Bir tartışma sırasında şunu söylediler:

During the course of a discussion I was told:

"Sen liberal değilsin."

“You are not liberal".

"Neden?" diye sordum ona.

"Why?" I asked him.

"Bir Tanrı'nın varlığına inanıyor musun?" dedi.

"Do you believe in the existence of a God?" he said.

"Evet, yapıyorum."

"Yes, I do".

"Ona namaz kılıyor ve oruç tutuyor musun?" "Evet."

"Do you pray and fast for Him?" "I do".

"Öyleyse sen liberal değilsin."

"Well, then you are not liberal".

Bunun üzerine ona sordum:

Thereupon I asked him:

"Bir özgür düşünür olmadığımı nasıl söylerim?" "Çünkü sen hiçbir varlığı olmayan saçmalıklara inanıyorsun," dedi bana. "Peki ya siz? Siz neye inanıyorsunuz? Evreni ve hayatı kimin yarattığını düşünüyorsunuz?" diye sordum ona.

"How do you say that I am not a freethinker?" "Because you believe in nonsense that has no existence at all," he told me "And you? What do you people believe in? What do you think created universe and life?" I asked him.

"Doğa!" "Peki doğa nedir?" "Sınırsız olan, ancak duyu organlarıyla algılanabilen tezahürleri bulunan gizemli bir güçtür," dedi. Bunun üzerine ben de şunu söyledim: "Sözlerinizden anladığım kadarıyla, beni bilinmeyen bir güce inanmaktan alıkoyuyorsunuz, çünkü bana eşit derecede bilinmeyen başka bir güce inanmamı istiyorsunuz. Ama asıl soru şu: Tanrı'mı, eşit derecede bilinmeyen ama yanlış bir başka tanrı uğruna neden inkâr etmeliyim? Özellikle de ben onda huzur, dinginlik ve teselli bulurken, doğanın yanlış tanrısı ne çağrıma cevap veriyor ne de bana teselli veriyor?" Kısacası, düşünce özgürlüğünden söz eden ilerlemecilerin durumu budur. Onlar için düşünce özgürlüğü, Tanrı'yı inkâr etme özgürlüğüyle eş anlamlıdır. Oysa bu, düşünce özgürlüğü değil, ateizm özgürlüğüdür. Bu öncüllerden yola çıkarak, İslam'ın ateizmi yasakladığı için düşünce özgürlüğünü kısıtladığını iddia ediyorlar. Ama asıl soru şudur: Düşünce özgürlüğü ile ateizm aynı şey midir ve ateizm gerçekten düşünce özgürlüğünün zorunlu bir ön koşulu mudur? Avrupa liberalizminin tarihine kapılarak, Avrupa'da belirli yerel koşulların ateizmin yayılmasını zorunlu kılmış olmasının, aynı şeyin dünyanın her yerinde olması gerektiği anlamına gelmediğini gözden kaçırıyorlar.

"Nature!" "But what is Nature?" "It is the secret power that is limitless but has got manifestations which can be perceived by the sense organs," he said, At this I said: "I understand by this statement of yours that you prevent me from believing in an unknown power because you want me to believe in another equally unknown power. But the question is that why should I disown my God for the sake of another equally unknown but false god, especially when in the one I find peace, tranquility and comfort, whereas the false god of Nature neither answers my call, nor comforts me?" This in short is the case of the progressives who talk about freedom of thought. For them freedom of thought is synonymous to freedom of disowning one's God. This is, however, not freedom of thought but freedom of atheism. Starting with these premises they accuse Islam of restricting the freedom of thought simply because it prohibits atheism. But the question is: Is freedom of thought and atheism one and the same thing, and is atheism really a necessary precondition to the freedom of thought? Misled by the history of European liberalism they overlook the fact that if certain local circumstances necessitated the spread of atheism in Europe, this does not mean that the same thing should happen everywhere in the world.

Şüphe yok ki Avrupa'daki kilisenin sunduğu Hristiyanlık imajı, yani bilimi bastırması, bilim insanlarına işkence etmesi ve Tanrı'nın sözü adına bir dizi yalan ve batıl inancı aktarması, Avrupa'nın özgür düşünürlerini ateizme sürükledi. Avrupa'nın aydınları iki uzlaşmaz tutum arasında seçim yapmak zorunda kaldı:

There is no doubt that the image of Christianity as presented by the church in Europe with its suppression of science, torturing of scientists and passing on a set of lies an superstitions in the name of the word of God drove the free thinkers of Europe to atheism. The intellectuals of Europe had to choose between two irreconcilable attitudes:

Tanrı'ya olan doğal inanç ya da teorik ve pratik bilimsel gerçeklere olan inanç.

the natural belief in God or the belief in theoretical and practical scientific facts.

Avrupalı aydınlar, Tabiat'ta bu ikilemden kısmi bir kaçış yolu buldular. Bu yüzden kiliseye şöyle dediler: "Adına bizi köleleştirdiğin, bize ağır vergiler yükleyip zalim bir diktatörlüğe ve hurafelere boyun eğdirdiğin Tanrın'ı geri al."

The European intellectuals found in Nature a partial escape from the dilemma. So they said to the church: "Take back your God in whose name you enslave us and impose on us burdensome exactions and subject us to tyrannous dictatorship and superstitions.

"Senin Tanrın'a inanmak bizden, münzevi ve inziva ehli olarak zahitane bir hayat sürmemizi istiyor; biz senin buyruğunu yerine getirmeyi reddediyoruz. Bu yüzden, ilk Tanrı'nın niteliklerinin çoğuna sahip olan, ama bizi köleleştirecek bir kiliseye sahip olmayan ve senin Tanrın'ın yaptığı gibi bize hiçbir ahlaki, entelektüel ya da maddi yükümlülük dayatmayan yeni bir Tanrı'ya sahip olacağız."

The belief in your God wants us to lead the ascetic life of hermits and recluses, we refuse to do your bidding. We shall, therefore, have a new God who possessed most of the qualities of the first God but who has no church to enslave us, nor does He impose on us any moral, intellectual or materialistic obligations as your God does".

Ama İslam'da insanları ateizme sürükleyebilecek böyle bir şey yoktur. Burada zihni meşgul eden hiçbir ikilem bulunmaz. Yalnızca bir Tanrı vardır; O, tüm varlıkları yaratmıştır ve hepsi O'na dönecektir. Bu, tabiatçıların ve ateistlerin bile reddetmesinin ya da kuşku duymasının zor olacağı, açık ve sade bir kavramdır.

But in Islam there is no such thing as may drive people to atheism. There are no dilemmas here which puzzle the mind. There is only one God; He has created all beings and all will return to Him. It is a clear and simple concept which even the naturalists and atheists may find hard to reject or doubt.

İslam'da Avrupa kilisesinde olduğu gibi din adamları yoktur. Din, herkesin ortak malıdır ve her Müslüman, doğal, manevi ve entelektüel donanımının izin verdiği ölçüde bundan yararlanma hakkına sahiptir. Bütün insanlar eşittir ve yaşamdaki amellerinin ışığında hak ettikleri şekilde muamele görürler. İnsanların en değerlisi, mühendis, öğretmen, işçi ya da zanaatkâr olsun, Allah korkusu taşıyan kimselerdir. Ancak din, bu tür mesleklerden biri değildir. İslam'da mesleki din adamı yoktur; bu yüzden İslami ibadet, bir din adamının aracılığı olmadan yerine getirilir. Bununla birlikte, kamu düzeninin dayandığı fıkıh ve hukuk ilminde uzmanlaşan kimselerin bulunması gereklidir. İslam fıkhı ve anayasa hukukunda uzman olan bu kimselerin statüsü, diğer ülkelerdeki meslektaşlarının statüsünden daha yüksek değildir. Halk üzerinde herhangi bir otorite ya da sınıfsal itibar hakkına sahip değildirler. Onlar yalnızca devletin fakihleri ve danışmanlarıdır. Burada şunu belirtmek gerekir ki, El-Ezher dini bir eğitim kurumudur, ancak din adamlarının yaptığı gibi insanları yakma veya işkence etme yetkisine sahip değildir. El-Ezher'in yapabileceği tek şey, bir kişinin dini anlayışını sorgulamak ve eleştirmektir. Öte yandan, dışarıdan herkes de El-Ezher'in dini anlayışını sorgulayabilir ve eleştirebilir, çünkü İslam hiçbir birey veya sınıfın tekelinde değildir. Din konularında yetkili kabul edilen yalnızca, dine dair derin anlayışları sayesinde onu mesleklerinden bağımsız olarak pratik hayata uygulayan kimselerdir.

In Islam there are no churchmen such as the European church had. Religion is the common property of all and every Muslim is entitled to benefit from it as much as his natural, spiritual and intellectual equipment may permit. All people are equal and they are treated as they deserve in the light of their deeds in life. The more honored of all people are the God-fearing individuals whether they are engineers, teachers, workmen or craftsmen. But religion is not one of these so many occupations. There are no professional churchmen in Islam, so that Islamic worship is observed without the intercession of a churchman. But it is necessary that some people should specialize in the study of jurisprudence and Jaw on which public order is based. The status such specialists in Islamic jurisprudence and constitutional law enjoy is not more than that which their counterparts in other countries do. They are not entitled to any authority or class prestige over the people. They are just the jurisprudents and counsels of the state. It may be pointed out here that Al-Azhar is a religious institute but it does not have, as the churchmen did, the authority to burn or torture people. All that Al-Azhar can do is to challenge and criticize an individual’s understanding of religion. But on the other hand, anyone from outside can as well challenge and criticize Al-Azhar's understanding of religion, for Islam is not the monopoly of any individual or class. Only those persons are considered as an authority on questions of religion who in the light of their deep understanding of it apply it to practical life regardless of their own professions.

Islam'ın hükmü kurulduğunda "Ulema" (İslam alimleri) kendiliğinden valiler, bakanlar ya da daire başkanları olmayacaktır. Tek değişiklik, yönetim sisteminin İslam Şeriatı'na (Hukuku), yani Allah'ın hukukuna dayanacak olmasıdır.

When the Islamic rule is established the "Ulama" (Islamic scholars) will not automatically become the governors or ministers or heads of departments. The only change is that the system of rule will be based on Islamic Sharia (Law)-the law of God.

Mühendisler mühendislik işlerinden sorumlu olmaya devam edecek, doktorlar tıbbi işlerden sorumlu olacak, ekonomistler ise toplumun ekonomik hayatını yönlendirecek; tek fark, bu alanlarda yol göstericiliği o zaman yalnızca İslam ekonomisinin sağlayacak olmasıdır.

The engineers will continue to be charged with the engineering works, the doctors will be responsible for medical affairs, the economists will direct the economic life of the community with the only change that the Islamic economy alone will then provide them with the guidelines.

Tarih, İslam inancının da onun yönetim sisteminin de hiçbir zaman bilimle ya da bilimsel kuramların uygulanmasıyla çatışmadığına tanıklık etmektedir. İslam'da hiçbir bilim insanı, bir bilimsel gerçeği keşfettiği ya da duyurduğu için yakılmamış ya da işkenceye uğratılmamıştır. Gerçek bilim, İslam inancıyla ve her şeyi yaratanın Allah olduğu inancıyla çatışmaz. İslam, insanları uzayı ve yeryüzünü incelemeye ve Tanrı'nın varlığını keşfetmek için yaratılışı üzerinde düşünmeye çağırır. Tanrı'ya inanmayan birçok Batılı bilim insanının, doğru bilimsel araştırmalar yoluyla O'nun varlığını keşfetmeye vardığı da unutulmamalıdır.

History bears witness that neither the Islamic faith nor its system of rule ever came into conflict with science or the application of its theories. No scientist in Islam has ever been burnt or tortured for discovering or announcing a scientific fact. True science is not in conflict with the Islamic faith and the belief that God created everything. Islam calls on people to study space and earth and to meditate on their creation in order to discover the existence of God. It should be remembered that many Western scientists who did not believe in God came to discover His existence through proper scientific research.

İslam'da insanları ateizme sürükleyebilecek hiçbir şey yoktur. Doğu'daki ateizm savunucuları, eski sömürgeci efendilerinin kör takipçilerinden başka bir şey değildir. Onlar dini ve her türlü ibadeti saldırıya uğratma ve insanları dinlerini terk etmeye çağırma özgürlüğü istiyorlar. Ama neden böyle bir özgürlük istiyorlar? Avrupa'da insanlar dini saldırıya uğratmaya, zihinlerini batıl inançtan kurtarmak ve insanları baskı ve zulümden özgürleştirmek için çalıştılar. Ancak İslam inancı onların sahip olmak ya da talep ettikleri bütün özgürlükleri zaten veriyorsa, neden ona saldırsınlar? Gerçek şu ki, bu sözde liberaller düşüncenin özgürlüğüyle ilgilenmiyor, bunun yerine ahlaki çöküntüyü ve kontrolsüz cinsel anarşiyi yaymakla daha çok ilgileniyorlar. Düşünce özgürlüğünü, alçak niyetlerini gizlemek için bir maske olarak kullanıyorlar. Bu, din ve ahlak karşısındaki çirkin savaşlarında bir kamuflajdan başka bir şey değildir. İslam'a karşı çıkmaları, onun düşünce özgürlüğünü kısıtladığı için değil, yalnızca insanlığı alt güdülerinin egemenliğinden kurtarmayı savunduğu için.

There is nothing in Islam which may drive people on to atheism. The advocates of atheism in the East are but blind followers of their erstwhile colonialist masters. They want to be given the freedom to attack the faith and all kinds of worship and to urge people to abandon their religion. But why do they want such freedom? In Europe, people sought to attack religion in order to liberate their minds from superstition and to free people from oppression and tyranny. But if Islamic faith already gives them all the freedom they need to have or they clamor for, why should they attack it? The truth is that these so-called liberals are not interested in the freedom of thought but are rather more interested in spreading moral corruption and uncontrolled sexual anarchy. They use freedom of thought as a mask to hide their base motives. It is no more than a camouflage in their hideous war against religion and morality. They are against Islam not because it restricts freedom of thought but only because it stands for the liberation of mankind from the dominance of its baser passions.

"Serbest düşünce" savunucuları, İslam'ın yönetim sisteminin diktatörce olduğunu öne sürerler; çünkü devletin geniş yetkileri vardır. Onlara göre en kötüsü, devletin halk üzerinde çok büyük bir çekiciliği olan din adına muazzam bir güç ve otoriteye sahip olmasıdır. Bu yüzden insanlar gözleri kapalı bir şekilde kendilerini onun zalimane yönetimine teslim ederler. Böylece, dedikleri gibi, bu geniş yetkiler diktatörlüğe yol açar ve sıradan insanlar kendi adlarına düşünme hakkı olmayan köleler haline getirilir. Düşünce özgürlüğü sonsuza dek kaybolur. Kimse yöneticilere karşı çıkmaya cesaret edemez ve bunu yapan kişi dine ve Tanrı'ya karşı isyan etmekle suçlanır.

The advocates of "free thinking" allege that the Islamic system of rule is dictatorial because the state has vast powers. The worst of it, they say, is that the state enjoys immense power and authority in the name of the faith which has a very great attraction for the people. So they blindfoldly subject themselves to its tyrannical rule. Thus, they conclude, these vast powers lead to dictatorship and the common people are made slaves with no right to think for themselves. The freedom of thought is lost for ever. None dare challenge the rulers and he who does is accused of rebellion against religion and God.

Bu asılsız iddiaları çürütmenin en iyi yolu, Kur'an-ı Kerim'in şu ayetlerine başvurmaktır: 1. "Onların işleri aralarında istişare iledir" (Şûrâ, 38). 2. "İnsanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emreder" (Nisâ, 58).

These false accusations are best refuted by referring to these verses of the Holy Qur'an : 1 “And their government is by counsel among themselves" (xlii: 38). 2. “And when you judge between people you judge with justice" (iv: 58).

Ebu Bekir, ilk Halife şöyle demiştir: "Ben Allah'a ve Peygamberine itaat ettiğim sürece bana itaat edin. Ama Allah'a veya Peygamberine isyan edersem, artık sizden itaat görme hakkına sahip olmam." Note: per the rules, "God" should be rendered as the Turkish word for God, not "Allah". Corrected version: Ebu Bekir, ilk Halife şöyle demiştir: "Ben Tanrı'ya ve O'nun Peygamberine itaat ettiğim sürece bana itaat edin. Ama Tanrı'ya veya O'nun Peygamberine isyan edersem, artık sizden itaat görme hakkına sahip olmam."

Abu Bakr, the first Caliph said: "Obey me so long as I obey God and His Prophet. But if I disobey God or the Prophet I shall no longer be entitled to your obedience".

Ömer, Müslümanlara hitap ederek şöyle dedi: "Bende herhangi bir eğrilik keşfederseniz, beni doğrultun." Dinleyicilerden biri ona şu karşılığı verdi: "Yüce Allah'a yemin olsun ki, sende herhangi bir eğrilik bulsaydık, seni kılıçlarımızla doğrulturduk."

Omar addressed the Muslims saying: "Put me right if you discover any crookedness in me". One of the audience retorted: “By God Almighty if we had found any crookedness in thee we should have put you right with our swords".

Din adına yönetilen zulüm ve tiranlığın gerçekten yaşandığı doğrudur. Bugün de bazı ülkelerde bu tür baskının din adına sürdüğü doğrudur. Peki din, diktatörlerin kullandığı tek maske midir? Hitler din adına mı yönetti? Stalin'in zalim ve polis devletini yöneten bir diktatör olduğu, bugün Rusya'da bile kabul edilmektedir.

It is true that oppression and tyranny ruled in the name of religion. It is also true that such oppression still dominates in some countries in the name of religion. But is religion the only mask used by dictators? Did Hitler rule in the name of religion? It is now admitted even in Russia, that Stalin was a tyrant and a dictator who ruled over a police state.

Stalin hiçbir zaman din adına mı hüküm sürdü? Mao Tse-tung, Franco, Güney Afrika'daki Malan, Milliyetçi Çin'deki Çan Kay-şek gibi bütün zorba ve diktatörler din adına mı egemenlik kurdu? Dini egemenlikten kurtulmayı başarmış olan yirminci yüzyılın, insanlığı din kadar kutsal olmayan cazip adlarla büyüleyen en korkunç diktatörlükleri yaşadığında şüphe yoktur.

But did Stalin rule in the name of religion? Do all tyrants and dictators including Mao Tse-tung, Franco, Malan in South Africa, Chiang Kai-shek in Na’ionalist China, dominate on behalf of religion? There is no doubt that the twentieth century which has managed to get rid of religious domination has witnessed the most monstrous dictatorships which beguile mankind by attractive names no less sacred than religion.

Hiçbir kimse diktatörlüğü savunmaz; özgür akıl ve vicdan sahibi hiçbir insan buna onay vermez. Ancak her asil ilke, kişisel hırsları gizlemek için bir maske olarak kullanılabilir ve istismar edilebilir. Fransız Devrimi, özgürlük adına işlenen en korkunç suçlara tanık oldu. Ama bu, özgürlüğe karşı savaşmak için bir bahane olarak alınmamalıdır. Anayasa adına yüzlerce masum insan hapsedildi, işkence gördü veya öldürüldü. Peki bunun üzerine bütün anayasalar mı iptal edilmeli? Bazı ülkelerde din adına zulüm ve tiranlık hüküm sürdü. O halde bütün dinleri mi terk etmeliyiz? Din, bizzat zulmü ve haksızlığı savunsaydı, dini terk etmek doğru olurdu. Ancak bu, İslam için söylenemez. İslam, yalnızca Müslümanlar arasında değil, Müslümanlarla ölümcül düşmanları arasında bile saf adaletin ve hakkaniyetin en asil örneklerini kurmuştur.

No One would defend dictatorship; no man of free intellect and conscience would approve of it. But any noble principle can be exploited and used as a mask to hide personal ambitions. The French Revolution witnessed the most heinous crimes being committed in the name of liberty. But this should not be taken as a pretext for fighting against liberty. Hundreds of innocent people have been imprisoned, tortured or murdered on behalf of the constitution. Should all constitutions be annulled then? Oppression and tyranny dominated some countries in the name of religion. Should we, therefore, abandon all religions? It would be right to abandon religion if religion as such were to advocate oppression and injustice. This cannot be said of Islam which established the noblest examples of pure justice and equity not only among the Muslims themselves but between Muslims and their fatal enemies as well.

Zulmle mücadelenin en iyi yolu, insanlara Tanrı'ya inanmayı ve din tarafından savunulup korunan özgürlüğe saygı duymayı öğretmektir. Böyle insanlar yöneticinin haksızlık yapmasına izin vermez, onu yasal yetkilerinin sınırları içinde tutarlar. Hiçbir sistemin, İslam'ın yaptığı kadar adaleti tesis etmeyi veya zulme karşı çıkmayı amaçladığını sanmıyorum. İslam, yönetici adaletsiz olduğunda onu doğru yola çekmeyi halkın bir görevi kıldı. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Kim bir kötülüğe şahit olursa, onu değiştirsin." Yine şöyle buyurmuştur: "Zalim bir yöneticinin önünde söylenen adil bir söz, cihadın en büyüğüdür."

Tyranny is best fought by teaching the people to believe in God and to respect freedom which is defended and safeguarded by religion. Such people would not allow the ruler to commit injustice, but will keep him within the limits of his legal powers. I do not think that any system has ever aimed at the establishment of justice or the opposition of tyranny as much as Islam did. Islam made it a duty of the people to put the ruler right if he is unjust. The Prophet Says: "He who witnesses any vice should change it". He also says: "A word of Justice uttered before all unjust ruler is the greatest of Jihad (holy war)".

Bu ilkelerin bir sonucu olarak, insanlar üçüncü Halife Osman'a karşı ayaklandılar; onun doğru yoldan saptığına inandılar. Ne var ki bu ayaklanmanın kendisi, daha da büyük bir sapmaya yol açtı.

It was due to these very principles that the people revolted against Othman, the third Caliph, when they believed that he had deviated from the straight course though the revolution itself brought about even a greater deviation.

Sonuç olarak, bu "ilerici özgür düşünürlere" bir öğüt vermek istiyoruz. Gerçek özgürleşme yolu dinin terk edilmesi değil, haksızlıktan nefret eden ve adaletsizliği düzelten devrimci ruhu insanlara kazandırmaktır. Bu ruh, özünde İslam ümmetinin ruhudur.

In conclusion we would like to drop a word of advice to these "progressive free thinkers". The true way of liberation is not the abandonment of religion but in giving people the revolutionary spirit which abhors injustice and rectifies the unjust. This spirit is essentially the spirit of the Islamic people.