Özel mülkiyet doğal bir eğilim midir?

Is private ownership a natural propensity?

Komünistler ve onların benzerleri bunun böyle olmadığında ısrar ediyorlar. "İlk komünizm"in hüküm sürdüğü en eski toplumlarda özel mülkiyetin bulunmadığını iddia ediyorlar. Onlara göre her şey, sevgi, iş birliği ve kardeşlik ruhuyla yönlendirilen tüm insanların ortak kullanımında olan kamusal mülkiyetti. Bu "meleksi dönemin" uzun sürmediğine ise üzülerek hayıflanıyorlar, çünkü tarımın keşfi, ekilebilir arazi ve üretim araçları üzerinde anlaşmazlıklara yol açmış ve bu da kaçınılmaz olarak savaşa götürmüştür. Komünistler, insanlığın bu korkunç kötülüğe son verebilmesinin ancak kimsenin mülkiyeti ya da kendisine ait bir şeyi olmadığı ve bütün üretimin tüm insanlar arasında eşit biçimde paylaşıldığı "ilk komünizme" daha fazla dönmekle mümkün olabileceğini savunuyorlar. Onlara göre dünyaya barışı, sevgiyi ve uyumu yeniden kazandırmanın tek yolu budur.

Communists and their likes insist that it is not. They claim that there was no private property in the earliest societies where the "first communism" prevailed. All things, they say, were public property shared by all people who were guided by a spirit of affection, co-operation and brotherhood. They sadly regret that such “an angelic era" did not last because the discovery of agriculture involved disputes over the cultivated land and the means of production. This inevitably led to war. The Communists allege that humanity can put an end to this dreadful evil only by returning more to “the first Communism" where no one had a property or one's own and all production was equally shared by all people. They believe that this is the only way to restore peace, affection and harmony to the world.

Öte yandan psikologlar ve sosyologlar, insanın doğuştan gelen (fıtrî) duygu, kavram ve davranışlarla sonradan kazanılanlar arasında net bir ayrım konusunda hemfikir değildir.

On the other hand, psychologists and sociologists do not agree upon a clear distinction between natural and acquired human emotions, concepts and manners.

Aynı şekilde, özel mülkiyet konusunda da görüşler birbirinden ayrılır. Bazı psikologlar ve sosyologlar, özel mülkiyetin insanın çevre koşullarından bağımsız olarak doğuştan gelen doğal bir eğilim olduğunu savunur. Başkaları ise onun insanın çevresi aracılığıyla edinildiğine inanır. Onlara göre bir çocuk, oyuncaklarından herhangi birini ya çok az olduğu için ya da başka bir çocuğun onları alacağından korktuğu için vermeyi reddeder. On çocuğa tek bir oyuncak düştüğünde kavga çıkması kaçınılmazdır; ancak, dedikleri gibi, on çocuğa on oyuncak olduğunda herkesin kendi oyuncağı olur ve bir çatışma yaşanmaz.

Likewise they differ regarding private ownership. Some psychologists and sociologists maintain that private ownership is a natural propensity born with man regardless of the conditions of his environment. Others believe that it is acquired through man's environment. A child, they say, refuses to part with any of his toys either because they are too few or because he fears that another child may take them. When there is just one toy for ten children, quarrel is sure to break out, but, they say, where there are ten toys for ten children everyone will have a toy of his own and there will be no conflict.

Komünistlerin ve diğer psikolog ve sosyologların ileri sürdüğü argümanlara cevabımız şudur:- 1. Hiçbir bilim insanı, özel mülkiyetin doğal bir içgüdünün sonucu olmadığını tüm şüphelerin ötesinde kanıtlayabilmiş değildir. Solcuların bu konuda söyleyebildikleri tek şey, özel mülkiyetin doğal bir içgüdünün sonucu olduğuna dair kesin bir kanıtın bulunmadığıdır. Ama bu başka bir sorudur.

Our answer to the arguments put forward by communists and other psychologists and sociologists is as follows:- 1. No scientist has been able to prove beyond all doubt that private ownership is not the outcome of a natural instinct. All that the leftists could say in this regard is that there is no conclusive evidence available that it is the outcome of a natural instinct. But that is another question.

2. Komünistlerin kendi tutumlarını desteklemek için verdiği çocuklar ve oyuncakları örneği, varmak istedikleri sonuçlara ulaştıramaz. On çocuğa on oyuncak verildiğinde kavga çıkmaması, sahip olma arzusunun doğal olarak var olduğunu ortadan kaldırmaz. Bu, sağlıklı durumlarda sahip olma arzusunun mutlak eşitlikle tatmin edilebileceği anlamına gelir. Sözü edilen örnek, böyle bir arzunun varlığını reddetmez, ancak onun doğasını tanımlamaya yardımcı olabilir. Ayrıca, birçok çocuğun, kendi kontrolleri dışındaki nedenlerle engellenmedikleri sürece arkadaşlarının oyuncaklarını gasp etmekten çekinmeyeceğini de kimse inkâr edemez.

2. The example-about children and their toys-which the communists give in support of their stand cannot lead to the conclusions they aim at. That quarrels do not break out when ten children are given ten toys does not rule out the existence of a natural desire for ownership. It means that the desire for ownership may, in healthy cases, be satisfied by absolute equality. The aforesaid example does not rule out the existence of such desire but it may help to define its nature. Besides, no one can deny that many children would not hesitate to usurp the toys of their friends unless they are prevented from doing so for reasons beyond their control.

3. Komünistlerin en eski toplumlara eşlik ettiğini varsaydığı "melek çağı" konusunda, böyle bir çağın gerçekten var olduğuna dair kesin bir kanıt olmadığı söylenebilir. Böyle bir çağ olsaydı bile o dönemde üretim araçları bulunmayacaktı. Var olmayan bir şey üzerine nasıl anlaşmazlık çıkabilir? O zamanlar insanlar yiyeceklerini ağaçlardan kolayca ve doğrudan elde ediyorlardı. Av için gittiklerinde vahşi hayvanlardan korktukları için gruplar halinde gitmek zorundaydılar. Avlanmış hayvanları saklamak mümkün değildi, çünkü hızla bozulurlardı. Bu yüzden mümkün olan en kısa sürede yenilmeleri gerekiyordu. Bu durumda çatışmanın olmaması, doğal bir mülkiyet arzusunun var olduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz. Nitekim çatışmanın olmaması, uğruna mücadele edilecek bir şeyin bulunmamasından kaynaklanır. Tarımın keşfinin çatışmaya yol açmasının nedeni de budur. Söz konusu keşif, o zamana kadar harekete geçecek bir teşvikten yoksun olan, şimdiye dek uykuda kalmış bir eğilimi uyandırdı.

3. As to "the angelic era" which the communists suppose to have accompanied the earliest societies, it may be said that there is no real evidence that such an era did really exist. Even if there had been such an era, there could have been no means of production at the time. How could disputes arise over something that did not exist? At that time people got their food easily and directly from trees. When they went hunting they had to go in groups for fear of wild animals. It was impossible to store slain animals for they would soon go bad. So they had to be eaten up as soon as possible. The absence of conflict in that case does not rule out the existence of a natural desire for ownership. As a matter of fact, absence of conflict is due to absence of anything worth the strife. This is why the discovery of agriculture brought about conflict. The said discovery stimulated a hitherto dormant tendency which till then lacked the incentive for action.

4. Bu kadar erken bir dönemde, belirli bir kadının sahiplenilmesi uğrunda birkaç erkek arasında bir çatışmanın var olmuş olabileceğini kimse kesin olarak inkâr edemez. O çağda cinsel komünizmin var olmasına rağmen, bunun toplum genelinde yaygın olduğunu veya bu durumun, çekici bulduğu bir kadına sahip olmak için erkeklerin birbirleriyle savaşmasını engellediğini kimse kesin olarak söyleyemez.

4. No one could firmly deny that at such an early era a conflict could have existed among a number of men for the possession of a particular woman. In spite of the existence of sexual communism in that era no one can say for sure that it was prevalent throughout society or that its existence prevented men from fighting each other for possessing a woman whom they considered very attractive.

Bu durum önemli bir sonuca götürür: her şeyin eşit ve benzer olduğu yerde bir çatışma ihtimali dışlanabilir. Ancak şeyler farklı oldukça, komünistlerin gelecek umutlarını dayandırdıkları hayali "melek toplumunda" bile çatışma ve mücadele kaçınılmaz olarak patlak verecektir.

This leads to an important conclusion: where all things are equal and similar the possibility of a conflict may be ruled out. But as long as things are different, conflict and struggle are bound to break out even in the imaginary "angelic society" upon which communists build their future prospects.

5. Son olarak, bu erken dönemde yaşamış bazı insanların, cesaretlerini ve fiziksel güçlerini göstererek ya da başka herhangi bir yolla kişisel üstünlük elde etmek istediklerini kimse yadsıyamaz. "İlk komünist toplum" diye adlandırılan örneklerden bazı ilkel kabileler, kızlarını yüz kırbaç darbesine hiçbir yorgunluk ya da acı belirtisi göstermeden katlanabilecek erkeklerden başkasına vermeyi hâlâ reddetmektedir.

5. Finally, no one could rule out the fact that some men who lived in that early era desired to achieve personal distinction either by showing their bravery and physical strength or by any other means. Some primitive tribes-examples of the so-called "first communist society"-do still refuse to give their daughters in marriage except to those men who would endure a hundred lashes without showing any signs of weariness or pain.

Şüphe yok ki genç erkekleri böylesine acı dolu bir sınava atılmaya davet eden tek sebep, kişisel üstünlük elde etme arzularıdır.

There is no doubt that the only reason that invites young men to set out for such a painful ordeal is their desire to achieve personal distinction.

Eğer her şeyin mutlak eşitlik hâline uyduğu doğruysa, bazı insanların kendilerinin başkalarına eşit olmadığını, hatta onlardan üstün olduklarını ileri sürmesine yol açan bir sebep aramamız gerekir. Bu da şu sonuca götürür: Özel mülkiyet doğal bir eğilimin sonucu değilse, o zaman insanda çağlardan beri var olan, kişisel üstünlük elde etme arzusu gibi başka bir doğal eğilimle yakından bağlantılı olmalıdır.

If it is true that all things follow a state of absolute equality, we must then search for a reason that leads some people to assert that they are not equal to but even better than others. This leads us to the conclusion that if private ownership is not the outcome of a natural tendency it must be closely connected with another natural tendency namely the desire to achieve personal distinction present in man from time immemorial.

Komünistler, özel mülkiyetin tarih boyunca haksızlıkla birlikte var olduğunu ileri sürerler; bu nedenle insanlık barışı korumak ve acı çatışmalardan kurtulmak istiyorsa özel mülkiyeti ortadan kaldırması gerektiğini savunurlar.

The communists allege that private ownership has been coupled throughout the ages with injustice and, therefore, if humanity wants to maintain peace and rid itself of bitter conflicts it must abolish private ownership.

Ancak komünistler iki önemli gerçeği unutmuş görünüyorlar: Bireysel çabaların insanlığın ilerlemesine katkıda bulunduğunu ve sözde "birinci komünizmin" "meleksi çağında" da ilerlemenin sağlandığını. İnsanlığın, mülkiyet üzerindeki çatışmanın var olmasından sonra herhangi bir ilerleme kaydetmeye başladığı söylenebilir. Bu demektir ki böyle bir çatışma, sonuçta mutlak bir kötülük değildir. Aksine, makul sınırlar içinde var olması psikolojik, sosyal ve ekonomik bir zorunluluktur.

But communists seem to forget two important facts: that individual efforts contributed to the progress of humanity and that do progress had been achieved during the so-called "angelic era" of "the first communism". It can be said that humanity started to make any progress only after the existence of conflict over ownership. This means that such conflict is not after all an absolute evil. On the contrary its existence, within reasonable limits, is a psychological, social and economic necessity.

Buna ek olarak, İslam'ın insanlığın başına gelen bütün adaletsizliklerin temelinde özel mülkiyetin yattığını kabul etmediği de akılda tutulmalıdır. Avrupa'da ve genel olarak İslam dışı ülkelerde özel mülkiyetle birlikte görülen ciddi adaletsizlik, bu ülkelerde mülk sahibi sınıfların hem yasa koyucu hem de yöneticiler olmasından kaynaklanıyordu. Böyle bir sınıfın, diğer sınıfların aleyhine kendi çıkarlarını koruyan yasalar yapması gayet doğaldı. İslam, egemen bir sınıfın varlığını tanımaz. İslam'da yasalar özel ayrıcalıklı bir sınıf tarafından yapılmaz; bunlar, bütün sınıfları yaratan Allah tarafından konulmuştur. Allah'ın bazı kişileri ya da sınıfları diğerlerinin aleyhine kayırması düşünülemez. Böyle bir kayırmanın Allah'ın ne gibi sebepleri olabilirdi? İslam'a göre yönetici, bütün Müslümanlar tarafından serbestçe seçilir. Hiçbir sınıf gözetilerek göreve atanmaz. Görevine başladıktan sonra yönetici, kendisinin yapmadığı, bizzat Allah tarafından indirilmiş bir yasaya uymak zorundadır. Bu bağlamda, ilk halife Ebu Bekir'in şu sözünü aktarabiliriz: "Ben size yönetimde Allah'a itaat ettiğim sürece bana itaat edin; ancak Allah'a karşı geldiğimde bana itaat etmeyin." İslam'da yöneticinin, kendisine veya başkalarına yasama ayrıcalıkları tanıyabilecek hiçbir yasal yetkisi yoktur. Bir sınıfı diğerine tercih etme, mülk sahibi sınıfın siyasi etkisine karşılık olarak, onun çıkarlarını koruyan ve diğer sınıfları ezen yasalar çıkararak hareket etme yetkisi de yoktur.

In addition to this, it should also be borne in mind that Islam does not take it for granted that private ownership underlies all the injustice which afflicted humanity. The serious injustice that accompanied, private ownership in Europe and other non-Islamic countries in general was due to the fact that the propertied classes in those countries were themselves the legislators as well as the rulers. It was only natural that such a class should make the legislations that safeguarded its interests at the expense of the other classes. Islam does not recognize the existence of a ruling class. In Islam laws are not made by a specially privileged class; these had been made by God who created all classes. It is beyond imagination that God should favor some individuals or classes at the expense of others. What reasons could He have for such favoritism? According to Islam, the ruler is freely elected by all the Muslims. He is not nominated to office by virtue of any class consideration. After assuming the duties of his office, the ruler must follow a law which he did not make, a law that was revealed by God Himself. In this connection we may quote a saying by Abu Bakr, the first Caliph: "Obey me as long as I obey God in my rule over you but where I disobey God you shall not obey me". A ruler in Islam has no legal power authorizing him to confer upon himself or others any legislative privileges. He has no power to prefer one class to another or to act in response to the political influence of the propertied class by enacting legislations which safeguard its interests while oppressing other classes.

Burada şunu belirtmek gerekir: İslami yönetimden söz ettiğimizde, İslam'ın ilke ve hükümlerinin gerçek anlamıyla tam olarak uygulandığı İslam tarihindeki dönemi kastediyoruz. Yönetim biçiminin bozularak saltanata dönüştüğü dönemleri kastetmiyoruz. İslam böyle yönetimleri tanımaz ve bu tür yönetimlerin sorumluluğu İslam'a yüklenemez.

It should be pointed out that when we talk about Islamic rule we refer to that period in Islamic history wherein the principles and instructions of Islam were fully applied in their true sense. We do not refer to the periods when corruption changed the system of rule into a monarchy. Islam does not recognize such governments nor can it be held responsible for such rule.

Bu İslami yönetimin tüm adaleti ve idealizmiyle yalnızca kısa bir dönem yürürlükte kalmış olması, onun uygulamaya elverişsiz, hayali bir sistem olduğu anlamına gelmemelidir. Sonuçta, bir zamanlar başarıyla uygulanmış olan şey yeniden uygulanabilir ve böyle bir dönemin yeniden tesisi için çalışmak tüm insanların görevidir. Bununla birlikte, bugün İslami yönetimin yeniden kurulması için her zamankinden daha elverişli bir zaman içindeyiz.

That Islamic rule with all its justice and idealism remained in force only for a brief era should not mean that it is an imaginary system unfit for practical application. After all, what was successfully applied once may be applied again, and it is the duty of all people to work hard for the restoration of such an era. The present time, however, is more propitious than ever for the re-establishment of Islamic rule.

İslami yönetim altında, mülk sahibi sınıflara yalnızca kendi çıkarlarına hizmet eden yasalar yapma fırsatı verilmeyecektir. İslam, insan hakları ve onuru bakımından hiçbir ayrım gözetilmeksizin herkesin aynı yasalara göre muamele görmesini emreder. Yeryüzündeki her kanunda olduğu gibi, bazı hükümlerin yorumlanmasında ortaya çıkabilecek ihtilaflarda son sözü fakihler söyleyecektir. Büyük Müslüman fakihlerin hiçbir kanunu, zengin sınıfların çıkarına olacak ve daha yoksul kesimlerin aleyhine olacak şekilde yorumlamadıkları, gururla kaydedilmelidir. Aksine, çalışan sınıfların temel taleplerini karşılamaya ve onlara hak ettikleri tam payı vermeye her zaman özel bir eğilim göstermişlerdir. Hatta bazı Müslüman fakihler, işçiyi veya köylüyü, kâr söz konusu olduğunda işvereniyle ortak sayacak kadar ileri gitmişlerdir.

Under Islamic rule, the propertied classes will not be given the chance to make laws which serve their interests only. Islam prescribes that all people must be treated according to the same laws without any discrimination regarding human rights or dignity. In case of any differences as to the interpretation of some provisions of law-which happens with respect to every law on earth-the jurisprudents will have the last word. It is to be recorded with pride that the great Muslim jurisprudents did never interpret any law in a manner which might serve the interests of the propertied classes at the expense of the poorer ones. On the contrary, they have always been especially inclined to satisfy the basic demands of the working classes and to give them their full due. In fact, some Muslim jurisprudents went so far as to regard the workman or the peasant to be in partnership (as far as profits are concerned) with his employer.

Öte yandan İslam, insan doğasını mülkiyetin her zaman kaçınılmaz olarak adaletsizliğe ve zulme yol açacağını varsayacak kadar düşük görmez. İnsan doğasını arındırma ve eğitme alanında İslam, eşsiz bir başarı elde etmiştir. Bazı Müslümanlar mal sahibiydi, ama yine de "kendilerine verilmiş olan şeye kalplerinde bir arzu beslemezler, yoksulluk kendilerinin payına düşse bile, onları kendilerine tercih ederler" (Haşr: 9). Bu yüzden mallarını, Allah'tan bağışlanma ve karşılık dışında hiçbir karşılık beklemeden, isteyerek başkalarıyla paylaştılar.

On the other hand, Islam does not rate human nature so low as to take it for granted that ownership will always inevitably lead to injustice and oppression. In the field of refining and educating human nature, Islam achieved an unmatched success. Some Muslims owned property yet "they entertained no desire in their hearts for that which hath been given them but give preference to others over themselves though poverty become their lot" (Iix: 7). So they willingly shared their own property with others without expecting any return save forgiveness and recompense from God.

Bu tür soylu ve yüce örnekleri, az da olsa, her zaman hatırlamaya çalışmalıyız. Bunlar, gelecekteki adımlarımıza yol gösteren bir ışık hüzmesi olarak görülmeli ve insanlığın gelecekte gerçekleştirmeyi arzulayabileceği soylu başarıları bize gözler önüne sermelidir.

We should always try to remember such noble and lofty examples-rare as they may be. They should be regarded as a ray of light that guides our future steps and unfolds to us the noble achievements which humanity may aspire to realize in future.

Anlaşılmalıdır ki İslam, bizi hayal dünyasında yaşamamızı istemez ve kamu yararlarını tamamen belirsiz "iyi niyetlere" bağlı kılmaz.

It should be understood that Islam never wants us to live in a world of dreams nor does it make the public interests wholly dependent on uncertain "good intentions".

Nefsin arındırılması ve inceltilmesine aşırı özen göstermesine rağmen İslam, pratik kaygıları asla unutmaz. İslam hukuku, servetin adil bir biçimde dağıtılmasını sağlar. Yalnızca ruhun arındırılmasına odaklanmakla kalmayıp adil bir hukuk da koyarak İslam, sağlıklı bir toplumun doğru temellerini atar. Belki de üçüncü Halife Osman İbn Affan'ın şu sözünü söylerken aklında olan da buydu: "Allah'ın Kur'an ile engellemediğini, iktidar ile engeller." Mülkiyet meselesine dönecek olursak, mülkiyetin bazı çağlarda adaletsizliğe yol açmadan var olduğu söylenebilir. İslam arazi mülkiyetine izin verdi, ancak Avrupa'da olduğu gibi bunun feodalizme dönüşmesine asla izin vermedi. İslam, feodalizmi önleyen ve arazisi olmayanlar için bile saygın bir yaşam standardını güvence altına alan ekonomik ve toplumsal düzenlemeler yaparak gerekli tedbirleri aldı. Yoksul sınıfı mülk sahibi sınıfın sömürüsüne karşı koruyan da bu güvenceydi.

Despite its excessive care for the purification and refinement of souls, Islam never forgets practical considerations. Islamic legislation ensures a fair distribution of wealth. By not only concentrating on the purification of the soul but also enacting just legislation, Islam lays the proper foundations for a healthy society. Perhaps this was what Othman Ibn Affan, the third Caliph, had in mind when he said: "God restrains by power what He does not restrain by the Quran." To return to the question of ownership, it can be said that ownership existed in certain ages without leading to injustice. Islam permitted ownership of land but never allowed it to lead to feudalism as it did in Europe. Islam took the necessary precautions by enacting economic and social legislations which precluded feudalism and ensured a respectful standard of living even for those who did not own any land. It was such a guarantee that protected the poor class from exploitation by the propertied one.

Öte yandan, İslam'da kapitalizmin var olabileceğini kabul etsek bile, İslam'ın yalnızca kamu yararına hizmet eden bir kapitalizm türüne izin vereceği anlaşılmalıdır. İnsan doğasını arındırıp incelterek ve aynı zamanda gerekli yasal düzenlemeleri yaparak İslam, kapitalizmin baskıcı ve sömürücü bir güce dönüşmesine izin vermezdi. Böylece İslam, bugünkü Batı dünyasını kemiren kötülüklerden dünyayı kurtarmış olurdu. Ayrıca İslam'da özel mülkiyete tanınan izin belli kısıtlamalara tabiydi. Örneğin, kamusal kaynakların kamunun malı olduğu hükme bağlanmıştı. Adalet ilkelerinin gerektirdiği yerlerde İslam, özel mülkiyeti yasaklamış, ancak haksızlık ve zulme karşı yeterli güvenceler sağlandığında buna izin vermiştir.

On the other hand, granting that capitalism might have existed in Islam, it must be understood that Islam would have permitted only such type of capitalism as would serve the public interest. By purifying and refining human nature and at the same time making the necessary legislations, Islam would not have allowed capitalism to grow into an oppressive and exploiting force. By so doing Islam would have relieved the world from the evils which plague the present western world. Besides, the permission of private ownership under Islam was subject to certain restrictions. It was prescribed, for example, that public resources are public property. Where principles of justice required it, Islam prohibited private ownership and permitted it only when satisfactory guarantees had been made against injustice and oppression.

Bu noktayı açıklığa kavuşturmak için, Müslüman olmayan ülkelerden, yani İskandinav devletlerinden bir örnek alabiliriz. İngilizler, Amerikalılar ve Fransızlar — ırksal ve milliyetçi ayrımcılığın kararlı savunucuları — İskandinav halklarının dünyanın en medeni ve en sevecen halkları olduğunu kabul ederler. Belirtilmelidir ki bu ülkeler özel mülkiyeti kaldırmamış, bunun yerine servetin adil dağılımı için gerekli güvenceler sağlamışlardır. Bu tür güvenceler sınıflar arasındaki uçurumu kapatır ve aynı zamanda ücretlerin işle orantılı olmasını öngörür. Bu bağlamda İskandinav devletlerinin, dünyadaki diğer herhangi bir devlete kıyasla İslam'ın bazı yönlerinin gerçekleştirilmesine daha fazla yaklaştığı söylenebilir.

In order to make this point clear, we may borrow an example from non-Muslim countries i.e., the Scandinavian states. The English, the Americans and the Frenchstaunch advocates of racial and national discrimination-admit that the Scandinavian peoples are the most civilized and affectionate peoples on earth. It is to be pointed out that such countries have not abolished private ownership but made necessary guarantees for a fair distribution of wealth. Such guarantees bridge the gap between the classes and at the same time prescribe that wages should be proportionate to work. It can be said that the Scandinavian states have in this connection come closer than any other state in the world-to a realization of some aspects of Islam.

Ekonomik bir sistemin, onun altında yatan sosyal ve entelektüel felsefelerden ayrılması mümkün değildir. Şu anda yayılmakta olan üç doktrini—kapitalizmi, komünizmi ve İslam'ı—gözden geçirirsek, her doktrinde ekonomik sistemin ve mülkiyet teorisinin sosyal arka planlarıyla ne kadar yakından ilişkili olduğunu görürüz. Daha önce de belirtildiği gibi, kapitalizm bireyin, özgürlüğüne hiçbir toplumsal kısıtlamanın uygulanmaması gereken dokunulmaz bir varlık olduğu varsayımına dayanır. Buradan, kapitalizmin sınırsız özel mülkiyete izin verme eğiliminde olduğu sonucu çıkar.

It is impossible to separate any economic system from the social and intellectual philosophies underlying it. If we review the three doctrines that are currently propagatedcapitalism, communism and Islam-we shall realize how the economic system and the theory of ownership in each doctrine are closely related to their social background. As previously mentioned, capitalism is based on the assumption that the individual is an inviolable being whose freedom must not be subjected to any social restrictions. It follows that capitalism tends to permit unrestricted private ownership.

Öte yandan komünizm, toplumun temel olduğu ve bireyin kendine ait ayrı bir varlığının bulunmadığı inancına dayanır. Bu nedenle komünizm, bütün mülkiyeti (toplumun temsilcisi olarak) devlete verir ve böylece tüm bireyleri bu haktan yoksun bırakır.

On the other hand, communism is based on the belief that the Community is the base and that the individual has no separate existence of his own. Therefore, communism renders unto the state (as representative of the community) the ownership of all properties, thus depriving all individuals of such a right.

İslam, farklı bir toplum anlayışına sahiptir ve bu nedenle farklı bir ekonomik sistemi benimser. Birey-toplum ilişkisine gelince İslam, bireyin aynı anda iki kapasiteye sahip olduğunu ileri sürer: bağımsız bir birey olarak kapasitesi ve topluluğun bir üyesi olarak kapasitesi. Birey, bu kapasitelerden birine verdiği karşılık zaman zaman diğerine verdiğinden daha büyük olabilir; ancak sonunda ikisini birleştirip uyumlaştıracaktır.

Islam holds a different social concept and, therefore, it adopts a different economic system. With respect to the individual-community relationship, Islam maintains that an individual has two simultaneous capacities: his capacity as an independent individual and his capacity as a member of the community. His response to either capacity may at times be greater than his response to the other one but he will finally combine and harmonize both.

Bu inanca dayanan toplumsal anlayış, bireyi toplumundan ayırmaz ve ikisini birbiriyle çatışan, birbirini alt etmeye çalışan iki güç olarak görmez. Birey bağımsız bir varlığa sahip olduğu gibi aynı zamanda topluluğun bir üyesidir; bu nedenle mevzuatın hem bireysel hem toplumsal eğilimler arasında, ayrıca her bireyin çıkarı ile başkalarının çıkarı arasında uyum sağlaması gerekir. Ancak bu uyum, iki çıkardan birini diğerinin iyiliği uğruna feda etmeden sağlanmalıdır. Mevzuat, toplum uğruna bireyleri ezmeyi amaçlamamalı; bir veya birkaç bireyin çıkarı uğruna da toplumun dağılmasına izin vermemelidir.

The social concept based on such a belief does not separate the individual from his community nor does it regard them as two conflicting forces trying to overcome one another. Since an individual has an independent existence and is at the same time a member of the community, it is required of legislation to establish harmony between individual and communal propensities as well as between the interests of each individual and those of others. But such harmony must be achieved without sacrificing either interest for the good of the other. Legislation should not aim at the crushing of individuals for the sake of society nor should it allow society to disintegrate for 'the sake of one or more individuals.

İslam'ın ekonomik sistemi, yukarıda sözü edilen uyum kavramına dayanır; bu kavram kapitalizm ile komünizm arasında bir tür altın orta yoldur. Her iki sistemin erdemlerini bir araya getirir, ancak ikisinin de hatalarına ya da sapmalarına düşmez. İlke olarak özel mülkiyete izin verir, fakat onu, zararsız hâle getirecek ölçüde kısıtlamalara tabi tutar. İslam, toplumu ve toplumun temsilcisi sıfatıyla yöneticiyi, mülkiyeti düzenleyen gerekli yasaları çıkarmaya ve kamu yararının gerektirdiğini düşündüğü her zaman bu yasaları değiştirmeye yetkili kılar.

The economic system of Islam is based on the above-mentioned concept of harmony which is some sort of a happy medium between capitalism and communism. It combines the merits of both systems without making the mistakes or deviations of either. It permits private ownership in principle but subjects it to such restrictions as would render it quite harmless. Islam authorizes the community and the ruler in his capacity as the representative of the community to enact the necessary legislation organizing ownership and to change such legislation whenever he deems that the public interest requires it.

İslam, özel mülkiyeti onayladığını; bundan doğabilecek kötülükleri çeşitli yollarla ortadan kaldırma gücüne sahip olduğunu söyler. Hatırlanacaksa, özel mülkiyetin prensipte kabul edilip toplumun onu düzenleme ve sınırlandırma yetkisiyle donatılması, mülkiyetin ne doğal bir eğilim ne de insani bir zorunluluk olduğu belirsiz varsayımına dayanarak mülkiyetin tamamen kaldırılmasından çok daha iyi bir düzenlemedir. Sovyet Rusya'nın belirli (küçük) ölçüde özel mülkiyete izin vermek zorunda kalmış olması, insan tabiatının eğilimlerini tatmin etmenin hem birey hem de kamu yararı için en iyi şey olduğunun açık bir kanıtıdır.

Islam approves of private ownership since it has ti1e power to eliminate by various means any evils that may result from it. It will be remembered that permission of private ownership in principle while vesting the community with the power to organize and restrict it is a much better arrangement than outright abolition of ownership on the uncertain assumption that it is neither a natural propensity nor a human necessity. The fact that Soviet Russia has had to permit a certain (small) degree of private ownership is clear evidence that satisfying the propensities of human nature is the best thing for both the individual and public interest.

Neden özel mülkiyeti kaldırmalıyız? Bunu yapması için İslam'a hangi amaçlarla çağrıda bulunmalıyız?

Why shall we abolish private ownership? For what ends shall we call upon Islam to do so?

Komünizm, özel mülkiyetin kaldırılmasının insanlar arasında eşitliği sağlamanın ve içsel hâkimiyet ve iktidar arzusunu bastırmanın tek yolu olduğunu iddia eder. Rusya üretim araçlarının mülkiyetini kaldırdı, ancak bu kaldırılmanın amaçladığı hedeflere ulaşabildi mi? Hatırlanacağı üzere Stalin dönemindeki Rusya, bunu yapacak enerjisi olanlar için ekstra ücret karşılığında gönüllü fazla mesai vardiyası uygulamak zorunda kalmıştı. Bunu yaparak Rusya, işçilere ödenen ücretlerde farklılıklar yaratmış oluyordu.

Communism alleges that the abolition of private ownership is the only means to establish equality among people and to suppress the inherent desire for domination and power. Russia abolished ownership of the means of production but has it realized the objectives it hoped to achieve by such abolition? It will be remembered that Russia under Stalin had to introduce a voluntary overtime work shift for those who had the energy to do it in return for extra wages. By so doing Russia was creating differences in the wages paid to workers.

Rusya'daki herkes aynı ücreti mi alıyor? Doktorlarla hemşirelerin aynı maaşları almaları mümkün mü? Komünist propagandacılar bize sık sık Rusya'da mühendislerin en yüksek ücretleri aldığını ve sanatçıların en büyük geliri topladığını söylüyorlar. Bunu söyleyerek, farkında olmadan Rusya'daki farklı sınıflar arasında ücret farklılıklarının varlığını kabul etmiş oluyorlar. Bu farklılıklar yalnızca farklı sınıfların üyeleri arasında değil, aynı sınıfın üyeleri arasında da göze çarpmaktadır.

Do all people in Russia receive the same wages? Is it possible that doctors and nurses draw the same salaries? Communist propagandists often tell us that engineers get the highest wages in Russia and that artists collect the biggest income. By saying this they unwittingly admit the existence of differences in wages among the various classes in Russia. Such, differences are noticeable not only among members of the various classes but also among members of the same class.

Komünist Rusya, egemenlik içgüdüsünü ya da kişisel üstünlük kazanma arzusunu yok etmeyi başardı mı? Eğer başardıysa, sendika liderleri, fabrika müdürleri, üst düzey yöneticiler ve komiserler nasıl seçiliyor? İktidardaki Komünist Parti'nin aktif üyelerini nasıl ayırt ediyorlar?

Has communist Russia managed to wipe out the instinct of domination or the desire to achieve personal distinction? If so, how are trade union leaders, factory managers, senior administrators and commissars selected? How do they sort out active members of the ruling Communist Party?

Mülkiyetin kaldırılması ya da onaylanması meselesinin dışında, insan tabiatında hâkimiyet arzusunun ve kişisel üstünlük isteğinin bulunduğunu kabul etmemiz gerekmez mi?

Apart from the question of the abolition or approval of private ownership, should we not admit that the desire for domination and personal distinction is inherent in human nature?

Mülkiyetin kaldırılması, komünizmin büyük bir kötülük saydığı şeyden insanlığı kurtaramadığına göre, neden insan fıtratıyla çelişen bir yolu izleyip imkânsız bir amaca ulaşmaya çalışarak onun örneğini takip edelim?

Since the abolition of ownership could not rescue humanity from what communism regards as a great evil, why should we follow its example by taking a course that conflicts with human nature and thus attempt to realize an impossible end?

Komünistler, Rusya'daki sınıflar ve bireyler arasındaki farkların lüks ya da yoksunluğa yol açacak kadar büyük olmadığını söylüyorlarsa, şunu diyebiliriz: komünizm ortaya çıkmadan on üç yüzyıl önce, İslam, insanlar arasındaki uçurumları kapatmanın, lüksü yasaklamanın ve yoksunluğu ortadan kaldırmanın gerekliliğini ilkeleri arasına dahil etmişti.

If the communists say that the differences among the classes and the individuals in Russia are too small to lead to luxury or deprivation we may say that-thirteen centuries before communism came into existence-Islam included among its principles the necessity of bridging the gaps among people, prohibiting luxury and wiping out deprivation.