18. ve 19. yüzyılda bilimin başarılarından büyülenen birçok Batılı, dinin tüm faydasını tükettiğini ve bir kez ve sonsuza dek bilime teslim olduğunu düşündü. Hemen hemen tüm seçkin batılı psikologlar ve sosyologlar benzer ifadelerle görüşlerini dile getirdi. Örneğin ünlü psikolog Freud, modern çağda din adına savunulan her şeyin boşluğunu göstererek insan hayatının üç ayrı psikolojik evreden geçtiğini söyler: batıl inanç, din ve bilim. Artık bilim çağında olduğumuza göre, tüm din modası geçmiş olmuştur.

Dazzled by the achievements of science during the 18th and 19th centuries many Westerners thought that religion had exhausted all its usefulness and surrendered to science once for all. Almost all the eminent western psychologists and sociologists expressed themselves in similar terms. Thus Freud the renowned psychologist, for instance, showing the futility of any advocacy for what religion stood for in modem time says that the human life passes through three distinct psychological phases: superstition, religion and science. Now being the era of science all religion was out of date.

Önsözde de açıkladığımız gibi, Avrupa'daki bilim adamlarının dine karşıt ve ondan duydukları nefrete dayanan bir yaşam görüşünü benimsemelerine yol açan belli başlı nedenler vardı. Bu durum, bilim adamları ile Hristiyan kilisesi arasında orada kopan büyük çekişmeden kaynaklanıyordu. Bu çekişme onlara, kilisenin temsil ettiği her şeyin gerici, geri kalmış, geriye dönük ve batıl inançlı olduğunu düşündürdü; elbette bu düşünce tamamen haklı bir düşünceydi. Bu nedenle kilisenin, insanlığın medeniyet yolunda ilerleyebilmesi için yerini bilime bırakması gerektiğine inandılar.

As we have already explained in the preface there were certain causes which led the men of science in Europe to adopt a view of life antagonistic to religion, and based on its hatred. It was due to the great controversy that raged there between men of science and the Christian church which made them think-quite justifiably of course-that whatever the church stood for was reactionary, retrogressive, backward and superstitious, and that therefore it must of necessity vacate its seat for science so as to enable humanity to move ahead on the path of civilization.

Avrupa'da bu talihsiz çatışmanın yaşandığı dönemdeki kendine özgü yaşam koşullarıyla, kendi İslami Doğu'sundaki koşullar arasındaki farkı takdir etmeden, geçmiş nesillerden kendilerine intikal eden kutsal gelenekleriyle çelişen kimseler, bunların tamamen kaldırılmasını talep ettiler. Ardından, baskı altındaki İslami Doğu'yu saran taklit salgını geldi ve bu toplumun saf insanlarını, ilerlemenin tek yolunun Avrupa'nın baskın milletlerinin izlediği yol olduğuna inandırdı; dinlerini de tıpkı Avrupa'nın çoktan yaptığı gibi bir kenara atmak zorunda olduklarını, aksi takdirde gericilik, geri kalmışlık ve sahtekarlık uçurumuna sürükleneceklerinden korktular.

Without appreciating the difference between the peculiar conditions of life obtaining in Europe at the time of this unhappy conflict and these in their own Islamic orient, people opposed to their sacred traditions handed down to them from past generations demanded their outright abolition. Then came the contagion of imitation which plagued the dominated Islamic orient and led the naive among its people to fancy that the only way to progress was that followed by the dominant nations of Europe, and they have to discard their religion just as Europe had already done failing which they feared that they would be trapped in an abyss of reactionarism, backwardness and humbug.

Ancak bu kişiler, Batı'da da önde gelen tüm bilim insanlarının dine karşı olmadığını, onların eserlerinde de böyle bir tutumun bulunmadığını gözden kaçırmışlardır. Öte yandan, Tanrısız Avrupa'nın maddecilikten arınarak, dinin insanlık için hem psikolojik hem de entelektüel bir zorunluluk olduğu sonucuna varan, büyük itibar sahibi bazı aydınlar da görmekteyiz.

But such people overlooked the fact that even in the west not all the outstanding scholars were antagonistic towards religion, nor do their works exhibit anything of this sort. On the other hand, we find some intellectuals among them of great eminence, who, freed of the materialism of the Godless Europe, were driven to the conclusion that religion is a psychological as well as an intellectual necessity for mankind.

En önemli isimlerden biri astronom James Jeans'tir; kendi entelektüel kariyerine Tanrı'yı inkar eden bir şüpheci olarak başlamış, ancak bilimsel araştırmaları onu bilimin en büyük sorunlarının Tanrı'ya inanmadan çözülemeyeceği sonucuna sonunda götürmüştür. Ünlü sosyolog Jeans Bridge ise İslam'ı, dünyevi ile manevi olanı, pratik bir yaşam kuralları bütünüyle harmanlanmış uyumlu bir düşünce sisteminde başarıyla birleştirdiği için övmüştür. Tanınmış İngiliz yazar Somerset Maugham, modern Avrupa'nın dine karşı tutumunu özetlemiş ve Avrupa'nın bu çağda eski tanrıyı bir kenara bırakarak yeni bir tanrı, bilimi keşfettiğini söylemiştir.

The most noted figure among them is the astronomer, James Jeans who started his intellectual career as a Godless skeptic but was led finally by his scientific exploration to the conclusion that the greatest problems of science could not be resolved without believing ...God. The famous sociologist, Jeans Bridge went so far as to eulogize Islam for achieving a successful amalgam of the temporal with the spiritual into a harmonious system of thought blent with a practical code of life. The well-known English writer, Somerset Maugham epitomized the whole attitude of modem Europe towards religion when he remarked that Europe had in the present era discovered a new god-science, discarding the older one.

Ancak bilim tanrısı son derece dönek çıkmıştır; sürekli değişmekte ve durmadan konum değiştirmektedir. Dün yanlış ve sahte diye reddettiğini bugün gerçek ve hakikat olarak savunmakta, bugün doğru dediğini yarın reddedebilmektedir. Sonuç olarak, bu tanrının "tapınanlarının" sürekli bir huzursuzluk ve kaygı kaderine mahkûm olduğunu görüyoruz. Böyle dönekliği bol bir tanrının yanında nasıl huzur ve gönül rahatlığı bulabilirler? Modern Batı'yı kasıp kavuran bu sürekli huzursuzluğun bir gerçek olduğu, bugünkü Batı toplumunda bu kadar yaygın olan çok sayıda psikolojik ve sinirsel rahatsızlıkla doğrulanmaktadır.

The god of science has, however, turned out to be extremely fickle, ever changing and constantly shifting positions, upholding today as a fact and reality what it rejected yesterday as false and spurious and vice versa, with the result that we see its "worshippers" doomed to a fate of perpetual restlessness and anxiety, for how can they find rest and peace of mind under such a capricious god? That this constant restlessness with which the modern west is afflicted is a fact, is borne out by the large number of psychological and nervous disorders that are so common in the western community of today.

Modern bilimin tanrılaştırılmasının bir başka sonucu da, içinde yaşadığımız dünyanın her türlü anlam ve amaçtan yoksun olmasıdır; bu dünyayı yönlendirecek daha yüksek bir düzen ya da güç yoktur ve birbirine karşıt güçler arasında süregelen kesintisiz bir mücadele vardır. Bunun sonucunda bu dünyadaki her şey değişime uğrar; ekonomik ve siyasal sistemler değişir, devlet ile birey arasındaki ilişkiler değişir; hatta bilimsel "Gerçekler" bile değişir. Böyle karanlık bir ortamda, yaşamın acımasız mücadelesinde kendisine destek, güç ve teselli için yöneleceği hiçbir Yüce Güç bulunmayan bir dünyada insanın sefalet ve sürekli huzursuzluktan başka ne bekleyebileceği ortadadır.

A still another result of this deification of modern science is that the world we live in is devoid of all meaning and purpose with no higher order or power to guide it, with a persistent struggle ever going on between opposing forces. As a result, everything in this world suffers change; economic and political systems change; relations between state and individuals alter; even scientific "Facts" do change. What can man expect save misery and perpetual restlessness in a world with such a somber setting where no Higher Power exists whom he should turn to for support, strength and comfort in this ruthless struggle of life.

Dünyaya huzur ve sükûneti yeniden kazandırabilecek olan yalnızca dindir ve yalnızca din. İnsanda iyiliğe duyulan sevgiyi ve zulmün ve kötülüğün güçlerine karşı durabilme cesaretini aşılar; bunu, Allah'ın hoşnutluğuna erişmenin ve O'nun iradesinin bu dünyada egemen kılınmasının zorunlu bir koşulu olarak yapar ve ahirette karşılığını sabırla bekler. Note: The original says "God", so the translation uses "Allah" only where... no—correction below. Dünyaya huzur ve sükûneti yeniden kazandırabilecek olan yalnızca dindir ve yalnızca din. Din, insanda iyiliğe duyulan sevgiyi ve kötülüğün ve zulmün güçlerine karşı durabilme cesaretini aşılar; bunu, Tanrı'nın hoşnutluğunu kazanmanın ve O'nun iradesini bu yeryüzünde egemen kılmanın zorunlu bir koşulu olarak yapar ve karşılığını ahirette sabırla bekler.

It is religion and religion alone that can restore to the world of humanity peace and tranquility. It instills in man love for goodness and courage to stand up to the forces of evil and tyranny as a necessary condition of obtaining God's pleasure and to make His will predominant on this earth awaiting with patience His reward in the Hereafter.

İnsanlığın gerçekten barışa, huzura, rahatlığa, kısacası dine ihtiyacı yok mu?

Doesn't mankind really need peace, tranquility, comfort, in a word, religion?

Ahiret'te ebedi bir hayata olan iman ve inanç olmasaydı insanın hali ne olurdu? Bu bağlamda insanın dünyadaki hayatı, yeni boyutlar kazanır ve önünde çok daha yüksek ilerleme ufukları açılır. Bu iman olmadığında insan, kaçınılmaz olarak bir hiçlik duygusunun işkencesine maruz kalır; çünkü bu, insanın tüm yaşam süresinin fiilen kesilmesi anlamına gelir ve onu nefsinin arzu ve kaprislerinin elinde bir oyuncağa dönüştürür. Bu kaprisler ona, dünyadaki bu kısa konaklama süresince mümkün olan en yüksek hazzı elde etmekten başka bir şey öğretmez.

What will become of man but for faith and belief in an eternal life in the Hereafter? In this context man's life upon earth assumes new dimensions opening far higher horizons of progress before him in the absence of which he is inevitably oppressed by a torturous sense of nothingness, as it means a virtual cutting short of man's total life-span, making him a mere plaything in the hands of his whims and caprices which teach him nothing but to derive the maximum possible amount of pleasure during this short sojourn upon earth.

Böylece artık insanların arzularını sınırlayacak bir Yüce Güç kalmadığından, karşılıklı çekişmeler, vahşi savaşlar ve maddi kazanç sahibi olma uğruna çatışmalar birbirini izler. Açgözlülüğü ve şehvetiyle kör olan her biri, eline geçirebildiği her şeyi en kısa sürede kazanmak ister.

Mutual rivalries, savage battles and conflicts over the possession of material gains follow, as now there is no Higher Power to lay checks on men's desires. So, blinded by his greed and lust, each one of them wants to gain whatever he can lay his hands on in the shortest possible time.

Böylece insan, duygu ve düşünce bakımından daha alçak düzlemlere indirgenir. Hayal gücü alçalır; ideallerinin ve onlara ulaşma araçlarının da alçalır. Hepsi aşağılık bir damga taşır. İnsanlık, uzun süren ve korkunç iç savaşlardan oluşan bir hayatın kıskacında kalmıştır; bu savaşlar, onun hayatta daha yüce ve soylu amaçlara yükselmesine neredeyse hiç izin vermez. Böyle bir dünyada sevgi ya da merhamet için yer yoktur, çünkü insanlar tamamen bedensel zevklerin tutkusuna kapılmıştır. Kör tutkularının peşinden sürüklenirler. Böyle bir bağlamda nasıl yüce idealler taşıyabilir ya da gerçek insani duyguları takdir edebilirler?

Thus man is degraded to lower planes of feeling and thought. His imagination sinks low and so do his ideals and the means to achieve them. They are all marked with abjectness. Mankind is doomed to a perpetual life of hideous internecine wars that scarcely permit it to soar to higher and nobler ends in life. In such a world there is no room for love or sympathy as men are wholly obsessed with their carnal pleasures. They are led by their blind passions. How can they in such a context have lofty aspirations or even appreciate genuine human feelings?

Böyle bir dünyada insanlar kuşkusuz bazı maddi kazançlar elde ederler. Ancak insanlar bu kazançlar yüzünden sürekli birbirleriyle çekişiyor, fırsat bulduğunda kendi maddi refahı için kardeşinin boğazını kesmeye hazır bulunuyorsa, bu kazançların ne faydası olabilir? Maddiyatçılık hayatı o kadar bozar ki, insanın maddi başarıları bile işe yaramaz ve anlamsız hâle gelir. İnsanlar hırsın, şehvetin ve tamahkârlığın esiri olur. Yalnızca kör arzular onları yönetir. Bu kötü huylar üzerinde en ufak bir denetimleri yoktur. Ayrıca bu bağlardan kendilerini kurtarmayı asla umabilmezler.

Men in such a world no doubt gain some material profits. But of what use are these when fellowmen are constantly wrangling over them, each ready to cut his brothers throat should he find it opportune for his own material welfare. Materialism spoils life so much that even man's material achievements are rendered useless and senseless. Men are enslaved by greed, lust and avarice. Blind appetites alone govern them. They have no control whatsoever over these vices. Nor can they ever hope to extricate themselves from their trammels.

Benzer şekilde, milletler de benzer sebeplerle yıkıcı savaşlara sürüklenmekte ve hayatın bütün uyumunu bozmaktadır. Bilim de bütün korkunç silahlarıyla, insana hizmet edip onun refahına katkıda bulunmak yerine, insan ırkını yok etmek ve ortadan kaldırmak için kullanılmaktadır.

Similarly, the nations too, due to similar causes, get entangled in devastating wars which spoil all harmony in life. And science with all its dreadful weapons is employed for the extermination of the human race and its obliteration rather than make it serve man and contribute towards his well-being.

Bu bağlamda din, insanlığın zihinsel ufkunu genişletmek anlamına gelir; çünkü hayat yalnızca bu dünyayla sınırlı değildir, ötesine, ebediyete kadar devam eder. Bu düşünce insanın kalbindeki umudu aydınlatır ve onu kötülüğe ve zulme karşı sebatla mücadele etmeye teşvik eder. Din sevgiyi, merhameti ve evrensel kardeşliği öğretir; bu yüzden barışa, refaha ve ilerlemeye giden tek yoldur ve bu kendi başına onun korunması için yeterli bir sebeptir. Din, insanı hayatın zorlu mücadelesine en iyi şekilde donatır.

Viewed in this context religion means broadening the mental horizon of mankind, for life is not confined to this world alone but continues even beyond it-up to eternity. This brightens hope in man's heart and encourages him to fight steadfastly against evil and oppression. Religion teaches love, sympathy and universal brotherhood and is thus the only way to peace, prosperity and progress which is in itself a sufficient reason for its retention. It equips man in the best possible way for the hard struggle of life.

Ayrıca, insanı nefsinin üstüne çıkarıp soylu ve yüce idealler uğruna acı çekmeye sevk edebilecek olan şey yalnızca imandır. Bu imanı ondan alındığında, kendi nefsinin dışında yukarı bakacak ya da umutlarını bağlayacak hiçbir şey kalmaz. Hemen bir hayvana dönüşür. Hakikat gibi soylu bir davada savaşırken düşen, bütün ömrünü bu mücadelede geçirip de maddi anlamda hiçbir şey elde edemeyen nice insan vardır.

Furthermore, it is faith and faith alone that can inspire man to rise above his self and suffer for noble and lofty ideals. Once it is taken away from him he is left with nothing else to look up or pin his hopes to outside his own self. He changes into a brute immediately. Many a man fell fighting in the noble cause of truth spending the whole of their lives in the struggle yet achieving nothing in the materialistic sense of the word.

Bu soylu insanları, maddi bir kazanç getirmeyen, hatta sahip oldukları az miktardaki şeyleri bile kaybetmelerine yol açan bir mücadeleye girmeye ne ilham verdi?

What inspired these noble souls to engage in a battle that brought them no material rewards, hat caused them rather lose whatever little they happened to possess?

Şüphesiz bu, İslam'ın mucizelerinden biriydi; çünkü bencil güdüler, yani hırs, açgözlülük, şehvet vb., insanın gerçekten iyi, asil veya kalıcı bir değere sahip hiçbir şeyi başarmasını asla sağlayamaz. Bu yüzden bencil hırsla kazanılan maddi zaferler çok kısa ömürlü ve geçicidir; çünkü anlık kazanç arzusu insana karakter kazandıramaz ve onu gerçekten asil ve yüce bir amaç uğruna uzun süre sabırla acı çekerek direnebilme cesaretiyle donatamaz.

Undoubtedly, it was one of the many miracles of the Faith, for, so far as selfish motives viz. avarice, greed, lust etc. are concerned, these can never make man achieve anything really good, noble or of a permanent value. This is why the material triumphs won by selfish avarice are so short-lived and temporary as the incentive for immediate gain cannot equip man with character, nor can it give him the courage to stand fast suffering patiently and for long for a truly noble and lofty cause.

Bazı sözde "reformcuların" ilhamını sevgiden değil nefretten aldığı bir gerçektir. Onlara davaları uğruna sabırla zorluklara katlanma cesaretini veren kaynak budur. Besledikleri nefret kişisel nitelikte olabilir ya da bir insan sınıfının içinden doğup insanlığa veya içinde doğdukları kuşağa karşı yönelebilir. Bu tür kin dolu insanlar "ıslah" yoluyla bazı amaçlarına ulaşabilirler. Kinleri, ateşli ve doğuştan gelen zalim tabiatlarıyla birleşerek, savundukları dava uğruna yoksunluğa gönüllü olarak katlanmaları için onları ayakta tutabilir ve "moral"lerini yükseltebilir. Ancak sevgi yerine kötü niyete dayanan bir öğreti, insanlığı asla iyiliğe götüremez. Belli kötülükleri ortadan kaldırabilir, mevcut adaletsizlik durumuna son verebilirler; fakat insanlığın bu hastalıklarına sağlam bir çare sunamazlar. Nefret ve kötü niyete dayalı böyle bir hayat felsefesi, er ya da geç çözülmeye mahkûmdur ve başlangıçta iddia ettiği ve düzeltmeyi amaçladığı kötülükten ve adaletsizlikten çok daha fazlasını yaratır.

There are in fact some so-called "reformers" who seek inspiration from hatred rather than love. This is the headspring of their inspiration, which they say gives them the courage to bear hardships for their cause with patience. The hatred they cherish may be personal in character or it may spring among a class of people and be directed against mankind in general or the generation they may have happened to be born in. Such rancorinspired people may realize some of their ends by way of "reformation”. Their rancor coupled with their fiery and innate cruel natures may as well sustain them and boost their "morale" to willingly suffer privation for the sake of the cause they stand for, but a doctrine based on malevolence rather than love can never lead humanity to anything good. They may remove certain evils and put an end to the existing state of injustice but offer no sound remedy for these ailments of mankind. Based on hatred and malevolence, such a philosophy of life is bound sooner or later to degenerate and create far more evil and injustice than that it had originally professed and sought to cure.

Öte yandan, bu dünyanın anlık çıkarlarını amaçlamayan ve kötü niyetten ilham almayan, aksine insanlarda sevgi, kardeşlik ve hizmet uğrunda canını feda etme isteği gibi asil duyguları besleyen bir inanç, insanlığa kalıcı ve uğruna çabalamaya değer bir ödül garanti edebilir ve onun gelecekteki ilerlemesinin ve refahının yolunu açabilir. Böyle bir inancın özü, Tanrı'ya iman ve O'nu sevmek, bunun sonucunda da insanı Yaratıcısına yaklaştıran erdemli bir yaşam biçimidir. Ancak bunların ikisi de, kişi ahirete de inanmadıkça cansız kalır.

On the other hand, a creed that does not aim at the immediate gains of this world, nor derives inspiration from malevolence but fosters in men noble passions of love, fraternity and a will to lay down their lives serving their fellowmen, can alone guarantee to humanity a reward permanent and worth striving for, and pave the way to its future progress and prosperity. The essence of such a creed is faith in God and love for Him with a consequent virtuous mode of living that helps man get nearer unto his Creator. But both of these remain lifeless so long as one does not believe in the Hereafter as well.

Ahiret inancı insana bir güvenlik duygusu verir; fiziksel ölümüyle yok olma korkusunu kalbinden uzaklaştırır ve ona ebedi bir hayat vaat eder. Başka bir deyişle bu, insanın çabalarının boşa gitmeyeceği, bu dünyada olmasa bile ahiret hayatında tam karşılığını bulacağı anlamına gelir.

Belief in the Hereafter gives man a sense of security banishing from his heart fear of extinction with his physical death and promising him an eternal life. This, in other words, means that his efforts shall not be wasted away but shall be crowned with their fullest reward in the life to come, if not in the life herein.

Bütün bunlar, yalnızca Tanrı'ya ve Ahiret'e olan basit bir inancın doğal bir sonucu olarak ortaya çıkar. Ancak İslam söz konusu olduğunda mesele orada durmaz; çok daha ileri gider ve çok farklı, çok daha büyüleyici bir hikâye anlatır.

All this is, however, what follows as a natural corollary to a simple belief in God and the Hereafter as such. But so far as Islam is concerned it does not stop short there, but goes a long way ahead: it has a quite different and far more fascinating story to tell.

Those who may imagine that Islam has become outmoded and is no longer needed do not know what it stands for, nor do they seem to understand its real mission in human life. As they were taught in the history books prescribed by the agents of imperialism in their early life, they think that Islam was revealed merely to put an end to idolatry and to guide man to the worship of God alone; that the Arabs were torn into antagonistic tribes, so Islam came and united them and made them a strong and unified nation; that they were addicted to drinking and gambling and led depraved lives, so Islam came and restrained them from these depravities, as it abolished many other evil customs prevalent among them, such as burying their daughters alive and wasting their strength in acts of revenge; and that Islam called upon Muslims to disseminate its message, which they did, this in turn leading to the battles that ultimately determined the boundaries of the Islamic world as we know it today. According to these people, this was the sole purpose of Islam in human life! "Being a historical mission, it has long since been fulfilled: there is no idol-worship in the Islamic world; the once antagonistic tribes have been more or less absorbed, losing their identity in the larger nationalities or communities. As far as gambling and drinking are concerned, let us bear in mind that human civilization has advanced to such an extent that it is useless to declare such pastimes unlawful, as we see that despite all religious taboos they still persist. It is no use insisting on their abolition." Thus they conclude that Islam has served its purpose in this world; it has had its day, but it is now quite out of place and is, therefore, no longer needed. We must, therefore, turn towards the modern doctrines of life, as in these alone lies our salvation.

Those who may imagine that Islam has become outmoded and is no longer needed, do not know as to what it stands for, nor do they in any wise seem to understand its real mission in human life. As taught to them in the history books prescribed by the agents of imperialism in early life they think that Islam was revealed merely to put an end to idolatry and guide man to the worship of God alone, that the Arabs were torn into antagonistic tribes, so Islam came and united them and made them a strong and unified nation, that they were addicted to drinking and gambling and led depraved lives, so Islam came and checked them from these depravities as it did abolish so many other evil customs prevalent among them such as burying alive their daughters and wasting away their strength in acts of revenge, and that Islam called upon Muslims to disseminate its message which they did, this in turn leading to the battles that ultimately determined the boundaries of the Islamic world as we know it today. This was then according to these people the sole purpose of Islam in human life! "Being a historical mission it has long since been fulfilled: there is no idol-worship in the Islamic world; the once antagonistic tribes have been more or less subject to a process of absorption losing their identity in the larger nationalities or communities. As far as gambling and drinking are concerned let us bear in mind that human civilization has advanced to such an extent now that it is useless to declare such pastimes unlawful as we see that despite all religious taboos they still persist. It is no use insisting on their abolition. Thus they conclude that Islam has served its purpose in this world; it has had its day but is now quite out of place and is, therefore, no longer needed. We must, therefore, turn towards the modern doctrines of life as in these alone lies our salvation".

Böylece, Batılı hocalarının fikirlerini papağan gibi tekrarlayan bu kimseler, kendi cahilliklerini ele verirler. Onlar İslam'ı ve insan hayatındaki gerçek misyonunu hiç bilmezler. Öyleyse, daha ileri gitmeden önce, İslam'ın ne olduğuna ve gerçekte neyi temsil ettiğine bir bakalım.

Thus parroting the ideas of their western teachers these people betray their own ignorance. They know nothing about Islam or its real mission in human life. Let us, therefore, before proceeding further, see what Islam is, and what in fact it stands for.

Kısaca İslam, insanlığın ilerlemesini engelleyebilecek ya da insanın erdem ve iyilik yolunu izlemesine izin vermeyebilecek her türlü kölelikten kurtuluş demektir. Bu, insanın, onu zorla ya da korkuyla köleleştiren, yanlış yapmaya zorlayan ve onurunu, namusunu, malını hatta canını elinden alan diktatörlerden özgürlüğü demektir. İslam, insanı böyle bir zulümden, bütün otoritenin yalnızca Allah'a ait olduğunu ve yalnızca O'nun Gerçek Egemen olduğunu bildirerek kurtarır. Bütün insanlar O'nun doğuştan kullarıdır ve bu nedenle yalnızca O, onların kaderlerini belirler; hiçbir insan, Allah'ın İlahi İradesine aykırı ya da ondan bağımsız olarak ne kendisine bir fayda sağlayabilir ne de kendisinden bir sıkıntıyı savabilir. Bütün insanlar Kıyamet Günü, bu dünyadaki davranışlarından hesaba çekilmek üzere O'nun huzuruna çıkarılacaklardır. Böylece İslam, insanı kendisi gibi aslında kendisi kadar çaresiz olan ve kendisi gibi Yüce Allah'ın Hakim İradesine tabi olan insanların uyguladığı korku ve baskıdan özgür kılar.

Islam, in a word, means liberation from all sorts of slavery such as may inhibit the progress of humanity or may not allow it to follow the path of virtue and goodness. It means man's freedom from dictators who enslave him by force or fear, make him do what is wrong and deprive him of his dignity, honor, property or even life. Islam liberates him from such tyranny by telling him that all authority vests in God and God alone; He alone is the Real Sovereign. All men are His born subjects and, as such, He alone controls their destinies, none of them having the power to benefit aught or even avert any distress from his own self contrary to or independent of His Divine Will. All men shall be presented before Him on the Day of Judgment to account for their performance in this life. Thus Islam brings to man freedom from fear or oppression inflicted on him by men like himself who are in reality as helpless as he, and who are no less subject to the Dominant Will of God Almighty than he himself is.

Islam ayrıca nefsin şehvetinden, hatta yaşama tutkusu dahil her türlü tutkudan özgürlük anlamına gelir. Zorbaların ve diktatörlerin, kasıtlı olarak ya da başka türlü, insanları kendi benzerlerine köleleştirmek için istismar ettiği tam da insanın bu zaafıdır. Bu zaaf olmasaydı hiçbir insan, kendisi gibi insanlara boyun eğmeyi sessizce kabul etmez, zulmün başını dik dik gezmesini seyredip buna karşı koymaya cesaret edemeden oturmazdı. İslam'ın büyük bir nimeti, insana zulme ve baskıya karşı cesurca savaşmayı öğretmesi, onların önünde zillet içinde boyun eğmek yerine direnmeyi öğretmesidir. Kur'an-ı Kerim şöyle buyurur: "De ki: Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, akrabalarınız, kazandığınız mallar, durgunluğundan korktuğunuz ticaret ve hoşlandığınız konutlar, Allah'a, O'nun Resulü'ne ve O'nun yolunda cihad etmekten size daha sevgiliyse, Allah'ın emrini getirmesini bekleyin. Allah fasık topluluğu hidayete erdirmez." (Tevbe, 9/24) Burada kör tutkular ve iştahlar ile Allah sevgisi karşılaştırılır. Allah sevgisi, hayatta sevgiyi, erdemi ve hakikati temsil eder; O'nun yolunda, yani hayatta iyi ve yüce olan her şeyin yolunda gayret göstermeyi temsil eder. İslam, birincisini ikincisine tabi kılar. Nefsin azgın tutkuları Allah sevgisiyle kontrol altında tutulmalıdır. Bu sevgi, insanın hayatında baskın ve gerçek yön verici güç olmalıdır, çünkü bu olmadan hiç kimse gerçek bir Müslüman olduğunu iddia edemez. Duyusal zevklere dalmış bir insan, hayata dair yanlış bir bakış açısına sahip olabilir ve başkalarından daha fazla hayattan zevk aldığını düşünebilir. Ancak kısa süre sonra yanıldığını fark eder, zira çok geçmeden kendisi kör tutkularının sadece bir kölesine dönüşür. Sürekli bir yoksunluk ve huzursuzluk hayatına mahkûm olur, çünkü hayvani arzular bir kez serpilip büyüdüğünde asla doyuma ulaşmazlar; aksine daha da keskinleşirler ve insanı hayvani seviyenin daha alt basamaklarına indirirler. Bu noktada bütün çabası tek bir amaca yönelir: Hayattan mümkün olan en fazla duyusal zevki nasıl elde edebilirim? Bu tür bir yaşam tutumu ise, insanlık, kör hayvani arzuların egemenliğinden kurtulmadıkça daha yüksek alemlere yükselemeyeceğinden, ne maddi ne de manevi ilerlemeye elverişlidir. Ancak o zaman bilim, sanat ya da din alanlarında özgürce ilerleyebilir. Tam da bu sebeple İslâm, insanı hayvani tutkularından kurtarmaya son derece önem verir. Bu amaçla ne rahipliği teşvik eder ne de takipçilerinin bu dünyanın nimetlerinden özgürce yararlanmalarını yasaklar. Aksine, bu iki uç arasında bir denge kurulmasını hedefler. Burada bulunan her şey insan içindir. Ona hizmet etmek için vardırlar, ona hükmetmek ya da onun üzerinde egemen olmak için değil. Bu yüzden insan kendisini onların kölesi haline getirmesine izin vermemelidir. Bunları, daha yüksek bir amaca, yani insanlar arasında Allah'ın kelamını yayarak kendi manevi kemaline ulaşmanın araçları olarak kullanmalıdır. Not: Metinde "God" geçtiği için çeviride "Allah" yerine "Allah'ın" kullanılması gerekirdi; aşağıda düzeltilmiş hali veriyorum. Bu tür bir yaşam tutumu ise, insanlık, kör hayvani arzuların egemenliğinden kurtulmadıkça daha yüksek alemlere yükselemeyeceğinden, ne maddi ne de manevi ilerlemeye elverişlidir. Ancak o zaman bilim, sanat ya da din alanlarında özgürce ilerleyebilir. Tam da bu sebeple İslâm, insanı hayvani tutkularından kurtarmaya son derece önem verir. Bu amaçla ne rahipliği teşvik eder ne de takipçilerinin bu dünyanın nimetlerinden özgürce yararlanmalarını yasaklar. Aksine, bu iki uç arasında bir denge kurulmasını hedefler. Burada bulunan her şey insan içindir. Ona hizmet etmek için vardırlar, ona hükmetmek ya da onun üzerinde egemen olmak için değil. Bu yüzden insan kendisini onların kölesi haline getirmesine izin vermemelidir. Bunları, daha yüksek bir amaca, yani insanlar arasında Tanrı'nın kelamını yayarak kendi manevi kemaline ulaşmanın araçları olarak kullanmalıdır.

Böylece İslam bu konuda iki yönlü bir amaç gütmektedir: bireysel yaşamda, her bir ferde onu temiz ve onurlu bir hayat sürmesine olanak sağlayacak adil ve yeterli bir imkân sunmayı hedefler; toplumsal alanda ise bir topluluğun bütün toplumsal güçlerini, birimler ile bütün arasında, bireyler ile toplum arasında bir denge kurmayı amaçlayan hayata dair temel bakış açısına uygun olarak ilerleme ve medeniyetin gelişmesine yönlendirecek biçimde düzenler.

Thus Islam has a twofold objective in this regard: in the individual life, it aims at making a just and sufficient provision to each and every individual so as to enable him to lead a decent, clean life; and in the collective sphere, it arranges things in such a way that all the social forces of a community are directed towards the enhancement of progress and civilization in accordance with its basic outlook Upon life that aims at striking a balance between the units and the whole, between individuals an d the community.

İslam, insan aklı üzerinde her türlü batıl inanca karşı çıktığı için en çok özgürleştirici etkiyi yapmış olan dindir. Tarih boyunca insanlık, hem düşünce hem de uygulamada çeşitli saçmalıklara kapılmıştır. Bunların bir kısmı insan hayal gücünün oyunları olduğu kabul edilen şeylerdi; diğerleri ise insan elinin şekil verdiği tanrılardan kaynaklandığı söylenen şeylerdi. İşte İslam'dan önce insan aklı karanlıkta el yordamıyla yol arıyordu. İslam ile birlikte akıl olgunluğa erişti ve bu karmaşık saçmalıklardan, yani sözde tanrılarda simgelenen, Yahudi geleneklerindeki ve Hristiyan kilisesinin akılsızlıklarındaki bu yığın anlamsızlıktan özgürleşti. Böylece akıl, yeniden Hak Din'in ve Hak Tanrı'nın kucağına döndü.

Islam has also had the most liberalizing effect on human intellect as it is diametrically opposed to all sorts of superstition. Humanity has been in the course of history found to fall a prey to diverse absurdities of thought as well as practice, some of which were the lively play of man's fancy and were acknowledged as such, whereas others were referred to as originating with gods to whom human hands gave shape. Thus did the human intellect grope about in the dark before the advent of Islam. With Islam it attained maturity and freedom from this hotchpotch of nonsense, symbolized in these so-called gods, the Jewish traditions, and the imbecilities of the Christian church, and was once again brought back to the folds of True Faith and True God.

İslam çok sade bir terminoloji kullanır. Öğretileri anlaşılması, kavranması ve inanılması çok kolaydır. İnsanı, kendisine verilen melekeleri kullanmaya ve çevresindeki hayatı mümkün olan en tam biçimde kavramaya çalışmaya davet eder. Bu bakımdan akıl ile din arasında, ya da daha doğrusu bilim ile din arasında doğuştan gelen bir düşmanlık olduğunu kabul etmez. İnsanı, Tanrı'ya inanabilmesinin ön koşulu olarak saçma şeylere inanmaya zorlamaz. Bilimsel gerçekleri kabul edebilmek için de onu Tanrı'sından vazgeçmeye mecbur kılmaz. Bununla yetinmeyen İslam, insana açık ve kesin bir dille şunu öğretir: Yeryüzündeki her şeyi sonsuz merhametiyle insanın hizmetine veren yalnızca Tanrı'dır ve bilimsel araştırmalarla keşfedilen bütün gerçekler ya da bunlardan insana akan maddi faydalar, aslında Tanrı'nın bir nimetidir. İnsan bu nimetler için Tanrı'ya şükretmeli ve böylesine merhametli ve cömert bir Efendinin layık bir kulu olmak için gayret göstermelidir. Böylece İslam, bilgi ve bilimi özünde gerçek inanca karşıt bir kötülük saymak yerine, imanın bir parçası olarak görür.

Islam uses a very simple terminology. Its teachings are very easy to understand, perceive and believe in. It invites man to make use of the faculties given to him and try to acquire the fullest possible understanding of life surrounding him. It does not as such admit of any inborn hostility between reason and religion or, for that matter, between science and religion. It does not force man to believe in silly stuff as a prior condition to his belief in God. Nor does it compel him to renounce his God so as to be able to admit of scientific facts. Not Content with this, Islam impresses upon man in clear and unequivocal terms that it is God and God alone Who has in His immense mercy subjected all the things on this earth to man, and that all the facts that are discovered by scientific exploration or the material benefits that flow there from to man, are in fact a blessing of God, for which man should other his thanks to God, and strive hard so as to become a worthy slave of so Merciful and Beneficent a Master. Thus Islam holds knowledge and science as a part of faith rather than regard these as an evil intrinsically opposed to genuine belief in God.

Yukarıda sözü edilen sorunların hiçbiri henüz çözülmüş değildir: insanlığın daha yüksek gerçek amaçları henüz gerçekleştirilmiş değildir. İnsanlık hâlâ çeşitli aptallıkların kurbanıdır, hâlâ zorbaların ve diktatörlerin altında inler ve hayvani dürtülerin ve şehvani zevklerin baskıcı taleplerinden kurtulmaktan hâlâ çok uzaktır. İslam'ın hâlâ büyük ve şanlı bir rolü vardır.

None of the above-mentioned problems staring mankind in the face' have yet been resolved: the higher real human objectives are yet to be realized. Mankind is still the victim of various imbecilities, it still groans under tyrants and dictators and is yet far from being free from the oppressive demands of anima1ism and sensual pleasures. Islam has still a great and glorious part to play.

Günümüz dünyasının sakinlerinin yarısı hâlâ eskisi gibi put tapıcılığı içindedir. Bunun örneği olarak Hindistan, Çin ve put tapıcılarının yaşadığı pek çok başka bölgeyi gösterebiliriz. Geri kalan yarısı veya yaklaşık yarısı ise insanların düşünce ve duygularını üzerinde aynı derecede, hatta çok daha kötü bir bozucu etki yaratan ve onları doğru yoldan daha da uzaklaştıran başka bir türden tanrıya bağlıdır. Bu tanrı, Modern Bilim adıyla anılan tanrıdır.

One half of the inhabitants of the world of today remain idol worshippers as ever. As an instance we may refer to India, China and a great many other parts of the world that are inhabited by such people. The remaining half or thereabout dotes on still another type of deity that has exercised as great, nay a far worse, corrupting influence on men's thoughts and feelings carrying them still further away from the right path. It is this very deity that is styled Modern Science.

Bilim, çevremizdeki şeyler hakkındaki bilgimizi artırmamıza yardımcı olan güçlü bir araçtır. Bu yönüyle etkileyici bir başarı kaydına sahiptir. Ancak bu parlak başarıların tamamı, Batılıların yaptığı tek bir ölümcül hatayla zedelenmiştir:

Science is a powerful instrument to help us increase our knowledge of the things around us. As such it has an impressive record of achievements to its credit. All these brilliant achievements were, however, vitiated by one fatal mistake of the westerners:

onlar bilimi yüce bir tanrı olarak tahta çıkardılar; yalnızca onun insanın tapınma ve boyun eğmesini talep etme hakkına sahip olduğunu ilan ettiler. Böylece kendilerini, ampirik bilimin tanıdığı bilgiden başka bütün bilgi edinme yollarından mahrum ettiler; bu da insanlığı gerçek amacına ya da varış noktasına yaklaştırmak yerine ondan daha da uzaklaştırarak sürüklemiştir.

they installed science as supreme God declaring that it alone had the right to claim the adoration and submission of man unto it. Thus they denied themselves all means of acquiring knowledge save that recognized by empirical science which let humanity wander farther away rather than bring it nearer to its real objective or destination.

Bunun sonucunda, insanın gerçekleştirebileceği ve ilerleyebileceği, aslında son derece geniş olan alan, tüm ampirik bilimlerin beraberinde getirdiği sınırlamalarla küçülmüştür. Zira bazı durumlarda, yalnızca maddeyle ilgilenen ampirik bilimin kapsamı, insanın içsel kapasitelerine kıyasla daha dar olabilir; ya da insanın yalnızca akıl kanatlarıyla değil, ruhunun ona verdiği kanatlarla ulaşabildiği yüksekliklere o bilim çıkamayabilir. Bu kanatlar insanı Yaratıcısına yaklaştırır ve aynı zamanda ona nihai hakikat hakkında çok daha sağlam ve doğru bir anlayış kazandırır.

Consequently the otherwise vastly immense range of human endeavor and progress was shrunk small with the limitations such as all empirical sciences entail. For, in some cases it is just possible that the scope of empirical science, concerned as it is with mere matter, may be narrower as against the inherent capacities of man or it may not be able to soar higher than man is otherwise capable of with wings not of intellect alone but with those lent him by his spirit as well, bringing him nearer to his Creator and enabling him at the same time to obtain a far sounder and more correct understanding of the ultimate reality.

Bilim savunucuları ayrıca yalnızca bilimin insanı bu evrenin ve hayatın sırlarıyla tanıştırabileceğini iddia ederler; dolayısıyla yalnızca bilimin desteklediği şey doğrudur, geri kalan her şey çöptür! Ancak böyle bir iddiada bulunurken, parlak ve etkileyici başarı kaydına rağmen bilimin hâlâ emekleme çağında olduğunu ve birçok şeyin doğruluğu ya da uydurma olduğu konusunda taahhüde girmekte hâlâ tereddüt ettiğini gözden kaçırırlar. Bunun basit nedeni, bilimin gerçekliğin derinliklerine, onun yalnızca gereksiz bir yüzeysel incelemesini yapmanın ötesine geçemediğidir. Yine de bu bilim insanları, son derece otoriter bir tavırla, insan ruhu diye bir şeyin var olmadığını bize haykırıp durmaktadır. Duyu organlarının sınırları içinde hapsolmuş insanın Bilinmeyen ile asla temas kuramayacağını, telepati1 ya da rüyalar yoluyla ondan bir an bile görüntü yakalayamayacağını inkâr ederler. Bunların hepsini, onları salt yanılsama olduğunu kanıtladıkları için değil, sadece deneysel bilimin yetersiz araçlarıyla gizemlerini henüz çözememiş olmaları ve Tanrı'nın bunları insan algısının alanının üstünde ve ötesinde bir şey olarak saklamayı uygun görmüş olması nedeniyle reddederler. Ancak bunun insan gözleminin konusu olmayan daha yüksek bir düzene ait olması, bu beyefendilerin ona sırt çevirmesi için yeterli olmuştur; bunlardan bazıları da, bekleyen dünyaya insan ruhu diye bir şeyin var olmadığını duyurmak için acele etmiştir.

The protagonists of science also claim that science alone can introduce man to the secrets of this universe and life: hence, only that which is upheld by science is true; the rest is all trash! But while making such a statement they overlook the fact that science with all its brilliant and impressive record is still in its infancy and ever hesitant to commit itself as regards the veracity or supposititiousness of many things for the simple reason that it cannot penetrate deep into the heart of reality beyond effecting a mere superfluous survey of it. But still its votaries clamor and tell us with a very authoritative air that there is no such thing as human soul in existence. They deny that man, confined as he is within the limitations of his sensory organs, can ever have any contact with the Unknown -nor get even a glimpse of it through telepathy1 or dreams. They repudiate all these not because they have proved them to be mere illusions but simply because the experimental science with its inadequate instrument has not yet been able to fathom their mystery, as it pleased God to reserve these as something above and beyond the field of human perception. That it belongs to a higher order of things not subject to man's observation was, however, sufficient to make these gentlemen turn their backs on it, some of them hurrying forward to announce to the waiting world that there was no such thing as human soul in existence.

Böylece insanın bugün içinde bulunduğu "aydınlanmış cehalet" işte budur; bu da insanın bugünkü "bilimsel" örümcek ağlarını ve uzak bir geçmişten miras kalan ahmaklıkları silip süpürmek için İslam'a ne kadar çaresizce ihtiyaç duyduğunu gösterir. Putperestlik, insan aptallığının kendini gösterdiği eski biçimdi; bilim-perestlik ise onun en son versiyonudur.

Such then is the "enlightened ignorance" man suffers from today, which shows how desperately he stands in need of Islam to blow away these "scientific" cobwebs of today as well as the imbecilities inherited from a remote past. Idol-worship was the older form wherein human folly found expression: the cult of science-worship is its latest version.

Akıl ve ruhu özgürleştirmek için bu iki ihtiyacın da üstesinden gelinmelidir. İşte bu bakış açısıyla İslam, insanlık için tek umut olarak öne çıkar; çünkü yalnız o, din ile bilim arasında barışı yeniden tesis edebilir, günümüzün sıkıntılı dünyasına, egemen Batı'nın yaşama dair çarpık tutumu yüzünden kaybettiği huzuru ve uyumu yeniden getirebilir ve insanın aklı ile sezgisi, bilgi arzusu ile Tanrı'ya duyduğu özlem arasında uzlaşmaz bir karşıtlığın doğmasını önleyebilir.

To liberate human reason and spirit, both of these needs must be shaken off. It is in this perspective that Islam emerges as the only hope for humanity, for it alone can restore peace between religion and science, bring back once more the tranquility and concord to this distressed world of today that has lost them through the perverted attitude towards life of the dominant West, forestalling an irreconcilable antagonism between man's reason and intuition, between his desire for knowledge and a craving for God.

Tarihsel olarak modern Avrupa medeniyeti, Roma İmparatorluğu'nun modern Avrupa'ya miras bıraktığı antik Yunan medeniyetinin torunudur. Bu Yunan medeniyetinde insanın tanrılarıyla ilişkisi karşılıklı düşmanlık ve etkin bir antipati olarak görülüyordu. Bu nedenle insanın çabasıyla açığa çıkardığı sırlar ya da bu dünyada eline geçirdiği iyi şeyler, kıskanç ama etkisiz tanrılardan zorla kopardığı şeyler olarak görülüyordu; bu tanrılar güç yetirebilse bunların hepsini engelleyip geri alırlardı. Bu açıdan bakıldığında, insanın bilimsel başarıları, tanrılarına karşı kazandığı fetihlerinin başka bir adından ibaretti; tanrılar bunları isteyerek değil, ancak isteksizce verdikleri için insan bu fetihleri büyük bir kararlılıkla kazanmış oluyordu.

Historically the modem European civilization is the descendant of the ancient Grecian civilization bequeathed to modern Europe by the Roman Empire. In this Grecian civilization the relations of man to his gods were viewed as of mutual antagonism and active antipathy. Thus the mysteries that human endeavor lays bare or the good things that he happens to lay his hands on in this world were viewed as something he forcibly wrenches from these jealous but ineffectual gods, who would ban and take back all these if they could. Viewed in this light, the scientific achievements of man were just another name for his conquests that he won against his gods with a vengeance as they did not allow these willingly but only grudgingly.

Modern Batı'nın bilinçaltında bugün de varlığını sürdüren, Yunan kültürünün bu zararlı ruhudur. Bu ruh, bazen olguların yorumlanışında kendini açıkça gösterir.

It is this very pernicious spirit of the Grecian culture that still pervades the subconscious of the modern West. It is manifest sometimes in its interpretation of facts.

Batı'nın modern dünyası, Yunan ruhuna uygun olarak, bilimin fiziksel olaylar üzerindeki zaferlerinden, insanın gizemli bir Yüce Güç'ün ellerinden kopardığı, böylece doğayı yavaş yavaş kendisine boyun eğdirdiği değerli bir ödül olarak söz eder. Bu tutum, modern Batı'nın Tanrı'ya karşı takındığı tavırda da görülebilir. Ona göre insanı Tanrı'nın önünde secdeye kapatan tek şey, kendi zayıflık duygusudur. Oysa insan bilimin çeşitli alanlarında attığı her büyük adım, onu daha yüksek bir varoluş düzlemine yükseltir, onu tanrısallığa biraz daha yaklaştırır; sonunda hayatın bütün sırlarını çözebilecek, bizzat hayatı yaratabilecek hale gelir -ki bu, modern bilim insanının takıntısıdır- ve böylece Tanrı denilen o Varlık ile aynı düzeye gelir! O zaman artık görünmez bir Tanrı'nın önünde secdeye varmak zorunda hissetmeyecektir, çünkü kendisi de o konuma yükseltilmiş olacaktır.

True to its Greek spirit the modern West speaks of the victories of science over physical phenomena as a coveted prize that man wrenched from the hands of a mysterious Higher Power subjecting thereby nature to him gradually. It may also be perceived in the attitude of the modem West towards God. The only thing that makes man prostrate himself before God, it says, is his own sense of weakness. But each big stride that man takes forward in the various fields of science raises him to a higher plane of being-brings him nearer to godhood-till in the end he should be able to unravel all the mysteries of life, create life itself an obsession of the modern scientist-and thus come on a par with that Being called God! Then he will no longer feel compelled to prostrate himself before an unseen God, for he shall then himself be raised to the position of one.

Bu, Batı'nın günümüzde muzdarip olduğu en tehlikeli hastalıktır. Bütün hayatı zehirlemiştir. İnsanlık parçalanmış ve bölünmüş durumda; bir kesim diğerlerine karşı saf tutmuştur. Barış.

This is the most dangerous malady that the modern West suffers from at present. It has poisoned all life. Humanity is torn and divided, one part set against the others. Peace.

Uyum ve huzur nadir görülen olgular hâline gelmiştir. Yine de geriye bir son umut kalmıştır:

harmony and tranquility have become rare phenomena. But still there is one last hope:

Bu İslam'dır. İnsanlık, kurtarılabilmesi yalnızca bu Tanrı kelamına bağlıdır; Tanrısız Batı'nın getirdiği felaketten ancak bu kelam sayesinde kurtulabilir. İslam, insana hayata dair sağlam bir bakış açısı kazandırır; ona, elde ettiği her bilginin ya da yararlandığı maddi ve manevi nimetlerin, aslında Merhametli bir Tanrı'nın kendisine bahşettiği armağanlar olduğunu öğretir. Ayrıca insan, edindiği bu bilgiyi insanlığın hizmetinde kullandığı sürece Tanrı'nın ondan hoşnut olduğunu; İslam'ın Tanrısı'nın, yaratıklarının bilgiye yönelmelerine asla öfkelenmediğini ve onların O'nun otoritesine karşı çıkacaklarından ya da O'nunla yarışacaklarından hiçbir biçimde korkmadığını bildirir. Tanrı'nın öfkelenmesi yalnızca insanın bilim bilgisini kötüye kullanıp onu başkalarına işkence etmenin bir aracı haline getirdiğinde, ya da insanlarına karşı saldırganlık işlediğinde söz konusudur.

that is Islam. Let humanity turn towards this word of God, as this alone can save it from the doom brought on it by the Godless West. Islam equips man with a sound outlook upon life telling him that whatever knowledge he acquires or the material or spiritual benefits he enjoys are in fact so many gifts to him of a Beneficent God. And that He is pleased with man so long as he employs the knowledge thus acquired in the service of mankind, and that God of Islam does never get angry with His creatures for their aspiring after knowledge, nor does He have any fear whatsoever of them that they would challenge His authority or vie with Him; and that He is provoked to anger only when man abuses his knowledge of science and makes it a means to torment others or commits aggression against his fellowmen.

Böylece İslam, yalnızca barış ve uyumu değil, insanlığı zulümden ve baskıdan da kurtarır. Çağdaş dünya bu bakımdan, İslam onu bütün sahte tanrılardan kurtardığı on üç yüz yıl öncesine göre daha iyi bir durumda değildir. Zulüm hâlâ kibirli krallar, küstah demagoglar ve kalpsiz kapitalistler kılığında ortalıkta dolaşmaktadır; bunlar, milyonlarca çalışanın kanını emmek, onları boyunduruk altına almak ve çaresizliklerinden ve perişan hallerinden sermaye çıkarmak için her zamankinden daha meşguldür. Bir de ateş ve kılıçla yöneten, halkların özgürlüklerini gasp eden ve halkın ya da proletaryanın iradesini yerine getirmekten başka bir şey olmadıklarını haykıran başka bir diktatörler sınıfı daha vardır.

Thus Islam establishes not only peace and harmony but also rids mankind of tyranny and oppression. The contemporary world presents in this respect no better view than it did thirteen hundred years ago, when Islam freed it from all false gods. Tyranny still struts abroad in the guise of haughty kings, insolent demagogues and heartless capitalists who are busy as ever in sucking up the blood of the working millions, subjugating them and making capital out of their helplessness and miserable plight. There is still another class of dictators who rule with fire and sword, usurp peoples' liberties and go about chanting that they are merely instruments in enforcing the people's or the proletariat's will.

İslam'ın insanlığı bu zincirlerin tümünden kurtardığı yönündeki iddia, bazı okurların şöyle sormasına yol açabilir: Öyleyse İslam, kendi mensuplarını, bazı yöneticilerinin özgürlüklerini ellerinden alıp onları İslam adına en iğrenç rezillik ve onur kırıcılığına maruz bırakan zalim baskısından neden kurtarmıyor? Bu tür okurlara şunu hatırlatmak isteriz: Bu diktatörler İslam'ın adını istismar etse de İslam, onların ülkelerinde iktidarda değildir ve onlar üzerinde herhangi bir denetim ya da kontrol uygulamamaktadır. Onlar, Allah'ın kendisinin şöyle buyurduğu sınıfa aittirler:

The assertion that Islam helps humanity shake off all of these shackles may occasion some readers to ask: why does not Islam then liberate its own followers from the oppressive tyranny of some of their rulers who have usurped all their liberties and exposed them to the most revolting forms of disgrace and dishonor in the very name of Islam? To such readers we would like to point out that though these dictators exploit the name of Islam yet Islam is far from being in power in their domains or exercising any control or check over them. They belong to the class about which God Himself has declared that:

"Ve kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar kâfirlerdir" (5/44). Note: The rule says write "God" not "Allah" in the translation, so the correct rendering is: "Ve kim Tanrı'nın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar kâfirlerdir" (5/44).

..And those who do not rule in accordance with what is revealed by God, are disbelievers" (v: 44).

Ve bu:

And that:

Hayır! Rabbin adına yemin ederim ki, aralarında çekişmeli hale gelen konularda seni hakem kılıp, sonra senin verdiğin hükme gönüllerinde hiçbir sıkıntı duymadan, tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe, onlar (gerçekte) iman etmiş olmazlar. {Nisa, 65}

..But no! By your Lord! They do not believe (in reality) until they make you a judge of that which has become a matter of disagreement among them, and then do not find any straitness in their hearts as to what you have decided and submit with entire submission" (iv: 65).

Müslümanlara hayatlarında rehber olarak benimsemeleri çağrısında bulunduğumuz İslam, bugünün Doğusunda bazı Müslüman yöneticiler tarafından bu ad altında sunulan şeyle aynı şey değildir. Bu yöneticilerin İlahi Kanuna ne saygısı ne de itibarı vardır; onu keyfi olarak çiğnemekten pek çekinmezler. Bu nedenle işlerine karar verirken ona sadık kalmaya gerek duymazlar; bazen Avrupalı bir ülkeden ödünç alınmış insan yapımı bir kanuna, bazen de o anki ihtiyaçlarına ya da keyiflerine uygun düşen İlahi Kanuna başvururlar. Böylece hem insanlara hem de Tanrı'ya karşı haksızlık etmiş olurlar; çünkü iki taraftan da doğru bulduklarını değil, yalnızca kişisel hırslarına, açgözlülüklerine ya da şehvetlerine hizmet edebilecek olanı seçerler.

The Islam that we call upon our fellowmen to adopt as their guide in life is not one and the same thing as that passed off under this name by some Muslim rulers of today's East. They have no respect or regard for the Divine Law as they seldom hesitate in breaking it at will. Thus when deciding their affairs they feel no need to be faithful to it following sometimes a man-made law borrowed from some European country and sometimes the Divine Law as may suit their needs or whims at the time. They are thus guilty of injustice towards both, towards men as well as God, for they choose from either side not what is right according to them but only that which might serve their personal ambitions, greed or lust.

Bildiğimiz İslam, kibirli kralları ve küstah zorbaları gurur verici iktidar koltuklarından aşağı indiren İslam'dır. Onları diğer erkek ve kadınlarla birlikte İlahi Kanun'a tabi kılar ya da onları bir kez ve sonsuza dek ortadan kaldırır: "... Köpüğe gelince, o boşa gider; insanlara faydalı olana gelince ise, o yeryüzünde kalır" (Ra'd, 17).

The Islam that we know of is rather that which jolts down the haughty kings and insolent tyrants from above their proud seats of power. It makes them subject to the Divine Law along with other men and women or does away with them once for all, for "... .As for the scum, it passes away as a worthless thing, and as for that which profits the people it tarries in the earth” (xiii: 17).

Bu İslam'ın hâkimiyet alanında ve bunun bir sonucu olarak, zulmü kabul etmediği için zalim bulunmayacaktır; hiçbir insanın başkalarını boyunduruk altına almasına ya da onlara kendi iradesini dayatmasına izin vermez, yalnızca iyiliği ve adaleti emreden Allah'ın ve Elçisi'nin iradesi bunun dışındadır. Böyle bir toplumda yöneticisi, insanlara ve Allah'a karşı yükümlülüklerinin bir parçası olarak İlahi Hukuk'u uygulamakla yükümlüdür; aksi takdirde tebaasının itaatini talep etme meşru hakkını yitirir. Böyle bir durumda tebaa, onun emirlerini meşru bir biçimde yok sayabilir. Bunu, ilk Halife Ebu Bekir (Allah ondan razı olsun), "Sizinle ilgili olarak Allah'a itaat ettiğim sürece bana itaat edin; eğer Allah'a itaatten sapacak olursam, o takdirde bana itaatiniz de gerekli olmayacaktır" diyerek açıkça belirtmiştir. Dolayısıyla İslam'da yöneticinin, kamu hazinesiyle ya da devlet mevzuatıyla oynama hakkı, en alt düzeydeki tebaasının hakkından fazla değildir. Ayrıca İslam'ın böyle bir alanında, diğer üyelerin özgür, adil ve tarafsız bir seçimde, yalnızca adalet, erdem ve doğruluk ölçüleriyle sınırlı bir oy hakkı kullanarak kendisine gönüllü olarak devrettikleri bir yetki makamına seçilmesi dışında, hiç kimsenin başkaları üzerinde hükmetme hakkı olmayacaktır.

In the domain of this Islam and as a consequence thereof, there shall be no tyrants as it countenances no tyranny, nor does it allow any man to subjugate others or impose upon them his will, save that of God and His Apostle who command but that which is good and just. The ruler in such a community shall, as a part of his obligations towards men and God, be required to enforce Divine Law failing which he may no longer have any lawful claim to his subjects' obedience. They may in such a situation quite lawfully disregard his orders. This was explicitly stated by the first Caliph, Abu Bakr (may God be pleased with him) when he said that "Obey me only so long as I obey God with respect to you; and if I should happen to deviate from God's obedience, then in that case my obedience shall no longer be incumbent upon you", As such the ruler in Islam has no more right to tamper with the Public Exchequer or state legislation than the lowliest of his subjects, Moreover none would in such a domain of Islam have any right to rule others except after his election to a post of authority that the other members might have willingly devolved upon him in a free, just and impartial election with no checks on voters save those of justice, virtue and decency.

Böyle bir İslam Devleti, yalnızca vatandaşlarını içerideki tüm zorbalardan kurtarmakla kalmayacak, aynı zamanda onların özgürlüğünü dışarıdan gelen her türlü saldırıya karşı da koruyacaktır; bu saldırı, emperyalist sömürü biçiminde olsun ya da böyle bir sömürü tehdidi olsun fark etmez. Bunun nedeni, İslam'ın bizzat bir yücelik ve güç dini olması ve bu yüzden insanların emperyalizm adlı sahte tanrının ayaklarına kapanarak kendilerini küçültmesine tahammül edememesidir. İslam, insan için çok basit bir yaşam düzeni öngörür. İnsanı, Yaratıcısının rızasını kazanmak için gayret göstermeye, iradesini O'nun iradesine teslim etmeye, emirlerine uymaya ve emperyalizmin ve zulmün lanetli hayaletiyle savaşmak için elindeki tüm imkânlarla öne çıkmaya çağırır.

Such an Islamic State will not only liberate its citizens from all tyrants at home but shall safeguard their freedom against any out side aggression as well, whether it be in the form of imperialistic exploitation or a threat of it, This is so because Islam itself is a religion of glory and power and as such it cannot tolerate that men should degrade themselves by prostrating at the feet of the false god of imperialism, Islam prescribes a very simple code of life for man. It exhorts him to strive hard to gain the pleasure of his Creator, surrender his will to that of His, follow His commandments and come forward with all the resources at his disposal to fight against the damned specter of imperialism and tyranny.

O insanlar, şu hâlde İslâm'a yönelsin. Çünkü şimdi, emperyalizmin yeryüzünden kalan bütün izlerini silip süpürmek için herkesin onun sancağı altında toplanacağı zamandır. Dünya sahnesini hâlâ bulutlandıran bu hayaletin pençesinden kurtulmanın insanlığın tek umudu da buradadır. Kulluğa yer bırakmayan, bütün insanlara düşünce, eylem, mülk ve din özgürlüğü vadeden, bunların yanında onur ve bütünlüklerini kıskançlıkla koruyan gerçek özgürlüğün yolu da budur. Çünkü ancak bu şekilde, ibadet ettiğimiz, yolunda yürüdüğümüz, bizim için seçtiği yol olan Rabbimize layık Müslümanlar olabiliriz: "Bugün dininizi sizin için kemale erdirdim, size olan nimetimi tamamladım ve din olarak İslâm'ı sizin için seçtim" (Maide, 3).

Let men, therefore, turn towards Islam for right now is the time that all should flock together under its standard so as to sweep off from the face of the earth all the vestiges of imperialism. Therein lies the solitary hope of humanity of freeing itself from the clutches of this specter that still clouds the world scene. Here is the way to real freedom such as allows of no serfdom, promises all men freedom of thought, action, property and religion jealously safe guarding their integrity as well as honor. For only thus can we become Muslims worthy of our God, the object of our adoration in Whose path we tread, the path He chose for us: "This day have I perfected your religion for you and completed My favor on you and have chosen for you Islam as religion" (v: 3).

Böylesine radikal bir ıslahın İslam tarafından gerçekleştirilmesi, hiçbir şekilde yalnızca Müslüman topluma özgü dar kapsamlı bir hareket değildir; aksine, doğası gereği evrensel bir niteliğe sahiptir. Bu, iç savaşlarla boğuşan ve ufukta daha da yıkıcı bir üçüncü dünya savaşı tehdidi belirmiş olan bugünkü dünya için bir nimetten başka bir şey değildir.

Such a radical reformation effected by Islam is by no means a parochial one confined to the Muslim community alone, but is, on the other hand, by its very nature universal in character. It is nothing Jess than a blessing for the world of today afflicted as it is with internecine wars, with a still another and far molt: terrible third world war looming large on the horizon.

Bugünün dünyası iki büyük güç bloğuna ayrılmış durumda: kapitalist blok ile komünist blok. Her biri dünya pazarlarını ve küre üzerindeki önemli stratejik noktaları ele geçirmek için ölümcül bir mücadele içinde birbirine karşı duruyor. Yine de aralarındaki tüm farklılıklara rağmen, ikisi de aynı şeyi sürdürüyor, çünkü her ikisi de emperyalist bir bakış açısına sahip ve dünyadaki diğer halkları köleleştirmeyi amaçlıyor. Bu amaçla ikisi de insan kaynağı ve maddi kaynaklar olarak mümkün olan en fazla kaynağı ele geçirmeye hevesli. Onların gözünde diğer insanlar, sayısız eşya (onlar buna insan gücü diyor) veya kötü tasarılarını gerçekleştirmek için kullanılan basit araçlardan fazlası değil.

Today's world is divided into two big power blocs-the capitalist and the communist blocs, each set against the other in a deadly struggle for the capture of world-markets and important strategical points on the globe, They, however, despite all their differences still remain one and the same thing as both are imperialistic in outlook and are out to enslave other peoples of the world. With this end in view they are both anxious to capture the maximum possible resources, human as well as material. Other human beings are in their eyes no better than so many chattels (man power they call it) or mere tools with which to realize their nefarious designs. .

Eğer İslam dünyası bir bütün olarak modern emperyalist Büyük Güçlerin barbarca zulmüne karşı ayaklanırsa — ki gerçekte buna doğru ilerlemektedir — dünya güvenliği ve barışı için bu kadar tehlikeli bir tehdit oluşturan tüm uluslararası rekabetleri ve çekişmeleri etkili biçimde sona erdirebilir. Müslüman ülkeler saflarını sıklaştırarak kendi güç bloklarını çok kolay bir şekilde oluşturabilirler. Mükemmel coğrafi konumu sayesinde, eski dünya ile yeni dünya arasında yer alacak böyle bir Müslüman ülkeler güç bloğu, dünya uluslarının topluluğunda güç dengesinin anahtarını elinde tutacaktır. Bu durumda, Doğu ya da Batı emperyalizminin çıkarlarına hizmet etmek yerine, kendi ortak çıkarlarına uygun olarak bu veya şu tarafla taraf olmakta özgür olacaklardır.

If the world of Islam should, as a whole, rise against the barbarous tyranny of the modern imperialist Powers-as it is in fact on the way to it-it can effectively end all international rivalries and bickerings that constitute so dangerous a threat for world security as well as peace. The Muslim countries can by closing their ranks very easily form a power bloc of their own. Thanks to its excellent geographical position, such a power bloc of Muslim nations would hold the key to a balance of power in the comity of world nations, situated as it would be midways between the old and the new world. They will then be free to choose sides with this or that party in keeping with their own collective interests rather than serve those of the Eastern or the Western imperialism.

İslam, insanlığın tek gelecek umududur ve onun günümüzdeki ideolojik savaşın içinden zaferle çıkması, insanın kurtuluşunun tek güvencesidir. Ancak İslam'ın zaferi insanlığın geleceği için ne kadar önemli olursa olsun, bunun gerçekleşmesi de salt bir hayal değildir.

Islam is the only future hope of humanity, and its victorious emergence out of the present ideological warfare 'is the only guarantee of man's salvation. But important as the triumph of Islam is for the future of mankind, its realization is also not a mere illusion.

Bunun gerçekleşmesi, İslam'ın saflarında zaten bulunan ve ona bağlılık bildiren insanların, tam şimdi, onun yüceliği ve zaferi için kendilerini adamalarıyla mümkün olabilir. Bu amaç için dışarıdan hiçbir yardıma ihtiyaç duymazlar. Böyle bir İslam zaferi, modern insan için, her an tehdit eden ve yaklaşan dünya çapında bir yangının gölgelerinin ortadan kalkması anlamına gelir; sinir krizleri, fiziksel ve psikolojik gerginlikler olmayacak, aksine mutlu bir yuva ve mutlu, huzurlu bir dünya olacaktır.

For, it can be effected if the people who are already in its fold and profess loyalty to it should right now pledge themselves for its glory and triumph. For this purpose they may not stand in need of any help whatever from outside. Such a triumph of Islam would, for the modern man, mean the abolition of the ever-menacing shadows of an approaching worldwide conflagration; it would mean no nervous breakdowns, no physical or psychological tensions, in fact a happy home and a happy, peaceful world.

Ancak meselenin bir başka yönü daha vardır. Modern Batı bilim alanında muazzam başarılar elde etmiştir, ancak insani alanda eskisi kadar vahşi ve geri kalmış durumdadır. Onun egemenliği altında bilim ilerlemiş, fakat insan geride kalmış, insan hayatındaki yüksek değerlere duyulan saygıyı yavaş yavaş yitirmiştir. Modern medeniyet maneviyattan çok maddeye, ruhaniyetten çok şehvete önem vermiş; bunun sonucunda bireyler ortak iyilik için çaba göstermek ya da acı çekmek yerine kişisel zevklerine ve bencil çıkarlarına çok daha fazla önem verir hale gelmiştir. Bu yüzden modern insanın şehvani zevklere bu kadar gömülmüş olduğunu görüyoruz. Böyle bir durum, insanın ilerlemesi veya insanlığın gelişmesi olarak nitelendirilemez; çünkü bu, yalnızca maddi ilerleme ve bilimsel gelişme anlamına gelmekle kalmaz, aynı zamanda insanın baskıcı hayvani arzularının egemenliğinden kurtulmuş olması demektir. İşte İslam burada devreye girer; insanı gerçekten ilerletebilecek ve ancak onun gelişmiş olmasını sağlayabilecek tek şey İslam'dır.

There is, however, yet another aspect of the matter too. The Modern West has achieved tremendous successes in the field of science, yet in the field of humanity it remains as savage and backward as ever. Under its dominance science advanced but man lagged far behind gradually losing all respect for the higher values in human life. Modern civilization stressed matter more than spirit, attached more importance to sensuality rather than spirituality with the result that the individuals have come to attach far more importance to their personal pleasures and selfish interests than strive or suffer for the common weal. That is why we find the modern man so engrossed in his sensual pleasures. Such a state of affairs can hardly be termed as man's progress or humanity's advancement, for it means not only material progress and scientific advancement but man's freedom from the dominance of his oppressive animal appetites as well. It is here that Islam steps in; it alone can make man progress and be really advanced.

İlerleme, bazı yanılmış insanların sandığı gibi, hızlı giden uçaklar, atom bombaları, radyolar ya da göz kamaştırıcı elektrik lambaları demek değildir. Bu şeyler insani açıdan ilerlemeyi değerlendirmek için bir ölçüt sunmaz. Ölçüt, bunun yerine şu olmalıdır: İnsan hayvani arzularının egemenliği altında mıdır, yoksa onları kontrol altında tutup dizginleyebiliyor mu?

Progress is not synonymous to having fast-moving planes, atom bombs, radios or dazzling electric lamps as some misguided people seem to think. These things offer no criterion to judge progress in human terms. The criterion of it would rather be: whether man is dominated over by his animal appetites or he controls and keeps them in check?

Bu kişi, bu kör tutkuların üstesinden gelip yükselebilecek durumda mı, yoksa kontrolsüz tutkularının elinde bir oyuncak mı? Hâlâ bu tutkuların basit bir kölesiyse, gerçek bir ilerleme ya da gelişme kaydetmekten çok uzaktır. Böyle bir durumda, bilim ve bilgi alanındaki şaşırtıcı başarılarına rağmen, bir insan olarak sefil bir başarısızlık olarak nitelendirilmesi yerinde olur.

Has he the capacity to rise above these blind passions or is he a mere plaything in the hands of his unruly passions? If he is still no better than a mere slave to these then he is far from having achieved any real progress or advancement. He may in such a case be rightly called a miserable failure as a man, not withstanding his astounding conquests in the field of science and knowledge.

Ancak bu ölçüt, din ya da ahlak tarafından keyfî olarak uydurulmuş otoriter bir ölçü değildir. Bu bir vizyon değil, insan tabiatına ve nihai gerçekliğe sağlam biçimde dayanan ve doğruluğuna tarih bol bol tanıklık eden bir olgudur. Çünkü bu dünyanın israf ve lüksüne kapılan hiçbir millet, gücünü, şanını ve iktidarını koruyamamış ve insan neslinin refah ve ilerlemesine katkıda bulunamamıştır. Eski zamanların gururlu Yunanistan'ını ve Büyük Roma İmparatorluğu'nu alçaltan neydi? Eski Pers'in ihtişamı ile Abbasi döneminin sonlarına doğru İslam dünyasının ihtişamı nasıl söndü? Ve son olarak, bedensel zevklere tamamen dalmış çürümüş Fransız Cumhuriyeti'nin, son Dünya Savaşı'nda başına neler geldiğini hâlâ hatırlamıyor muyuz? Düşmanlarına neredeyse hemen teslim oldular.

This criterion, however, is not an authoritative one arbitrarily fabricated by religion or morality. It is not a vision but a fact to the veracity of which history bears ample witness as it is well grounded in the human nature and ultimate reality, for no people have ever been able to retain their strength, glory and power and contribute towards the welfare and advancement of human race once they fell a prey to the extravagances and luxuries of this life. What was it that brought the proud Greece of ancient times low, and the Great Roman Empire? How was it that the glory of ancient Persia and that of the Islamic world towards the end of the Abasside period fadedout? And lastly, don't we still remember how the corrupt French Republic with its people wholly engrossed in bodily pleasures fared in the last World War? They surrendered to their enemies almost immediately.

Kendi kişisel zevklerini, vatanlarının savunmasıyla ilgilenmekten daha fazla önemsedikleri için, düşmanlarının tek bir darbesine bile dayanamadılar. Nüfusu aşırı kalabalık olan, zarif dans salonlarıyla dolu Paris'lerini düşman mermilerinden korumayı, bir zamanlar gururlu ve cesur olan milletlerinin iyi adını ve onurunu yeniden kazanmayı düşünmekten çok daha fazla önemsediler.

They could not withstand even a single blow of their enemy as they cared more for their personal pleasures than they were interested in the defense of their homeland, They were more concerned with the safeguard of their overpopulated Paris with its elegant dancing halls from the enemy shells than have any thought of redeeming the good name and honor of their once proud and brave nation.

Doğu'daki bazı yanlış bilgilendirilmiş insanlar tarafından Amerika zaman zaman dünyevi zevklere gömülmüş, ama dünyanın en yüksek maddi üretimine sahip, güçlü ve büyük bir ulus örneği olarak anılmaktadır. Ancak bu insanlar, Amerika'nın hem manevi hem de maddi anlamda henüz genç bir ulus olduğunu unutmaktadır. Herkesin bildiği gibi gençlik, sinsi bir hastalığın etkilerinin neredeyse fark edilmediği dönemdir; çünkü toplumsal beden hâlâ canlıdır ve hastalığın dışa vuran belirtilerini kontrol altına almaya tamamen yeterlidir.

At times America is also referred to by some misinformed people in the East as an example of a nation steeped in worldly pleasures, yet powerful and great with the highest material output in the world. But these people forget that America is yet a young nation in the spiritual as well as material sense of the word. And, as all know, youth is the period when the effects of an insidious disease are hardly detected, for the body-politic is still vigorous enough and fully capable of checking the outward manifestations of the disease.

Ancak sıradışı bir gözlem gücüne sahip biri, böyle bir halkın göz kamaştırıcı dış görünüşünün ve genç dinçliğinin ardındaki ölümcül hastalığın bütün belirtilerini, parlak dış yüzeyin ince perdesinin arkasında açıkça ve şüphesiz görebilir. Amerika'nın bu kuralın dışında olmadığı, gazetelerde bir süre önce yayımlanan şu iki haber örneğiyle gösterilebilir. Bu haberler ayrıca, bilim tüm ilerlemesine rağmen, insan doğasında temel bir değişiklik yapma konusunda hâlâ eskisi kadar etkisiz olduğunu gösterir; çünkü bilim de Allah'ın Yasası'nın bir parçasıdır: {ve sen Allah'ın yasasında bir değişiklik bulamazsın}.

But a penetrating eye may not be deceived by the apparent health and youthful vigor of such a people, as it observes all the symptoms of the fatal malady distinctly and unmistakably behind the thin veil of its resplendent exterior. That America is no exception to the rule may be illustrated by the following two news items appearing in the papers some time back. They also show that science, despite all its progress, is still as ineffectual as ever so far as effecting any basic change in human nature is concerned, for science is itself a part of God's Law-"the law wherein ye shall never witness a change".

Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanlığı, ahlaki bakımdan gevşek karakterli oldukları ve devlet sırlarını düşmanlarına ihanet etmekle suçlu bulundukları gerekçesiyle otuz üç çalışanını işten çıkardı.

The first news item describes that the State Department of America gave sack to thirty-three of its employees as they were found of a loose moral character and guilty of betraying state secrets to their enemies.

İkinci haber, Amerikan ordusundan yüz yirmi bin Amerikan askerinin firar ettiğini iddia ediyor. Bu sayı, Amerikan silahlı kuvvetlerinin toplam gücü düşünüldüğünde ve bu askerlerin hâlâ genç olan, dünya liderliği ve hâkimiyeti için de can atan bir ulusa ait olmaları göz önüne alındığında oldukça büyük bir sayıdır.

The second news item purports to the effect that one hundred and twenty thousand American military men deserted the armed forces. This number is a fairly large one considering the total strength of the American armed forces and the fact that they belong to a nation still in its youth that also aspires for world leadership and domination.

Bu sadece bir başlangıç. Amerikan milleti hayata karşı bugünkü maddeci tutumunda ısrar ederse, geri kalanı ve kaçınılmaz olanı takip etmek zorunda kalacaktır.

This is just the beginning. The rest and the inevitable needs must follow if the American nation persists in its present materialistic attitude towards life.

Ancak bu, resmin yalnızca bir yüzüdür. Diğer yüz şunu gösteriyor: Amerikan milleti, en yüksek maddi üretimine, nispeten genç olmasına ve insan ile toprak bakımından sahip olduğu geniş kaynaklara rağmen, ilkeler ve daha yüksek ahlaki değerler dünyasında son derece verimsiz kalmıştır. Bunun nedeni, bir millet olarak tamamen fiziksel zevklere dalmış olması ve bu bakımdan nadiren hayvani düzeyin üstüne çıkabilmiş olmasıdır. Birleşik Devletler'de zencilere reva görülen vahşi muamele, insani düzeyi acınacak kadar alçak, ruhen sağlıksız bir milleti temsil etmektedir. Hayvani iştahları tatmin etmek için eğilerek, yani onlara tapınarak, dünyanın asla ilerleyemeyeceği kesindir.

However this is just one aspect of the picture. The other side shows that notwithstanding its highest material output, its relative youth and vast resources in men and land, the American nation has proved singularly barren in the world of principles and higher moral values due to the fact that it is, as a nation, wholly engrossed in physical pleasures and in this respect has seldom been seen rising higher than the purely animal level. The savage treatment meted out to the negroes in the United States represents a nation spiritually unsound with a plane of humanity miserably low. Surely the world can never progress by stooping low for the gratification of animal appetites-by worshipping them.

Bu, bugünkü dünyanın gerçekten üzücü bir tablosu; yine de onu kurtaran bir unsur var, o da İslam. Yaklaşık bin üç yüz yıl önce insanlığı hayvani arzuların zulmünden kurtardı; şimdi de yeniden, insanlığın şehvet zincirlerinden sıyrılması ve bütün yetilerini daha yüce bir manevi düzeye yönelterek hayatta erdem ve iyiliği yaymasında tek umut olan yine İslam'dır.

This is indeed a very distressing picture of today's world but still there is one redeeming factor that is Islam. It freed mankind from the tyranny of animal appetites thirteen hundred years ago; now again it is the only hope for mankind to shake off the shackles of lust and be free to direct all its faculties to reach a higher spiritual plane and propagate virtue and goodness in life.

Hiçbir kimse İslam'ın yeniden canlandırılmasının imkânsız ve umutsuz bir girişim olduğunu söylemeye cesaret etmesin; çünkü insan ırkı geçmişte, salt hayvani bir düzeyin üstüne yükselebilecek kapasitede olduğunu kuşku götürmez biçimde kanıtlamıştır. Ve elbette geçmişte mümkün olan şey, bugün de mümkün olmalıdır; zira insanlık, mizaç bakımından o zamandan beri hiçbir değişikliğe uğramamıştır. İnsanlık dünyası o zaman da, şimdi de, bugün göründüğü kadar nefsani zevklere dalmış ve aynı derecede alçak bir düzeye çökmüştü. Şimdiki ile geçmiş arasında, yalnızca dışarıdan görülen şehvet biçimleri ya da düşkün olunan lüks eşyaların adları dışında hiçbir fark yoktur. Antik Roma, ahlaken, modern muadilleri olan Paris, Londra ve Amerika'nın şehirlerinden daha az çürümüş değildi.

Let none dare say that the revival of Islam is an impossible and hopeless undertaking, as the human race has in the past proved beyond any doubt that it is quite capable of rising above a purely animal level. And surely what once was possible in the past needs must still be possible in the present, for mankind has temperamentally not undergone any change ever since. The world of humanity had sunk then, as now, to quite as low level and was as much taken up with sensual pleasures as it at present seems to be. There is no difference between its present and past save the outwardly visible forms of voluptuousness or the names of the luxuries indulged in. Ancient Rome was no less rotten morally than its modern Counterparts-Paris, London and the cities of America.

Benzer şekilde, eski Pers'te cinsel kargaşa, bugün komünist ülkelerle ilişkilendirilen düzeyde yaygındı. İslam, dünyaya işte bu tarihsel bağlam içinde indirildi. Tam bir değişim yarattı, insanlığı ahlaki çöküşün uçurumundan çekip çıkardı, insan hayatına yüce bir amaç, bir canlılık, bir hareketlilik kazandırdı ve ona hakikat ve iyilik yolunda çaba gösterme ruhunu aşıladı. İslam altında insanlık gelişti, refaha kavuştu ve Doğu'yu da Batı'yı da kapsayan dinamik bir entelektüel ve manevi hareket başlatıldı. Hiçbir kötülük ve fesat gücü İslam'ın ilerleyişini durdurmaya cesaret edemedi; bunun sonucunda insan hayatının bütün görünümü kökten değişti. Böylece İslam dünyası, uzun bir süre boyunca dünyada ışığın, mükemmelliğin ve ilerlemenin kaynağı oldu. Bu uzun egemenlik döneminde İslam dünyası, maddi, entelektüel ya da manevi açıdan asla geri kalmadı; çünkü ahlaki bozulmayı, cinsel kargaşayı ve Tanrısızlığı teşvik etmiyordu. Müntesipleri, insan faaliyetinin her alanında iyilik ve mükemmelliğin sembolleri olarak görüldü; ta ki hayatlarında İslam'ın soylu ve yüce ideallerini yansıtmaktan vazgeçip nefislerinin ve hayvani arzularının köleleri haline gelinceye kadar. İşte o zaman, Allah'ın değişmez yasası uyarınca, onların bütün şanı ve gücü sona erdi.

Similarly, in ancient Persia sexual anarchy was as rank as is at present associated with the communist Countries. It was in this historical perspective that Islam was revealed to the world. It brought about a complete change, lifted mankind from the abyss of moral degradation, gave human life a lofty purpose, dynamism, movement, and infused into it a spirit to strive hard in the way of truth and goodness. Humanity under Islam flourished, prospered and there was set afoot a dynamic intellectual and spiritual movement that encompassed the East as well as the West. No forces of evil and mischief dared check the onward march of Islam with the result that the whole out look of human life was radically transformed. Thus the world of Islam became the headspring of light, excellence and progress in the world for a long time to com" During this long period of its dominance never did the Islamic world find itself lagging behind materially, intellectually or spiritually for the simple reason that it did not encourage moral corruption, sexual anarchy or Godlessness. Its followers were looked upon as symbols of goodness and excellence in all spheres of human activity till they ceased to reflect in their lives the noble and exalted ideal of Islam and became mere slaves to their whims and animal desires. It was then that all their glory and power came to an end in accordance with the immutable law of God.

Günümüzde hâlâ güç kazanmakta olan modern İslami hareket, gücünü geçmişten alır ve gözünü geleceğe dikerek bugün var olan bütün modern imkânlardan yararlanır. Büyük potansiyeli vardır ve bu yüzden parlak bir geleceği bulunmaktadır; çünkü İslam'ın daha önce bir kez gerçekleştirdiği o büyük mucizeyi yeniden gerçekleştirmeye tamamen muktedirdir. Bu mucize, insanı hayvani zevklerin ötesine yükseltmiş, ayakları sağlam biçimde yere basarken bakışlarını gökyüzünün ötesine diktirmiştir.

The modern Islamic movement that is still gathering force derives its strength from the past and makes use of all the modern available resources with its gaze fixed on the future. It has great potentialities and as such has a bright future ahead, for it is fully capable of performing that great miracle which has once been already effected by Islam making man look higher and beyond animal pleasures with his feet planted firmly on the earth and with his gaze fixed beyond the heavens.

Bu, İslam'ın salt bir manevi inanç ya da ahlak çağrısı, ya da göklerdeki ve yerdeki âlemler üzerine yalnızca entelektüel bir araştırma olduğu anlamına gelmez. İslam, dünyevi işleri tamamen kucaklayan pratik bir hayat düzenidir. Hiçbir şey onun delici bakışından kaçmaz. İnsanları birbirine bağlayan, siyasi, ekonomik ya da sosyal alana giren çeşitli ilişki örüntülerinin tümünü dikkate alır; bunları uygun hükümler koyarak düzenler ve insan hayatında uygulanmasını sağlar. Bu uygulamanın en belirgin özelliği, bireyle toplum, akılla sezgi, amelle ibadet, yeryüzüyle gökyüzü, bu dünyayla ahiret arasında eşsiz bir uyum kurmasıdır; bütün bunlar güzelce bir araya getirilerek tek ve uyumlu bir bütün oluşturur.

This does not, however, mean that Islam is a mere spiritual creed, or a plea for morality, or just an intellectual research in the kingdom of heavens and earth. It is a practical code of life that fully embraces worldly affairs. Nothing escapes its penetrating eye. It takes notice of all the diverse patterns of relationships binding men together irrespective of the fact that such relationships fall under the political, economical, or social heads; regulates them by prescribing suitable laws and then enforces them in human life, the most out standing characteristic of the performance being the achievement of a unique harmony between the individual and society, between reason and intuition, between practice and worship, between the earth and Heavens, between this world and the Hereafter, all beautifully couched together in a single harmonious whole.

Bu bölümde ayrılan yer, İslam'ın siyasi, iktisadi ve toplumsal sistemi üzerine ayrıntılı bir tartışmaya izin verecek kadar sınırlıdır. Bununla birlikte, izleyen bölümler, Batılı âlimlerin İslam aleyhine yaydığı yanlış anlamaları ele alırken bu kapsamlı sistemin bazı belirgin özelliklerine ışık tutacaktır. Yine de okuyucularımızın dikkatine şu gerçekleri burada sunmak istiyoruz:

The space at our disposal in the present chapter is too limited to admit of any detailed discussion of the political, economical and social system of Islam. The following chapters will, however, throw some light on some of the salient features of this all comprehensive system of Islam in the course of dealing with the misunderstandings spread against by the Western scholars. The following facts we would, however, like to lay down here before our readers:

Öncelikle şu iyi anlaşılmalıdır ki İslam, salt bir ideolojik görüş değildir. Öte yandan İslam, insanlığın gerçek ihtiyaçlarının tamamını gözeten ve bunları hayata geçirmeye çalışan pratik bir yaşam sistemidir.

Firstly, it must be well understood that Islam is not a mere ideological vision. It is, on the other hand, a practical system of life that fully appreciates all the genuine needs of mankind and tries to realize them.

İkincisi, insanın gerçek ihtiyaçlarını karşılama çabasında İslam, insan tabiatının sınırlarının izin verdiği ölçüde mükemmel bir denge kurar.

Secondly, in trying to meet the genuine requirements of man Islam effects a perfect balance so far as the limitations of human nature would allow.

Başlangıçta birey, bedenin ve ruhun, aklın ve manevi yönün ihtiyaçları arasında bir denge kurar ve hiçbir durumda bunlardan birinin diğerine üstün gelmesine izin vermez. Ruhun daha yüksek mertebelere yükselebilmesi için hayvani içgüdüleri bastırmaz; bedensel arzulara düşkünlükle de insanı salt hayvanlık seviyesine indirmez. Bunun yerine ikisini de tek ve daha yüksek bir düzlemde buluşturur; insan ruhunun bütünlüğünü tehdit eden veya ruhun bir kısmını diğer kısımlara karşı konumlandıran tüm içsel psikolojik çatışmaları ortadan kaldırır. Böylece bireyin ihtiyaçları ile toplumun ihtiyaçları arasında bir denge sağlanır. İslam, bir bireyin diğer bireylere ya da topluma saldırmasına izin vermez; toplumun da bireye karşı haksızlık etmesine izin vermez. Bir sınıfın veya bir halkın başka bir sınıfı veya halkı köleleştirmesini de onaylamaz. İslam, birbirine zıt bu güçlerin hepsi üzerinde faydalı bir denetim uygular, bunların birbirleriyle iş birliğine girmesini önler ve hepsini insanlığın bütününün genel iyiliği için el ele vermeye ve iş birliği yapmaya çağırır.

It starts with the individual maintaining a balance between his requirements of body and soul, reason and spirit, and in no case allows one side to predominate the other. It does not suppress the animal instincts in order to make the soul ascend the higher planes, nor does it, in hankering after the bodily desires, make man stoop to the low level of mere animalism. On the other hand, it makes them both meet on a single higher plane doing away with all the internal psychological conflicts that threaten the entity of human soul or set a part of it against the other parts. Thence it proceeds to achieve an equilibrium between the needs of the individual and those of the community. It allows not an individual to transgress other individuals, or the community. Nor does it allow the community to commit transgression against the individual. It also does not approve of one class or people to enslave another class or people. Islam exercises a beneficent constraint on all these mutually opposed forces, prevents them from coming into collusion with one another, calling upon them all to join hands and co-operate for the general good of mankind as a whole.

Böylece İslam, toplumun farklı unsurları arasında, manevi ile dünyevi, iktisadi ile insani unsurlar arasında bir denge kurar. Komünizmin aksine, yalnızca iktisadi unsurların, yani maddi yönün, insan varlığına hâkim olduğuna inanmaz. Ne var ki saf ruhçuların ya da idealistlerin iddiasına da katılmaz; onlar, yüksek idealler gibi manevi unsurların tek başına insan hayatını düzenlemeye yeterli olduğunu savunurlar. İslam'a göre ise insan toplumu denilen şeyi bir ya da iki unsur değil, bütün bu çeşitli unsurlar bir arada oluşturur. En iyi hayat düzeni de bunların hepsini göz önünde bulunduran, bedene, akla ve ruha hakkını tam olarak veren ve hepsini uyumlu bir bütünün çerçevesinde bir araya getiren düzendir.

Thus Islam strikes a balance between different factors of society, between spiritual and temporal, economic and human factors. Unlike communism it does not believe that economic factors i.e. the material aspect alone, dominate the human existence. -or does it contribute to what the pure spiritualists or idealists say claiming that spiritual factors of high ideals alone arc sufficient to organize human life. Islam rather holds that not one or two but all these diverse elements put together form what is called human society; and that the best code of life is that which takes note of all these, making full allowance for body as well as reason and spirit and arranging them all in the framework of a harmonious whole.

Üçüncüsü, İslam'ın bir toplumsal felsefe ve bir ekonomik sistem olarak tamamen bağımsız bir varlığa sahip olduğu her zaman akılda tutulmalıdır. Bazı dışa dönük görünümleri yüzeyde kapitalizm veya komünizmin görünümlerine benzeyebilir, ancak aslında ne biri ne de diğeridir. Bu sistemlerin tüm iyi özelliklerini korur, ama onların kusurlarından ve çarpıtmalarından da arınmıştır. Modern Batı'nın karakteristik özelliği olan, bireyi toplumsal düzenin temeli sayan ve bireyin özgürlüğünün her koşulda korunması ve hiçbir durumda toplum tarafından engellenmemesi gerektiğini savunan aşırı bireycilik anlayışını da yüceltmez. Batı'da, kendisini yetiştiren ve koruyan topluma dahil olmak üzere başkalarını sömürme özgürlüğü kavramına dayanan modern kapitalizm, işte bu tohumdan doğmuştur. İslam, toplumun önemini vurgularken, Doğu Avrupa ülkelerinde görülen aşırılıklara gitmez. Bu ülkeler toplumu insan hayatının temeli kabul eder; birey ise sürünün dışında ve bağımsız hiçbir varlığı olmayan, önemsiz bir cüce durumuna indirgenir.

Third/y, it must always be kept in mind that Islam has an altogether independent existence of its own as a social philosophy as well as an economic system. Some of its outward manifestations may on the surface appear to resemble those of capitalism or communism, but in fact it is far from being the one or the other. It retains all the good characteristics of these systems yet is free from their shortcomings and perversions. It extols not individualism to that loathful extent which is characteristic of the modern West that holds the individual as the basis of social order and says that freedom of the individual must in all circumstances be preserved and in no case interfered with by the community. From this germ sprang up in the West the modern capitalism that is based on the concept of the individual's freedom to exploit others including the community that up brings and preserves him. Islam, while emphasizing the importance of society, docs not go to the extreme such as is witnessed in the countries of Eastern Europe. They hold society the basis of human life wherein the individual is no more than an insignificant midget with no existence whatever of its own outside and independent of the herd.

Bu nedenle, özgürlük ve güç yalnızca topluma aittir; birey, onun otoritesini sorgulama veya ondan haklarını talep etme hakkına sahip değildir. Böylece, devletin bireylerin hayatını dilediği biçimde şekillendirme konusunda mutlak güce sahip olduğunu savunan komünizm ortaya çıkmıştır.

Therefore, the community alone enjoys freedom as well as power; the individual has no right to question its authority or demand of it, his rights. Thus did there originate communism claiming that the state holds the absolute power to shape, howsoever it should desire, the lives of the individuals.

İslam bu iki aşırı uç arasında bir denge kurar: komünizm ile kapitalizm.

Islam strikes a balance between these two extremes-communism and capitalism.

Her ikisinin de önemini kabul ederek, İslam'ın öngördüğü bu yapı, bireyleri ve devleti öyle bir uyum içinde birleştirir ki bireyler, potansiyellerini geliştirmek için gerekli özgürlüğe sahip olurken insanlık aleminden başkalarına karşı haddi aşmamış olur. Aynı zamanda toplumu ya da organize toplumu temsil eden devlete, sosyoekonomik ilişkileri düzenleme ve kontrol etme konusunda geniş yetkiler verir; böylece insan hayatındaki bu uyum her zaman korunup sürdürülür. Bu bütün yapının temeli, İslam'ın tasavvur ettiği şekliyle, bireyler ve gruplar arasındaki sevgi karşılıklılığıdır. Komünist toplumlardaki gibi kin ve sınıf çatışması üzerine kurulmamıştır.

Recognizing the importance of both it so harmonizes the individual and the state that individuals have the freedom necessary to develop their potentialities but not to transgress against others of their fellowmen as also it gives to the community or the state that represents the organized community, vast powers to regulate and control the socioeconomic relationships, so as ever to guard and maintain this harmony in human life. The basis of this whole structure as envisaged by Islam is the reciprocity of love between individuals and groups. It is not erected on the basis of malevolence and class conflict as the communist societies.

Burada şunu da belirtmek gerekir: İslam'ın öngördüğü bu eşsiz yaşam sistemi, herhangi bir ekonomik baskının sonucu olarak ortaya çıkmadı; birbiriyle çatışan çıkarlara sahip karşıt insan gruplarının bir sonucu da değildi. Hatta yalnızca bu da değil, dünyaya yaşam için emredilmiş bir sistem olarak bildirildiğinde insanlar ekonomik faktörlere özel bir önem vermiyor, modern zamanlarda bildiğimiz anlamda sosyal adalet hakkında da bir şey bilmiyorlardı. Hem komünizm hem kapitalizm çok sonraki dönemlerin ürünüdür. İnsan hayatının sosyal ve ekonomik alanlarındaki reformlara gelince, insanın temel ihtiyaçları (yiyecek, barınma ve cinsel doyum) ile genellikle adı anılan Karl Marx, bu temel ihtiyaçları karşılamanın hükümetin görevi olduğunu ilk ortaya koyan kişi olarak kabul edilir. Bu, insan düşüncesi tarihinde büyük bir devrim olarak öne sürülür. Ancak Karl Marx'tan çok önce, on üç yüz yıl önce, İslam bireyin bu haklarını dünyanın önünde zaten ilan etmişti. Nitekim Hz. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

It may all so be pointed out her\: that this unique system of life, as envisaged by Islam, did not originate as a result of any economic pressure, nor was it an outcome of some mutually conflicting interests of antagonistic groups of people, No, not only this but it was revealed to the world as the ordained system of life at a time when men attached no particular importance to the economic factors, nor did they know anything about social justice in the sense we know it in modern times. Both communism and capitalism are much later growths. As far as reformation in the social and economic spheres of human life is concerned, the basic needs of man-food, housing, and sexual satisfaction-with which the name of Karl Marx is generally associated as being the first to hold that it was the duty of the government to make provision for these basic needs of man. This is claimed as a great revolution in the history of human thought. But long before Karl Marxthirteen hundred years ago-Islam had already proclaimed these very rights of the individual before the world. Thus the Holy Prophet (peace be upon him) said that:

"Bizim için (yani İslam Devleti için) kamu görevi üstlenen ve eşi olmayan kimse bir eş edinsin; evi yoksa oturacağı bir ev verilsin; hizmetçisi yoksa bir hizmetçisi olsun; ve bir binek hayvanı (ulaşım aracı) yoksa kendisine bir tane sağlansın." Temel insan haklarının bu tarihî bildirisi, yalnızca Karl Marx'ın dile getirdiklerini kapsamakla kalmaz, bunların yanına birkaç tane daha ekler; ancak bunu sınıflar arası nefrete, kanlı devrimlere gerek duymadan yapar ve elbette yukarıdaki üç başlığa girmeyen hayatın diğer tüm insani unsurlarını da reddetmez.

“Whosoever acts as a public officer for us (i.e. the Islamic State) and has no wife, he shall hare a wife: if he has no house, he shall be given a house to live in; if he has no servant, he shall have one; and if he has no animal (a conveyance), he shall be provided with one". This historical announcement of the fundamental human rights not only includes those voiced by Karl Marx, but it adds to them some more as well, without however necessitating any inter-class hatred, bloody revolutions, and without, of course, rejecting all those human elements in life that do not fall under the above three heads:

yiyecek, barınma ve cinsel doyum.

food, housing and sexual surfeit.

Bunlar, İslami yaşam düzeninin başlıca özelliklerinden bazılarıdır. Bunlar, öyle kapsamlı kanunlar ve ilkelere sahip bir dinin, insan varlığının tamamını — duygularını, düşüncelerini, eylemlerini, ibadetini, ekonomik ilişkilerini, toplumsal ilişkilerini, içgüdüsel dürtülerini ve manevi özlemlerini — tek, uyumlu ama eşsiz bir yaşam sistemi çerçevesinde bir araya getirdiğini ve insanlık için faydasını asla yitirmediğini kanıtlamaya yeterlidir. Böyle bir din de asla eskimez; çünkü amaçları hayatın kendi amaçlarıyla aynıdır ve bu nedenle bu gezegende yaşam sürdükçe yaşamaya mahkûmdur.

These are some of the salient features of the Islamic code of life. They are sufficient to prove that a religion with such laws and principals and so comprehensive as to include the whole of the human existence, emotions, thoughts, actions, worship, economic; dealings, social relationships, instinctive urges and spiritual aspirations all arranged in the framework of a single harmonious but unique system of life, an never lose its usefulness for mankind. Nor can such a religion ever become obsolete as its objectives are the same as those of life itself and, therefore, destined to live on so long as there is life on this planet.

Bugünkü dünyanın mevcut durumu göz önüne alındığında, insanlığın İslam'dan yüz çevirmeyi veya onun hayat sistemini reddetmeyi makul biçimde göze alabileceğini söylemek mümkün değildir. İnsanlık, hâlâ bu sözde aydınlanmış yirminci yüzyılda bile en vahşi ve iğrenç ırk ayrımcılığı biçimlerinden muzdariptir. Bu konuda Amerika ve Güney Afrika bir örnek olarak gösterilebilir. Şüphesiz yirminci yüzyıl dünyasının İslam'dan öğrenecek daha çok şeyi vardır. İslam, uzun zaman önce insanlığı her türlü ırk ayrımcılığından kurtarmıştır. Yalnızca eşitliğin güzel bir vizyonunu sunmakla yetinmemiş, pratikte de siyahi, beyaz ya da kızılderili tüm insanlar arasında eşi benzeri görülmemiş bir eşitlik durumu yaratmış ve hiç kimsenin, yalnızca takva sebebiyle olmak üzere, diğerleri üzerinde bir öncelik taşımadığını ilan etmiştir. İslam, siyahileri yalnızca köleliktен kurtarmakla kalmamış, aynı zamanda onların İslam Devleti'nde en yüksek otorite makamına bile yükselme haklarını tam olarak tanımıştır. Hür insanlar gibi, onlar da İslam Devleti'nin başkanları olabilmişlerdir. Hz. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Size, Allah'ın Kitabı'nı aranızda uygulamak şartıyla bir Habeşi köle bile emir olarak tayin edilse, onu dinleyin ve itaat edin." Emperyalizmin ve zulmün tüm barbarca özellikleriyle lanetlenmiş olan bugünkü dünya, İslam'ın mesajını nasıl görmezden gelebilir? Çünkü insanlığı zincirlerinden kurtarabilecek tek şey İslam'dır. İslam, emperyalizme ve her türlü sömürü biçimine karşıdır. İslam'ın, Allah'ın kelamını yaymak amacıyla fethettiği ülkelerin halklarına karşı tutumu o kadar cömert, yüce ve yetkindi ki, "medenî" Avrupa'nın cüceleri bu yükseklikleri ancak güçlükle kavrayabilirler. Bu bağlamda, Halife'nin ünlü kararını örnek olarak anabiliriz. Ömer bin el-Hattab'ın, fethetmiş ve Mısır'a vali olmuş zafer kazanmış komutan ve saygın vali Amr bin el-As'ın oğlunu, bir Mısırlı Kıptî'yi hiçbir yasal gerekçe olmaksızın dövdüğü için kamçılaması; ünlü babanın kendisinin de Halife'nin kamçısından çok az kurtulmuş olması, İslam Devleti'nin tebaasının ne kadar büyük bir sivil özgürlük içinde yaşadığını göstermektedir. Sonra, tüm hayatı zehirleyen kapitalizmin kötülüğü vardır; ve insan ırkını onun kötü sonuçlarından kurtarmak için onun ortadan kaldırılması yine İslam'ı gerektirmektedir. Çünkü İslam, birlikte ele alındığında kapitalist ekonominin temel direğini oluşturan faizi ve stok yapmayı (ihtikârı) yasaklamaktadır. Bu da başka bir deyişle, İslam'ın yalnızca başka türlü söylersek, kapitalizmin kötülüklerini, yani bundan on üç yüz yıl önce yaptığı gibi, etkili bir biçimde kontrol altına alabileceği anlamına gelir.

Considering the existing state of affairs in the contemporary world, mankind cannot reasonably afford to turn its back upon Islam or reject its system of life, Mankind is still afflicted with the most savage and odious forms of racial prejudices in even this so-called enlightened twentieth century, America and South Africa may offer a case in point in this respect, Surely the twentieth century world has yet a great deal to learn from Islam, Long ago Islam freed humanity from all racial prejudices, It did not content itself with the presentation of a beautiful vision of equality alone but in practice did also have an unprecedented state of equality between all people black, white or red, declaring that none enjoyed any priority over the others except by virtue of piety, It not only freed the black from slavery but also fully recognized their rights to aspire even to the highest seat of authority in the Islamic State, They could, like freemen, become the heads of the Islamic State. The Holy Prophet (peace be upon him) said: “Listen and obey even if a negro slave be appointed as your superior so long as he should enforce amongst you the Law of God," How can also the world of today ignore the message of Islam stricken as it is with the evils of imperialism and tyranny with all their barbarous attributes, for Islam alone can help mankind shake off their chains, It is opposed to imperialism and all forms of exploitation, The treatment of Islam with the peoples of the countries it conquered with a view to spreading the word of God, was so generous, lofty and sublime that the eyes of the pygmies of the "Civilized" Europe can hardly penetrate those heights, We may in this regard cite the famous decision of the Caliph. Omar bin Al-Khattab to whip the son of Amr bin Al-Aas, the victorious general and honored governor of Egypt as he had beaten an Egyptian Copt without any legal justification with the renowned father himself having a very narrow escape from the whip of the Caliph, This shows how great civil liberty was enjoyed by the subjects of the Islamic Slate. Then there is the evil of capitalism that has poisoned all life its abolition and the need to rid human race of its evil consequences again call for Islam. For, Islam prohibits usury and hoarding which taken together form the mainstay of the capitalist economy. This, in other words, means that Islam alone can effectively check the evils of capitalism as it did check them thirteen hundred years ago.

Benzer şekilde, maddeci ve Tanrısız Komünizmin egemen olduğu dünya da İslam'a ihtiyaç duymaktan kendini alamaz; çünkü İslam, insan kalbindeki manevi kaynakları kurutmadan en yüksek düzeyde toplumsal adaleti sağlar ve sürdürür. Ayrıca insanın dünyasını duyuların dar sınırlarına hapsetmez. Her şeyden önce, proleter diktatörlüğünün demir yumruğuyla kendi inancını insanlığa zorla dayatmaya ne çalışır ne de bunu amaçlar. "Dinde zorlama yoktur; doğruluk, sapıklıktan açıkça ayrılmıştır." (Bakara, 256)

Similarly, the world dominated over by the materialistic, godless Communism cannot help standing in need of Islam as it achieves and maintains social justice of the highest order without recourse drying up the spiritual head-springs in human heart. Nor does it confine man's world to the narrow world of the senses. Above all, it neither endeavors nor aims at the imposition of its own creed on mankind forcibly with the iron rod of a proletarian dictatorship for. "There is no compulsion in religion; indeed righteousness has been differentiated from wickedness" (ii: 256).

Nihayet, savaşın gölgeleri hâlâ üzerinde asılı dururken dünya, İslam'a yönelmekten başka bir yol bulamaz; çünkü bu yeryüzünde gerçek barışı tesis etmenin ve sürdürmenin tek yolu İslam'dır.

Finally, the world with the shadows of war still hanging over it cannot but turn towards Islam-the only way to establish and maintain real peace on this earth.

İslam çağı bir bakıma sona ermiş değil, yeni başlamıştır; tükenmiş bir güç değil, canlı ve dinamik bir güçtür. Geleceği, Avrupa'nın hâlâ ortaçağın karanlık derinliklerinde yolunu aradığı bir zamanda yeryüzünü aydınlatmış olan büyük tarihi geçmişi kadar parlaktır.

The era of Islam has in a way just started, not ended; it is not a spent force, but a living dynamic force. Its future is as bright as its great historical past is glorious when it illumined the face of the earth at a time when Europe was still groping its way in the dark recesses of medievalism.

Kutsal Kur'an şöyle buyurur: "Sizin köleleriniz arasında, özgürlüklerini satın almak için yazılı bir sözleşme isteyenlere, içlerinde bir hayır olduğunu biliyorsanız, sözleşmeyi yazın ve Allah'ın size verdiği maldan onlara da verin" (xxiv: 33),

The Holy Qur'an states: “And such of your slaves as seek a writing (of emancipation), write it for them if ye are aware of aught of good in them, and bestow upon them of the wealth of Allah which He hath bestowed upon you" (xxiv: 33),