6.2 Weerlegging van het democratische regeringssysteem

Chapters

6.2 Weerlegging van het democratische regeringssysteem - Weerlegging van het kapitalistische westerse denken | Quran Course

Dit is democratie, in het kort. Het is vermeldenswaard dat het onderwerp was en nog steeds is van kritiek onder de westerse denkers zelf. Dit is waar Jacques Ranciere naar verwijst in zijn boek, Hatred of Democracy: “Haat tegen democratie is zeker niet nieuw.” De basis van de kritiek op de democratische theorie, geuit door de meeste westerse critici, ontstaat rond de term ‘het volk’. Het wordt bekritiseerd als een vage term, die varieert in de definitie van de betekenis ervan. Daarbuiten verschuift de onenigheid naar de focus op het procedurele aspect om het concept van de heerschappij van het volk te bepalen. Het procedurele aspect bevestigt in de praktijk het onrealistische idee van de heerschappij van het volk. Wanneer we kijken naar de taalkundige betekenis van democratie met betrekking tot de heerschappij van het volk, vinden we dat deze betekenis, sinds de dagen van de Grieken zelf, ontdaan is van de realiteit. De Grieken waren de eersten die zich overgaven aan dit idee, waarbij het woord ‘volk’ werd beperkt tot de vrije mensen onder de Grieken, terwijl vrouwen, slaven en degenen die geen Atheners waren, werden uitgesloten. Toen het idee van democratie in de achttiende eeuw n.Chr. werd hersteld, realiseerden sommige denkers zich het onrealistische karakter van de theorie, vanuit een theoretisch standpunt. Dit komt doordat consensus van al het volk over de regering en het bestuur van de staat onmogelijk is. Daarom ontwikkelden zij het procedurele aspect, waarmee de zogenaamde representatieve democratie werd gecreëerd, wat de democratie van gekozen afgevaardigden is.

This is Democracy, concisely. It is worth mentioning that it was and is still the subject of criticism amongst the Western thinkers themselves. This is what Jacques Ranciere alludes to in his book, Hatred of Democracy, “Hatred of democracy is certainly nothing new.” The basis of criticism towards the democratic theory levelled, by most of the Western critics, arises over the term ‘people.’ It is criticized as a vague term, differing in the definition of its meaning. Beyond that, disagreement moves on to focus on the procedural aspect to determine the concept of rule of the people. The procedural aspect practically affirms the unrealistic idea of the rule of the people. Upon looking at the linguistic meaning of Democracy with regards to the rule of the people, we find this meaning to be devoid of reality, since the days of the Greeks themselves. The Greeks were the first to indulge in this idea, wherein the word ‘people’ was restricted to the free people amongst the Greeks, whilst excluding women, slaves and those who were non-Athenians. When the idea of Democracy was reinstated in the eighteenth century CE, some thinkers realized the unrealistic nature of the theory, from a theoretical standpoint. This is because consensus of all the people over ruling and administration of the state is impossible. So they developed its procedural aspect, creating the so-called representative democracy, which is democracy of elected deputies.

Wie de westerse intellectuele beweging volgt, kan het bestaan waarnemen van een decennialange gekristalliseerde trend onder de groep denkers over het adopteren van een realistische procedure voor het besturen. Het is een trend van het verwerpen van het theoretische concept van democratie, nadat de onrealistische aard van de theoretische democratie duidelijk werd. Deze trend wordt geleid door een groep denkers, onder wie Vilfredo Pareto, Gaetano Mosca, Robert Michels, C. Wright Mills en anderen. Zij adopteerden de elitetheorie, die gebaseerd is op het idee van de verwerving van macht door een minderheid van de mensen in de samenleving. In het boek, Foundations of Modern Sociological Theory (Italiaans: Elementi di scienza politica), in zijn essay, “The Ruling Class (Italiaans: La Classe Politica)”, vat Gaetano Mosca deze realiteit samen door te zeggen: “degenen die tot de heersende klasse behoren, zullen een groepsgeest gaan ontwikkelen. Ze zullen steeds exclusiever worden en steeds beter de kunst leren om de kwaliteiten en capaciteiten die essentieel zijn voor het verwerven van macht en het behouden ervan, tot hun eigen voordeel te monopoliseren. Dan, uiteindelijk, verschijnt de kracht die wezenlijk conservatief is — de kracht van gewoonte. Veel mensen raken berust in een lage positie, terwijl de leden van bepaalde bevoorrechte families of klassen ervan overtuigd raken dat zij bijna een absoluut recht hebben op een hoge positie en het bevel voeren. (Italiaans: coloro che fanno parte della classe politica vanno acquistando Io spirito di corpo e di esclusivismo ed imparano I'arte di monopolizzare a loro vantaggio le qualita e le attitudini necessarie per arrivare al potere e per mantenerlo : infine, col tempo, si forma la forza conservatrice per eccellenza, quella dell'abitudine, per la quale molti si rassegnano a stare in bassoA ed i membri di cede famiglie o classi privilegiate acquistano la convinzione che per loro e quasi un diritto assoluto Io stare in alto ed il comandare.)” In deze context stelt de Franse politieke en juridische geleerde Maurice Duverger in zijn essay “Political Parties” (Frans: Les Partis Politiques) voor dat democratie niet “regering van het volk door het volk” kan zijn, maar slechts “regering van het volk door een elite die voortkomt uit het volk.” De belangrijkste kritiek die door westerse denkers zelf op democratie wordt geuit, is:

One who follows the Western intellectual movement can observe the existence of a crystallized trend for decades amongst the group of thinkers, about adopting the realistic procedure for ruling. It is a trend of rejecting the theoretical concept of Democracy, after the unrealistic nature of theoretical Democracy became clear. This trend is led by a group of thinkers, amongst them are, Vilfredo Pareto, Gaetano Mosca, Robert Michels, C. Wright Mills and others. They adopted the elite theory which is based on the idea of acquisition of power by a minority of the people in society. In the book, Foundations of Modem Sociological Theory (Italian: Elementi di scienza politica), in his essay, “The Ruling Class (Italian: La Classe Politica)” Gaetano Mosca summarizes this reality by saying, “those who belong to the ruling class will begin to acquire a group spirit. They will become more and more exclusive and learn better and better the art of monopolizing to their advantage the qualities and capacities that are essential to acquiring power and holding it. Then, at last, the force that is essentially conservative appears—the force of habit. Many people become resigned to a lowly station, while the members of certain privileged families or classes grow convinced that they have almost an absolute right to high station and command. (Italian: coloro che fanno parte della classe politica vanno acquistando Io spirito di corpo e di esclusivismo ed imparano I'arte di monopolizzare a loro vantaggio le qualita e le attitudini necessarie per arrivare al potere e per mantenerlo : infine, col tempo, si forma la forza conservatrice per eccellenza, quella dell'abitudine, per la quale molti si rassegnano a stare in bassoA ed i membri di cede famiglie o classi privilegiate acquistano la convinzione che per loro e quasi un diritto assoluto Io stare in alto ed il comandare.)” In this context, the French political and legal scholar Maurice Duverger proposes in his essay “Political Parties” (French: Les Partis Politiques) that democracy cannot be “government of the people by the people” but only “government of the people by an elite rising from the people.” The most important criticism levelled at Democracy by Western thinkers themselves are:

Dit zijn enkele van de kritiekpunten die door westerse denkers zelf op de democratie worden gericht. De meeste van hen presenteren echter geen alternatief. In plaats daarvan beschouwden zij de democratie als een vaststaand principe waarvoor men zich niet eens een alternatief kan voorstellen. De Britse politicus Anthony Birch erkende dit in zijn boek, The Concepts and Theories of Modern Democracy. Aan de ene kant stelde Birch dat de meerderheid niet in staat is om te regeren door te zeggen: "Een van Dahl's vele accurate opmerkingen over de federale overheid was dat de numerieke meerderheid in grote mate niet in staat is om enige gecoördineerde actie te ondernemen. Het zijn de verschillende componenten van de numerieke meerderheid die de middelen voor actie hebben." Aan de andere kant houdt Birch echter vol: "Ik geloof dat de representatieve democratie de beste institutionele regeling voor bestuur is die tot nu toe is bedacht." Zo vinden we veel van de denkers die proberen de procedures van de democratie te ontwikkelen en haar concepten en waarden te doen herleven, stemmende in dat de democratie het beste is ondanks hevige kritiek. In zijn boek, Democracy and Its Critics, steunt Robert Alan Dahl de democratie. Hij stelt dat de democratie de vrijheid maximaliseert door basispolitieke rechten en vrijheden te omarmen, zoals de vrijheid van meningsuiting, en dat het "personen in staat stelt te leven onder wetten die zij zelf hebben gekozen." Hij beweert dat politieke participatie door het publiek in een democratie de gewenste kwaliteiten van "onafhankelijkheid, zelfredzaamheid en maatschappelijke zin" bevordert. Robert Dahl bevestigt het democratische proces "als het meest betrouwbare middel om het goede en de belangen van alle personen die onderworpen zijn aan collectieve beslissingen te beschermen en te bevorderen."

These are some of the criticisms directed towards democracy from Western thinkers themselves. However, most of them do not present an alternative. Instead, they deemed democracy as a fixed principle for which one cannot even conceive of an alternative. The British politician Anthony Birch recognized this in his book, The Concepts and Theories of Modern Democracy. So on the one hand Birch maintained that the majority is incapable of ruling by saying, One of Dahl’s many accurate comments on the federal government was that, to a large extent, ‘the numerical majority is incapable of undertaking any co ordinated action. It is the various components of the numerical majority that have the means for action.’ However, on the other hand Birch still insists “I believe that representative democracy is the best institutional arrangement for government yet devised.” Thus we find many of the thinkers who attempt to develop the procedures of democracy and revive its concepts and values, agreeing that democracy is the best despite strong criticism. In his book, Democracy and Its Critics, Robert Alan Dahl endorses Democracy. He asserts Democracy maximizes freedom by embracing basic political rights and liberties, such as free expression, and allows “persons to live under laws of their own choosing.” He claims that political participation by the public in a democracy fosters the desirable qualities of “independence, self-reliance, and public-spiritedness.” Robert Dahl reaffirms the democratic process “as the most reliable means for protecting and advancing the good and interests of all the persons subject to collective decisions.”.

Wat de eerste dimensie betreft, dit is het waardesysteem dat de westerse waarden en haar concepten over het leven, zoals vrijheid, gelijkheid, pluralisme en secularisme, onder meer, inkadert. Het is het politieke kader bestaande uit een groep beschavingsconcepten die door het Westen zijn overgenomen en door westerlingen nadrukkelijk worden onderschreven. In zijn boek, The End of History, stelde Francis Fukuyama: “Aan het einde van de geschiedenis zijn er geen serieuze ideologische concurrenten meer over voor de liberale democratie. In het verleden verwierpen mensen de liberale democratie omdat zij geloofden dat deze inferieur was aan monarchie, aristocratie, theocratie, fascisme, communistisch totalitarisme, of welke ideologie zij ook toevallig geloofden. Maar nu lijkt er, buiten de islamitische wereld, een algemene consensus te bestaan die de claims van de liberale democratie om de meest rationele regeringsvorm te zijn, accepteert.” Terwijl Jean-Louis Quermonne in zijn boek, The Western Political Systems (Frans: Les regimes politiques occidentaux), stelde dat “Als principe van legitimiteit is de westerse democratie geen nieuw idee. Het is de erfgenaam van de beschavingen die eraan voorafgingen: de Griekse stadstaat en de Romeinse republiek. Nadat het eeuwenlang was vervangen door rijken, heerlijkheden en absolute monarchieën, nadat het bijna was verdwenen, na enkele decennia tijdens de Tweede Wereldoorlog ten gunste van totalitaire regimes, wordt het vandaag de dag niet langer betwist. (Frans: En tant que principe de legitimite, la democratie occidentale n’est pas une idee neuve. Elie est heritiere des civilisations qui I’ont precedee: la cite grecque et la Rome republicaine. Et, apres avoir ete supplantee pendant des siecles par des empires, des seigneuries et des monarchies absolues, apres avoir failli disparaftre, apres quelques decennies de fonctionnement, pendant la Seconde Guerre mondiale, au profit des regimes totalitaires, elle n’est plus contestee aujourd’hui.)” Daarom moet democratie vanuit dit oogpunt worden bestudeerd, als een groep concepten en waarden of het primaire ideaal over het leven. Dit valt binnen de studie van de beschavingsfundamenten die door het Westen zijn aangenomen en waarop de politieke entiteit van de democratie is gebaseerd.

As for the first dimension, it is the value system that frames the Western values and its concepts about life such as freedom, equality, pluralism and secularism, amongst others. It is the political framework comprising a group of civilizational concepts adopted by the West, endorsed emphatically by the Westerners. In his book, The End of History, Francis Fukuyama asserted, “At the end of history, there are no serious ideological competitors left to liberal democracy. In the past, people rejected liberal democracy because they believed that it was inferior to monarchy, aristocracy, theocracy, fascism, communist totalitarianism, or whatever ideology they happened to believe in. But now, outside the Islamic world, there appears to be a general consensus that accepts liberal democracy's claims to be the most rational form of government.” Whilst, in his book, The Western Political Systems (French: Les regimes politiques occidentaux) Jean-Louis Quermonne asserted that “As a principle of legitimacy, Western democracy is not a new idea. It is the heir to the civilizations that preceded it: the Greek city and Rome republic. After being supplanted for centuries by empires, lordships and monarchies absolute, after having almost disappeared, after a few decades during the Second World War, for the benefit of totalitarian regimes, it is no longer contested today. (French: En tant que principe de legitimite, la democratie occidentale n’est pas une idee neuve. Elie est heritiere des civilisations qui I’ont precedee: la cite grecque et la Rome republicaine. Et, apres avoir ete supplantee pendant des siecles par des empires, des seigneuries et des monarchies absolues, apres avoir failli disparaftre, apres quelques decennies de fonctionnement, pendant la Seconde Guerre mondiale, au profit des regimes totalitaires, elle n’est plus contestee aujourd’hui.) Thus, Democracy must be studied from this angle, as a group of concepts and values or the primary ideal about life. This falls within the study of the civilizational foundations adopted by the West and upon which Democracy's political entity is established.

Wat betreft hetgeen waarmee geregeerd moet worden, is het natuurlijke geval dat er sprake is van een bestuur door een ideologie die wordt aanvaard door een groep mensen. Dienovereenkomstig is de rol van de heerser of de regering het uitvoeren of toepassen van de groep concepten, criteria en overtuigingen die door de groep zijn aangenomen. Deze kwestie wordt zowel aan de heerser als aan de geregeerden voorgelegd zodra de staat is gevestigd. Dit voorstel wordt niet bij elke verkiezing, referendum, parlementaire sessie of belefsoverweging herzien. Het wordt dus niet nieuw voorgesteld, behalve onder één voorwaarde, namelijk wanneer het vorige systeem valt en er een wil tot verandering bestaat. Die ene voorwaarde is dus het geval van een nieuwe vestiging. Dienovereenkomstig is de westerse staat, ongeacht de naam, vorm en het model, gevestigd op specifieke gedachten en concepten die als vaststaand worden beschouwd, zonder rekening te houden met hun verandering. Dit is precies zoals de islamitische staat, de staat van het kalifaat, die is gevestigd op verschillende specifieke gedachten en concepten, die niet de westerse gedachten en concepten zijn. Het feit dat een staat is gevestigd op een ideologie, waarbij wordt gespecificeerd waarmee geregeerd moet worden, is op zichzelf dus geen onderscheidend kenmerk van het westerse regeringssysteem dat het onderscheidt van andere regeringssystemen.

As for what to be ruled with, the natural case is that there is ruling by an ideology that is accepted by a group of people. Accordingly, the role of the ruler or the government is to implement or apply the group of concepts, criteria and convictions adopted by the group. This matter is proposed to both the ruler and ruled once the state is established. This proposal is not reviewed upon every election or referendum or parliamentary session or policy consideration. So it is not newly proposed except in one condition, which is when the previous system falls and there exists a will to change. So the one condition is the case of a new establishment. Accordingly, the Western state, regardless of its name, form and model, was established upon specific thoughts and concepts that are deemed to be fixed, with no consideration for their change. This is just like the Islamic state, the Khilafah (Caliphate) State that was established upon differing specific thoughts and concepts, that are not the Western thoughts and concepts. Thus, being established upon an ideology, specifying what to be ruled with, is not in itself a distinguishing characteristic of the Western ruling system, making it distinct from other ruling systems.

Men kan hier niet zeggen dat de westerse eigenheid ligt in de aard van de westerse mens, die zijn eigen soevereiniteit uitdrukt door zijn eigen bepaling van concepten en waarden van het regeren, waardoor hij kiest waarmee geregeerd moet worden en hijzelf zijn wetten wetgeeft. Dit kan niet worden gezegd omdat het onderwerp hier niet gerelateerd is aan de bron van het regeren. In plaats daarvan is het onderwerp gerelateerd aan het bestaan van de gedachten en concepten met betrekking tot het regeren. Dus net zoals het Westen een ideologie heeft om mee te regeren, hebben anderen ook andere ideologieën om mee te regeren, ongeacht hun bronnen. Er is dus vanuit dit perspectief geen onderscheid tussen hen. In plaats daarvan verschijnt het onderscheid pas bij het bestuderen van de bron van het regeren, in termen van de waarachtigheid, geldigheid en goedheid van de ideologie. Dit kwestie is hier niet relevant in termen van studie, hoewel we er eerder al naar hebben gekeken en we dit verder zullen bespreken in het onderwerp over de Westerse Beschaving dat nog komt. Het onderwerp van studie hier is het antwoord op de vraag: waarmee moet de mens geregeerd worden? Alle politieke systemen die bekend zijn bij de mensheid beantwoorden deze vraag zonder uitzondering. Dit betekent dat het westerse politieke denken, dat gelooft in het democratische systeem, vanuit dit perspectief niet onderscheidend is.

It cannot be said here that the Western distinctiveness lies in the nature of Western man, who expresses his own sovereignty by his own determination of concepts and values of ruling, so he chooses what is to be ruled with and he himself legislates his laws. This cannot be said because the subject here is not related to the source of ruling. Instead, the subject is related to the existence of the thoughts and concepts regarding ruling. So just as the West has an ideology to rule with, others also have other ideologies to rule with, regardless of their sources. So there is no distinction between them from this perspective. Instead, the distinction appears only when studying the source of ruling, in terms of the truthiness, validity and goodness of the ideology. This issue is not relevant here in terms of study, whilst we have looked at some of it before and we discuss further in the subject of Western Civilization to come. The subject of study here is the answer to the question: with what is man to be ruled? All the political systems known by humankind answer this question without exception. This means the Western political thought, believing in the democratic system, is not distinct from this perspective.

Dan is er de kwestie van het overwegen van pluralisme door te kijken naar zogenaamde minderheden, hun rechten en hun plichten, binnen twee maatschappelijke domeinen, het private en het publieke, een classificatie die wordt genoemd in de westerse politieke en sociale wetenschappen. Er wordt beweerd dat de moderne democratie zich onderscheidt door privacy en diversiteit in het private domein toe te staan, terwijl het in het publieke domein wordt beheerst door algemene principes waaraan iedereen zich houdt. Als dit is wat wordt bedoeld met pluralisme als een onderscheidend kenmerk, dan is dit om twee redenen ook onjuist. De eerste reden is vanuit een praktisch perspectief. De westerse staat legt vandaag de dag zijn concepten en waarden zelfs in het private domein op. Het houdt zowel jonge als oude moslims in de gaten, houdt hen verantwoordelijk voor elke gedachte, ondervraagt hen volgens zijn cultuur en beschaving en dwingt hen om te integreren in zijn beschaving. Dit staat ver af van wat wordt beweerd als pluralisme. Wat de tweede reden betreft, deze komt voort uit het theoretische perspectief van het idee: het verschil tussen onderwerping aan algemene principes binnen het publieke domein, terwijl men volgens verschillende religies en overtuigingen leeft in het private domein. Deze onderscheidbaarheid wordt ook gevonden in het islamitische systeem. Er is dus niets unieks aan democratie in dit opzicht. Bovendien is het concept van Dhimma (de bescherming van niet-moslim burgers) zoals voorgeschreven door de islam, een denkwijze en procedure die superieur, rechtvaardiger en beter is in het waarborgen van rechten dan het westerse concept van minderheden.

Then there is the matter of considering pluralism by looking at so-called minorities, their rights and their duties, within two societal domains, the private and the public, a classification mentioned in Western political and social sciences. It is claimed that modern democracy is distinguished by allowing privacy and diversity in the private domain, whilst in public domain, it is controlled by general principles that everyone adheres to. If this is what is intended by pluralism being a distinguishing feature, then this is also is wrong for two reasons. The first reason is from a practical perspective. The Western state today is imposing its concepts and values even in the private domain. It monitors Muslims both young and old, holding them accountable for every thought, interrogating according to its culture and civilization and forcing them to integrate into its civilization. This is far from what is claimed to be pluralism. As for the second reason, it is from the theoretical perspective of the idea, the difference between submission within the public domain to general principles, whilst living according to differing religions and convictions in the private domain. This distinctiveness is also found in the Islamic system. So there is nothing unique about Democracy in this regard. Moreover, the concept of Dhimma (protecting the non-Muslim citizens) mandated by Islam is a thought and procedure which is superior, fairer and better in securing rights than the Western concept of minorities.

Soevereiniteit wordt volgens hen gebruikt in de zin dat de mens zijn eigen wil bezit en deze uitoefent, zodat hij kiest wie de heerser is en waarmee hij regeert. De mens moet zijn eigen wetten en systemen bepalen, die wetten wetgeven en degene kiezen die hen uitvoert. Als de betekenis van 'de mens' de mens in het algemeen of zijn soort betekent, de gehele mensheid, dan behoort een dergelijke soevereiniteit volgens hen in de praktijk tot de mens. Degene die de wetten maakt en de heerser kiest in het Westen, behoort tot de mensheid. Echter, wat betreft de betekenis van de mens met zijn karakterisering als een individu, wat hun werkelijke bedoeling is, zodanig dat elke mens een meester over zichzelf is, dan bestaat een dergelijke soevereiniteit niet in het Westen. Dit komt doordat westerse systemen en wetgevingen worden voorgesteld door een groep of enkelen binnen de mensheid. Ze worden niet collectief door alle individuen voorgesteld. De praktische realiteit van het democratische Westen is dat de wetgeving wordt vastgesteld door een regering, een orgaan of een raad van enkele individuen. Vervolgens worden deze uitgevaardigd als bindende wetten waaraan alle individuen zich moeten onderwerpen.

Sovereignty, according to them, is used in the sense that man possesses his will and exercises it, so he chooses who the ruler is and what he rules with. Man is to determine his laws and systems, legislate those laws and choose the one who implements them. If the meaning of Man is to mean Man generally or his kind, the whole of humanity, then such sovereignty does practically belong to Man, according to them. The one who legislates and chooses the ruler in the West is of humankind. However, as for meaning man with his characterization of being an individual, which is their actual intended meaning, such that each man is a master of himself, then such sovereignty is non-existence in the West. This is because Western systems and legislations are put forward by a grouping or few within humankind. They are not put forward by all individuals collectively. The practical reality of the democratic West is that the legislations are set by a government, a body or a council of a few individuals. Then they are enacted as binding laws to which all the individuals submit.

Zo komt het concept van soevereiniteit zoals zij het voorstellen niet overeen met de realiteit van het bestuur onder hen, ook al houden zij vol op dit begrip te bestaan. De realiteit van al het bestuur in deze wereld is dat er zowel een heerser als een onderdaan is. Bestuur ligt in de hand van een individu of een groep mensen. Niet alle mensen kunnen tegelijkertijd zowel de heerser als de onderdaan zijn. Dienovereenkomstig bestaat er niet zoiets als de soevereiniteit van het volk in de zin van de soevereiniteit van alle individuen. Soevereiniteit kan ofwel toebehoren aan een specifiek individu of een groep individuen, die hun wil uitoefenen door wetgeving en wetten voor de onderdanen te bepalen, of het kan toebehoren aan de Schepper, de Almachtige, zodat de wetten en wetgevingen uitsluitend uit de Goddelijke Openbaring voortvloeien, zonder enige andere keuze. Echter, het seculiere Westen, met zijn historische conflict met de christelijke kerk en zijn experimenten met theocratische bestuursvormen die mensen controleerden via het concept van het goddelijk recht, heeft het inzicht van het Westen verblind. Zo weigerde het Westen de dienstbaarheid van de mens aan zijn Schepper en accepteerde het de dienstbaarheid van mensen aan andere mensen, wat zij soevereiniteit noemden.

Thus the concept of sovereignty as they conceive does not match the reality of ruling amongst them, even though they insist upon this understanding. The reality of all the ruling in this world is that there is both the ruler and the ruled. Ruling is in the hand of an individual or a group of people. All the people cannot be both the ruler and the ruled simultaneously. Accordingly, there is no such thing as sovereignty of the people by the meaning of sovereignty of all individuals. Sovereignty can either belong to a specific individual or a group of individuals, who exercise their will by determining legislation and laws for the ruled, or it can belong to the Creator, the Almighty so that the laws and legislations are derived from the Divine Revelation alone, without any other choice. However, the secular West, with its historical conflict with the Christian Church, and its experimentation with theocratic ruling systems that controlled people by the conception of divine right, blinded the insight of the West. So the West refused the servitude of man to his Creator and accepted the servitude of men to other men, calling sovereignty.

Zodra de mens het systeem bevestigt dat zijn relaties beheerst, de bron van het systeem en de wetgeving, waarbij wordt gedefinieerd waarmee er geregeerd wordt, zal hij vanzelf overgaan naar het onderwerp van studie: wie dit uitvoert. Dat is het onderwerp van wie er binnen dat systeem regeert. Aangezien de mensen niet in staat zijn om deze uitvoering collectief uit te voeren, wordt deze gedelegeerd aan enkele individuen namens het collectief, om de uitvoering op zich te nemen, met hun keuze en instemming. Dit is de betekenis van macht of gezag dat toebehoort aan een volk of een natie. Opnieuw, deze betekenis is niet uniek voor democratie of maakt het ervan onderscheidend. In plaats daarvan wordt een dergelijk concept van gezag ook in andere systemen aangetroffen. Inderdaad, het is de kern van het islamitische regeringssysteem, aangezien het kalifaat wordt gedefinieerd als een contract van instemming en keuze. Dit komt doordat het kalifaat berust op de eed van trouw (Bay’ah) van gehoorzaamheid die wordt gegeven aan degene die het recht heeft om gehoorzaamd te worden, onder degenen die met gezag zijn belast. Er moet consensus zijn over zowel degene aan wie de eed van trouw (Bay’ah) om de macht over te nemen wordt gegeven, als over degenen die de eed van trouw (Bay’ah) afleggen. Hoewel het Westen vanuit een theoretisch perspectief gezag aan het volk verleent, aangezien mensen degenen zijn die hun heerser kiezen via vrije en eerlijke verkiezingen, zoals zij zeggen, geeft de praktische realiteit aan dat de keuze van de heerser door het volk in het Westen een keuze is, nominaal en niet in de werkelijkheid. Dat komt omdat in de werkelijkheid de eigenaren van immense kapitaalrijkdom, de rijken en de machtigen, degenen zijn die werkelijk beslissen wie de heerser is. Zij alleen bepalen en sturen complexe kiesstelsels en procedures. Zij alleen zijn in staat de publieke opinie te beïnvloeden en deze te sturen om degene te kiezen die zij willen. Zij alleen zijn in staat om de kostbaarste verkiezingscampagnes te financieren. Het is een zaak die door iedereen bekend is en wordt getuige. Dus het Westen heeft de soevereiniteit niet aan het volk gegeven vanuit een praktisch perspectief. In plaats daarvan behoort de soevereiniteit toe aan een kleine groep invloedrijken die het volk tot slaaf maakt. Op vergelijkbare wijze heeft het Westen niet gewaarborgd dat de autoriteit bij het volk ligt. In plaats daarvan ligt de autoriteit in de handen van een kleine groep invloedrijke mensen. Het is dus duidelijk dat de mensen in het Westen slaaf zijn gemaakt, aangezien zij noch op individuele basis meesters over zichzelf zijn, noch werkelijke autoriteit bezitten. De invloedrijken waren echter in staat om het volk te manipuleren door hen te misleiden met de overtuiging dat zij de meesters en de mensen met autoriteit zijn! Wat betreft de vraag hoe de heerser regeert, deze kwestie is gerelateerd aan twee zaken. De zaak van hoe hij aan de autoriteit of het bestuur komt, en hoe hij de zaken van het bestuur beheert.

Once man affirms the system that governs his relationship, the source of the system and legislation, defining what to be ruled with, he will then naturally move to the subject of study as to who implements it. That is the subject of who rules within it. Since the people are not able to collectively perform this implementation, it is delegated to some individuals on behalf of the collective, to undertake implementation, with their choice and consent. This is the meaning of power or authority belonging to a people or a nation. Again, this meaning is not unique to democracy or makes it distinct. Instead, such a conception of authority is also found in other systems. Indeed, it is the core of the Islamic ruling system, as the Khilafah is defined as a contract of consent and choice. This is because the Khilafah is upon the Bay’ah (pledge) of obedience given to the one who has the right to be obeyed, from amongst those charged with authority. There must be consensus both over the one to whom Bay’ah to assume power is given, as well as over those who give the Bay’ah. Although the West confers authority to the people from a theoretical perspective, as people are the ones who choose their ruler through free and fair elections, as they say, the practical reality indicates that the choice of the ruler by the people in the West is a choice, nominally and not in reality. That is because in reality the owners of immense capital wealth, the rich and the powerful, are the ones who really decide who the ruler is. They alone determine and direct complex electoral systems and procedures. They alone are capable of influencing public opinion, directing it to elect whoever they want. They alone are capable of funding the costliest electoral campaigns. It is a matter known and witnessed by everyone. So the West did not give sovereignty to people from a practical perspective. Instead, sovereignty belongs to a few grouping of the influential who enslave the people. Similarly, the West did not ensure authority belongs to the people. Instead, authority is in the hands of few grouping of the influential. So, it is clear that people in the West are enslaved, as they neither are masters for themselves on an individual basis, nor do they possess actual authority. However, the influential were able to manipulate the people, deceiving them by convincing them that they are the masters and people of authority! As for how the ruler rules, this question is related to two matters. The matter of how he arrives at authority or ruling and how he manages the affairs of ruling.

Bijvoorbeeld, de macht ligt in de praktijk in de handen van de president in Amerika, net zoals deze in de handen ligt van premiers in Engeland en Duitsland. Zelfs het collectieve leiderschap dat Lenin bracht voor de communisten van de voormalige Sovjet-Unie was slechts een nominaal collectief leiderschap, op papier en niets meer. In de werkelijkheid is leiderschap altijd individualistisch. Deze zaak is natuurlijk, omdat regeren, het presidentschap of leiderschap een uitdrukking is van bestuur voortvloeiend uit het concept. De oorsprong van de concepten en de realisatie van feiten zijn gerelateerd aan het brein in termen van waarneming, verbinding, zwakte en kracht, en in termen van informatie, of deze nu waar of overvloedig is. Dit verschilt van het ene brein van het andere. Het is onmogelijk voor twee of meer breinen om het eens te worden om in alle zaken voort te gaan, om zaken te beoordelen om ze te kunnen beheren. Hier treedt het verschil op. Het wordt daarom noodzakelijk voor de een om met de ander te compromitteren; in een dergelijk geval wordt het leiderschap individualistisch, zelfs tussen twee personen. Zo kan er nooit een collectief leiderschap bestaan. In plaats daarvan is het slechts mogelijk om een enkelvoudig, individueel leiderschap te hebben.

For instance, the ruling is practically in the hands of the president in America, just as it is in the hands of prime ministers in England and Germany. Even the collective leadership brought by Lenin to the communists of the previous Soviet Union was only a nominal collective leadership, on paper and nothing more. In reality, leadership is always individualistic. This matter is natural because ruling or presidency or leadership is an expression of administration resulting from the concept. The origin of its concepts and realization of facts are related to the brain in terms of sensation, linkage, weakness and strength, in terms of information whether it is true or abundant. This differs from one brain to another. It is impossible for two brains or more to agree to proceed in all matters, to judge upon things in order to manage them. Here the difference occurs. So it becomes mandatory for one to compromise with the other, in such a case the leadership becomes individualistic, even amongst two. Thus there can never be a collective leadership. Instead, it is only possible to ever have singular, individual leadership.