Elke beschaving is een verzameling concepten over het leven, inclusief de fundamentele, basisconcepten die haar mensen beschouwen als criteria, waarden en idealen die hen onderscheiden van anderen. Deze verzameling omvat ook secundaire, zijdelingse concepten. Onder de fundamentele, onderscheidende concepten van de westerse beschaving behoren, zoals eerder vermeld, de concepten van individualisme en vrijheid (liberty). De econoom en filosoof Ludwig Von Mises zegt in zijn boek, Liberty and Property: “Het onderscheidende principe van de westerse sociale filosofie is individualisme. Het streeft naar de creatie van een sfeer waarin het individu vrij is om te denken, te kiezen en te handelen zonder beperkt te worden door de inmenging van het sociale apparaat van dwang en onderdrukking, de Staat. Alle spirituele en materiële prestaties van de westerse beschaving waren het resultaat van de werking van dit idee van vrijheid.”

Any civilization is a collection of concepts about life, including the foundational, fundamental concepts which its people consider as criteria, values and ideals that makes them distinct from others. This collection also includes secondary, branch concepts. Amongst the fundamental, distinctive concepts of the Western civilization, as mentioned earlier, are the concepts of individualism and freedom (liberty). Economist and philosopher, Ludwig Von Mises, says in his book, Liberty and Property, “The distinctive principle of Western social philosophy is individualism. It aims at the creation of a sphere in which the individual is free to think, to choose, and to act without being restrained by the interference of the social apparatus of coercion and oppression, the State. All the spiritual and material achievements of Western civilization were the result of the operation of this idea of liberty.”.

De realiteit van het concept van individualisme is dat het voortvloeit uit secularisme. Het concept ontstond toen de westerse mens zich ontdeed van de autoriteit van de Kerk en koningen, die al zijn wereldse zaken en handelingen verbonden aan het Hiernamaals. Binnen dat systeem voelde hij zich gedwongen en onderdrukt, waarbij zijn wil en rechten in het leven werden verpletterd. In die tijden werd zijn identiteit gevormd volgens de tradities en overtuigingen van de samenleving. Toen hij zich van deze autoriteit ontdeed, werd zijn verbinding met het Hiernamaals verbroken. Hij richtte zijn volledige focus vervolgens op wereldse zaken. Zo begon hij te leven in deze wereld en niet buiten deze wereld, zoals men zegt. In plaats daarvan werd hij de meester van deze wereld. De centraliteit en soevereiniteit van het individu werd versterkt door de theorie van natuurlijke rechten. Deze theorie stelt dat het individu zijn rechten ontleent aan zijn natuur, terwijl de samenleving hem dergelijke rechten niet verleent. Deze rechten zijn voor hem vastgelegd. Ze zijn universeel, fundamenteel, onvervreemdbaar en kunnen niet worden ingetrokken.

The reality of the concept of individualism is that it emanates from secularism. The concept emanated when the Western man rid himself of the authority of the Church and kings, that connected all of his worldly affairs and actions to the Hereafter. Within the system, he felt coerced and oppressed, with his will and rights within life, crushed. In those times, his identity was shaped according to the traditions and beliefs of the society. When he rid himself of this authority, his connection with the Hereafter was severed. He then turned his full focus towards worldly affairs. So he started living in this world and not outside of this world, as they say. Instead, he became master of this world. The centrality and sovereignty of the individual was reinforced by the theory of natural rights. This theory asserts that the individual has his rights derived from his nature, whilst the society does not grant him such rights. These rights are fixed for him. They are universal, fundamental, inalienable and cannot be repealed.

Zo worden individuen geboren met hun natuurlijke rechten, wat wil zeggen dat hun bestaan met hun rechten voorafgaat aan het bestaan van de samenleving, haar wetten, wetgevingen en beperkingen. Dienovereenkomstig is vrijheid het fundament van het menselijk bestaan. Individuen zijn gelijk in deze rechten. Geen van hen ontnemt of herroept de rechten van anderen. Aangezien het individu een niet-sociaal wezen is in termen van oorsprong en natuur, is hij onderhevig aan ruzie, conflict en chaos in het geval van socialisatie. Daarom moet er in een dergelijke situatie een organisatie komen door concessies te doen met een gemeenschap van individuen. Het doel van deze gemeenschap is om het recht op vrijheid en gelijkheid voor allen vast te stellen, wat wil zeggen dat het individu zijn rechten overdraagt aan de collectieve wil, belichaamd door de staat via een sociaal contract. Op deze manier werd de heersende autoriteit, door middel van wederzijds contract, een menselijke instelling die haar wetgevingen afleidt uit de regelgevende overeenkomst tussen de mensen. De staat reguleert vervolgens de rechten en vrijheden, wat wil zeggen dat de staat handelt op basis van de menselijke wil en niet op basis van de goddelijke wil, waarbij de wil van individuen de wortel en de basis is van de collectieve wil.

Thus individuals are born with their natural rights i.e. their existence with their rights precedes the existence of the society, its laws, legislations and constraints. Accordingly, freedom is the foundation of human existence. Individuals are equal in these rights. None of them deprives or repeals the rights of others. Since the individual is a non-social entity in terms of origin and nature, he is subjected to quarrel, conflict and chaos in the event of socialization. So there must be an organization in such a situation by making concessions with a community of individuals. This community's objective is to establish the right to freedom and equality for all i.e. the individual concedes his rights to the collective will, embodied by the state through social contract. In this way, through mutual contract, the ruling authority became a human institution that derives its legislations from the regulatory agreement between the people. The state then regulates the rights and freedoms, i.e. the state executes upon the basis of human will and not upon the basis of divine will, where the will of individuals is the root and basis of collective will.