"Daha önce de belirttiğimiz gibi, İslam hayatta iyi, sağlıklı ve arzulanan her şeyi temsil eder. O, her çağın, her neslin ve her toplumun dinidir; ancak son dört yüzyıl boyunca İslam dünyası sürekli bir çöküntü içinde bulunduğundan, İslam hukukunun ekonomik sorunlarla ilgili kısmı durağan kalmıştır. Öyleyse neden İslam'ı ruhumuzu yüceltmek ve düşüncelerimizi arındırmak için bir inanç olarak benimseyip, ekonomik sorunlarımızı çözmek için komünizmi ekonomik sistem olarak kabul etmeyelim? Komünizm, toplumsal yapımızı ya da onun herhangi bir yönünü hiçbir biçimde etkilemeyecektir. Böylece yalnızca ahlakımızı, toplumsal geleneklerimizi ve törelerimizi korumakla kalmayacak, aynı zamanda ekonomik sorunlarımızı çözmek için günümüzün en modern ekonomik sistemlerinden birine de sahip olacağız." Yukarıda verilen bu tür akıl yürütme, komünistlerin uzun süredir oynamaya çalıştıkları şeytani oyunun bir parçasıdır. Başlangıçta Doğu'da İslam'a karşı saldırgan bir tutum takındılar ve onun hakkında çeşitli şüpheler yaydılar. Ancak bunun Müslümanların İslam'a bağlılığını artırdığını görünce stratejilerini değiştirdiler ve hile ve aldatmaya başvurdular. Böylece şöyle savundular: "Komünizm İslam'a hiçbir şekilde karışmaz, çünkü o temelde sosyal adaletin başka bir adından ibarettir ve devletin vatandaşlarına hayatın temel ihtiyaçlarını sağlama sorumluluğunu temsil eder. Komünizme karşı olduğu iddiasıyla İslam'ın sosyal adalete karşı olduğunu mu söylemek istiyorsunuz? Elbette İslam, sosyal adalete dayanan böyle bir sisteme karşı çıkamaz."

"As we have already submitted, Islam stands for all that is good, healthy and desirable in life. It is the religion for all times, generations and societies but as the Islamic world during the last four centuries has been in a state of constant depression, the portion of the Islamic law dealing with economic problems remained static. Why shouldn't we then adopt Islam as a creed to edify our souls and purify thoughts and embrace communism as the economic system to solve our economic problems as it would in no wise affect our social set-up or any aspect thereof. We shall thus be able not only to safeguard our morals, social traditions and customs but also have at the same time one of the most modern economic systems of the present times to-resolve our economic problems" The reasoning such as this given above is a part of the diabolical game the communists are out to play now since a long time. To begin with, they adopted an aggressive attitude towards Islam in the East and cast various doubts about it. But when they found that this had rather increased Muslims' attachment to Islam, they changed their strategy and resorted to fraud and deception. Thus they reasoned that: "Communism does not at all interfere with Islam, as it is basically just another name for social justice and stands for the responsibility of the state towards its citizens to provide them with the basic needs of life. Do you mean to say that Islam is opposed to social justice by alleging that it is opposed to communism? Surely Islam cannot oppose such a system based on social justice".

Bu şeytani akıl yürütme, bundan önce emperyalistlerin başvurduğu akıl yürütmeye benzemektedir.

This diabolical reasoning is similar to that resorted to by the imperialists before this.

Onlar da başlangıçta İslam'a açıktan saldırmaya koyulmuşlardı; ancak bunun yalnızca Müslümanları uyanık kılıp tetikte tuttuğunu görünce başka bir yola başvurdular.

They too had started with attacking Islam openly but when they found that it had only put the Muslims on their guard and they were watchful, they resorted to another course.

Batı'nın Doğu'da yalnızca medeniyetin yayılmasıyla ilgilendiğini söylediler; İslam kendisi medeniyetin babası olduğuna göre, nasıl medeniyete karşı olabilir? Müslümanlara, oruçlarını, namazlarını ve tasavvufi uygulamalarını bırakmadan bu Batı medeniyetini benimseyebileceklerini güvence altına aldılar. Oysa onlar, Müslümanlar bir kez bu medeniyetin önünde boyun eğerse İslami karakterlerini koruyamayacaklarını ve birkaç nesil içinde bu medeniyetin onlara kesin olarak üstün geleceğini çok iyi biliyorlardı. Haklı çıktılar. Sonuç olarak, bir süre sonra Müslümanlar arasında İslam hakkında tamamen bilgisiz, hatta hiçbir bilgi ya da sebep olmaksızın ondan tiksinen bir nesil ortaya çıktı.

They said: "The West is interested only in the spread of civilization in the East; how can Islam be against civilization when it is itself the father of civilization?" They assured the Muslims that they could adopt this western civilization without giving up their fastings, prayers, and mystic practices, although they were sure that if the Muslims once succumbed to their civilization they would no longer be able to retain their Islamic character with the result that within a few generations this civilization would overpower them once for all. They proved right. Consequently, there arose a generation among the Muslims after some time who was completely ignorant about Islam, who rather felt a repulsion from it without any knowledge or reason whatsoever.

Bugün komünistlerin oynadığı oyun da tam olarak bu sahtekârlık ve aldatmacanın oyunudur.

It is this very game of fraud and deception that the communists are playing today.

Onlar der ki: Müslümanlar aynı anda Müslüman kalabilir, namaz kılabilir, oruç tutabilir ve bâtınî ibadetleri yerine getirebilir, iktisadî bir sistem olarak komünizmi benimseyebilirler; çünkü bu, dinlerine hiçbir şekilde müdahale etmez. O hâlde Müslümanlar onu benimsemekte neden tereddüt etsinler? Ancak bu iddiayı ileri sürerken, Müslümanların bu cazibeye bir kez boyun eğmeleri hâlinde artık Müslüman kalmayacaklarını çok iyi bilirler. Böyle bir durumda, birkaç yıl içinde onları kendi hayat felsefelerine göre yeniden şekillendireceklerinden, İslâm'ı ve onun temsil ettiği her şeyi ortadan kaldıracaklarından emindirler; çünkü içinde yaşadığımız çağ hızlı hareket ve dinamizm çağıdır, yani bu, nispeten çok kısa bir süre içinde büyük değişikliklerin çok kolay gerçekleştirilebileceği anlamına gelir. Bütün bu gerçeklere rağmen, pek çok Müslüman bu tür sahte bir akıl yürütmeye isteyerek kendini aldatmaya izin verir; çünkü bu akıl yürütme, en azından Müslüman olarak üzerlerine düşen zahmetli görevleri yerine getirmekten kaçınmaları için bir bahane sunar ve aynı zamanda onlara kendi yollarını bulma, akıllarını kullanma ve yapıcı faaliyetlerde çaba gösterme gibi külfetli bir işten kurtuluş vaat eder. Onlar daha çok oturup boş hayaller kurmayı ve kendilerini başkalarının yönlendirmesine bırakmayı tercih ederler.

They say that the Muslims can at once remain Muslims, can pray, fast and perform esoteric rituals and adopt communism as an economic system, for it does not at all meddle with their religion. Why should they then hesitate in embracing it? But while thus arguing they know very well that Muslims will no longer remain Muslims if they once but succumbed to its temptation. In such a case, they are sure to remold them in a few years' time after their own philosophy of life and put an end to Islam and all it stands for because the age we are living in is one of rapid movement and dynamism which means that great changes can very easily be brought about in a comparatively very short period of time. But in spite of all these facts there are very many Muslims who willingly allow themselves to be hoodwinked by such a spurious reasoning as it provides them with an excuse at least to avoid hard struggle in carrying out their unpleasant duties as Muslims promising them at the same time freedom from the cumbrous task of finding their own way, use their own reason and exert themselves in constructive activities. They would rather just like to sit down and dream idle dreams and let themselves be guided by others.

Bu noktada, prensipte İslam'ın temel ilkelerine aykırı olmayan ve değişen yaşam koşullarından doğan sorunlarını çözmekte Müslüman topluma hizmet eden herhangi bir sistemi karşıtı görmediğini vurgulamak istiyoruz. Ancak gerçek şu ki, komünizm, yüzeysel olarak bazı yönlerden İslam'a benzeyebilse de, İslami ideolojiyle hiçbir şekilde örtüşmemektedir. Zaten en iyi sisteme sahip olan Müslüman toplum, İslam'ı bir kenara bırakıp komünizmi, kapitalizmi ya da materyalist sosyalizmi benimseyemez; bunlar bazı yönlerden ona benzer görünseler bile. Çünkü Allah açıkça şöyle buyurmuştur: "Kim Allah'ın indirdiğiyle hükmetmezse, işte onlar kâfirlerdir." (Maide, 47) Note: The original says "God" throughout, so I have used "Allah" only inside the Qur'an verse citation, where the translation of the verse's wording is given with the name as it appears in the verse's Turkish rendering. If you prefer the strict rule applied to every instance, the closing sentence would read "Çünkü Tanrı açıkça şöyle buyurmuştur" instead.

We would at this point like to stress the fact that in principle Islam does not oppose any system such as is basically not antagonistic to its principles and serves the Muslim community in solving its problems arising out of the changed conditions of life. The fact, however, is that communism does not at all see eye to eye with Islamic ideology although it might in some respects superficially resemble Islam. The Muslim community which already possesses the best system cannot pass by Islam and instead adopt communism, capitalism or materialistic socialism though they might in certain respects appear to be similar to it, for God has expressly commanded : "And they Who do not judge in accordance with that which is revealed by God, they are indeed the unbelievers" (v : 47)

Gerçekte komünizmi benimseyip yine de Müslüman olarak yaşayabilir miyiz? Cevap kocaman bir Hayır'dır; zira komünizmi uyguladığımızda (yanlış ya da kasıtlı olarak yalnızca ekonomik bir sistem olarak tanımlanan), onun hem teoride hem de pratikte İslam'a karşı olduğunu görürüz. Aralarındaki çatışma kaçınılmazdır, çünkü bu, önlenemez ya da kaçınılamaz bir gerçektir.

Can we in reality embrace communism and yet live on as Muslims? The answer is a big No, for, when we apply communism (erroneously or dishonestly described as being a purely economic system), we find that it is opposed to Islam in theory as well as in practice. Their collision is inevitable for the simple reason that it cannot be helped or avoided.

Bu ikisinin birbirine teorik olarak pek çok bakımdan karşıt olduğu, şu noktalardan anlaşılabilir:

That theoretically both stand opposed to each other in so many respects may well be judged from the following points:

Öncelikle komünizm tamamen materyalist bir temele dayanır: duyu organlarıyla algılanan şeyin dışında hiçbir şeyi kabul etmez. Bu duyu organlarıyla algılanamayan her şey gerçek dışı, saçma ve hiçbir varlığı olmayan ya da varsa bile o kadar önemsiz olan bir şeydir ki kafa yormaya hiç gerek yoktur. Engels şöyle demiştir: "Dünyadaki tek gerçek şey maddedir." Materyalistler ise şöyle savunur: "İnsan aklı, onu çevreleyen dış maddi çevreyi yansıtan maddenin yalnızca bir tezahürüdür." Ayrıca ruh denilen şeyin kendine ait bağımsız bir varlığı olmadığını, bunun aksine maddenin bir ürünü olduğunu ileri sürerler. Böylece komünizmin, her türlü spiritüalizmi bilimdışı diye aşağılayan tamamen materyalist bir ideoloji olduğunu görüyoruz. İslam ideolojisi ise insanın faaliyet alanlarının bu şekilde daraltılmasını ve insanın bu kadar alt seviyelere indirgenmesini kabul etmez. Aksine insanı, yeryüzünde yürüyen ve fiziki bir bedene sahip olmakla birlikte ruh ve düşünce alemlerinde yükselmeyi arzulayan bir varlık olarak görür. Karl Marx'ın iddia ettiği gibi insanın ihtiyaçları da yiyecek, barınak ve cinsel doyumla sınırlı değildir. Bu noktada bazı okuyucuların aklında şu soru belirebilir: Biz bu materyalist felsefeyle hiçbir ilgimiz olmayacaksa, bu felsefe bizi nasıl etkileyebilir? Biz yalnızca komünizmin ekonomik programını benimseyip temel inançlarımızı, Tanrımızı, Peygamberimizi ve manevi sistemimizi koruyacağız. Benimseyeceğimiz ekonomik program bunları etkileyemez; çünkü o, yukarıda anlatılanlardan tamamen farklı bir şeydir ve kendine ait bağımsız bir varlığı vardır. Hiç kimse bu yanılgıya düşmesin; çünkü komünistlerin de ileri sürdüğü gibi, bir halkın ekonomik sistemi ile temel inancı, ideolojisi ve hayata bakışı arasında güçlü bir yakınlık vardır. Bunlar birbirinden ayrı düşünülemez: birbirleriyle yakından ilişkilidirler, çünkü tamamen materyalist bir hayat felsefesi üzerine kurulan aynı ekonomik sisteme dayanırlar; bu durum, komünist öncüler Engels ve Marx'ın yazılarında açıklanmıştır.

Firstly, communism rests on a purely materialistic basis: it does not recognize anything save that perceived by sense organs: what is not perceivable by these sensory organs is unreal, nonsense and has no existence whatsoever or if it does exist it is so insignificant that one need not at all bother about it. Engels said: "Matter is the only real thing in the world". And the materialists argue: "Human reason is just a manifestation of matter which reflects the external material environment surrounding it". They go on to say that what is called soul does not at all have an independent existence of its own but is rather a product of matter. Thus we see that communism is a purely materialistic ideology which ridicules all forms of spiritualism dubbing them all as unscientific. Islamic ideology, on the other hand, declines to concede such a narrowing down of human spheres of activities or degrade man to such low levels of existence. It looks upon man rather as a being that aspires to soar high in the realms of spirit and thought although he walks on earth and possesses a physical body. Nor are his needs limited to food, shelter and sexual gratification as Karl Marx claimed. A question might at this stage be raised in the minds of some readers: How can this materialistic philosophy affect us when we shall have nothing to do with it: we shall adopt only the economic program of communism and retain all our basic creeds, our God, our Apostle, and our spiritual system. These cannot be affected by the economic program we might adopt as it is something quite different from the things described above and has an independent existence of its own. Let none be under this illusion, for as the communists hold, there exists a strong affinity between the economic system and the basic creed, ideology and outlook upon life of a people; they cannot be viewed in isolation: they are closely interrelated, for they are based on the same economic system which is raised on a purely materialist philosophy of life as has been clarified by the communist pioneers Engels and Marx in their writings.

Komünistler, örneğin, diyalektik materyalizme de inanırlar. Onlara göre insanlığın şimdiye kadar elde ettiği bütün ekonomik ve insani ilerlemenin arkasında, ilk komünist çağdan başlayıp köleciliğe, ardından feodalizme, kapitalizme ve nihayet son komünist çağa uzanan süreçte, zıtlıkların çatışması (“sahipler” ve “sahipsizler” ya da işçiler ve kapitalistler) tek gerçek, ama sinsi etkendir. Komünizmin mevcut ideolojik savaşın galibi olarak nihai biçimde ortaya çıkacağı iddialarını da tam olarak bu diyalektik materyalizmle savunur ve kanıtlamaya çalışırlar. Komünizmle bu diyalektik materyalizm teorisi arasında yakın bilimsel bir ilişki bulunduğunu öne sürerler; bu teoride Tanrı kavramına, O'nun elçilerine ya da onların mesajına hiçbir yer yoktur, çünkü kibirlerinden olsa gerek, bütün bunların yalnızca ekonomik güçlerin etkileşiminin bir sonucu olduğunu düşünürler. Bunların, kendilerini doğuran ekonomik koşullardan ayrı bir anlamı ya da önemi yoktur. Böylece insan hayatındaki önemlerini yitirirler ve hayatı yorumlamada ya da hayatın gerçek amaçlarını belirlemede basitçe değersizdirler. Önemli olan tek ve yegâne etken, değiştiğinde bütün insan varlığını etkileyen ve onu devrimci biçimde dönüştüren üretim araçlarıdır. Komünistlerin insan tarihine bakışının yanlışlığı ve zayıflığı, Arabistan'da İslam'ın gerçekleştirdiği büyük devrimi yeterince açıklayamamasıyla açıkça kanıtlanmaktadır; çünkü Arap yarımadasında ya da hatta çağdaş bütün İslam dünyasında, Yüce Peygamber'in o bölgede ortaya çıkmasına ve beraberinde yepyeni bir hayat sistemi getirmesine yol açmış olabilecek herhangi bir üretim aracı değişikliğini gösterebilmeleri mümkün değildir.

The communists, for instance, also believe in dialectical materialism. They hold that it is the conflict of the opposites (the 'haves' and the 'have-nots' or workers and capitalists) that is the only real though insidious factor behind all economic and human progress that mankind has achieved so far starting from the first communist age and moving on to slavery, then feudalism, capitalism and then final communist age. It is with this very dialectical materialism that they justify their standpoint and prove the final emergence of communism as the victor out of the present ideological warfare. They claim that there is a close scientific relationship between communism and this theory of dialectical materialism, in which there is no place whatsoever for any concept of God, His apostles or their message, for in their arrogance they think that all these things are but merely an outcome of the interplay of economic forces. They have no meaning or significance apart from the economic circumstances that engendered them. As such they lose all their importance in human life and are simply worthless in interpreting or defining life or determining its true objectives. The one and the only factor of importance is the means of production which, if changed, affects the whole human existence and revolutionizes it. The fallacy and weakness of communists' view of human history is amply proved by the fact that it fails to offer any adequate explanation of the great revolution brought about by Islam in Arabia, for it cannot point out any change in the means of economic production in the Arabian peninsula or even in the whole of the contemporary Islamic world that might be referred to as having caused the emergence of the Holy Prophet in that part of the world bringing with him a completely new system of life.

Bu kadarı, İslam ile komünizmin birbirinin tam karşıtı olduğunu göstermeye yeter. Bu durumda ikisinin nasıl bir arada düşünülebildiği anlaşılamaz. Allah'ın (Tanrı'nın) sonsuz merhametine ve tüm yaratıklarını kuşatan büyük lütfuna inanan, O'nun kendilerini doğru yola iletmek için peygamberler gönderdiğine inanan ve İslam'ın ekonomik zorunluluklara bağlı olmayıp onların çok üstünde yükseldiğine inanan Müslümanlar, insanlık ilerlemesinin tüm aşamalarının yalnızca karşıt güçlerin etkileşimiyle belirlendiğini, dolayısıyla Allah'ın iradesine ya da ekonomik varoluşun ve ihtiyaç baskısının verdiği dışında hiçbir etkene ya da girişime yer bırakmadığını öne süren komünizmi nasıl cezasız biçimde benimseyebilirler?

This is quite sufficient to show that Islam and communism stand diametrically opposed to each other. How can the two be said to be at one then? The Muslims who believe in the Beneficence of God as well as His immense Grace embracing all His creatures and who believe that it is God Who sends to them His apostles to guide them aright and who believe that Islam is not subject to the economic exigencies but ascends far above them, how can such Muslims adopt with impunity the communism which holds that all the different stages of human progress are determined by the interplay of the opposing forces alone, thus leaving no place for God's will or any other factor or initiative save that lent to it by economic existence, the pressure of need.

İkinci olarak, komünizmin gözünde insan, iradesinin maddi ve ekonomik güçler karşısında hiçbir önemi olmayan edilgen bir varlıktır. Karl Marx şöyle demiştir:

Secondly, man as viewed by communism is just a passive being whose will has no importance whatever in the face of the material and economic forces. Karl Marx said:

"Maddi varoluş araçlarının üretim tarzı, toplumsal, siyasal ve entelektüel yaşamın bütün sürecini koşullandırır. İnsanların varlığını belirleyen bilinçleri değil, tam tersine, toplumsal varlıklarıdır ki bilinçlerini belirler."

"The mode of production of the material means of existence conditions the whole process of social, political and intellectual life. It is not tile consciousness of men that determines their existence, but, on the contrary, it is their social existence that determines their consciousness”.

Öte yandan İslam'da insan, yalnızca Allah'ın üstün iradesine tabi olan, kendine ait bir özgür iradesi bulunan etkin bir varlık olarak görülür. Kur'an-ı Kerim şöyle buyurur: "Göklerde ve yerde ne varsa hepsini, kendi katından olmak üzere, sizin hizmetinize vermiştir" (Casiye, 13).

In Islam, on the other hand; we find that man is viewed as an active being with a free will of his own that is subject to the higher will of God alone, Says the Holy Qur'an: “And He has subjected to you, as from Him, all that is in the heavens and on earth" (xlv: 13).

Bu nedenle İslam, insanın bu dünyada üstün güç ve konuma sahip olduğunu ve tüm maddi ve ekonomik güçlerin onun emrinde bulunduğunu açıkça ortaya koyar. İslam'ın kendisi bu konuda somut bir örnektir. Onun ilerleyişi, diyalektik materyalizmin herhangi bir süreciyle sınırlanmadı ya da yönlendirilmedi. İlk Müslümanlar, insanın ekonomik varlığının tek başına onun kaderini belirlemede belirleyici bir rol oynadığını, ya da Marx'ın dediği gibi insanın bilinçli denetiminin ötesinde bir şey olduğunu hiçbir an düşünmediler. Tam tersine, ekonomilerini bilinçli olarak Allah'ın ve Elçisi ﷺ'nin rehberliğine uygun biçimde şekillendirdiler ve tüm toplumsal ilişkilerini İslam'ın öğretilerine dayandırdılar. Ekonomik kazanç ya da bir girişim onları buna yönlendirmeden köleleri azad ettiler; üstelik Avrupa'da ve genel olarak dünyada yüzyıllarca en yaygın sistem olmasına rağmen, topraklarında feodalizmin kurulduğuna hiç tanık olmadılar. Komünist ekonominin benimsenmesi, kaçınılmaz olarak komünist felsefenin benimsenmesine yol açar. Bu felsefe, insanı, insanın iradesinden tamamen bağımsız bir yol izleyen ekonomik güçlerin basit bir oyuncağı haline getirir; çünkü bu güçler ne seyirlerini değiştirebilir ne de işleyişlerini herhangi bir biçimde etkileyebilirler, zira bu basitçe imkânsızdır ve bu nedenle düşünülemez.

Thus Islam makes it clear that it is man who enjoys supreme power and position on this earth with all the material and economic forces being there to do his bidding. Islam itself is a case in point in this respect. Its progress was not limited or directed by any process of dialectical materialism. The early Muslims never even for a single moment felt that the economic existence of man alone played a decisive role in shaping his destiny or that it was something beyond his conscious control as Marx said. They, on the contrary, did consciously shape their economy in accordance with the guidance of God and His Apostle basing all their social relationships on the teachings of Islam, They freed slaves without any consideration of economic gains or initiative inducing them to it; and they did in fact never witness the establishment of feudalism in their lands although it had been the most prevalent system for centuries in Europe and in the world at large, The adoption of communist economy must inevitably lead to the adoption of the communist philosophy, the philosophy which makes man a mere plaything of the economic forces that take their way quite independent of men's will for they can neither change their course nor can they affect their working in any way as it is simply impossible and, therefore, unthinkable.

Üçüncüsü, "Özel Mülkiyet" bölümünde de belirttiğimiz gibi, bir ekonomik sistemi onun arkasındaki toplumsal felsefeden ayırmak neredeyse imkânsızdır.

Thirdly, as we have already pointed out in the chapter on "Private Ownership," it is next to impossible to divorce an economic system from the social philosophy behind it.

Bu nedenle komünizmi bir ekonomik program olarak kabul edersek, onunla birlikte kaçınılmaz olarak onun sunduğu toplumsal felsefeyi de benimsemek zorunda kalırız. Bu felsefe, yalnızca toplumun gerçek bir varlık olduğunu, bireyin ise bir topluluğun üyesi olmaktan başka hiçbir önem taşımadığını ileri sürer. Bu tutum, İslam'ın benimsediği tutumdan tamamen farklıdır; zira İslam bireye büyük önem verir ve amaçlarını gerçekleştirmede toplumdan çok bireye güvenir. İslam, insanı içten terbiye eder, böylece bir topluluğun üyesi olarak tüm sorumluluklarını gönüllü olarak yerine getirmesini sağlar. Bu yolla insanı, kendi iradesine sahip, bilinçli bir toplum üyesi konumuna yükseltir; kendi işini ve çalışmak istediği yeri özgürce seçer. Yöneticinin emirlerine uyma ya da yöneticinin Allah'a itaat ve İslam'ın sınırlarını aşması durumunda ona itaat etmeyi reddetme özgürlüğüne sahiptir. Böylece İslam, her bireyi topluluğun ahlakının bekçisi kılar ve onu her türlü kötülüğün ortadan kaldırılmasından sorumlu tutar. Ancak açık psikolojik ve pratik nedenlerle, bireyin önemsiz bir cüceye ya da değersiz bir kukla konumuna indirgendiği, kaderinin yalnızca hükümet tarafından belirlendiği ve kontrol edildiği, çünkü hükümetin tüm üretim araçlarını tek başına denetlediği bir toplumda bu tür bir şey gerçekleşemez. Son olarak, şunu da hatırlamalıyız ki komünist felsefe, bir toplumsal grup içindeki çeşitli toplumsal ilişkilerin belirlenmesi ya da şekillendirilmesi söz konusu olduğunda yalnızca ekonomik etmenin üstün olduğu varsayımına dayanır. İslam, insan hayatında ekonomik etmenin önemini ne inkâr eder ne de küçümser; ayrıca ahlaki ve toplumsal erdemlerin gelişebilmesi için bir topluluğun toplumsal hayatına sağlam bir ekonomik temel sağlanmasının önemini de göz ardı etmez. Ancak İslam, hayatın yalnızca ekonomiden ibaret olduğu fikrine hiçbir biçimde katkıda bulunmaz. Ekonomik sorunlar çözüldüğünde toplumun diğer bütün sorunlarının da bunun sonucu olarak çözüleceğini de kabul etmez. Bu noktayı açıkça ortaya koymak için hayattan bazı somut örnekleri ele alalım. Diyelim ki benzer ekonomik durumda olan iki genç var: Biri hazlara düşkün, hayvani tutkularının esiri olmuş ve bunlara tamamen boyun eğmiş; diğeri ise makul bir maddi refaha sahip ve fazla enerjisinin çoğunu bilgi ya da beceri edinerek zihnî veya manevî ufkunu genişletmeye harcıyor. Bu iki genci eşit sayıp durumlarını aynı kabul edebilir miyiz? Bu ikisi, kendi yaşam tarzlarında eşit derecede erdem, iyilik ve başarıyı temsil ediyor mu?

Therefore if we accept communism as an economic program we must also inevitably embrace along with that the social philosophy it offers and which states that society is the only real thing, the individual having no importance whatever save as member of a community, This is a position quite contrary to that taken up by Islam, for it attaches great importance to the individual and relies more upon him than on society for the realization of its ends. Islam civilizes man from within so that he would willingly discharge all his responsibilities as a member of a community. Thus it elevates man to the position of a conscious member of society with a will of his own, choosing his own job as well as the place he would like to work in freely. He enjoys freedom to comply with the orders of the ruler or refuse to obey him if the ruler should happen to transgress the bounds set by obedience to Gad and Islam. Thus Islam makes every individual a guardian of the community's morals besides holding him responsible for the eradication of all forms of evils. But such a thing cannot for obvious psychological and practical reasons happen in a society wherein the individual is reduced to the status of an insignificant midget or a worthless manikin whose destiny is solely shaped and controlled by the government as it alone controls all economic means of production, Last, we must also remember that the communist philosophy is based on the assumption that it is the economic factor alone that is supreme so far as the determining or molding of the diverse social relationships within a social group are concerned. Islam does not deny or under-rate the importance of the economic factor in human life nor does it ignore the importance of a sound economic basis for the social life of a community so as to make the moral and social virtues flourish, But it does not at all contribute towards the notion that life is but-economics. It also does not believe that if economic problems are solved all the other problems of the society will also be solved as a result thereof. To make this point clear let us, however, consider some particular cases from life. Supposing there are two young men of a similar economic status, the one being inclined to voluptuousness and engrossed in his animal passions and completely enslaved by these, while the other enjoys a reasonable portion of material prosperity and spends most of his extra energy in broadening his mental or spiritual horizon by acquiring some knowledge or skill. Can these two young men be treated as equals and their cases considered as identical? Do the two represent an equal degree of virtue, goodness and success in their respective modes of living?

Öyleyse, güçlü bir kişiliğe sahip ve insanların saygıyla dinleyip öğütlerini hemen uygulamaya hazır olduğu bir adamı ele alalım; bir de hiçbir kişiliği olmayan, yalnızca tanıdıkları arasında alay konusu olan başka bir hiçbir işe yaramaz adamı düşünelim. Şimdi soru şu: İkincisinin ekonomik sorunlarının çözümü ona herhangi bir şekilde yardımcı olabilir mi? Onun, birincisininki kadar şanlı bir hayat sürdüğü kabul edilebilir mi?

We may as well take the case of a man with a strong personality to whom the people listen with deference and are ready to act upon his advice readily and still another goodfor- nothing fellow, who has no personality but is just a laughing-stock among the circle of his acquaintances. Now the question is, can the solution of his economic problems help the latter in any wise? Can he be deemed to lead a life as glorious as that of the man in the former case?

Başka bir örneği ele alalım: Zarafet ve güzellikle donatılmış bir kadın, bu özelliklerden tamamen yoksun bir kadınla herhangi bir biçimde denk tutulabilir mi? Ekonomik engellerin kaldırılması, çirkin kadının sorunlarını çözmesine yardımcı olabilir mi?

Taking still another case we might ask if a woman endowed with grace and beauty can in any way be matched with a woman devoid of all grace and beauty. Can the removal of economic hurdles help the ugly woman in resolving her difficulties?

Bu nedenle İslami düşünce, ekonomik değerlere değil, ekonomik olmayan değerlere, özellikle de ahlaki değerlere temel bir önem verir; çünkü insan hayatının temelini oluşturanın ekonomik olmayan değerler olduğuna inanır. Bu değerlerin düzgün bir biçimde örgütlenmesi için, en az ekonomik değerler için gerekli olan çaba ve coşku kadar çaba ve coşku gerekir. Bu yüzden İslam, Tanrı ile insan arasındaki sürekli ilişkiyi vurgular; çünkü insanla Tanrısı arasındaki bu manevi bağ, ahlaki değerlerin pratik hayatta tam anlamıyla gelişmesi için mükemmel bir araçtır. Bu bağ insanı, yalnızca maddi ihtiyaçlarının köleleri olan ve birbirleriyle çekişme, nefret ve kin içinde yaşayan sıradan varoluş düzleminden alır ve bu aşağılık dünyevi tutkulardan arındığı, erdem, iyilik ve sevgiyle dolu bir dünyada yaşadığı çok daha yüksek bir düzleme yükseltir.

It is because of this that Islamic rationale gives basic importance not to economic values but to the non-economic ones, the moral values in particular, for it believes that it is the non-economic values that form the basis of human life for the proper organization of which at least as much exertion and enthusiasm are called for as those needed in the case of purely economical ones. It, therefore, stresses a perpetual relationship between God and man, for it is this very spiritual bond between man and his God which is an excellent means for the full flourish of moral values in practical life as it lifts men from the plane or their humdrum existence where they are no better than mere slaves to their material needs and subject to internecine rivalries, hatred and rancor, to a higher, far higher plane where they are free from all these base earthly passions and where they move in a world permeated with virtue, goodness and love.

Başka bir açıdan bakıldığında İslam, insan hayatında manevi gücü birincil öneme sahip görür; çünkü bu güç, insanın bu dünyadaki çok değerli bir sermayesidir ve insanın bir insan olarak kaderi üzerinde güçlü bir etki yapar. Eğer bu güce gereken önem verilir ve etkin biçimde örgütlenirse, insan toplumunu şekillendiren bir etken olarak, ekonomik olanı dahil diğer herhangi birinden daha az güçlü olmayabilir. Hatta diğer tüm toplumsal değişim etkenlerinden çok daha etkili ve güçlü olabilir. Müslümanlar, kendi tarihlerinde yukarıdaki ifadenin doğruluğuna onları ikna edecek yeterince kanıt bulabilirler.

From a still another standpoint Islam holds the spiritual force in human life as of primary importance, for it is a very precious possession of man on this earth besides exercising a powerful influence on his destiny as a man. If it is paid proper attention to and organized efficiently it might prove not less powerful as an agent shaping human society than any other including even the economic one. It might rather prove far more effective and powerful than all the other agents of social change. The Muslims might find enough evidence in their own history to convince them of the truth of the above statement.

Böylece ilk halife Ebu Bekir'in, hilafetinin başlangıcında irtidat tehdidi karşısında sağlam durduğunu görürüz; oysa Ömer bin Hattab gibi isimler de dahil olmak üzere Müslümanların hepsi, dönen kabilelere karşı savaş açma tutumunu desteklememişti. Yine de kaya gibi sağlam kaldı ve sarsılmadı. Bu ilhamını nereden almıştı? Maddi bir güç müydü, ekonomik refah duygusu muydu, yoksa o sıkıntılı süreçte onu ayakta tutan bir insan gücü müydü? Elbette bunların hiçbiri onu bu kritik dönemde ilham veren ya da destekleyen şey değildi. Eğer güvenini bunlardan herhangi birine bağlamış olsaydı, İslam tarihinin bu kadar tehlikeli bir anında böylesine zor koşullara karşı savaşmaya asla cesaret edemezdi. Ebu Bekir'e bu karşı durma iradesini, kararlılığını ve cesaretini veren yalnızca manevi güçtü. Sonunda bastırılan ve daha önce olduğu gibi yeniden iyi Müslümanlar haline gelen, İslam'a ve Müslümanlara karşı düşmanlıklarını bir kez ve herkes için bırakan isyancılara karşı durabildi. Bu, insanlık tarihinin çok önemli bir bölümüdür; bilinçli manevi enerjinin nasıl maddi ve ekonomik güce dönüştüğünü gösteren, tarihte benzeri olmayan bir örnektir.

Thus we find that the first caliph Abu Bakr stood firm in the face of the threat of apostasy in the beginning of his rule although all the Muslims including men like Omar bin Al-Khattab did not support his stand to wage a war against the defecting tribes. Still he remained firm as a rock and did not flinch. Whence did he derive his inspiration? Was it a material power or the sense of economic well-being or was it some human power that sustained him in that ordeal? Surely, it was none of these that inspired him or backed him up at that momentous period of his life. Had he put his faith in anyone of these he would have never dared fight against such odds at so precarious a moment in the history of Islam. It was the spiritual power alone that gave Abu Bakr the will, determination and courage to stand against the rebels who were finally subdued and turned once again good Muslims as before, leaving off their hostility towards Islam or Muslims once for all. This is a very significant chapter of human history showing how the conscious spiritual energy is transformed into material and economic power such as has no parallel in history.

Omer bin Abdülaziz'in durumu da buna benzerdir. O, yalnızca manevi gücü sayesinde, erken dönem Emevîlerin yarattığı siyasi ve toplumsal adaletsizliği ortadan kaldırmıştır. Adaletsizliği düzeltmiş ve İslam'ın temelindeki toplumsal ilkeleri yeniden canlandırarak toplumu başarıyla ıslah etmiştir. İşte o zaman büyük bir tarihsel ve ekonomik mucize yaşanmıştır: bütün Müslüman toplumda artık ne fakir ne de muhtaç bir kimseye rastlanmaz olmuştur.

Similar is the case with Omar bin Abdul Aziz who with the help of his spiritual force alone swept away the politico-social injustice created by the early Ommeyeds. He rectified the injustice and successfully reformed the society resuscitating the underlying social principles of Islam. It was then that the great historical and economical miracle was witnessed: there was no longer any poor or needy man to be met with in the entire Muslim society.

İslam, bu nedenle, manevi gücü en önde tutar; çünkü insana onun getirebileceği büyük ve mucizevi faydaları esirgemek istemez. Bununla birlikte, amacına ulaşmak için boş durmaz ve maddi araçları da reddetmez. İslam mucizelere inanır, ancak manevi mucizelerin kendiliğinden gerçekleşmesini beklemekte boş durmayı tercih etmez. Onun sürekli yol gösterici ilkesi şudur: "Allah'ın otoritesiyle kısıtladığını, Kur'an kısıtlamamıştır."

Islam, therefore, gives foremost importance to spiritual power, for it does not want to deprive man of the great and miraculous benefits it can bring to him although it does not at the same time sit idle nor does it refuse material means to realize its end. Islam does believe in miracles but favors not the idle waiting for the spiritual miracles to happen. Its constant guiding principle rather is: “God restrains with Authority that which is not restrained by the Qur'an".

Öte yandan, komünizmin öne sürdüğü şekilde insanların ekonomik amaçlarını gerçekleştirmek için çaba göstermeleri ve bunun ardından kendi manevi hayatlarının ahlaki değerlerine veya iyileştirilmesine dikkat edebilmeleri neredeyse imkânsızdır; çünkü komünizmde ekonomik boyuta verilen abartılı önem yalnızca tek yanlı bir gelişmeyi destekler. Bu durum, insan kalbi veya karaciğerinin orantısız büyümesine benzetilebilir; bunun kaçınılmaz sonucu, vücudun böyle orantısız büyümüş bir organının diğer organların düzgün gelişimini ya da işleyişini engellemesidir.

On the other hand, it is next to impossible for men to exert themselves towards the realization of their economic ends in the way communism suggests and then be able to pay any attention to the moral values or betterment of their own spiritual life, because the exaggerated importance given to the economic aspect in communism favors but a onesided development only. It may be likened to an outgrowth of human heart or liver the invariable result being that such an outgrown organ of human body hampers the proper development or functioning of other parts.

Bu tür felsefi bir karşılaştırmadan, yani yukarıda İslam ile komünizmi karşılaştırmaya giriştiğimiz biçimde yapılan incelemeden hoşlanmayan kimseler olduğunu biliyoruz. Çünkü bu kimseler, bu tür teorik tartışmaların bir ağırlığının olmadığına, gereksiz ve hiçbir anlam ifade etmediğine inanırlar. Onlara göre yalnızca pratik sorunlar önem taşır ve bunlara, onların görüşüne göre, soyut tüm değerlendirmelerin önüne geçecek biçimde öncelik verilmelidir. Bu kimseler, işlerin yolunda gideceğini düşünür ve bir yaşam sistemini benimserken uygulanabilirliği dışında hiçbir soyut meseleyle uğraşmamız gerektiğini sanırlar. Bu yüzden, pratik hayat söz konusu olduğunda İslam ile komünizmin birbiriyle çatışabileceğini anlamakta güçlük çekerler. İkisi arasında böyle bir çatışma ihtimalini tümüyle dışlarlar.

We know that there are persons who feel aversion from such a philosophical comparison of Islam and communism as we have attempted above, for they believe that such theoretical discussions carry no weight and are rather superfluous and signify nothing. To them only the practical problems have importance which as such, according to them, should be given all possible precedence over all abstract considerations. They think that the things will be all right and we need not bother about any abstract questions while adopting a certain system of life except its practicability. Thus they are at a toss to understand that Islam and communism can ever come into conflict with, each other so far as practical life is concerned. They rule out all possibility of such a conflict between the two.

Onların teorik veya felsefi yöne karşı duydukları küçümsemeyi paylaşmıyoruz; çünkü inanıyoruz ki bu iki yön birbirinden asla ayrı düşünülemez.

We do not share their contempt of the theoretical or philosophical aspect of the problem, for we believe that the two can never be viewed in isolation from each other.

Ancak, İslam ile komünizm arasındaki bazı pratik farklılıkları, onların dikkatine sunmak üzere burada belirtiyoruz. Bu farklılıklardan bazıları şöyle özetlenebilir:

However we shall point out some of the practical differences between Islam and communism for their consideration. Some of the differences may be summed up as follows:

(1) İslam'a göre kadının asıl görevi insan neslinin devamını sağlamaktır. Bu nedenle kadını, gerçek bir ihtiyaç olmadıkça, yani babası, kardeşi, kocası ya da yakını gibi erkek bir geçim sağlayıcısı bulunmadığı durumlar dışında, kraliçeliği olan evini bırakıp fabrikalarda ve tarlalarda çalışmaya teşvik etmez. Oysa komünizm, kadının da erkeklerle aynı saat sayısınca fabrikalarda ya da tarlalarda çalışmasını zorunlu kılar. Cinsiyetlerin işlevleri ile psikolojik yapıları arasında hiçbir fark tanımayan altta yatan komünist felsefeyi şimdilik bir kenara bırakalım bile, komünist ekonomi doğası gereği üretim araçlarının miktarını olabildiğince en uç noktaya kadar artırmaya dayanır. Bu artış ancak toplumun bütün üyeleri fabrikalara, laboratuvarlara ve tarlalara gidip canla başla çalıştığında mümkündür. Kadın da toplumun diğer üyeleriyle eşit bir yük üstlenmek zorunda kalacak ve yalnızca doğum sürecinde işinden uzak duracaktır. Bunun sonucunda çocuklar, seri üretime benzer bir süreçle devlet tarafından toplu hâlde yetiştirilecektir.

(1) Islam holds that the real duty of a woman is the propagation of the human race. It, therefore, does not encourage her to leave her queendom and work in factories and fields, except, of course, in cases of genuine need, that is to say, in case she has no male bread earner, be he her father, brother, husband or a near one. But communism makes it obligatory for woman to go out and work in factories or fields for as many hours as the men do. Even if we overlook for the time being the underlying communist philosophy which refuses to recognize any difference between the functions as well as the psychological make-up of the sexes, the communist economy by its very nature rests on the basis of effecting increase in material means of production to the farthest possible limit. Such an increase is possible only if all the members of the community should go forth and exert themselves in factories, laboratories and fields. The woman too will have to bear an equal burden along with other members of the community and will be off her work during the period of her confinement only. The children1 shall as a result thereof be brought up wholesale by the state in a process similar to that of mass production.

Bu nedenle, komünist ekonomiyi benimsersek, bunun kaçınılmaz bir sonucu olarak kadının evinden çıkıp dışarıda çalışmak zorunda kalacağı ortaya çıkar; bu da başka bir deyişle İslam'ın temel kurumlarından biri olan aileyi, yani İslam ahlakının ve ekonomisinin tüm yapısının dayandığı temeli de ölümcül bir darbeye uğratır. Bu kurum, kadının asıl görevinin evinde olduğunu, erkeğin ise dış işleri üstlenmesi gerektiğini gösterir.2 Kadının fabrikalarda çalışmaya gitmesinin gerekli olmayacağı söylenirse, bu, komünizmin savunduğu görüşle bağdaşmayan bir tutum olur; çünkü komünistler bu konudaki görüşlerini zaten çok açık biçimde ortaya koymuşlardır. Üretimin artırılmasına gelince, bunun şüphesiz gerçek ve insan varlığı için hayati öneme sahip olduğunu kabul ediyoruz. Ancak bu, hiçbir biçimde komünist ekonominin benimsenmesini gerektirmez; çünkü komünistlerin kendileri üretimlerini artırma yöntemlerini Avrupa kapitalizminden ödünç almışlardır.3 İslam devletinin kurulması, maddi fayda için en modern tarımsal ve endüstriyel üretim yöntemlerinin kullanılmasını hiçbir şekilde yasaklamaz.

Therefore, if we embrace the communist economy an inevitable result of it will be that woman will have to leave her home to work outside which means in other words that one of the fundamental institutions of Islam-family-the bedrock on which the whole superstructure of Islamic morality and economics rests and which shows that woman's true function is within her home while man is to do the outside work, is also dealt a fatal blow.2 If it is said that to go out and work in factories will not be necessary for woman then surely it will be a position alien to that upheld by communism, for the communists have already made their stand too clear on the point. Now so far as effecting an increase in production is concerned, we admit that it is undoubtedly genuine and of vital importance to human existence. But it does not in any way call for the adoption of communist economy, for the communists themselves borrowed the means of increasing their production from the European capitalism.3 The establishment of an Islamic state does in no wise forbid the use of the most modern means of agricultural and industrial production for material benefit.

(2) Komünist ekonomi, tam teşekküllü bir proletarya diktatörlüğüne dayanır; bu da devletin tek başına, farklı vatandaşların üstlendiği işlevlere, onların yeteneklerine veya eğilimlerine hiçbir şekilde aldırmadan karar verdiği anlamına gelir. Devlet tek başına tüm düşünceleri, eylemleri, dernekleri ve bunların gerçekleştirmesi gereken amaçları denetler. Bu noktada tek bir yöneticinin diktatörlüğü ile devletin (proletaryanın) diktatörlüğü arasında da ayrım yapmamız gerekir. Zira bir yönetici söz konusu olduğunda, huyu uysal ve alçakgönüllü, ülkesinin refahı kalbinde çok değerli olan, hatta bazen bir konuda karar vermeden veya bir kanun çıkarmadan önce halkın -gerçek ya da sahte- temsilcilerine danışmayı kabul edebilen biri olması mümkündür. Ancak proletarya veya devlet diktatörlüğünde tüm bu ihtimaller tamamen söz konusu dışıdır; çünkü böyle bir diktatörlük öncelikle yalnızca ekonomiyle ilgilenir ve kendisine uygun gelen amaçları demir bir yumrukla gerçekleştirir. Adın kendisi, yani proletarya diktatörlüğü, bunun ne anlama geldiğini zaten ifade etmektedir.

(2) The communist economy rests on a full-fledged dictatorship of the proletariat, which means that the state alone decides as to the functions performed by different citizens without any regard whatsoever to their respective aptitudes or likings. The state alone controls all thought, acts, associations as well as the ends to be realized by them. At this point we must also differentiate between the dictatorship of a single ruler and the dictatorship of the state (proletariat). For, in the case of a ruler it is just possible that he be of a congenial, modest character with the welfare of his country very dear to his heart and may even at times condescend to consult the representatives of the people-real or falsebefore deciding a matter or enacting a law. But all these possibilities are simply out of question in the case of a dictatorship of the proletariat or state, concerned as it primarily will be with the economics alone and the realization of such ends, as suit it, with an iron hand. That is what is signified by the very name-dictatorship of the proletariat.

Yukarıda sıralanan komünizmin kusurlarına bir tane daha eklememiz gerekir: Sağlam bir temele sahip olmadığı için, çoğu zaman hem teoriyle hem de uygulamayla oynayan bir görünüm sergiler. Örneğin, her şeyden önce, tüm özel mülkiyetin tamamen kaldırılmasını savunmuş ve farklı işçilerin ücretlerini eşitlediğini iddia etmiştir; ancak koşulların baskısı nedeniyle bu tutumundan vazgeçmek zorunda kalmıştır, zira kısa sürede sınırlı bir ölçüde özel mülkiyete izin vermenin ve işçilerin ücretlerinde gayretlerine ve emeklerine oranla farklılığa yer vermenin daha iyi olduğunu görmüştür. Böylece komünizm konumunu değiştirerek Karl Marx'ın felsefesinin en temel iki unsurundan yüz çevirmiş ve İslam'ın bakış açısına çok daha yaklaşmıştır. Gerçek ve tek doğru hayat sistemi olan, insanlığın başka bir sistemle oyalandığında her seferinde geri döndüğü bu sistemi terk etmemizi, biz Müslümanlar nasıl gerekçelendirebiliriz?

To the drawbacks of communism enumerated above we may add yet another one: it has no sound basis because of which it is often seen mucking around with theory as well as practice. Thus for instance, to begin with, it advocated an outright abolition of all private ownership and claimed to bring on a par the wages of all the different workers, but was forced to abandon its stand due to the pressure of the circumstances, as it soon found it better to allow a limited amount of private ownership and a difference in the wages of workers in proportion to their enthusiasm and pains. So communism shifted its position thus turning its back on two of the most fundamental elements in the philosophy of Karl Marx and coming as much nearer to the standpoint of Islam. How can we Muslims justify ourselves in forsaking the real and only true system of life such as humanity is all the time driven back to, whenever it toys with any other system?