(4) Er schuilt veel wijsheid en vele voordelen in het vasten, die te maken hebben met de godsvrucht (Taqwa) die door Allaah wordt vermeld in het vers (Ayah) (interpretatie van de betekenis): “… opdat jullie godvrezend (al-muttaqoon) worden.” [al-Baqarah 2:183] De interpretatie hiervan is dat als een persoon zich onthoudt van toegestane (Halal) zaken in de hoop op de welgevalligheid van Allaah en uit angst voor Zijn straf, het voor hem gemakkelijker zal zijn om zich te onthouden van het doen van verboden (Haram) zaken.

(4) There is much wisdom and many benefits in fasting, which have to do with the taqwa mentioned by Allaah in the aayah (interpretation of the meaning): “… that you may become al-muttaqoon (the pious).” [al-Baqarah 2:183] The interpretation of this is that if a person refrains from halaal things hoping to earn the pleasure of Allaah and out of fear of His punishment, it will be easier for him to refrain from doing haraam things.

Als de maag van een persoon honger heeft, zal dit vele van zijn andere vermogens ervan weerhouden honger of begeerten te voelen; maar als zijn maag verzadigd is, zullen zijn tong, oog, hand en geslachtsdelen honger gaan voelen. Vasten leidt tot de overwinning op de duivel (Shaytan); het beheerst begeerten en beschermt iemands vermogens.

If a person’s stomach is hungry, this will keep many of his other faculties from feeling hunger or desires; but if his stomach is satisfied, his tongue, eye, hand and private parts will start to feel hungry. Fasting leads to the defeat of Shaytaan; it controls desires and protects one’s faculties.

Wanneer de vastende de pijn van de honger voelt, ervaart hij wat de armen voelen, waardoor hij medelijden met hen krijgt en hen iets geeft om hun honger te verzachten. Erover horen is niet hetzelfde als het delen van hun lijden, net zoals een ruiter de zwaarte van het lopen niet begrijpt, tenzij hij afstapt en loopt.

When the fasting person feels the pangs of hunger, he experiences how the poor feel, so he has compassion towards them and gives them something to ward off their hunger. Hearing about them is not the same as sharing their suffering, just as a rider does not understand the hardship of walking unless he gets down and walks.

Vasten traint de wil om verlangens te vermijden en afstand te houden van zonde; het helpt een persoon om zijn eigen natuur te overwinnen en zichzelf los te maken van zijn gewoontes. Het traint een persoon ook om gewend te raken aan georganiseerd en punctueel te zijn, wat het probleem van veel mensen dat zij ongeorganiseerd zijn zal oplossen, indien zij dit slechts zouden beseffen.

Fasting trains the will to avoid desires and keep away from sin; it helps a person to overcome his own nature and to wean himself away from his habits. It also trains a person to get used to being organized and punctual, which will solve the problem that many people have of being disorganized, if only they realized.

Vasten is ook een demonstratie van de eenheid van de moslims, aangezien de moslimgemeenschap (Ummah) tegelijkertijd vast en haar vasten verbreekt.

Fasting is also a demonstration of the unity of the Muslims, as the ummah fasts and breaks its fast at the same time.

Vasten biedt ook een geweldige kans voor degenen die anderen tot Allaah roepen. In deze maand komen er veel mensen naar de moskee die voor het eerst komen, of die al lange tijd niet in de moskee zijn geweest, en hun harten zijn open; daarom moeten we deze kans optimaal benutten door op een zachte manier te prediken, passende lessen te geven en nuttige woorden te spreken, terwijl we samenwerken in gerechtigheid en goede daden. De dai’yah mag niet zo bezorgd zijn met anderen dat hij zijn eigen ziel vergeet en wordt als een lont die de weg voor anderen verlicht, terwijl hij zelf wordt verbruikt.

Fasting also provides a great opportunity for those who are calling others to Allaah. In this month many people come to the mosque who are coming for the first time, or who have not been to the mosque for a long time, and their hearts are open, so we must make the most of this opportunity by preaching in a gentle manner, teaching appropriate lessons and speaking beneficial words, whilst co-operating in righteousness and good deeds. The dai’yah should not be so preoccupied with others that he forgets his own soul and becomes like a wick that lights the way for others while it is itself consumed.