, two modes of experiencing it, and this hardly applies to neural activity as electrochemical activity and as experience.”83

Implikasi yang lebih luas daripada menerima materialisme muncul ialah kita membenarkan teori-teori yang tidak dapat menjelaskan hubungan atau proses fizikal dalam sesuatu sistem. Jika seseorang berhujah bahawa kekompleksan dapat menjelaskan sifat-sifat baharu tanpa menjelaskan bagaimana sifat-sifat itu muncul, maka mengapa kita harus menjangkakan sesuatu teori menjelaskan apa-apa? Sekadar menunggu sehingga pemahaman saintifik kita bertambah baik bukanlah suatu hujah. Ini sama dengan memberitahu seorang pelatih tukang bina bahawa anda boleh membina sebuah rumah dengan hanya mempunyai banyak bata. Ini tidak benar; banyak perkara lain juga diperlukan untuk membina sebuah rumah, seperti simen, reka bentuk, tukang bata, tukang paip, juruelektrik, peralatan, dan sebagainya. Kesimpulannya, materialisme muncul bukanlah teori yang koheren; ia ialah percubaan yang tidak koheren untuk mengisi jurang yang ditinggalkan oleh naturalisme.

The wider implication of adopting emergent materialism is that we allow theories that cannot explain the physical relations or processes of a system. If one argues that complexity can explain new properties—without explaining how they emerge—then why should we expect a theory to explain anything? Merely waiting for our scientific understanding to improve is not an argument. This is equivalent to explaining to a trainee builder that you can build a house by having many bricks. This is not true; other things are also required to build a house, such as cement, a design, bricklayers, plumbers, electricians, tools, etc. In conclusion, emergent materialism is not a coherent theory; it is an incoherent attempt to fill the gap left by naturalism.

Komputer itu rasional; oleh itu, proses fizikal boleh menerangkan rasionaliti.

Computers are rational; therefore, physical processes can explain rationality.

Satu bantahan lazim terhadap hujah bahawa rasionaliti tidak dapat timbul daripada proses fizikal ialah dakwaan bahawa program komputer mampu melakukan penaakulan deduktif. Satu ciri utama rasionaliti ialah dalam hujah deduktif yang sah, kesimpulan pasti mengikut daripada premis. Oleh kerana program komputer berasaskan proses fizikal dan mempamerkan satu ciri utama rasionaliti, proses fizikal boleh menjelaskan keupayaan kita untuk bernalar, demikian hujahnya. Ini ialah satu lagi dakwaan yang tersasar. Seperti yang ditonjolkan dalam bab ini, penaakulan manusia berasaskan wawasan mental yang berdasarkan hubungan logik antara premis. Program komputer tidak dapat "melihat" apa-apa. Manusia bukan sahaja mempunyai wawasan; wawasan kita juga bermakna. Kita mempunyai keupayaan untuk memahami dan mempersoalkan makna kesimpulan yang kita capai. Program komputer tidak digambarkan sebagai mempunyai wawasan yang bermakna. Program komputer berasaskan peraturan sintaksis (manipulasi simbol), bukan semantik (makna). Untuk memahami perbezaan antara semantik dan sintaksis, pertimbangkan ayat-ayat berikut:

A common objection to the argument that rationality cannot arise from physical processes is the alleged ability of computer programmes to engage in deductive reasoning. A key feature of rationality is that, in a valid deductive argument, the conclusion necessarily follows. Since computer programmes are based on physical processes and exhibit a key feature of rationality, physical processes can account for our ability to reason, the argument goes. This is another misplaced contention. As highlighted in this chapter, human reasoning is based on having mental insights based on the logical relations between premises. Computer programmes cannot “see” anything. Humans not only have insights; our insights are also meaningful. We have the ability to understand and question the meaning of the conclusions we come to. Computer programmes are not characterised as having meaningful insights. Computer programmes are based on syntactical rules (the manipulation of symbols), not semantics (meaning). To understand the difference between semantics and syntax, consider the following sentences:

Saya cinta keluarga saya.

• I love my family.

Saya mencintai keluarga saya.

• αγαπώ την οικογένειά μου.

Saya sayangkan keluarga saya.

• আমি আিার পমরবারকে ভালবামি.

Tiga ayat ini membawa maksud yang sama: I love my family. Ini merujuk kepada semantik, iaitu makna ayat-ayat tersebut. Tetapi sintaksisnya berbeza. Dengan kata lain, simbol yang digunakan tidak serupa. Ayat pertama menggunakan 'simbol' bahasa Inggeris, yang kedua bahasa Yunani, dan yang ketiga bahasa Bengali. Daripada ini, hujah berikut boleh dibangunkan:

These three sentences mean the same thing: I love my family. This refers to semantics, the meaning of the sentences. But the syntax is different. In other words, the symbols used are unalike. The first sentence is using English ‘symbols’, the second Greek, and the last Bangla. From this, the following argument can be developed:

1. Program komputer bersifat sintaktik (berdasarkan sintaks).

1. Computer programmes are syntactical (based on syntax).

2. Minda mempunyai semantik.

2. Minds have semantics.

3. Sintaksis sahaja tidak mencukupi untuk semantik, dan ia juga bukan asas yang membentuknya.

3. Syntax by itself is neither sufficient for, nor constitutive for semantics.

4. Oleh itu, program komputer dengan sendirinya bukanlah minda.84.

4. Therefore, computer programmes by themselves are not minds.84.

Bayangkan sebuah runtuhan salji yang entah bagaimana menyusun batu-batu gunung sehingga membentuk perkataan "I love my family". Adalah tidak masuk akal untuk mengatakan bahawa gunung itu tahu apa maksud susunan batu (simbol) tersebut. Ini menunjukkan bahawa sekadar memanipulasi simbol (sintaks) tidak melahirkan makna (semantik).85

Imagine that an avalanche somehow arranges mountain rocks into the words I love my family. It would be absurd to say that the mountain knows what the arrangement of rocks (symbols) means. This indicates that the mere manipulation of symbols (syntax) does not give rise to meaning (semantics).85

Program komputer berdasarkan manipulasi simbol, bukan makna. Begitu juga, saya tidak dapat mengetahui makna kalimat dalam bahasa Bangla hanya dengan memanipulasi huruf (simbol). Berapa kali pun saya memanipulasi huruf-huruf Bangla itu, saya tidak akan dapat memahami makna perkataannya. Inilah sebabnya untuk semantik, kita memerlukan lebih daripada sintaks yang betul. Program komputer bekerja berdasarkan sintaks, bukan semantik. Komputer tidak mengetahui makna apa pun. Eksperimen pemikiran Bilik Cina Profesor John Searle ialah cara yang kuat untuk menunjukkan bahawa sekadar memanipulasi simbol tidak membawa kepada pemahaman tentang apa yang dimaksudkan oleh simbol-simbol itu.

Computer programmes are based on the manipulation of symbols, not meanings. Likewise, I cannot know the meaning of the sentence in Bangla just by manipulating the letters (symbols). No matter how many times I manipulate the Bangla letters, I will not be able to understand the meaning of the words. This is why for semantics, we need more than the correct syntax. Computer programmes work on syntax and not on semantics. Computers do not know the meaning of anything. Professor John Searle’s Chinese Room thought-experiment is a powerful way of showing that the mere manipulation of symbols does not lead to an understanding of what they mean:

"Bayangkan bahawa anda dikurung dalam sebuah bilik, dan dalam bilik ini terdapat beberapa bakul yang penuh dengan simbol Cina. Bayangkan bahawa anda (seperti saya) tidak memahami sepatah pun bahasa Cina, tetapi anda diberikan sebuah buku peraturan dalam bahasa Inggeris untuk memanipulasi simbol-simbol Cina tersebut. Peraturan itu menentukan manipulasi simbol secara formal semata-mata, dari segi sintaksisnya, bukan semantiknya. Maka satu peraturan mungkin berbunyi: 'Ambil satu coretan-coretan daripada bakul nombor satu dan letakkannya di sebelah satu tanda coretan-coretan daripada bakul nombor dua.' Sekarang andaikan bahawa beberapa simbol Cina yang lain dihantar masuk ke dalam bilik, dan anda diberikan peraturan tambahan untuk menghantar keluar simbol Cina dari bilik. Andaikan bahawa tanpa pengetahuan anda, simbol-simbol yang dihantar masuk itu dipanggil 'soalan' oleh orang di luar bilik, dan simbol-simbol yang anda hantar keluar itu dipanggil 'jawapan kepada soalan.' Andaikan lagi, bahawa pengaturcara begitu mahir mereka bentuk program, dan anda begitu mahir memanipulasi simbol, sehingga tidak lama kemudian jawapan anda tidak dapat dibezakan daripada jawapan seorang penutur asli bahasa Cina. Maka anda terkurung dalam bilik anda, mengacau simbol-simbol Cina dan menghantar keluar simbol-simbol Cina sebagai balasan kepada simbol-simbol Cina yang masuk… Intipati cerita ini ialah: dengan melaksanakan sebuah program komputer formal dari sudut pandangan pemerhati luar, anda berkelakuan seolah-olah anda memahami bahasa Cina, tetapi walau bagaimanapun anda tidak memahami sepatah pun bahasa Cina."86

“Imagine that you are locked in a room, and in this room are several baskets full of Chinese symbols. Imagine that you (like me) do not understand a word of Chinese, but that you are given a rule book in English for manipulating the Chinese symbols. The rules specify the manipulation of symbols purely formally, in terms of their syntax, not their semantics. So the rule might say: ‘Take a squiggle-squiggle out of basket number one and put it next to a squiggle-squiggle sign from basket number two.’ Now suppose that some other Chinese symbols are passed into the room, and that you are given further rules for passing back Chinese symbols out of the room. Suppose that unknown to you the symbols passed into the room are called ‘questions’ by the people outside the room, and the symbols you pass back out of the room are called ‘answers to questions.’ Suppose furthermore, that the programmers are so good at designing the programs and that you are so good at manipulating the symbols, that very soon your answers are indistinguishable from those of a native Chinese speaker. There you are locked in your room shuffling your Chinese symbols and passing out Chinese symbols in response to incoming Chinese symbols… Now the point of the story is simply this: by virtue of implementing a formal computer program from the point of view of an outside observer, you behave exactly as if you understood Chinese, but all the same you do not understand a word of Chinese.”86

Dalam eksperimen pemikiran Bilik Cina, orang di dalam bilik itu sedang menyimulasikan sebuah komputer. Orang lain pula menguruskan simbol-simbol dengan cara yang membuatkan orang di dalam bilik itu kelihatan memahami bahasa Cina. Namun, orang di dalam bilik itu sebenarnya tidak memahami bahasa tersebut; dia hanya meniru keadaan itu. Profesor Searle membuat kesimpulan:

In the Chinese Room thought-experiment, the person inside the room is simulating a computer. Another person manages the symbols in a way that makes the person inside the room seem to understand Chinese. However, the person inside the room does not understand the language; they merely imitate that state. Professor Searle concludes:

"Hanya memiliki simbol secara tersendiri—sekadar memiliki sintaks—tidak mencukupi untuk memiliki semantik. Sekadar memanipulasi simbol tidak cukup untuk menjamin pengetahuan tentang maknanya."87

“Having the symbols by themselves—just having the syntax— is not sufficient for having the semantics. Merely manipulating symbols is not enough to guarantee knowledge of what they mean.”87

Bantahan itu mungkin dibalas dengan berhujah bahawa walaupun program komputer tidak memahami maknanya, keseluruhan sistem memahaminya. Profesor Searle telah menamakan bantahan ini sebagai "jawapan sistem" (the systems reply)88. Namun, mengapakah program itu tidak memahami maknanya? Jawapannya mudah: ia tidak mempunyai cara untuk memberikan makna kepada simbol-simbol. Oleh kerana program komputer tidak dapat memberikan makna kepada simbol, bagaimanakah sebuah sistem komputer, yang bergantung pada program itu, boleh memahami maknanya? Anda tidak boleh menghasilkan pemahaman hanya dengan memiliki program yang betul. Searle mengemukakan versi lanjutan eksperimen pemikiran Bilik Cina untuk menunjukkan bahawa sistem secara keseluruhan tidak memahami makna: "Bayangkan saya menghafal kandungan bakul-bakul dan buku peraturan itu, dan saya melakukan semua pengiraan dalam kepala saya. Anda juga boleh membayangkan saya bekerja secara terbuka. Tiada apa-apa dalam 'sistem' itu yang tidak ada pada diri saya, dan oleh kerana saya tidak memahami bahasa Cina, sistem itu juga tidak memahaminya."89

The objector might respond to this by arguing that although the computer programme does not know the meaning, the whole system does. Professor Searle has called this objection “the systems reply”88. However, why is it that the programme does not know the meaning? The answer is simple: it has no way of assigning meaning to the symbols. Since a computer programme cannot assign meaning to symbols, how can a computer system—which relies on the programme—understand the meaning? You cannot produce understanding just by having the right programme. Searle presents an extended version of the Chinese Room thought-experiment to show that the system, as a whole does not understand the meaning: “Imagine that I memorize the contents of the baskets and the rule book, and I do all the calculations in my head. You can even imagine that I work out in the open. There is nothing in the ‘system’ that is not in me, and since I don’t understand Chinese, neither does the system.”89

Jawapan mudah kepada bantahan ini juga merangkumi hakikat bahawa komputer bukanlah sistem yang berdiri sendiri dan mempunyai keupayaan untuk terlibat dalam penaakulan deduktif. Ia direka, dibangunkan dan dihasilkan oleh manusia yang sedar dan berakal. Oleh itu, komputer hanyalah perpanjangan kepada keupayaan kita untuk melakukan wawasan rasional. William Hasker menjelaskan:

A simple response to this objection also includes the fact that computers are not independent systems with the ability to engage in deductive reasoning. They were designed, developed and made by human beings that are conscious and rational. Therefore, computers are just a protraction of our ability to perform rational insights. William Hasker explains:

"Komputer berfungsi sebagaimana adanya kerana ia telah dikurniakan daya pemahaman rasional. Dengan kata lain, komputer hanyalah lanjutan kepada rasionaliti perekanya dan penggunanya; ia bukanlah sumber daya pemahaman rasional yang berdiri sendiri, sama seperti set televisyen bukanlah sumber hiburan berita yang berdiri sendiri."90.

“Computers function as they do because they have been endowed with rational insight. A computer, in other words, is merely an extension of the rationality of its designers and users; it is no more an independent source of rational insight than a television set is an independent source of news entertainment.”90.

Ateisme tidak mempunyai monopoli ke atas akal—dan tidak boleh mempunyainya. Amat dikesali bahawa terdapat persepsi yang semakin meluas bahawa ateis itu rasional, dan bahawa ateisme berasaskan akal. Hakikatnya jauh dari itu. Proses fizikal yang buta dan rawak tidak dapat menjelaskan keupayaan kita untuk berfikir secara rasional. Inilah sebabnya ateisme membatalkan perkara yang ia dakwa gunakan untuk menolak Tuhan. Namun, menurut teisme Islam, kita hidup di alam yang rasional, yang diciptakan oleh Pencipta Yang Maha Melihat, Maha Bijaksana dan Maha Mengetahui, yang telah mengurniakan kita keupayaan untuk berfikir. Ini adalah koheren dan menjelaskan sepenuhnya daya rasional kita; tiada yang lain akan melakukannya (malah, tiada yang lain boleh melakukannya). Berpegang bahawa proses fizikal yang buta dan rawak dapat memberi makna kepada keupayaan kita untuk melihat, berfikir dan belajar adalah tidak rasional. Mereka yang berterusan dalam pemikiran ini sebenarnya adalah musuh akal. Mereka tidak berbeza daripada seorang pemandu teksi yang memakai kain penutup mata dan berkeras bahawa dia boleh membawa penumpangnya ke destinasi mereka.

Atheism does not—and cannot—have a monopoly on reason. It is a shame that there is a growing perception that atheists are rational, and that atheism is based on reason. Nothing could be further from the truth. Blind, random physical processes cannot account for our ability to reason. This is why atheism invalidates the very thing it claims to use to reject the Divine. However, according to Islamic theism, we live in a rational universe created by the All-Seeing, The-Wise and The-Knowing Creator, who gave us the ability to reason. This is coherent and accounts fully for our rational faculties; nothing else will (indeed, nothing else can). Maintaining that blind, random physical processes can make sense of our ability to see, think and learn is irrational. Those who persist in this thinking are in fact adversaries of reason. They are no different from a taxi-driver putting on a blindfold and insisting that he can drive his passengers to their destination.