Bizim, İslam'ın önümüze koyduğu ideali gerçekleştirmek için ne yapmamız gerekir?

What ought we to do for the realization of the ideal Islam sets forth before us?

Dünyada bulunan en iyi sistemin İslam olduğu ve tarihî, coğrafî ve uluslararası konumumuzun gösterdiği üzere İslam'ın bu dünyada yeniden şeref, liderlik ve sosyal adaleti elde etmek için tek yolumuz olduğu kabul edilirse, bu düşünceyi kendisine düşman olan bir dünyada ve İslam'a dışarıdaki düşmanlarından daha çılgınca karşı çıkan bazı Müslüman ülkelerdeki diktatör yöneticilerin varlığında gerçekleştirmenin yolu nereden geçer sorusu ortaya çıkmaktadır?

Granted that Islam is the best system to be found on this earth and that as our historical, geographical as well as international position shows, Islam is our only means to regain honor, leadership and social justice in this world, the question is whither lies the way that leads to the realization of Islamic ideology in a world hostile to it and in the presence of the dictatorial rulers in some Muslim lands who fight against it even more furiously than its enemies from abroad do?

Evet, yol nereye? Ne yapmalıyız? Cevap şudur: İslam'ın hedefine ulaşmanın tek ve yalnız bir yolu vardır; insanlık tarihinde ortaya çıkan bütün hareketlerde de hep böyle olmuştur ve bu yol tek bir kelimeyle ifade edilir: İman.

Yes, whither is the way? What ought we to do? The answer is that there is one and only one way to attain the Islamic goal as there has always been the case with all the movements springing up in human history and that in one word is: Faith.

Bu, ilk Müslümanlara yardım eden imanın ta kendisiydi: bugünkü nesil için de hâlâ yardım edebilecek tek güç olmaya devam etmektedir. Bugün Müslüman olarak duruşumuz ve konumumuz, ilk Müslümanların takındığı duruştan hiçbir şekilde farklı değildir. Onlar birkaç kişilik bir topluluktu, ancak o dönemin en güçlü ve gururlu iki devletine, sollarında Roma İmparatorluğu'na ve sağlarında Pers'e karşı savaşa çıkmışlardı. Bu iki düşman, adam sayısı, maddi servet, savaş sanatı, askerî bilim ve siyasi öngörü bakımından onlardan çok üstündü. Buna rağmen büyük mucize gerçekleşti ve bu küçük Müslüman topluluğu, yarım yüzyıldan kısa bir sürede hem Sezarleri hem de Hüsrevleri alt etti. Hint Okyanusu'ndan Atlas Okyanusu'na uzanan geniş topraklarını ele geçirdiler. Bu mucize nasıl gerçekleşti?

It was this very faith that helped the early Muslims: it still remains the only force that can help their present generation. Our stand and position today as Muslims is not in the least different from that taken up by the early Muslims. They were just a handful of men but were out to fight against two of the most powerful and proud states of that time, the Roman Empire on their left and the Persian to their right. Both of these adversaries were far superior to them in men, material wealth, art of war, military science as well as political insight. But despite this the great miracle happened and the handful of Muslims overpowered both the Caesars as well as the Kosroes in less than half a century. They captured their vast territories stretching from the Indian Ocean to the Atlantic. How did this miracle happen?

Bu büyük mucizeyi hiçbir maddeci tarih yorumu yeterince açıklayamaz.

No materialistic interpretation of history can adequately explain this great miracle.

Sırrını çözebileceğimiz tek şey imandır, yalnızca iman. Bu imandı ki erken dönem Müslümanlardan birini ayağa kaldırıp şöyle dedirtti: "Ben şu adamı (yani Müslümanlara karşı savaşan kâfiri) öldürüp de onun eliyle öldürülmekten başka bir şey mi cennetle aramda engel olabilir?" Bunu söyledikten sonra, sanki gelinini kucaklamaya gidiyormuş gibi yüreği sımsıkı olarak savaş meydanına doğru ilerlerdi. Ya da düşmanlarına şöyle diyerek meydana atılırdı:

The one thing with which we can unravel its mystery is faith and faith alone. It was this very faith that made one of these early Muslims stand up saying: "Is it not true that nothing intervenes between me and paradise but that I should go and kill this man (i.e. the unbeliever fighting against Muslims) or get killed by him?" And then saying this he would advance towards the battlefield as tight-heartedly as if he were going to embrace his bride. Or he would jump into the field saying to his adversaries:

"Bizi, iki en güzel şeyden birini, yani zafer ya da şehadeti beklemekten başka bir şey mi bekliyorsunuz?" Hedeflerimize ulaşmanın yolu da budur; çünkü tarihte ortaya çıkan her hareketten önce bu yol hep tek yol olmuştur.

"Do you await for us but one of the two most excellent things: victory or martyrdom?" That then is the way to realize our objectives as this has always been the only course before any other movement originating in history.

Bazılarımız, bir kısmı samimiyetle, bir kısmı ise yenilgiye teslim olmuş bir zihniyetle, bu amaç için gerekli silahların nerede olduğunu soruyor. Silahlar mı?

There are certain people who ask us, some out of sincerity and others because of their defeatist mentality, as to where is the necessary weaponry for this purpose. Weapons?

Evet, silaha ihtiyacımız var, ancak bizim için ilk ve en önemli şartın silah olmadığını ggözden kaçırmamalıyız; silahlar bu konuda bir milleti hiçbir şekilde kurtaramaz. Son Dünya Savaşı'nda İtalyanlar en etkili ve öldürücü silahlara sahipti, ama yine de bu silahlar onları kurtaramadı ve onlarla herhangi bir şanlı başarı da elde edemediler. Yalnızca tek bir konuda üstün çıktılar: silahlarını düşmanlarının eline bırakarak savaş meydanından kaçmakta. Onların ihtiyaç duyduğu şey silah değil, iman ve ilhamdı.

Yes, we do need weapons, but we must not overlook the fact that the first and the foremost requisite for us is not the weapons, for weapons only can not in this respect help a nation in the least. During the last World War the Italians possessed most effective and deadly weaponry, but still it could not save them, nor could they achieve with it any glorious success. They excelled in one thing only: running away from the battlefield leaving all their weapons in the hands of their enemies. What they wanted was not weapons but faith and inspiration.

Öte yandan, toplam gücü en fazla yüz kişiyi geçmeyen ve gece baskınlarındaki her bir grup bir seferde altı ya da yedi kişiyi aşmayan, ilham almış birkaç savaşçının, yaşlı ve bunak imparatorlukların liderlerini öyle bir telaşa düşürdüğünü görürüz ki, bu birkaç adamı yenmek yerine ülkeyi terk etmeyi tercih etmişlerdir. Bu sadık savaşçı topluluğunun öldürücü silahları yoktu; ağır topçuları, savaş uçakları ya da zırhlı birlikleri bulunmuyordu. Sıradan tabancalar, tüfekler ve kurşun silahlarla savaştılar, ancak yanlarında düşmanlarının sahip olduğundan çok daha öldürücü bir silahları vardı: imanları! İçlerinde, Allah yolunda savaşan, inkârcıları öldüren ya da onlar tarafından öldürülen, ilk dönem Müslümanlarının küçük topluluğunun taşıdığı ruh vardı. Böylece bu kadar ağır şartlara rağmen başarılı oldular.

On the other hand, we find that a handful of inspired fighters whose total strength did not exceed a hundred men at the most and whose nocturnal raiding parties never included more than six or seven men in a party at a time, so perturbed the leaders of senile old empires that they preferred leaving the country to those handful of men rather than conquer them. This faithful band of warriors did not possess deadly weapons; they did not have heavy artillery, jet-fighters or the armored corps. They fought with ordinary revolvers, guns and rifles but they had with them a weapon far deadlier than what their enemies possessed: they possessed faith! They had in them the spirit the early handful of Muslims had, fighting in the way of God killing the non-believers or themselves getting killed by them. That is how they succeeded against such heavy odds.

Yolunun çiçeklerle döşeli olmadığını biz de biliyoruz. Bu yol, ter, kan ve gözyaşı isteyen bir yoldur. Fedakârlık, kendini ortaya koyma, sınavlar ve elinden gelenin en iyisini yapmaya hazır olma talep eder. Ama bunda şaşılacak bir şey yoktur, çünkü her hareketin durumu da böyledir. Fedakârlıklar kaçınılmazdır. Başarıya giden bir kestirme yol yoktur.

We know that the path we have chosen for ourselves is not strewn with flowers. It is rather a way that calls for sweat, blood and tears. It demands sacrifices, self-immolation, tribulations and a readiness to exert ourselves to the utmost. But there is nothing strange in this, for similar is the case with every other movement. Sacrifices are inevitable. There is no short cut to success.

Peki neden, önümüzdeki yüce amaç uğruna - onur, şan ve toplumsal adalet için - çabalamamalı ve acı çekmeye hazır olmamalıyız; aşağılanma, kınanma, yoksulluk, zayıflık ve dağılma yüzünden zaten yaşadığımız fedakârlıklar, İslam'ın istediği fedakârlıklardan daha az ve daha ağır değilken? Son Dünya Savaşı'nda farklı Arap milliyetlerinden milyonlarca insan öldürüldü; Müttefik uçaklarının bombardımanıyla binlercesi daha can verdi; mallar yok edildi, çok sayıda insan esir alındı; fatihlere karşı sahiplerinden hiçbir savaş olmaksızın tüm maddi kaynaklara el konuldu. Yine de tüm bunlara katlanmamıza rağmen, Bay

But why should we not strive hard and be ready to suffer for the lofty cause before us-for honor, glory and for social justice when the sacrifices already experienced by us because of opprobrium, obloquy, poverty, weakness and disintegration are no less great and severe than the sacrifices called for by Islam? Millions of men from different Arab nationalities were killed in the last World War; thousands more perished by the bombardment of the Allied planes; properties were destroyed and a large number of men were made prisoners; all material resources were confiscated without any fighting against the conquerors on the part of their possessors. But still after suffering all this Mr.

Churchill memnun değildi bizden. Bizlere açıkça şunu söyledi: "Sizi kurtardık. Şimdi bunun bedelini bize ödeyin." Daha kısa bir süre önce Batılı güçler, Arapları kendileriyle ortak bir savunma paktı yapmaya ikna etmek için çok hevesliydi. Asıl amaçları, en az yarım milyon Arabı kendi silahlı kuvvetlerine katmak, böylece ölümcül silahlarını onlar üzerinde denemek ve bu yolla Amerika ve İngiltere'nin beyaz insanlarını bu silahların öldürücü etkilerinden korumaktı. Bunu yaparken Arap dünyasının bütün gıda üretimine zorla el koydular, halkını onursuzluğa ve rezalete maruz bıraktılar ve nihayet hizmetlerine artık ihtiyaç duymadıklarında onları kapı dışarı ettiler.

Churchill was not satisfied with us. He told us bluntly: "We have saved you. Now pay us the price for it." It was only a short while ago that the western powers were so anxious to get the Arabs agree to conclude a joint defense pact with them. Their real purpose was to incorporate at least half a million Arabs in their armed forces so as to try their deadly weapons on them and thus save the white men of America and England from their deadly effects. In doing so they forcibly captured all the food production of the Arab world, exposed its people to dishonor and disgrace and when at last they no longer needed their services, kicked them out.

Elbette ölümden, fedakârlıktan ve sıkıntılardan kaçış yoktur. Rezillik ve onursuzluk uğruna bile insanlar öldü: Son Büyük Savaş'ta müttefikler için en az yarım milyon insan canını ortaya koydu. Öyleyse neden İslam, izzet ve hakikat uğruna canımızı vermekten geri duralım? Eğer İslam için canlarını vermeye hazır yarım milyon insan (tıpkı müttefikler için ölenler kadar!) olursa, sonuç elbette farklı olacaktır. O zaman yeryüzünde küstah bir diktatör ve zalim bir hükümdar bile kalmayacak, Hristiyan veya putperest emperyalizm de boy gösterme fırsatı bulamayacaktır. Bu, hedefimize nasıl ulaşabileceğimizi göstermiyor mu? Yol budur.

There is, of course, no escaping from death, from sacrifices and tribulations. Men died even for ignominy and ingloriousness: half a million at least laid their lives in the last Great War fighting for the Allies. Why should we then flinch back from laying down our lives for Islam, for glory and truth? When there are half a million men (as many as died for the Allies!) ready to lay down their lives for Islam the results will surely be different. There shall not remain even a single insolent dictator and tyrant on this earth, there will be no Christian or heathen imperialism to strut abroad then. Doesn't that show how we can achieve our goal? There is the way.

Bazı insanlar, modern dünyada komünizmin yayılması karşısında endişe duymaktadır. Ancak aslında bu konuda üzülecek bir şey yoktur; çünkü İslam açısından dünyanın durumu hiçbir şekilde değişmemiştir. Bugün komünist denetimi altında bulunan ülkeler, komünizmin ortaya çıkışından önce Hristiyan dünyasının bir parçasıydı ve bugün olduğu gibi İslam'a ve Müslümanlara karşı düşmanca bir tutum içindeydiler. Örneğin Rusya, Komünist Devrim'den önce bile Müslüman devletlere, Müslümanlar arasında ihtilaf ve fitne tohumları ekmek amacıyla sızma grupları gönderiyordu.

Some people are perturbed over the spread of communism in the modern world. But in fact there is nothing to he upset about that, for so far as Islam is concerned the world situation has not undergone any change whatsoever. The countries under communist control at present are what formed a Part of Christendom before the advent of communism and were as such as hostile to Islam and Muslims are they are today. Russia, for instance, even before the Communist Revolution used to send groups of infiltrators into the Muslim states to sow dissension and discord among the Muslims.

Avrupa de benzer bir durumdaydı. Geçmişte Müslüman dünyasına karşı haçlı seferleri yürüttü ve bugün de o savaşın içinde. Müslümanlar ve İslam söz konusu olduğunda, o zamandan bu yana hiçbir şey değişmedi.

Similar was the case with Europe. It fought crusades against the Muslim world in the past and is still engaged in that war. Nothing has changed since then so far as the Muslims or Islam is concerned.

Böyle bir durumda, bizim tutumumuz da değişmemelidir. Tıpkı, o zamanın iki en güçlü ülkesinin sağdan ve soldan kuşatması altında bulunan ilk Müslümanların durduğu yerde duruyoruz.

In such a situation, our standpoint must also remain unchanged. We stand exactly where the early Muslims stood when they were hemmed in from right and left by two of the most powerful countries of that time.

Tüm engellere ve acımasız muhalefete rağmen, İslami güçlerin gün geçtikçe güç kazandığını görmek insanı sevindiriyor. Genel değerlendirmede, İslam'ın yeniden canlanması kaçınılmaz görünüyor.

It is heartening to note that despite all hurdles and ruthless opposition, Islamic forces are gathering strength day by day. On balance, the revival of Islam seems but inevitable.

Dünyada bugün, İslam'ın tarihinin ilk günlerinde oynadığı kadar şanlı bir rolü yeniden oynamaya mahkûmdur. Maddi zevklerin ve kazançların tamamen esir aldığı bugünkü dünyaya huzur ve sükûnet vaat etmektedir; bunun sonucu olarak dünya çatışmalar ve kargaşalarla sarsılmaktadır. İslam, madde ile ruh arasında bir denge kurar ve bu nedenle insanlığın içinde bulunduğu bu karmaşadan çıkması için tek umuttur. Dolayısıyla dünya, İslam'ı resmen din olarak benimsemese bile, er ya da geç İslam'ın önemini fark etmek ve ilkelerini benimsemek zorundadır.

In the world today, it is destined to playas glorious a role as it played in the first days of its history. It promises peace and tranquility to the world of today which is wholly taken up with material pleasures and gains, and is as a result thereof stricken with conflicts and disruptions. Islam strikes a balance between matter and spirit, and is thus the only hope for humanity to get out of the present mess. As such the world is bound sooner or later to realize the importance of Islam and adopt its principles even if it does not formally embrace it as its religion.

Kendimize gelince — İslam'ın emekçileri olarak — önümüzdeki yolun gül yatağı olmadığının tamamen farkındayız. Dünyaya İslam'ın özündeki iyilik ve hakikati ikna edebilmek için biz Müslümanların büyük ve çok sayıda fedakârlıklarda bulunmamız gerekecek. Ancak bu amaca ulaşmanın tek yolunun kendini feda etmek olduğunu her zaman aklımızda tutalım:

As to ourselves-the workers of Islam-we admit that we are fully alive to the fact that the path before us is not a bed of roses. We Muslims will have to offer sacrifices-great and many sacrifices, in order to convince the world of the intrinsic goodness and truth of Islam. But let us ever bear in mind that the only way towards that end is but that of self-immolation:

"Allah, kendi davasına yardım edenlere mutlaka yardım eder. Çünkü Allah, güç sahibidir, dilediğini yapmaya kadirdir." Note: The rules say to write "God" as the Turkish word for God and never "Allah". Applying that correctly: "Tanrı, kendi davasına yardım edenlere mutlaka yardım eder. Çünkü Tanrı, kudret sahibidir, üstündür, dilediğini yerine getirmeye kadirdir."

"God will certainly aid those who aid His (cause): for verily God is full of strength, Exalted in might, (Able to enforce His will) (xxii: 40).