Bayangkan suatu petang anda menerima panggilan telefon daripada David, salah seorang rakan sekolah lama yang dahulu duduk di sebelah anda semasa pelajaran sains. Anda sudah bertahun tidak bertemu dengannya, tetapi anda masih ingat soalan-soalan pelik yang sering dia tanyakan. Walaupun anda dapati dia seorang yang menyenangkan, anda tidak begitu bersetuju dengan pandangannya. Dengan berat hati, anda menjawab panggilan itu. Selepas pertukaran salam yang ringkas, dia mengajak anda makan tengah hari bersamanya. Anda menerima jemputannya dengan separuh hati. Semasa makan tengah hari, dia bertanya, "Boleh saya beritahu awak sesuatu?" Anda menjawab dengan positif, dan dia mula menyatakan sesuatu yang belum pernah anda dengar: "Awak tahu, masa lalu, seperti apa yang awak lakukan semalam, tahun lepas, dan sejak awak dilahirkan, sebenarnya tidak pernah berlaku. Ia hanyalah ilusi dalam kepala awak. Jadi, soalan saya kepada awak ialah, adakah awak percaya masa lalu itu wujud?" Sebagai seorang yang rasional, anda tidak bersetuju dengan dakwaannya dan menjawab, "Apakah bukti yang awak ada untuk membuktikan bahawa masa lalu itu tidak wujud?" Sekarang ulang semula perbualan itu, dan bayangkan anda menghabiskan sepanjang waktu makan cuba membuktikan bahawa masa lalu adalah sesuatu yang benar-benar berlaku. Yang mana satu senario yang anda lebih suka?

Imagine one evening you receive a call from David, one of your old school friends you used to sit next to during science lessons. You haven’t spoken to him for years, but you remember the weird questions he used to ask you. Although you found him pleasant, you were not a fan of his ideas. Reluctantly you answer the phone. After a brief exchange of greetings, he invites you to have lunch with him. You half-heartedly accept his invitation. During lunch he asks, “Can I tell you something?” You reply positively, and he begins to express to you something that you haven’t heard before: “You know, the past— like what you did yesterday, last year, and all the way back to your birth—didn’t really happen. It’s just an illusion in your head. So, my question to you is do you believe the past exists?” As a rational person you do not agree with his assertion and you reply, “What evidence do you have to prove that the past does not exist?” Now rewind the conversation, and imagine you spent the whole meal trying to prove that the past is something that really happened. Which scenario do you prefer?

Alasan anda lebih memilih senario pertama ialah kerana anda—seperti semua orang yang berakal lain—menganggap realiti masa lalu sebagai kebenaran yang jelas dengan sendirinya. Seperti semua kebenaran yang jelas dengan sendirinya, jika seseorang mencabarnya, beban pembuktian terletak pada orang yang mempersoalkannya. Sekarang mari kita terapkan perkara ini kepada dialog antara penganut teisme dan ateis.

The reason you prefer the first scenario is because you—like the rest of the reasonable people out there—regard the reality of the past as a self-evident truth. As with all self-evident truths, if someone challenges them, the burden of proof is on the one who has questioned them. Now let’s apply this to a theist-atheist dialogue.

Seorang theis menjemput rakan atheisnya untuk makan malam, dan semasa hidangan, si atheis menegaskan, "Awak tahu, Tuhan tidak wujud. Tiada bukti untuk kewujudan-Nya." Si theis membalas dengan serangkaian pelbagai hujah untuk kewujudan Tuhan. Namun, adakah si theis telah memilih strategi yang betul? Sebelum kita mengemukakan kes positif untuk kewujudan Tuhan, bukankah kita sepatutnya menyelidiki mengapa mempersoalkan kewujudan Tuhan dianggap sebagai soalan lalai yang diandaikan? Ia sepatutnya bukan: Adakah Tuhan wujud? Sebaliknya, ia sepatutnya: Apakah alasan yang kita ada untuk menolak kewujudan-Nya? Janganlah salah faham. Saya percaya kita mempunyai banyak hujah yang baik yang menyokong kepercayaan kepada Tuhan, dan hujah-hujah ini dibincangkan dalam buku ini. Perkara yang saya timbulkan di sini ialah jika tiada hujah menentang kewujudan Tuhan, maka kedudukan lalai yang rasional ialah kepercayaan kepada Yang Maha Ilahi. Jika tidak, ia sama seperti mempersoalkan realiti masa lampau tanpa sebarang sebab yang kukuh untuk berbuat demikian. Dari perspektif ini, ateisme adalah tidak semula jadi.

A theist invites his atheist friend for dinner, and during the meal the atheist asserts, “You know, God does not exist. There’s no evidence for his existence.” The theist replies with a barrage of different arguments for God’s existence. However, has the theist adopted the right strategy? Before we present a positive case for God’s existence, shouldn’t we be probing why questioning God’s existence is the assumed default question? It shouldn’t be: Does God exist? Rather, it should be: What reasons do we have to reject His existence? Now, do not get me wrong. I believe we have many good arguments that support a belief in God, and these are discussed in this book. The point I am raising here is that if there are no arguments against God’s existence, then the rational default position is the belief in the Divine. Otherwise, it would be tantamount to questioning the reality of the past without any good reason to do so. From this perspective atheism is unnatural.

Kebenaran-kebenaran yang jelas dengan sendirinya.

Self-evident truths.

Kami menganggap banyak kepercayaan sebagai benar dengan sendirinya. Ini bermakna kepercayaan tersebut boleh digambarkan sebagai semula jadi atau benar secara lalai. Antaranya ialah:

We consider many beliefs to be self-evidently true. This means the belief can be described as natural or true by default. Some of them include:

• Keseragaman alam.

• The uniformity of nature.

Hukum sebab-akibat.

• The law of causality.

Realiti masa lalu.

• The reality of the past.

Kesahihan penalaran kita.

• The validity of our reasoning.

• Kewujudan minda-minda lain.

• The existence of other minds.

Kewujudan dunia luaran.

• The existence of an external world.

Apabila seseorang mempersoalkan kebenaran-kebenaran ini, kita tidak menerima kesimpulan mereka begitu sahaja, dan biasanya kita menjawab, "Apakah bukti yang kamu ada untuk menolaknya?"

When someone questions these truths, we do not blindly accept their conclusions, and we usually reply, “What evidence do you have to reject them?”.

Kebenaran-kebenaran ini jelas dengan sendirinya kerana ia dicirikan sebagai:

These truths are self-evident because they are characterised by being:

• Sejagat: Bukan hasil budaya tertentu, ia merentasi budaya. Ini tidak bermakna setiap orang mempercayai kebenaran itu, atau bahawa terdapat sebarang konsensus. Kebenaran yang jelas dengan sendirinya tidak lahir daripada keadaan sosial yang khusus.

• Universal: Not a product of a specific culture, they are cross-cultural. This doesn’t imply that everyone believes in the truth, or that there is some kind of consensus. The self-evident truth is not born out of specific social conditions.

• Tidak diajar: Tidak berdasarkan pemindahan maklumat. Ia tidak diperoleh melalui maklumat luaran daripada renungan dalaman dan pancaindera anda. Dengan kata lain, ia tidak dipelajari melalui perolehan ilmu.

• Untaught: Not based on information transfer. They are not acquired via information external to your introspection and senses. In other words, they are not learnt via acquiring knowledge.

Semula jadi: Terbentuk akibat berfungsinya jiwa manusia secara semula jadi.

• Natural: Formed due to the natural functioning of the human psyche.

• Intuitif: Tafsiran dunia yang paling mudah dan paling menyeluruh.

• Intuitive: The simplest and most comprehensive interpretation of the world.

Mari kita terapkan ciri-ciri di atas pada kepercayaan bahawa masa lalu itu nyata.

Let’s apply the above features to the belief that the past is real.

Realiti masa lampau adalah kebenaran yang jelas dengan sendirinya kerana ia bersifat sejagat, tidak diajar, semula jadi dan intuitif. Ia adalah kebenaran sejagat kerana kebanyakan, jika tidak semua, budaya mempunyai kepercayaan terhadap masa lampau, dari sudut pandangan bahawa masa lampau pernah menjadi masa kini. Ini jelas menunjukkan bahawa kepercayaan tersebut bukan hasil daripada keadaan sosial yang tertentu. Kepercayaan terhadap masa lampau juga tidak diajar, kerana apabila seseorang mula-mula menyedari bahawa masa lampau itu merupakan keadaan sebenar, kesedaran itu tidak berdasarkan sesiapa yang memberitahunya atau sebarang bentuk pembelajaran. Tiada seorang pun membesar dengan diberitahu oleh ibu bapanya bahawa masa lampau itu benar-benar wujud. Kepercayaan ini diperoleh melalui pengalaman mereka sendiri. Realiti masa lampau juga bersifat semula jadi. Orang yang mempunyai daya rasional yang normal bersetuju bahawa masa lampau terdiri daripada perkara-perkara yang telah berlaku.

The reality of the past is a self-evident truth because it is universal, untaught, natural and intuitive. It is a universal truth because most—if not all—cultures have a belief in the past, from a point of view that the past was once the present. This clearly shows that the belief is not a result of specific social circumstances. The belief in the past is also untaught, because when someone first realises that the past was an actual state of affairs, it is not based on someone telling them or any type of learning. No one grows up being told by his or her parents that the past was real. This belief is acquired via their own experience. The reality of the past is also natural. People with normal rational faculties agree that the past consists of things that happened.

Akhirnya, kepercayaan bahawa masa lalu pernah benar-benar berlaku ialah tafsiran yang paling ringkas dan paling menyeluruh terhadap pengalaman kita, dan ia berdasarkan kefahaman semula jadi tentang dunia. Mendakwa bahawa masa lalu hanyalah ilusi menimbulkan lebih banyak masalah daripada yang diselesaikannya. Ia tidak menjelaskan secara menyeluruh ingatan kita, pengalaman kita tentang kedalaman masa, dan sejarah yang dicatat.

Finally, the belief that the past once happened is the simplest and most comprehensive interpretation of our experiences, and it is based on an innate understanding of the world. To claim that the past is an illusion raises more problems than it solves. It doesn’t comprehensively explain our memories, our experience of temporal depth and recorded history.

Tuhan: satu kebenaran yang jelas dengan sendirinya.

God: a self-evident truth.

Sama seperti kepercayaan bahawa masa lalu pernah menjadi masa kini, kewujudan Tuhan juga merupakan kebenaran yang jelas dengan sendirinya. Yang dimaksudkan dengan 'Tuhan' dalam bab ini ialah konsep asas tentang seorang pencipta, iaitu sebab utama yang bukan manusia dan bersifat peribadi, atau pereka. Ia tidak merujuk kepada sesuatu konsepsi keagamaan tertentu mengenai tuhan atau Tuhan. Perbincangan berikut menjelaskan mengapa kepercayaan kepada idea asas tentang Tuhan ini bersifat sejagat, tidak diajar, semula jadi dan intuitif. Perlu diingat, bab ini tidak bertujuan untuk membuktikan kewujudan Tuhan. Sebaliknya, ia bertujuan menunjukkan bahawa kedudukan asal bagi kepercayaan kepada seorang pencipta atau sebab utama adalah lebih koheren berbanding kedudukan golongan atheis.

Just like the belief that the past was once the present, the existence of God is also a self-evident truth. What is meant by ‘God’ in this chapter is the basic concept of a creator, a nonhuman personal cause or designer. It does not refer to a particular religious conception of a deity or God. The following discussion explains why the belief in this basic idea of God is universal, untaught, natural and intuitive. Please note, this chapter does not aim to prove God’s existence. Rather, it aims to highlight that the default position of a belief in a creator or an ultimate cause is more coherent than the atheist’s position.

Universal.

Universal.

Idea asas tentang pencipta, atau sebab ghaib bagi alam semesta, adalah bersifat rentas budaya. Ia tidak bergantung kepada budaya, tetapi melampauinya, sama seperti kepercayaan terhadap sebab-akibat dan kewujudan minda-minda lain. Contohnya, idea bahawa orang lain mempunyai minda wujud dalam semua budaya, satu kepercayaan yang dipegang oleh kebanyakan orang yang rasional. Kewujudan Tuhan atau sebab ghaib ialah kepercayaan yang dipegang secara sejagat dan bukan hasil daripada satu budaya tertentu. Konsep Tuhan yang berbeza dipegang dalam pelbagai budaya, tetapi ini tidak menafikan idea asas tentang pencipta atau sebab peribadi bukan manusia.

The basic underlying idea of a creator, or a supernatural cause for the universe, is cross-cultural. It is not contingent on culture, but transcends it, like the belief in causality and the existence of other minds. For example, the idea of other people having minds exists in all cultures, a belief held by most rational people. The existence of God or a supernatural cause is a universally held belief and not the product of one specific culture. Different conceptions of God are held in various cultures, but this does not negate the basic idea of a creator or nonhuman personal cause.

Walaupun ramai ateis di dunia, kepercayaan kepada Tuhan adalah universal. Kepercayaan universal tidak bermakna setiap individu di muka bumi mesti mempercayainya. Konsensus merentas budaya sudah memadai sebagai bukti untuk menyokong dakwaan bahawa manusia secara universal mempercayai kewujudan Tuhan, dan oleh itu, kepercayaan ini bukan disebabkan oleh keadaan sosial yang khusus. Jelaslah bahawa penganut teisme jauh lebih ramai daripada ateis di dunia, dan keadaan ini telah berlaku sejak permulaan sejarah yang direkodkan.

In spite of the number of atheists in the world, the belief in God is universal. A universal belief does not mean every single person on the planet must believe in it. A cross-cultural consensus is enough evidence to substantiate the claim that people universally believe in God’s existence, and therefore, it is not due to specific social conditions. Evidently, there are many more theists than atheists in the world, and this has been the case from the beginning of recorded history.

Tidak terdidik.

Untaught.

Kebenaran yang jelas dengan sendirinya tidak perlu diajarkan atau dipelajari. Sebagai contoh, untuk saya mengetahui apa itu spaghetti, saya memerlukan maklumat tentang masakan barat dan budaya Itali. Saya tidak dapat mengetahui apa itu spaghetti hanya dengan merenungkannya. Sebaliknya, anda tidak memerlukan sebarang maklumat, sama ada daripada budaya atau pendidikan, untuk mengetahui bahawa pencipta bagi segala sesuatu itu wujud. Inilah mungkin sebabnya mengapa ahli sosiologi dan antropologi berhujah bahawa walaupun kanak-kanak ateis terdampar di sebuah pulau padang pasir, mereka akan tetap percaya bahawa sesuatu telah mencipta pulau itu.91 Pemahaman kita tentang Tuhan berbeza-beza, tetapi kepercayaan asas terhadap sebab atau pencipta itu berpaksikan renungan kita sendiri.

Self-evident truths do not need to be taught or learnt. For example, for me to know what spaghetti is, I require information of western cuisine and Italian culture. I cannot know what spaghetti is merely by reflecting on it. By contrast, you do not require any information, whether from culture or education, to know a creator for things exists. This may be the reason why sociologists and anthropologists argue that even if atheist children were stranded on a desert island, they would come to believe that something created the island.91 Our understanding of God differs, but the underlying belief in a cause or creator is based on our own reflections.

Sebahagian ateis berseru, "Percaya kepada Tuhan tidak berbeza daripada percaya kepada raksasa spageti." Bantahan ini jelas tidak benar. Kebenaran yang jelas dengan sendirinya tidak memerlukan maklumat luaran. Idea bahawa raksasa atau makhluk aneh wujud, malah idea bahawa spageti wujud, memerlukan pemindahan maklumat. Tiada siapa yang memperoleh pengetahuan tentang raksasa atau spageti melalui intuisi atau introspeksi sendiri. Oleh itu, raksasa spageti bukanlah kebenaran yang jelas dengan sendirinya; maka perbandingan dengan Tuhan tidak boleh dibuat. Jika kita mengalihkan perhatian daripada konteks bab ini, bantahan ini juga gagal, kerana terdapat banyak hujah yang baik untuk kewujudan Tuhan, dan tiada hujah yang baik untuk kewujudan raksasa spageti.

Some atheists exclaim, “Believing in God is no different than believing in the spaghetti monster”. This objection is obviously false. Self-evident truths do not require external information. The idea that monsters exist, or even that spaghetti exists, requires information transfer. No one acquires knowledge of monsters or spaghetti by their own intuitions or introspection. Therefore, the spaghetti monster is not a self-evident truth; thus, the comparison with God cannot be made. Diverting our attention from the context of this chapter, this objection also fails, as there are many good arguments for God’s existence and no good arguments for the existence of a spaghetti monster.

Natural.

Natural.

Kepercayaan kepada sejenis perancang atau punca yang bersifat ghaib didasarkan pada cara semula jadi jiwa manusia berfungsi. Manusia secara semula jadi mendapati idea tentang sebuah lukisan tanpa pelukis, atau sebuah bangunan tanpa pembina, adalah tidak masuk akal. Hal ini tidak berbeza untuk keseluruhan alam semesta. Konsep tentang kewujudan Tuhan yang jelas dengan sendirinya telah menjadi topik perbincangan ilmiah dalam tradisi intelektual Islam. Ulama klasik Ibn Taymiyyah menjelaskan bahawa "pengakuan tentang Pencipta tertanam kukuh dalam hati semua manusia… ia adalah daripada keperluan mengikat penciptaan mereka…." 92 Ulama abad ke-12, Al-Raghib al-Asfahani, dengan cara yang serupa menegaskan bahawa pengetahuan tentang Tuhan "tertanam kukuh dalam jiwa".93 Selain pendirian Islam, banyak penyelidikan dalam pelbagai bidang menyokong kesimpulan bahawa kita sepatutnya melihat dunia sebagai sesuatu yang dicipta dan direka.

Belief in some type of supernatural designer or cause is based on the natural functioning of the human psyche. People naturally find the idea of a painting without a painter or a building without a builder absurd. This is no different for the entire cosmos. The concept of God’s self-evident existence has been a topic of scholarly discussion in the Islamic intellectual tradition. The classical scholar Ibn Taymiyya explained that “affirmation of a Maker is firmly-rooted in the hearts of all men… it is from the binding necessities of their creation….” 92 The 12th century scholar Al-Raghib al-Asfahani similarly asserts that knowledge of God “is firmly-rooted in the soul”.93 As well as the Islamic position, a wealth of research in various fields supports the conclusion that we are meant to see the world as created and designed.

Bukti psikologi.

Psychological evidence.

Akademik Olivera Petrovich menjalankan penyelidikan mengenai asal-usul benda semula jadi, seperti tumbuhan dan haiwan, dan mendapati bahawa kanak-kanak prasekolah kira-kira tujuh kali lebih cenderung mengatakan bahawa Tuhan yang menciptakan mereka berbanding manusia.94 Dalam temu bual popularnya, termasuk surat-menyurat peribadi yang pernah saya lakukan dengannya, Petrovich membuat kesimpulan bahawa kepercayaan kepada Tuhan yang bukan antropomorfik nampaknya bersifat semula jadi, dan bahawa ateisme ialah kedudukan kognitif yang diperoleh.95 Petrovich telah menerbitkan sebuah buku bertajuk Natural-Theological Understanding from Childhood to Adulthood yang menghuraikan lebih lanjut mengenai isu ini. Ahli psikologi Paul Bloom berhujah bahawa dapatan terkini dalam psikologi kognitif menunjukkan bahawa dua aspek utama kepercayaan agama, iaitu kepercayaan kepada pencipta (designer) dan kepercayaan kepada dualisme minda-jasad, adalah semula jadi bagi kanak-kanak kecil.96 Dalam artikel Are Children ‘Intuitive Theists’?, Profesor Deborah Kelemen meneliti kajian yang mencadangkan bahawa kanak-kanak kecil mempunyai kecenderungan untuk memikirkan objek semula jadi dari segi tujuan dan niat. Walaupun kajian lanjut diperlukan, dan ia hanya secara tentatif mencadangkan bukti bagi ‘teisme intuitif’, rumusan Kelemen selanjutnya menunjukkan kesimpulan yang telah kita bincangkan dalam bab ini.

The academic Olivera Petrovich conducted research concerning the origins of natural things, such as plants and animals, and she found that pre-schoolers were about seven times more likely to say God created them rather than humans.94 In her popular interviews, including private correspondence I have had with her, Petrovich concludes that the belief in a non-anthropomorphic God seems to be natural, and that atheism is an acquired cognitive position.95 Petrovich has published a book called Natural-Theological Understanding from Childhood to Adulthood that elaborates further on this issue. Psychologist Paul Bloom argues that recent findings in cognitive psychology indicate that two key aspects of religious belief—belief in a designer, and belief in mind-body dualism—are natural to young children.96 In the article Are Children ‘Intuitive Theists’? Professor Deborah Kelemen explored research that suggested young children have a propensity to think about natural objects in terms of purpose and intention. Although more research is required, and it only tentatively suggests evidence to support ‘intuitive theism’, Kelemen’s summary further indicates the conclusions we have been discussing in this chapter:

Satu kajian semula penyelidikan perkembangan kognitif terkini mendapati bahawa menjelang kira-kira 5 tahun umur, kanak-kanak memahami objek semula jadi sebagai tidak dicipta oleh manusia, boleh membuat penaakulan tentang keadaan mental ejen bukan semula jadi, dan menunjukkan keupayaan untuk melihat objek dari segi reka bentuk. Akhirnya, bukti daripada kanak-kanak berumur 6 hingga 10 tahun menunjukkan bahawa cara kanak-kanak menetapkan tujuan kepada alam berkait dengan idea mereka tentang sebab bukan semula jadi yang disengajakan. Secara keseluruhan, dapatan penyelidikan ini menunjukkan bahawa pendekatan penjelasan kanak-kanak mungkin diterangkan dengan tepat sebagai teisme intuitif. Penyelidikan terkini oleh Elisa Järnefelt, Caitlin F. Canfield dan Deborah Kelemen, bertajuk The divided mind of a disbeliever: Intuitive beliefs about nature as purposefully created among different groups of non-religious adults, menyimpulkan bahawa terdapat kecenderungan semula jadi untuk melihat alam sebagai dicipta dengan tujuan tertentu.98 Kesimpulan ini berasaskan tiga kajian. Kajian 1 berdasarkan sampel 352 orang dewasa di Amerika Utara. Sampel itu merangkumi peserta beragama dan tidak beragama. Prosedur melibatkan satu tugas penciptaan berkelajuan, iaitu “prosedur berasaskan gambar yang direka untuk mengukur kecenderungan automatik dan reflektif orang dewasa dalam menerima bahawa fenomena semula jadi dicipta dengan tujuan oleh sesuatu makhluk”.99 Peserta secara rawak ditugaskan sama ada kepada keadaan berkelajuan atau tidak berkelajuan. Semua peserta ditunjukkan 120 gambar pada komputer. Mereka kemudian perlu menilai sama ada “mana-mana makhluk dengan sengaja membuat benda dalam gambar itu” dan menjawab ya atau tidak dengan menekan kekunci yang sesuai pada papan kekunci.100

“A review of recent cognitive developmental research reveals that by around 5 years of age, children understand natural objects as not humanly caused, can reason about non-natural agents’ mental states, and demonstrate the capacity to view objects in terms of design. Finally, evidence from 6- to 10- year-olds suggests that children’s assignments of purpose to nature relate to their ideas concerning intentional nonhuman causation. Together, these research findings suggest that children’s explanatory approach may be accurately described as intuitive theism.” Recent research by Elisa Järnefelt, Caitlin F. Canfield and Deborah Kelemen, titled The divided mind of a disbeliever: Intuitive beliefs about nature as purposefully created among different groups of non-religious adults, concluded that there is a natural propensity to see nature as designed.98 This conclusion was grounded in three studies. Study 1 was based on a sample of 352 North American adults. The sample included religious and non-religious participants. The procedure involved a speeded creation task which was “a picture-based procedure devised to measure adults’ automatic and reflective tendencies to endorse natural phenomena as purposefully made by some being”99. The participants were randomly assigned either to a speeded or an unspeeded condition. All of the participants were presented with 120 pictures on a computer. They were then to judge whether “any being purposefully made the thing in the picture” and respond yes or no by pressing the relevant keys on a keyboard.100

Kajian 2 dijalankan ke atas 148 orang dewasa Amerika Utara yang "direkrut melalui senarai e-mel persatuan dan organisasi ateis serta bukan agama yang jelas"101. Tugas penciptaan yang dipercepatkan seperti dalam Kajian 1 turut diberikan kepada peserta Kajian 2. Kajian 3 dijalankan ke atas 151 orang dewasa ateis Finland yang "direkrut melalui senarai e-mel persatuan dan organisasi pelajar di seluruh Finland"102. Kumpulan ini diberikan tugas penciptaan yang dipercepatkan yang serupa. Keputusannya amat menarik. Dalam perbincangan mereka, para ahli akademik membuat kesimpulan bahawa golongan ateis melihat sesuatu sebagai dicipta dengan tujuan tertentu.

Study 2 was based on 148 North American adults “who were recruited via the email lists of atheist and other explicitly non-religious associations and organizations”101. The same speeded creation task of Study 1 was given to the participants in Study 2. Study 3 was based on 151 Finnish atheist adults “recruited via the email lists of student associations and organizations all around Finland”102. This group was given a similar speeded created task. The results were fascinating. In their discussion the academics conclude that atheists saw things as purposefully made:

“Selaras dengan Kajian 1 dan Kajian 2, Kajian 3 mendapati bahawa peserta tidak beragama di Finland Nordik, di mana ketidakberagamaan bukan isu dan di mana wacana budaya berteras ketuhanan tidak wujud seperti di Amerika Syarikat, secara lalai menganggap kedua-dua fenomena semula jadi yang hidup dan yang tidak hidup sebagai dicipta secara bertujuan oleh makhluk bukan manusia apabila pemprosesan mereka dihadkan. Menariknya, perbandingan merentasi kumpulan peserta tidak beragama dalam ketiga-tiga kajian menunjukkan bahawa, walaupun tiada wacana budaya berteras ketuhanan yang menonjol, peserta Finland yang tidak beragama lebih cenderung gagal menekan tahap keseluruhan penerimaan terhadap penciptaan berbanding ateis Amerika Utara. Corak dapatan ini menunjukkan bahawa wacana budaya berteras ketuhanan di persekitaran bukanlah satu-satunya faktor yang menjelaskan kecenderungan manusia untuk menerima penciptaan bertujuan dalam alam.”

“Consistent with Study 1 and Study 2, Study 3 revealed that non-religious participants in Nordic Finland, where non-religiosity is not an issue and where theistic cultural discourse is not present in the way it is in the United States, default to viewing both living and non-living natural phenomena as purposefully made by a non-human being when their processing is restricted. Interestingly, comparisons across the different groups of non-religious participants in all three studies showed that, despite the absence of prominent theistic cultural discourse, non-religious Finnish participants were more likely than North American atheists to fail in suppressing their overall level of creation endorsement. This pattern of results shows that ambient theistic cultural discourse is therefore not the only factor that explains people’s tendency to endorse purposeful creation in nature.”.

Kesimpulan umum penyelidikan ini termasuk hakikat bahawa dapatan tersebut "memberikan sokongan empirikal kepada cadangan bahawa ketidakpercayaan agama memerlukan usaha kognitif", dan bahawa "dapatan semasa mencadangkan bahawa terdapat kecenderungan semula jadi yang berakar umbi untuk melihat alam sebagai dicipta dengan reka bentuk".105 Dengan kata lain, ketidakpercayaan adalah meletihkan dari segi intelek, dan melihat sesuatu sebagai direka bentuk adalah sebahagian daripada apa yang menjadikan kita manusia. Kajian ini mencadangkan bahawa teisme adalah fitrah. Namun, seperti kebanyakan penyelidikan, "banyak persoalan masih belum terjawab mengenai kemungkinan hubungan antara intuisi reka bentuk yang berkembang awal ini".106

The general conclusions of this research include the fact that the results “lend empirical support to the proposal that religious non-belief is cognitively effortful”104 and that “the current findings suggest that there is a deeply rooted natural tendency to view nature as designed”.105. In other words, non-belief is intellectually exhausting, and seeing things as designed is part of what makes us human. The study suggests that theism is innate. However, as with most research, “many questions remain regarding possible connections between these early developing design intuitions”.106.

Diperlukan lebih banyak penyelidikan dalam kedua-dua bidang psikologi kognitif dan psikologi perkembangan sebelum sebarang kesimpulan yang muktamad dapat dibuat. Namun, kajian-kajian di atas menyokong pandangan bahawa kepercayaan kepada Tuhan adalah semula jadi. Sesetengah pembantah mungkin memetik kajian yang menunjukkan bahawa kanak-kanak dari latar belakang agama mempunyai kesukaran membezakan antara realiti dan khayalan pada usia muda. Kajian ini tidak dapat menjejaskan kesimpulan yang disebutkan tadi, kerana kajian-kajian tersebut hanya memberi tumpuan kepada naratif agama dan bukan kepada konsep bahawa sesuatu perkara memerlukan pereka atau pencipta.107 Walau bagaimanapun, hakikat bahawa kanak-kanak beragama mungkin mengalami kesukaran membezakan realiti daripada fiksyen tetap neutral dari segi metafizik, kerana mencadangkan bahawa ia menyokong ateisme dan bukannya teisme bermakna menganggap ateisme itu benar dan teisme itu rekaan. Kajian sedemikian tidak akan membatalkan dapatan yang dinyatakan di atas. Perlu ditegaskan bahawa sebahagian daripada kajian yang saya bentangkan di atas mempunyai implikasi rentas budaya, yang bermaksud bahawa tanpa mengira latar belakang teis dan ateis para peserta, mereka cenderung mempunyai intuisi yang menyerupai teis.

Much more research is required in both cognitive and developmental psychology to form any definitive conclusions. However, the above studies support the view that the belief in God is natural. Some objectors may cite research that suggests that children from religious backgrounds have difficulty distinguishing between reality and fantasy at a young age. This research cannot undermine the aforementioned conclusions, because the studies only focused on religious narratives and not the concept of things requiring a designer or creator.107 Even so, the fact that religious children may have difficulty distinguishing between reality and fiction is still metaphysically neutral, because to suggest that it supports atheism rather than theism assumes that atheism is true and theism is fiction. Such research would not invalidate the findings mentioned above. It must be pointed out that some of the research I have presented above has cross-cultural implications, which means that regardless of the participants’ theist and atheist backgrounds, they had a tendency to have theist-like intuitions.

Satu lagi hujah yang dikemukakan ialah bahawa, memandangkan sebahagian kajian menunjukkan bahawa ateisme memerlukan usaha kognitif, yang bermaksud lebih banyak pemikiran diperlukan, maka ia menunjukkan bahawa ateisme ialah kedudukan yang paling rasional. Bantahan ini berdasarkan kesimpulan yang salah. Bukti yang sama juga boleh menunjukkan bahawa ateisme memerlukan penerimaan andaian yang palsu tentang dunia fizikal (lihat Bab 12); oleh itu, ia menjadi membebankan dari segi mental akibatnya.

Another contention includes that since some of the research shows that atheism is cognitively effortful—which implies that more thought is required—then it indicates that it is the most rational position. This objection is based on a false inference. The evidence can also suggest that atheism requires adopting false assumptions about the physical world (see Chapter 12); hence it becomes mentally taxing as a result.

Saya tidak memasukkan semua kajian yang berkaitan di sini. Perbincangannya boleh menjadi amat kompleks, dan walaupun terdapat kajian-kajian yang bercanggah, pada pendapat saya kajian-kajian tersebut kurang meyakinkan. Objektif utama perbincangan ini adalah untuk menunjukkan satu trend yang semakin berkembang dalam penyelidikan, yang menyokong pandangan bahawa kepercayaan terhadap kewujudan Tuhan adalah bersifat semula jadi.

I have not included all of the relevant research here. The discussions can be quite complex and although there are contradictory studies, they are—in my view—less conclusive. The main objective of this discussion is to show a growing trend in the research that supports the view that the belief in God’s existence is natural.

Bukti sosiologi dan antropologi.

Sociological and anthropological evidence.

Profesor Justin Barrett dalam kajiannya di dalam buku beliau, Born believers: the science of children's religious belief, meneliti tingkah laku dan dakwaan kanak-kanak. Beliau membuat kesimpulan bahawa kanak-kanak itu percaya kepada apa yang beliau namakan "agama semula jadi". Ini ialah idea bahawa wujud satu Zat yang berperibadi yang telah mencipta seluruh alam semesta. Zat itu tidak boleh menjadi manusia; ia mestilah Ilahi, di luar tabii.

Professor Justin Barrett’s research in his book, Born believers: the science of children’s religious belief, looked at the behaviour and claims of children. He concluded that the children believed in what he calls “natural religion”. This is the idea that there is a personal Being that created the entire universe. That Being cannot be human—it must be divine, supernatural:

Kajian saintifik mengenai minda kanak-kanak yang sedang berkembang dan kepercayaan terhadap perkara ghaib mencadangkan bahawa kanak-kanak secara normal dan pantas memperoleh minda yang memudahkan kepercayaan kepada makhluk ghaib. Terutamanya dalam tahun pertama selepas kelahiran, kanak-kanak membezakan antara agen dan bukan agen, memahami agen sebagai makhluk yang mampu menggerakkan dirinya sendiri secara bertujuan untuk mencapai matlamat. Mereka begitu ingin mencari keagenan di sekeliling mereka, walaupun dengan bukti yang sedikit. Tidak lama selepas ulang tahun pertama mereka, bayi nampaknya memahami bahawa agen, tetapi bukan kuasa semula jadi atau objek biasa, mampu mencipta keteraturan daripada kekacauan… Kecenderungan untuk melihat fungsi dan tujuan ini, serta pemahaman bahawa tujuan dan keteraturan datang daripada makhluk yang mempunyai minda, menjadikan kanak-kanak cenderung melihat fenomena semula jadi sebagai dicipta dengan sengaja. Siapakah Pencipta itu? Kanak-kanak tahu bahawa manusia bukan calon yang sesuai. Ia pasti seorang tuhan… kanak-kanak dilahirkan sebagai penganut apa yang saya namakan agama semula jadi….108

“Scientific research on children’s developing minds and supernatural beliefs suggests that children normally and rapidly acquire minds that facilitate belief in supernatural agents. Particularly in the first year after birth, children distinguish between agents and non-agents, understanding agents as able to move themselves in purposeful ways to pursue goals. They are keen to find agency around them, even given scant evidence. Not long after their first birthday, babies appear to understand that agents, but not natural forces or ordinary objects, can create order out of disorder… This tendency to see function and purpose, plus an understanding that purpose and order come from minded beings, makes children likely to see natural phenomena as intentionally created. Who is the Creator? Children know people are not good candidates. It must have been a god… children are born believers of what I call natural religion….”108

Intuitif.

Intuitive.

Kewujudan seorang pencipta ialah tafsiran yang paling intuitif terhadap alam ini. Ia ialah penjelasan yang paling ringkas dan paling menyeluruh tentang alam semesta dan kewujudan kita. Ia juga mudah difahami tanpa arahan yang jelas. Manusia sentiasa cenderung untuk mengaitkan sebab kepada sesuatu, dan seluruh kosmos ialah salah satu daripada perkara tersebut (lihat Bab 5 dan 6). Tidak semua intuisi itu benar, tetapi bukti diperlukan untuk menjadikan seseorang meninggalkan intuisi awalnya tentang sesuatu perkara. Sebagai contoh, apabila seseorang melihat reka bentuk dan keteraturan di alam semesta, kesimpulan intuitifnya ialah wujudnya seorang perancang (lihat Bab 8). Untuk menjadikan orang itu menukar pandangannya, bukti yang sah diperlukan bagi membenarkan pandangan yang bertentangan dengan intuisi tersebut. Kepercayaan kepada Tuhan, pencipta, perancang atau punca ghaib ialah kebenaran yang jelas dengan sendirinya. Ia bersifat sejagat, tidak diajar, semula jadi dan intuitif. Dengan demikian, soalan yang betul untuk ditanya bukanlah: Adakah Tuhan wujud? Soalan yang betul sepatutnya ialah: Mengapa anda menolak kewujudan Tuhan? Dengan cara ini, anda telah membalikkan keadaan dan itu memang wajar; ateisme adalah tidak semula jadi. Beban bukti terletak pada sesiapa yang mencabar kebenaran yang jelas dengan sendirinya. Apabila seseorang mendakwa bahawa masa lalu ialah ilusi atau bahawa orang lain tidak mempunyai minda, dialah yang perlu memikul beban bukti. Golongan ateis tidak berbeza. Mereka perlu membuktikan alasan penolakan mereka terhadap punca atau pencipta bagi alam semesta.

The existence of a creator is the most intuitive interpretation of the world. It is the simplest and most comprehensive explanation of the universe and our existence. It is also easy to understand without explicit instruction. Human beings have an affinity to attribute causes to things all the time, and the entire cosmos is one of those things (see Chapters 5 and 6). Not all intuitions are true, but evidence is required to make someone depart from their initial intuitions about things. For example, when someone perceives design and order in the universe, the intuitive conclusion is that there is a designer (see Chapter 8). To make that person change their mind, valid evidence is required to justify the counter-intuitive view. The belief in a God, creator, designer or supernatural cause is a self-evident truth. It is universal, untaught, natural and intuitive. In this light, the right question to ask is not: Does God exist? The right question should be: Why do you reject God’s existence? This way you will have turned the tables and rightly so; atheism is unnatural. The onus of proof is on someone who challenges a self-evident truth. When someone claims that the past is an illusion or that other people do not have minds, he or she would have to shoulder the burden of proof. Atheists are no different. They have to justify their rejection of a cause or creator for the universe.

"Ateisme adalah benar dengan sendirinya" Sesetengah ateis berhujah bahawa ateisme adalah benar secara lalai. Walau bagaimanapun, penolakan terhadap sebab atau pencipta bukanlah sesuatu yang jelas dengan sendirinya. Walaupun ateisme kini juga merupakan pendirian sejagat (dan mungkin telah wujud sejak permulaan sejarah yang dicatat), ia diajarkan dan bertentangan dengan gerak hati. Manusia perlu belajar untuk menolak konsep pencipta atau sebab bagi segala sesuatu. Menafikan pencipta bagi alam semesta bukanlah penjelasan yang paling mudah dan paling menyeluruh. Ia mungkin mudah, tetapi ia tidak memberikan penjelasan yang menyeluruh. Malah, ia menimbulkan lebih banyak masalah daripada yang diselesaikannya. Sebagai contoh, bagaimanakah alam semesta boleh wujud daripada tiada apa-apa (lihat Bab 5)? Bagaimanakah alam semesta yang bersifat kontingen ini tidak mempunyai penjelasan bagi kewujudannya (lihat Bab 6)? Ateis mungkin menjawab dengan mengatakan bahawa terdapat penjelasan alternatif bagi asal-usul dan sifat alam semesta. Ini benar. Namun, penjelasan-penjelasan ini tidak jelas dengan sendirinya. Ia bukanlah lalai; ia adalah pendirian yang diperoleh. Seperti yang telah dinyatakan sebelum ini, untuk menolak apa yang dianggap jelas dengan sendirinya, seseorang mesti mengemukakan bukti. Saya tidak menolak penjelasan alternatif bagi kewujudan kosmos; saya hanya menunjukkan apakah pendirian lalai itu. Oleh kerana idea asas tentang pencipta adalah benar secara lalai, soalan pertama yang patut kita tanyakan ialah: Apakah bukti yang kita ada untuk menolak kewujudan seorang pencipta?

“Atheism is self-evidently true” Some atheists argue that atheism is true by default. However, the rejection of a cause or a creator is not self-evident. Although atheism is now also a universal position (and may have been since the beginning of recorded history), it is taught and is counter-intuitive. People have to learn to reject the concept of a creator or cause for things. Denying a creator for the universe is not the simplest and most comprehensive explanation. It may be simple, but it does not provide a comprehensive explanation. It actually creates far more problems than it solves. For instance, how could the universe come into existence from nothing (see Chapter 5)? How could this contingent universe have no explanation for its existence (see Chapter 6)? The atheist may respond by saying that there are alternative explanations for the origins and nature of the universe. This is true. However, these explanations are not self-evident. They are not the default; they are acquired positions. As mentioned previously, in order to reject what is considered self-evident, one must provide evidence. I am not dismissing alternative explanations for the existence of the cosmos, I am merely pointing out what is the default position. Since the basic idea of a creator is true by default, the first question we should ask is: What evidence do we have to reject the existence of a creator?.

Fitrah: fitrah asal manusia.

The innate disposition: fitrah.

Tuhan sebagai kebenaran yang jelas dengan sendirinya berkait dengan konsep teologi Islam mengenai fitrah. Perkataan ini berasal daripada kata akar tiga huruf Arab fa ṭa ra (yang berkait dengan perkataan seperti fatrun dan fatarahu), yang bermaksud sesuatu yang dicipta atau dijadikan. Dari sudut leksikal, fitrah merujuk kepada sesuatu yang telah dicipta dalam diri kita oleh Allah. Dari sudut teologi, fitrah ialah keadaan semula jadi atau kecenderungan asal manusia yang telah dicipta oleh Allah dengan pengetahuan fitri tentang-Nya dan dengan kecenderungan untuk beribadah kepada Yang Maha Esa. Ini berdasarkan kenyataan sahih Nabi Muhammad ﷺ yang bermaksud, "setiap anak dilahirkan dalam keadaan fitrah. Kemudian ibu bapanya menjadikannya seorang Yahudi, seorang Nasrani atau seorang Majusi…."110

God as a self-evident truth relates to the Islamic theological concept concerning the fitrah. The word comes from the Arabic trilateral stem fa ṭa ra ( which relates to words such as fatrun and fatarahu), meaning a created or made thing. From a lexical point of view, the fitrah refers to something that has been created within us by God. Theologically, the fitrah is the natural state or the innate disposition of the human being that has been created by God with innate knowledge of Him and with the affinity to worship the Divine.109 This is based on the authentic statement of the Prophet Muhammad صلى الله عليه وسلم which states, “every child is born in a state of fitrah. Then his parents make him a Jew, a Christian or a Magian….”110

Hadis Nabi ini mengajarkan bahawa setiap insan dilahirkan dengan fitrah ini, tetapi pengaruh luaran seperti cara didikan dan, seterusnya, masyarakat mengubah insan itu menjadi seseorang yang menerima kepercayaan dan amalan yang tidak selaras dengan pengetahuan semula jadi tentang Tuhan. Banyak perbincangan ilmiah telah dibuat mengenai konsep fitrah. Sebagai contoh, ahli teologi abad ke-11, Al-Ghazali, berhujah bahawa fitrah ialah suatu cara yang digunakan manusia untuk memperoleh kebenaran tentang kewujudan Tuhan dan bahawa Dia berhak disembah. Beliau juga berpendapat bahawa pengetahuan tentang Tuhan ialah sesuatu yang "setiap insan miliki di lubuk kesedaran mereka".111 Ibn Taymiyyah, ulama abad ke-14, menggambarkan fitrah sebagai sesuatu yang Tuhan ciptakan dalam makhluk-Nya dan yang mengandungi pengetahuan tentang Tuhan yang tertanam di dalamnya.

This Prophetic tradition teaches that every human being has this innate disposition, but external influences such as parenting and by extension society—change the human being into someone who adopts beliefs and practices that are not in line with the innate knowledge of God. There have been numerous scholarly discussions on the concept of the fitrah. For example, the 11th century theologian Al-Ghazali argues that the fitrah is a means that people use to acquire the truth of God’s existence and that He is entitled to our worship. He also maintained that knowledge of God is something “every human being has in the depths of his consciousness”.111 Ibn Taymiyya, the 14th century scholar, describes the innate disposition as something God created within His creation that contains ingrained knowledge of God:

“…kewujudan Pencipta yang sempurna diketahui melalui fitrah, dan pengetahuan ini tertanam, perlu, dan jelas.”112

“…the existence of a perfect Creator is known from the fitrah, and this knowledge is ingrained, necessary, and obvious.”112

Walaupun fitrah ialah keadaan semula jadi, ia boleh "diselubungi" atau "dirosakkan" oleh pengaruh luaran. Pengaruh-pengaruh ini, sebagaimana yang ditunjukkan oleh hadis Nabi di atas, boleh merangkumi didikan ibu bapa, masyarakat dan tekanan rakan sebaya. Pengaruh-pengaruh ini boleh mengaburkan fitrah dan menghalang seseorang daripada mengakui kebenaran. Ibn Taymiyyah berhujah bahawa apabila keadaan semula jadi itu dikaburkan oleh pengaruh-pengaruh lain, seseorang itu mungkin memerlukan bukti-bukti lain bagi kewujudan Tuhan.

In spite of the fact that the fitrah is a natural state, it can be ‘veiled’ or ‘spoiled’ by external influences. These influences, as indicated by the above Prophetic tradition, can include parenting, society and peer pressure. These influences can cloud the fitrah and prevent someone from acknowledging the truth. Ibn Taymiyya argues that when the natural state is clouded with other influences, the person may require other evidences for God’s existence:

"Pengesahan terhadap adanya Pencipta dan kesempurnaan-Nya adalah bersifat fitrah dan perlu bagi orang yang fitrahnya masih utuh, walaupun di samping pengesahan tersebut terdapat pula banyak bukti lain untuknya, dan sering kali apabila fitrah itu telah berubah… ramai orang mungkin memerlukan bukti-bukti lain tersebut."

“Affirmation of a Creator and His perfection is innate and necessary with respect to one whose innate disposition remains intact, even though alongside such an affirmation it has many other evidences for it as well, and often when the innate disposition is altered… many people may be in need of such other evidences.”.

Bukti-bukti lain ini boleh merangkumi hujah-hujah rasional. Ibn Taymiyyah bukanlah seorang yang kuat menyokong hujah rasional untuk membuktikan kewujudan Tuhan. Beliau berpendapat bahawa fitrah ialah cara utama untuk menetapkan kewujudan Tuhan. Namun, beliau tidak menolak bukti rasional yang sahih bagi kewujudan Tuhan.114 Walau bagaimanapun, hujah-hujah rasional ini mesti selaras dengan ilmu kalam Islam dan tidak boleh menggunakan premis (atau andaian) yang bercanggah dengannya. Dari perspektif epistemologi Islam, adalah penting untuk memahami bahawa keyakinan terhadap kewujudan Tuhan tidak semata-mata disimpulkan daripada sebarang jenis bukti induktif, deduktif, falsafah atau saintifik. Sebaliknya, bukti-bukti ini membangkitkan dan menjernihkan fitrah supaya manusia dapat mengenali ilmu Tuhan yang sedia ada dalam dirinya. Kebenaran tentang kewujudan Tuhan dan hakikat bahawa Dia layak disembah telah pun diketahui oleh fitrah. Namun, fitrah boleh dikaburkan oleh proses sosialisasi dan pengaruh luaran yang lain. Oleh itu, peranan hujah rasional ialah untuk "mengingatkan" kita kepada kebenaran yang sebenarnya telah kita ketahui. Untuk menggambarkan perkara ini, bayangkan saya sedang membersihkan loteng rumah ibu saya. Ketika saya mengalihkan beg-beg lama dan membuang barang-barang yang tidak diperlukan, saya terjumpa mainan kegemaran saya yang biasa saya mainkan ketika berumur 5 tahun. Saya teringat semula sesuatu yang sudah saya ketahui. Dalam fikiran saya, saya berkata, "Oh ya. Saya ingat mainan ini. Ini mainan kegemaran saya." Kebenaran tentang beriman kepada Tuhan dan hakikat bahawa Dia layak disembah tidak berbeza daripada itu. Hujah rasional berfungsi sebagai kebangkitan rohani dan intelek untuk menyedari ilmu yang terkandung dalam fitrah kita.

These other evidences can include rational arguments. Ibn Taymiyya was not a strong advocate of rational arguments for God’s existence. He maintained that the fitrah was the main way of affirming the Divine. However, he did not dismiss sound rational proofs for God’s existence.114 Nevertheless, these rational arguments must conform to Islamic theology and not adopt premises (or assumptions) that contradict it. From the perspective of Islamic epistemology, it is important to know that conviction in the existence of God is not solely inferred from some type of inductive, deductive, philosophical or scientific evidence. Instead, these evidences awaken and uncloud the fitrah so the human being can recognise the innate knowledge of God. The truth of God’s existence and the fact that He is worthy of our worship is already known by the fitrah. However, the fitrah can be clouded by socialisation and other external influences. Therefore, the role of rational arguments is to ‘remind’ us of the truth that we already know. To illustrate this point, imagine I am cleaning my mother’s loft. As I move old bags around and throw away unwanted objects, I find my favourite toy that I used to play with when I was 5 years old. I am reminded about something that I already have knowledge of. In my mind I think, “Oh yeah. I remember this toy. It was my favourite.” The truth of believing in God and the fact that He is worthy of our worship is no different. Rational arguments serve as spiritual and intellectual awakenings to realise the knowledge that is contained in our fitrah.

Cara-cara lain untuk membersihkan fitrah daripada kekaburan termasuk muhasabah diri, pengalaman kerohanian, renungan dan tafakur. Al-Qur'an menggalakkan persoalan dan pemikiran yang mendalam tentang sesuatu perkara:

Other ways the fitrah can be unclouded include introspection, spiritual experiences, reflection and pondering. The Qur’an promotes questioning and thinking deeply about things:

Demikianlah Kami menjelaskan secara terperinci tanda-tanda (kebesaran Kami) bagi kaum yang berfikir.115

“Thus do We explain in detail the signs for who give thought.”115

Sesungguhnya pada yang demikian itu terdapat tanda (kebesaran Allah) bagi kaum yang berfikir.116

“Indeed in that is a sign for a people who give thought.”116

"Atau adakah mereka dijadikan daripada tiada apa-apa? Atau adakah mereka sendiri yang mencipta (diri mereka)? Atau adakah mereka yang mencipta langit dan bumi? Sebenarnya, mereka tidak yakin."117

“Or were they created by nothing? Or were they the creators [of themselves]? Or did they create the heavens and the Earth? Rather, they are not certain.”117

Epistemologi Islam memandang hujah rasional sebagai alat dan bukan matlamat. Hujah-hujah ini berfungsi sebagai cara untuk menyedarkan atau menjernihkan fitrah. Oleh itu, sangat penting untuk difahami bahawa hidayah hanya datang daripada Tuhan, dan tiada jumlah bukti rasional yang dapat meyakinkan hati seseorang untuk menyedari kebenaran Islam. Tuhan menjelaskan perkara ini dengan sangat jelas: "Sesungguhnya engkau tidak dapat memberi hidayah kepada orang yang engkau sayangi, tetapi Allah memberi hidayah kepada sesiapa yang dikehendaki-Nya. Dan Dialah yang paling mengetahui orang-orang yang mahu menerima hidayah."118 Hidayah ialah perkara rohani yang berdasarkan rahmat, ilmu dan hikmah Tuhan. Jika Tuhan menghendaki seseorang diberi hidayah melalui hujah rasional, maka tiada apa yang dapat menghalang orang itu daripada menerima kebenaran. Sebaliknya, jika Tuhan memutuskan bahawa seseorang tidak layak menerima hidayah, berdasarkan suatu hikmah Ilahi, maka walau sebanyak mana hujah yang meyakinkan dikemukakan, orang itu tidak akan sekali-kali menerima kebenaran.

Islamic epistemology views rational arguments as means and not ends. They serve as a way of awakening or unclouding the fitrah. This is why it is very important to note that guidance only comes from God, and no amount of rational evidence can convince one’s heart to realise the truth of Islam. God makes this very clear: “Indeed, you do not guide whom you like, but God guides whom He wills. And He is most knowing of the [rightly] guided.”118 Guidance is a spiritual matter that is based on God’s mercy, knowledge and wisdom. If God wills that someone is guided through rational arguments, then nothing will stop that person from accepting the truth. However, if God decides that someone does not deserve guidance—based on a Divine wisdom— then regardless of how many cogent arguments that are presented, that person will never accept the truth.

Sebagai kesimpulan, kepercayaan akan wujudnya Tuhan merupakan kebenaran yang jelas dengan sendirinya. Seperti semua kebenaran yang jelas dengan sendirinya, apabila seseorang mempertikaikannya, beban pembuktian terletak pada orang tersebut. Satu-satunya cara untuk menjatuhkan kepercayaan akan Tuhan ialah jika terdapat bukti positif bagi ketiadaan Yang Maha Ilahi. Namun, seperti yang akan ditunjukkan oleh buku ini, beberapa hujah yang dikemukakan oleh golongan ateis menentang kewujudan Tuhan adalah lemah dan cetek dari segi falsafah (lihat Bab 11 dan 12). Kebenaran jelas tentang Tuhan ini telah disentuh dalam al-Quran lebih 1,400 tahun yang lalu:

To conclude, the belief in God’s existence is a self-evident truth. As with all self-evident truths, when someone challenges them, the onus of proof is on them. The only way the belief in God can be undermined is if there is any positive evidence for the non-existence of the Divine. However, as this book will show, the few arguments that atheists have against the existence of God are weak and philosophically shallow (see Chapters 11 and 12). The self-evident truth of God was addressed in the Qur’an over 1,400 years ago:

"Adakah boleh ada keraguan tentang Tuhan, Pencipta langit dan bumi?"119

“Can there be doubt about God, Creator of the heavens and Earth?”119

Untuk menutup bab ini, sarjana Islam Wesam Charkawi dengan tepat menjelaskan bahawa kewujudan Tuhan selaras dengan fitrah semula jadi kita:

To end this chapter, Islamic scholar Wesam Charkawi aptly explains that God’s existence is in line with our natural disposition:

“Sesungguhnya, deria pertama dalam kedalaman diri seseorang apabila dia merenung ke dalam dirinya dan ke dunia di sekelilingnya ialah deria tentang kuasa yang lebih tinggi yang memerintah dunia, dengan perintah untuk menentukan hidup dan mati, penciptaan dan kemusnahan, pergerakan dan kediaman, serta segala jenis perubahan yang teliti yang berlaku di dalamnya. Tidak syak lagi, manusia merasai hakikat ini dan sangat mempercayainya, sama ada seseorang itu mampu mengemukakan bukti untuk mengesahkan kebenaran perasaan ini atau tidak. Ini ialah naluri semula jadi atau fitrah manusia, yang sememangnya merupakan bukti yang tepat dan jitu… Selain itu, kita merasakan dalam diri kita kehadiran kasih sayang, cinta, benci, dorongan dan ketidaksukaan, namun apakah bukti bahawa ia wujud, walaupun ia bergelora dalam diri kita? Adakah seseorang mampu mengemukakan bukti yang lebih daripada apa yang dia rasai dan dapat, dan yang tetap nyata tanpa diragukan? Seseorang merasai keterujaan dan mengalami kesakitan, namun adakah dia tidak mampu membuktikan kewujudannya dengan lebih daripada apa yang dia rasai? Tidak syak lagi, inilah fitrah atau naluri yang manusia diciptakan atasnya, dan inilah perasaan mendalam yang telah tertanam dalam diri kita. Ia tidak berada dalam diri kita tanpa sebab atau sia-sia, malah ia adalah kebenaran semula jadi yang selari dengan dunia.”120

“Indeed, the first sense in the depth of a person if he contemplates within himself and in the world around him is the sense of a higher power that reigns over the world with the command to dispose over life and death, creation and annihilation, motion and stillness and all the different types of meticulous changes that occur in it. Unequivocally, mankind senses this reality and believes in it deeply, regardless of whether one is able to produce evidence to verify the truth of this feeling or is unable. This is a natural instinct or the natural disposition of mankind, which is indeed a precise and exact evidence… In addition, we feel in ourselves the presence of compassion, love, hate, encouragement and dislike, though what is the proof that it exists, even while it flutters within us? Is one able to bring forth evidence more than that which he feels and senses, and yet it is real without doubt? One feels excitement and senses pain, yet is one unable to establish evidence to prove it exists with more than what he feels? Without doubt, this is the natural way [fitrah] or instinct on which mankind has been created, and these are the deep feelings that have been embedded within us. They are not within us for no reason or in vain, rather it is a natural truth that corresponds to the world.”120