Veel westerse denkers bespreken het atheïsme en de spirituele leegte die de westerse samenleving treft. Zij treuren over het feit dat de mens zijn menselijkheid heeft verloren en is veranderd in een machine in een geïndustrialiseerde, consumeristische samenleving. Zij bespreken de gevallen van depressie, ellende, isolatie, vervreemding en ontvreemding die het individu in westerse samenlevingen treffen, waar hij geen andere uitweg vindt dan zelfmoord. Zij bespreken ook absurdisme, nihilisme, anarchisme, eclecticisme, racisme, opportunisme, neo-slavernij, oorlogen die de mensheid teisteren, samen met de vernietiging van waarden, bloedrijk en bruut kolonialisme en andere ellende die wereldwijd heerst. Zij vatten al deze ellende samen in een uitdrukking die gangbaar is geworden onder westerse intellectuelen, namelijk: de crisis van de mensheid. De crisis van de mensheid waar zij over spreken, betekent in de eenvoudigste zin de staat van stagnatie in tijd en plaats, vergezeld door het gevoel te falen in het vinden van de genezing en de oplossing. Dit komt door de verwarring in de mentaliteit ('aqleeyah) en dispositie (nafseeyah) van de mens, wat voor onrust zorgt in zijn gedachten, neigingen en gedragingen. Hierdoor overheerst bij hem het gevoel van falen, wat leidt tot hulpeloosheid, verlies, verwarring en absurdisme. De crisis wordt niet opgelost door haar verschijningsvormen en resultaten te bestuderen. In plaats daarvan moet zij worden opgelost door te kijken naar de werkelijke oorzaak die haar heeft voortgebracht. Wat rest is dus om koppigheid achter te laten en moedig de waarheid te erkennen. De reden voor de crisis van de mensheid waar zij over spreken, is het culturele en beschavingsmatige falen van het kapitalisme dat de wereld domineert. De cultuur ervan, die haar positivistische, rationalistische benadering vertegenwoordigt, is gefaald in haar begrip van de mens en zijn natuur, aangezien zij de mens louter als materialistisch beschouwt, zowel in zijn motief als in zijn doel. Zij is er ook niet in geslaagd om naar de samenleving en haar componenten te kijken, door zich uitsluitend op individualisme te concentreren en een concept vast te stellen dat elke mens een wolf is voor een andere mens.