Het woord individualisme is afgeleid van het woord individu. De oorsprong ligt in het Latijnse woord *individuum*, wat een ondeelbare entiteit betekent. In het Westen wordt deze betekenis in filosofische zin toegepast op een entiteit die ondeelbaar is, namelijk de mens, in de bijzondere kenmerken van de mens als iemand die de onafhankelijkheid geniet om te denken, te kiezen en te handelen. Het is de theorie die stelt dat een individu superieur is aan alle vormen van de werkelijkheid, met de grootste intrinsieke waarde. De term individualisme wordt ook gebruikt in contrast met totalitarisme en collectivisme. Het biedt de politieke visie die de voorkeur geeft aan het individu en individueel initiatief, waarbij de rol van de staat wordt verminderd of zelfs ontkend. Het biedt ook de maatschappelijke visie die zich richt op de rechten van het individu, in tegenstelling tot de gemeenschap, terwijl het de rol van de staat en maatschappelijke instellingen ondergeschikt maakt aan het individu en zijn belangen waarborgt. Het concept van individualisme vat de realiteit samen van de strijd van de westerse mens tegen totalitaire en despotische regimes, vóór de Verlichting en de moderniteit. Het symboliseert de nieuwe westerse universele visie, met politieke, economische en sociale dimensies, waarin individuen zowel de meesters als het centrum van het universum worden, waarbij zij het bestaan van het universum beheersen. Elk individu heeft de vrijheid om zijn levenswijze en gedrag te kiezen, aangezien hij de entiteit is die voorafgaat aan de entiteiten van de staat, de gemeenschap en de maatschappij. Het individu wordt geboren met natuurlijke rechten waar hij recht op heeft. Dienovereenkomstig zijn individuen het doel van de staat, die hun rechten bewaart en hun vrijheid (liberty) beschermt. Individualisme is ook het doel van de samenleving, waarbij het een samenleving is waarin de gemeenschap het individu dient, en niet een samenleving waarin het individu de gemeenschap dient.

The word individualism is derived from the word individual. Its origin is the Latin word individuum, which means an indivisible entity. In the West, this meaning in the philosophical sense, as the concept of individualism is applied on an entity that is indivisible, the human being, in the human's distinguished characteristics as one who enjoys independence to think, choose and act. It is the theory that asserts that an individual is superior to all forms of reality, with the greatest intrinsic worth. The term individualism is also used in contrast to totalitarianism and collectivism. It provides the political vision that lends preeminence to the individual and individual initiative, reducing, or even denying, the role of the state. It also provides the societal vision that focuses on the rights of the individual, as opposed to the community, whilst making the role of the state and societal institutions subservient to the individual and ensuring his interests. The concept of individualism encapsulates the reality of the struggle of the Western man against totalitarian and despotic regimes, before Enlightenment and modernity. It symbolizes the new Western universal view, with political, economic and social dimensions, in which individuals become both masters and the center of the universe, controlling the existence of the universe. Every individual has the freedom to choose his way of life and behavior, as he is the entity that precedes the entities of the state, community and society. The individual is born with natural rights which he must enjoy. Accordingly, individuals are the objective of the state, which preserves their rights and protects their freedom (liberty). Individualism is also the objective of society, where it is a society where the community serves the individual, and not where the individual serves the community.

De realiteit van het concept van individualisme is dat het voortvloeit uit secularisme. Het concept ontstond toen de westerse mens zich ontdeed van de autoriteit van de Kerk en koningen, die al zijn wereldse zaken en handelingen verbonden aan het Hiernamaals. Binnen dat systeem voelde hij zich gedwongen en onderdrukt, waarbij zijn wil en zijn rechten in het leven werden verpletterd. In dat tijdperk werd zijn identiteit gevormd volgens de tradities en overtuigingen van de samenleving. Toen hij zich van deze autoriteit ontdeed, werd zijn verbinding met het Hiernamaals verbroken. Hij richtte zijn volledige aandacht vervolgens op wereldse zaken. Zo begon hij te leven in deze wereld en niet buiten deze wereld, zoals men zegt. In plaats daarvan werd hij de meester van deze wereld. De centraliteit en soevereiniteit van het individu werd versterkt door de theorie van natuurlijke rechten. Deze theorie stelt dat het individu zijn rechten ontleent aan zijn natuur, terwijl de samenleving hem dergelijke rechten niet verleent. Deze rechten zijn voor hem vastgesteld. Ze zijn universeel, fundamenteel, onvervreemdbaar en kunnen niet worden ingetrokken.

The reality of the concept of individualism is that it emanates from secularism. The concept arose when the Western man rid himself of the authority of the Church and kings, that connected all of his worldly affairs and actions to the Hereafter. Within the system, he felt coerced and oppressed, with his will and rights within life, crushed. In that era, his identity was shaped according to the traditions and beliefs of the society. When he rid himself of this authority, his connection with the Hereafter was severed. He then turned his full attention towards worldly affairs. So he started living in this world and not outside of this world, as they say. Instead, he became master of this world. The centrality and sovereignty of the individual was reinforced by the theory of natural rights. This theory asserts that the individual has his rights derived from his nature, whilst the society does not grant him such rights. These rights are fixed for him. They are universal, fundamental, inalienable and cannot be repealed.

Zo worden individuen geboren met hun natuurlijke rechten, wat wil zeggen dat hun bestaan met hun rechten voorafgaat aan het bestaan van de samenleving, haar wetten, wetgevingen en beperkingen. Dienovereenkomstig is vrijheid het fundament van het menselijk bestaan. Individuen zijn gelijk in deze rechten. Geen van hen ontnemt of herroept de rechten van anderen. Aangezien het individu een niet-sociale entiteit is in termen van oorsprong en natuur, is hij onderhevig aan ruzie, conflict en chaos in het geval van socialisatie. Daarom moet er in een dergelijke situatie een organisatie komen door concessies te doen met een gemeenschap van individuen. Het doel van deze gemeenschap is om het recht op vrijheid en gelijkheid voor allen vast te stellen, wat wil zeggen dat het individu zijn rechten overdraagt aan de collectieve wil, belichaamd door de staat via een sociaal contract. Op deze manier wordt de heersende autoriteit, door middel van wederzijds contract, een menselijke instelling die haar wetgevingen afleidt uit de regelovereenkomst tussen de mensen. De staat reguleert vervolgens de rechten en vrijheden, wat wil zeggen dat de staat handelt op basis van de menselijke wil en niet op basis van de goddelijke wil, waarbij de wil van individuen de wortel en de basis is van de collectieve wil.

Thus individuals are born with their natural rights i.e. their existence with their rights precedes the existence of the society, its laws, legislations and constraints. Accordingly, freedom is the foundation of human existence. Individuals are equal in these rights. None of them deprives or repeals the rights of others. Since the individual is a non-social entity in terms of origin and nature, he is subjected to quarrel, conflict and chaos in the event of socialization. So there must be an organization in such a situation by making concessions with a community of individuals. This community's objective is to establish the right to freedom and equality for all i.e. the individual concedes his rights to the collective will, embodied by the state through social contract. In this way, through mutual contract, the ruling authority becomes a human institution that derives its legislations from the regulatory agreement between the people. The state then regulates the rights and freedoms, i.e. the state executes upon the basis of human will and not upon the basis of divine will, where the will of individuals is the root and basis of collective will.

Volgens de westerse denkers is individualisme een van de bepalende pijlers van de westerse beschaving. In zijn boek, Human Accomplishment: The Pursuit of Excellence In the Arts and Sciences, 800 B.C. to 1950, stelt de Amerikaanse politiek wetenschapper Charles Alan Murray: “Doelgerichtheid en autonomie zijn verweven met het bepalende culturele kenmerk van de Europese beschaving, individualisme.” Zo wordt het kapitalisme beschreven als een individualistische ideologie. Deze ideologie beschouwt de samenleving als een verzameling van individuen. Het kapitalisme ziet de samenleving slechts als een secundaire overweging, terwijl het gericht is op individuen. Dienovereenkomstig is het kapitalisme verplicht om individuele vrijheden te waarborgen. Daarom valt de vrijheid van geloof binnen wat het heiligt. De vrijheid van economisch eigendom is volgens de filosofie ervan eveneens heilig en mag niet worden beperkt. De staat legt alleen beperkingen op om vrijheden te waarborgen. De staat voert deze beperkingen uit met de macht van het leger en strikte wetten. Desondanks is de staat slechts een middel tot een doel, en geen doel op zich. Soevereiniteit behoort uiteindelijk toe aan individuen en niet aan de staat.

According to the Western thinkers, individualism is amongst the defining pillars of the Western civilization. In his book, Human Accomplishment: The Pursuit of Excellence In the Arts and Sciences, 800 B.C. to 1950, American political scientist Charles Alan Murray states, “Purpose and autonomy are intertwined with the defining cultural characteristic of European civilization, individualism.” Thus capitalism is described as an individualistic ideology. The ideology views that society is a collection of individuals. Capitalism views society only as a secondary consideration, whilst being orientated towards individuals. Accordingly, capitalism is obliged to ensure individual freedoms. Hence, freedom of belief is within what it sanctifies. Freedom of economic ownership is also sacred and must not be restricted, according to its philosophy. The state makes restrictions only to ensure freedoms. The state executes these restrictions with the power of the army and strict laws. Nevertheless, the state is only a means to an end, not an end in itself. Sovereignty ultimately belongs to individuals and not to the state.

Het kapitalisme is een ongeldige filosofie in haar perceptie van de mens, de samenleving en het concept van rechten. De bewijzen voor de ongeldigheid ervan zijn talrijk, waaronder:

Capitalism is an invalid philosophy in its perception about man, society and the concept of rights. The evidence for its invalidity are many, including:

Ten eerste: In Leviathan definieerde Thomas Hobbes de natuurlijke rechten waarop de filosofie van het individualisme is gebouwd, door te zeggen: “Het recht van de natuur, wat schrijvers gewoonlijk *jus naturale* noemen, is de vrijheid die iedere mens heeft om zijn eigen kracht te gebruiken zoals hij zelf wil voor het behoud van zijn eigen natuur; dat wil zeggen, van zijn eigen leven; en consequent, van het doen van alles wat hij, naar zijn eigen oordeel en rede, als het meest geschikte middel daartoe zal beschouwen.” In het boek, Critique of Practical Reason, sprak Immanuel Kant over de voornaamheid van het individu als persoon, door te zeggen: “Alleen door datgene wat men doet zonder acht te slaan op genot, in volledige vrijheid en onafhankelijk van wat de natuur hem passief zou kunnen bieden, geeft hij aan zijn leven, als het bestaan van een persoon, een absolute waarde.”

Firstly: In Leviathan, Thomas Hobbes defined the natural rights upon which the philosophy of individualism is built, by saying, “The right of nature, which writers commonly call jus naturale, is the liberty each man hath to use his own power as he will himself for the preservation of his own nature; that is to say, of his own life; and consequently, of doing anything which, in his own judgement and reason, he shall conceive to be the aptest means thereunto.” In the book, Critique of Practical Reason, Immanuel Kant spoke of the preeminence of the individual as a person, by saying, “Only by what one does heedless of enjoyment, in complete freedom and independently of what nature could passively procure for him, does he give to his life, as the existence of a person, an absolute worth.”.

Wat zij hiermee bedoelen, is dat de mens wordt geboren met een specifieke natuur. Het is deze natuur, waarmee hij wordt geboren of waarin hij wordt aangetroffen, die zijn wet van handelen en gedrag vormt. Dit betekent dat deze natuur op zichzelf vaste principes heeft, namelijk rechten. De theorie is dat het individu natuurlijke rechten bezit. Deze natuurlijke rechten zijn pre-politieke rechten of pre-contractuele rechten, zoals zij zeggen. Deze natuur zou rechten moeten vormen die voorafgaan aan de samenleving met haar systemen, wetten en wetgevingen, gebaseerd op het idee van de natuurtoestand. De natuurtoestand is de virtuele en denkbeeldige toestand in de geest van sommige filosofen zoals Thomas Hobbes, John Locke en anderen. Het heeft geen realiteit, aangezien het gebaseerd is op speculaties, aannames en percepties. De focus van de studie heeft geen betrekking op de eerste mens, wiens realiteit in hun geest wordt verbeeld. Het heeft ook geen betrekking op prehistorische of pre-geciviliseerde mensen. In plaats daarvan heeft het betrekking op menselijke wezens in termen van het tastbare en waarneembare, zowel als individuen als als een collectieve gemeenschap.

What they intended by this is that man is born with a specific nature. It is this nature, upon which he is born or he is found, that is his law of conduct and behavior. This means that this nature is by itself of fixed principles i.e. rights. The theory is that the individual possesses natural rights. These natural rights are pre-political rights or pre- contractual rights, as they say. This nature is supposed to constitute rights that precede the society with its systems, laws and legislations, based on the idea of state of nature. State of nature is the virtual and imaginary state in the minds of some philosophers such as Thomas Hobbes, John Locke and others. It has no reality as it is based on speculations, assumptions and perceptions. The focus of study is not related to the first human being, whose reality is imagined in their minds. It is not related to prehistoric or pre-civilized humans either. Instead it is related to human beings in terms of being tangible and sensed, both as individuals or as a collective community.

Dus we hoeven de realiteit van een mens niet aan te nemen om hem te bestuderen en vervolgens een oordeel over hem te vellen. In plaats daarvan moeten we uitgaan van de bestaande realiteit om een analogie te maken van het onzichtbare met datgene wat wordt waargenomen. Niet andersom. De aard van de mens waarover zij spreken, is datgene wat gecreëerd is of zich binnen de mens bevindt. De essentie van een mens kan worden bestudeerd door naar zijn daden en gedragingen te kijken. Wanneer men naar de daden van een mens kijkt, kan men vitale energie in hem waarnemen. Deze levensenergie heeft natuurlijke sensaties die de mens motiveren om deze te bevredigen. Deze motivatie creëert gevoelens en sensaties die bevrediging vereisen. Onder die gevoelens en sensaties bevinden zich diegene die bevrediging verplichten. Als ze niet worden bevredigd, zal de mens sterven omdat ze gerelateerd zijn aan het bestaan van vitale energie, in termen van het bestaan van mensen. Dan zijn er gevoelens en sensaties die bevrediging vereisen, maar die geen verplichte bevrediging opleggen. Als een mens deze niet bevredigt, zal hij onrustig zijn, maar hij zal in leven blijven. Dit komt doordat ze gerelateerd zijn aan de behoeften van de vitale energie, maar niet aan het bestaan van de energie zelf. Dienovereenkomstig is levensenergie van twee soorten: één soort vereist verplichte bevrediging en wordt organische behoeften genoemd, zoals honger, dorst en het vervullen van de natuurlijke behoeften. De andere soort vereist bevrediging maar niet op verplichte wijze en worden instincten genoemd. Er zijn drie instincten: 1) Het overlevingsinstinct, waarvan de manifestaties angst, bezitsdrang, de drang om te domineren en anderen zijn die dienen voor het overleven van de mens. 2) Het voortplantingsinstinct, waarvan de manifestaties seksuele neigingen, moederschap, vaderschap en anderen zijn die dienen voor het voortbestaan van de menselijke soort. 3) Het heiligingsinstinct, waarvan de manifestaties gevoelens van tekortkoming, onvermogen, behoefte en eerbied zijn. Het is het ultieme respect in het hart voor iets tussen anderen dat de mens motiveert om te zoeken naar zijn essentie, zijn bestaan en zijn grootste probleem, vertegenwoordigd door de cruciale vragen: waar komen we vandaan? Waar zullen we heen gaan? Waarom is dat zo?

So we do not need to assume the reality of a human in order to study him and then to make a judgment upon him. Instead, we must proceed from the existing reality to make analogy upon the absent, with what is witnessed. Not the other way around. The nature of humans which they discuss is what is created or found within humans. The essence of a man can be studied by looking at his actions and behaviors. When looking at the actions of a man, one can observe within him vital energy. This life energy has natural sensations that motivate man to satiate them. This motivation creates feelings and sensations that require to satiation. Amongst those feelings and sensations are those that mandate satiation. If they are not satiated, man will die because they are related to the existence of vital energy, in terms of the existence of humans. Then there are feelings and sensations that require satiation, but they do not mandate sensation. If a man does not satiate these, he will be agitated but he will remain alive. This is because they are related to the needs of the vital energy, but not the existence of the energy. Accordingly, life energy is of two kinds: one kind requires mandatory satiation and are called organic needs such as hunger, thirst and relieving the call of nature. The other kind requires satiation but not mandatorily and are called instincts. There are three instincts: 1) Survival instinct whose manifestations are fear, love to own, love to dominate and others that serve for the survival of humans. 2) Procreation instinct, whose manifestations are sexual inclinations, motherhood, fatherhood and others that serve for the existence of human species. 3) Sanctification instinct, whose manifestations are the feelings of deficiency, incapability, need and reverence. It is the ultimate respect in the heart for something amongst others that motivate man to search for his essence, existence and his greatest problem represented by the crucial questions, where are we from? Where shall we go? Why is it so?

Dit is de aard van de mens. Het moet opgemerkt worden dat wanneer een mens zich haast om zijn behoeften of instincten te bevredigen, hij dit enkel doet op basis van rationeel begrip, wat hem onderscheidt van dieren in die zin dat het niet louter een instinctieve reactie is. Daarom heeft een mens twee concepten nodig voor dit gedrag: het concept over een zaak in termen van of deze bevredigt of niet bevredigt, en het concept over het leven in termen van of het toelaatbaar is om met die zaak te bevredigen of niet. Concepten over het leven worden niet afgeleid uit de essentie van de zaken en niet uit de essentie van de mens. In plaats daarvan zijn het externe zaken die verbonden zijn aan het standpunt en het criterium van de aangenomen handelingen. Met andere woorden, zij zijn verbonden met het systeem dat voortvloeit uit het geloofsovertuigingsleer (aqīdah), dat rechten en plichten definieert voor een mens als individu of gemeenschap.

This is the nature of humans. It is to be noted that when a man rushes to satiate his needs or instincts, he only does that based on the rational comprehension, distinguished from animals in that it is not a merely an instinctive reaction. Thus a man needs two concepts for the behavior: The concept about a thing in terms whether it satiates or does not satiate, and the concept about life in terms of whether the thing is permissible to satiate with or not. Concepts about life are not derived from the essence of things and not from the essence of humans. Instead they are external matters connected to the viewpoint and criterion of adopted actions. In other words, they are connected to the system emerging from the creed that defines rights and obligations for a man as an individual or community.

Er bestaan geen natuurlijke rechten die vanaf de geboorte in een persoon aanwezig zijn. Dit komt doordat rechten worden bepaald door de beschavings- en culturele concepten die door individuen worden aangenomen. Beschavingen onderscheiden zich van elkaar met betrekking tot alles wat zij aannemen aan concepten en systemen, waarvan de geldigheid wordt gemeten aan de hand van de mate waarin zij overeenstemmen met de menselijke natuur (fitra). Zo spreekt de middeleeuwse Europese beschaving de menselijke natuur tegen door het concept van monnikenwezen en onderdrukking te adopteren. Evenzo spreekt de moderne Europese beschaving de menselijke natuur tegen door het adopteren van het idee van pornografie en het goedkeuren van homoseksualiteit. Wat de islamitische beschaving betreft, deze stemt overeen met de menselijke natuur door het concept van organisatie en bevrediging te adopteren, zonder deze te onderdrukken of ongebreideld te laten losgaan. De islam erkent het instinct en de bevrediging ervan, terwijl zij tegelijkertijd de manifestatie van het instinct organiseert zonder het ongecontroleerd los te laten.

There are no such thing as natural rights that exist within a person from birth. This is because rights are determined by the civilizational and cultural concepts, adopted by the individuals. Civilizations are distinct with regards to all that they adopt in terms of concepts and systems, whose validity is measured according to the extent of their agreement with the human nature (fitra). For example, Medieval European civilization contradicts human nature by adopting the idea of monasticism and repression. Likewise, Modern European Civilization contradicts human nature by its adoption of the idea of pornography and approving homosexuality. As for the Islamic civilization, it agrees with human nature by adopting the concept of organization and satiation, without repressing it or unleashing it to excess. Islam acknowledges the instinct and its satiation, whilst also organizing the manifestation of the instinct without unleashing it.

Ten tweede: Aangezien de mens bekend staat als een wezen dat in een samenleving leeft, levend in een burgerlijke staat, zoals zij zeggen, bevindt hij zich niet in een natuurlijke staat. De realiteit is dat hij een sociaal wezen is dat onderworpen is aan een systeem binnen de samenleving en de staat dat zijn rechten en plichten definieert. Wat betreft de bewering dat de mens van een natuurtoestand overgaat naar een burgerlijke staat, geciviliseerd in een burgerlijke samenleving, door middel van een sociaal contract dat individuele natuurlijke rechten garandeert, deze is zowel theoretisch als praktisch ongeldig. Wat betreft de bewering dat de wil van het individu de basis en de voorloper is van de gemeenschap, en dat de individualiteit daarom behouden moet blijven door de samenleving te beschouwen als een verzameling individuen, waarbij het systeem de waarden van individuen vaststelt en niet die van de gemeenschap, ook dit is zowel theoretisch als praktisch ongeldig. De realiteit van de samenleving is dat het een verzameling mensen is met permanente relaties. Zo kunnen individuen zelfs in miljoenen samenkomen om een groep te vormen. Het is de verzameling individuen die zich tot een groep vormt. Als er permanente relaties tussen hen bestaan, dan worden zij een samenleving. Als er geen permanente relaties tussen hen zijn, dan blijven zij slechts een groep. Zij kunnen pas een samenleving vormen wanneer er permanente relaties tussen hen bestaan.

Secondly: Since when man is known to live in a society, living in a civil state, as they say, he is not in a natural state. The reality is that he is a social being subjected to a system within the society and state that defines his rights and obligations. As for the claim that man turns from the state of nature into a civil state, civilized in a civil society, through a social contract that guarantees individualized natural rights, it is invalid both theoretically and practically. As for the claim that the individual’s will is the basis and precursor of community and so individuality must be preserved by looking at society as a collection of individuals, in which the system establishes the values of individuals and not the community, this is also invalid both theoretically and practically. The reality of society is that it is a collection of people with permanent relationships. Thus, individuals can come together even in millions to form a group. It is the collection of individuals that forms into a group. If there exist permanent relationships between them, then they become society. If there are no permanent relationships, between them, then they remain a group alone. They can form a society only when there are permanent relationships between them.

Wat een groep mensen tot een samenleving maakt, is het bestaan van blijvende relaties ('alaaqaat) tussen hen. Deze relaties ontstaan als een gevolg van hun belangen (maSaalaH), omdat mensen elkaar nodig hebben om hun vele, uiteenlopende belangen te vervullen. Zo zijn belangen de drijfveer voor het vestigen van relaties, en als er geen belangen zijn, zullen er geen relaties zijn. Echter, dergelijke belangen zijn alleen echt of corrupt, wat betreft hun aard als belangen, door het concept van de mens over de belangen. Aangezien concepten de betekenissen van gedachten zijn, bepalen gedachten de belangen. Zo wekt het bestaan van gedachten en hun eenheid onder een volk hun relaties op.

What makes a group of people form a society is the existence of permanent relationships ('alaaqaat) between them. These relationships emerge as a consequence of their interests (maSaalaH) because people need one another to fulfill their many, varied interests. Thus, interests are the motive for establishing relationships and if there are no interests, there will be no relationships. However, such interests are only real or corrupted, in terms of their nature as being interests, by the concept of man about the interests. Since concepts are the meanings of thoughts, thoughts determine the interests. Thus the existence of thoughts and their unification amongst a people, generates their relationships.

Aangezien er naast gedachten ook emoties (mashaa'ir) moeten zijn, zoals vreugde, plezier, woede en anderen, moeten dergelijke emoties eveneens verenigd worden in harmonie met het belang. Toch zijn zowel gedachten als emoties niet voldoende om de relatie permanent te genereren. Er moet een systeem zijn om dit belang te behandelen, zodat deze relatie op een permanente basis bestaat. Dienovereenkomstig moet een vereniging (waHdah) van gedachten, emoties en systemen worden bereikt onder een volk, om relaties tussen hen te vestigen. Als er geen vereniging van deze drie zaken onder hen is, dan zullen er geen relaties zijn. Dus een samenleving is een volk en de vereniging van gedachten, emoties en systemen onder hen. De samenleving is niet zoals de kapitalisten beweren. Het is niet louter een groep individuen waarin elk individu werkt om zijn persoonlijke belang te bereiken. Volgens hen is de samenleving een bijproduct van de optelsom van de wil van individuen.

Since there must be emotions (mashaa'ir) in addition to thoughts, such as joy, pleasure, anger and others, such emotions must also be unified in harmony with the interest. Yet, even both thoughts and emotions are not sufficient to generate the relationship permanently. There must be a system to treat this interest, so that this relationship exists on a permanent basis. Accordingly, unification (waHdah) of thoughts, emotions and systems must be achieved amongst a people, in order to establish relationships between them. If there is no unification of these three matters amongst them, then there will be no relationships. Thus society is a people and the unification of thoughts, emotions and systems amongst them. Society is not as the capitalists claim. It is not merely a group of individuals in which each individual works to achieve his personal interest. According to them, society is a byproduct of the aggregate of the wills of individuals.

Westerse opvattingen over de samenleving hebben de definitie van de samenleving als een evidente, bestaande realiteit feitelijk niet veranderd. In plaats daarvan is het enkel de functie van de samenleving die onder hen is veranderd, aangezien het concept van relaties met een bepaalde kleur is geschilderd. Individualisme behelst de voorrang van het individu, met een focus op de rechten en vrijheden van de individuen. Dit is gebaseerd op de karakterisering van individuen als onafhankelijke wezens, gescheiden van de gemeenschap. In de westerse visie is het maatschappelijk leven niets meer dan een kwestie van individuele beslissingen en utilitaire keuzes, waarbij verbindingen en relaties voorwaardelijk zijn om de belangen van individuen te dienen. Zo is de kapitalistische samenleving een samenleving die is gevormd met relaties gebaseerd op eigenbelang, gestuurd door nut (voordeel), wat resulteert in isolatie, introversie, egoïsme, onverschilligheid, een gebrek aan samenwerking en disfunctionele familierelaties, en het verlies van gezinswaarden binnen de samenleving als geheel.

Western views about society did not in fact change the definition of society as an evident, existing reality. Instead, it is only the function of society that has changed amongst them, as the concept of relationships was painted with a particular hue. Individualism constitutes preeminence of the individual, with a focus on the rights and freedoms of the individuals. This is upon the characterization of individuals being independent beings, separated from the community. In the Western view, societal life is nothing but an issue of individual decisions and utilitarian choices, in which connections and relations are conditioned to please the interests of individuals. Thus capitalist society is a society formed with relationships based on the interest, governed by utility (benefit), thereby resulting in isolation, introversion, selfishness, indifference, lack of cooperation and dysfunctional family relationships and the loss of family values within the society at large.

Dit leidde op zijn beurt tot groeiende kritiek op individualisme, zelfs in het Westen, en de opkomst van oproepen om collectivisme en solidariteit te herstellen als waarden voor individuen.

This in turn led to growing criticism of individualism even in the West and the emergence of calls to revive collectivism and solidarity, as values for individuals.

Bovendien zijn de westerse staten zelf feitelijk begonnen met het interfereren in vele economische, politieke en sociale zaken, waarbij het individualisme wordt beperkt onder het voorwendsel van het creëren van een balans in de samenleving. Het is een erkenning van het bestaan van publieke belangen, die de voorkeur krijgen boven de private, individualistische belangen, totdat de regimes begonnen te lijken op totalitaire regimes.

Moreover, the Western states themselves have actually begun to interfere in many of the economic, political and social matters, restricting individualism on the pretext of creating a balance in the society. It is a recognition of the existence of public interests, preferred over the private, individualistic interests, until the regimes began to resemble totalitarian regimes.

Ten derde: De filosofie van het individualisme beschouwt het individu als zijnde in een voortdurende en aanhoudende inspanning om zichzelf, zijn onafhankelijkheid en zijn recht om zelf te bezitten en te beslissen te behouden, met de angst om op te gaan in een collectieve identiteit die hem door dwang wordt opgelegd. Zo zijn individuen in de kapitalistische samenleving gescheiden entiteiten of individuele wezens die met elkaar concurreren. Elk gescheiden individu is dus een vijand van een ander door dwang of handeling, wat betekent dat het individualisme het bestaan van conflict tussen het individu en de gemeenschap veronderstelt. In de westerse visie moet de mens kiezen tussen een van de twee opties. De eerste optie is het individualisme, waarin hij van de hoogste waarde is, wat hem in staat stelt zijn heden en toekomst vorm te geven volgens zijn eigen verlangen en wil. De tweede optie is het collectivisme, waarin een groep van de hoogste waarde is in plaats van individuen, wat onvermijdelijk en automatisch — gebaseerd op het criterium — het verlangen en de wil van de gemeenschap zou vormen, zoals beweerd door sommige ideologische doctrines, zoals het socialisme.

Thirdly: The philosophy of individualism perceives that an individual is in a persistent and continuous effort to preserve himself, his independence and rights to own and decide by himself, with a fear of dissolving into a collective identity imposed on him by coercion. Thus individuals in capitalist society are separated entities or individual beings, who compete with one another. So each separated individual is an enemy to another by force or action, which means individualism supposes the existence of conflict between the individual and the community. In the Western view man has to choose one of the two options. The first option is individualism in which he is of supreme value, allowing him to formulate his present and future, according to his desire and will. The second option is collectivism in which a group is of supreme value, instead of individuals, which would inevitably and automatically shape, based on the criterion, the desire and will of the community, as claimed by some ideological doctrines, such as socialism.

Echter, aangezien een individu voorrang heeft op een gemeenschap, volgens de filosofie van het Individualisme, is men meer waard om te zegevieren, de eerste te zijn in voorkeur en van de hoogste waarde te zijn, dit houdt slechts de staat van conflict in een samenleving in stand, die blijft voortbestaan tussen de individuen en de bredere gemeenschap.

However, since an individual takes precedence over a community, according to the philosophy of Individualism, one is more deserving to prevail, be first in preference and be of supreme value, this only maintains the state of conflict in a society, which continues to exist between the individuals and the wider community.

Individualisme dient noch de zaken, noch zijn de zaken georganiseerd om geluk en tevredenheid voor een mens te waarborgen door een individu te zijn als onderdeel van een gemeenschap. In plaats daarvan zet het de ene partij tegenover de andere en houdt het de samenleving brandend in de vuren van conflict. Het feit is dat de relaties van een individu met de gemeenschap van een samenleving, d.w.z. mensen, met de karakterisering van het individu-zijn, terwijl men deel uitmaakt van een gemeenschap, georganiseerd moeten worden om harmonie, samenhang, niet-conflict en geen tegenstrijdigheid te waarborgen tussen verlangens en willen, hetgeen anders zou leiden tot conflict, breuk en desintegratie. De gemeenschap moet dus worden beschouwd als een geheel dat uit delen bestaat, terwijl het individu moet worden beschouwd als een deel van deze gemeenschap, onscheidbaar van de gemeenschap in het algemeen. De aard van een individu dat deel uitmaakt van een gemeenschap betekent echter niet dat dit deel slechts een spaak in een wiel is. In plaats daarvan betekent het een significant deel van het geheel, zoals een hand een deel van het lichaam is. Dit is de islamitische visie op de samenleving, inclusief de relatie van individuen met de gemeenschap. Dienovereenkomstig zorgt de islam voor dit individu als een deel van een gemeenschap en niet als een individu dat gescheiden is van de gemeenschap, hetgeen leidt tot het behoud van de gemeenschap. Tegelijkertijd zorgt de islam voor de gemeenschap, niet als een geheel zonder delen, maar als een geheel bestaande uit delen die individuen zijn, wat op zijn beurt leidt tot het behoud van die individuen als delen. Deze islamitische visie is de enige visie die de vestiging van vrede, rust, affectie en mededogen in de samenleving waarborgt. Nu’man bin Bashir rapporteerde dat de Boodschapper van Allah ﷺ zei.

Individualism does neither the affairs, nor are they organized to ensure happiness and contentment for a man, by being an individual as part of a community. Instead, it pits one party over another and keeps the society burning in the fires of conflict. The fact is that the relationships of an individual with the community of a society i.e. people, with the characterization of being individuals, whilst being part of a community, must be organized to ensure harmony, coherence, non-conflict and non-contradiction between desires and wills, which will lead to conflict, rupture and disintegration. So the community must be viewed as a whole having parts, whilst the individual must be viewed as a part of this community, inseparable from the community at large. However, the nature of an individual being a part of a community does not mean that it is a part is like a mere spoke in a wheel. Instead it means a significant part of the whole, like a hand being a part of the body. Such is the Islamic view about the society, including the relation of individuals with the community. Accordingly, Islam takes care of this individual as a part of a community and not as an individual separate from the community, which leads to the preservation of community. At the same time, Islam takes care of the community, not as a whole without having parts, but as a whole composed of parts who are individuals, which in turn leads to the preservation of those individuals as parts. This Islamic view is the only view that ensures the establishment of peace, tranquility, affection and compassion in society. Nu’man bin Bashir reported that the Messenger of Allah (saw) said.

“Moslims zijn als één lichaam van een persoon; als het oog pijn doet, lijdt het hele lichaam, en als het hoofd pijn doet, lijdt het hele lichaam.” [Overgeleverd door Muslim in zijn Sahih],

Muslims are like one body of a person; if the eye is sore, the whole body aches, and if the head aches, the whole body aches.” [Narrated by Muslim in his Sahih],