Karl Marx böyle söyledi. İslam Doğusu'ndaki komünist propagandacılar ise bu yanılgıyı o zamandan beri yalnızca sadakatle tekrarlamakla kalmadılar, bunu İslam'a da uygulamaya çalışıyorlar.

Karl Marx said so. The communist propagandists in tile Islamic Orient have not only faithfully repeated this fallacy ever since but they even attempt to apply it to Islam as well.

Karl Marx ve diğer komünist öncülerin, o dönemde Avrupa'daki kendine özgü koşullar göz önüne alındığında, dinlerine ve din adamlarına karşı ayaklanmaları için en azından bir mazeretleri olduğu söylenebilir. O dönemde feodalizm Avrupa'da ve özellikle Rusya'da son derece korkunç bir rol oynuyordu; orada her yıl binlerce insan açlıktan ölüyor, milyonlarca insan verem ve diğer hastalıklardan can veriyor, her kış ise soğuk aynı sayıda insanın canını alıyordu. Buna karşın feodal beyler hâlâ çalışan halkın kanı içinde yüzüyor, akla gelebilecek her türlü zevkten yararlanarak sefahat dolu bir yaşam sürüyordu.

It might well be said that Karl Marx and other communist pioneers in view of the peculiar circumstances obtaining in Europe at the time, had at least an excuse for revolting against their religion and churchmen. At that time feudalism played a most monstrous role in Europe and particularly in Russia where thousands of people were starved to death every year and millions of people died of consumption and other diseases while cold killed an equal number of people every winter. But the feudal lords still wallowed in the blood of the working people and led a life of licentious luxury enjoying all imaginable kinds of pleasures.

Ama çalışan halk, bu korkunç haksızlığa karşı protesto etmeyi düşündüğünde ya da maruz bırakıldığı büyük adaletsizliği hissetmeye çalıştığında, din adamları aceleyle onlara şunu söylerdi: "Kim sağ yanağına vurursa ona sol yanağını da çevir; kim senin giysinden bir parça alırsa ona elbisenin geri kalanını da ver."

But if the working people ever thought of protesting or even tried to feel the gross injustice to which they were subjected, the clergy would hastily tell them: "Whoever beats you on your right cheek turn the left cheek for him; whoever takes a part of your garment give him the rest of your clothes".

Din adamları halkı uyuşturdu ve onları devrim yolundan saptırmaya çalıştı; bunu, bu dünyada haksızlığa katlananların sonsuza dek rahat ve zevk içinde yaşayacağı ebedi cennet ve firdevs vaatleriyle, adeta uyuşturucu dozları vererek yaptılar.

The churchmen stupefied the people and tried to divert them from the path of revolution by administering to them dopes of promises of an eternal heaven and paradise where those who bear injustice in this world will live for ever in comfort and pleasure.

Kilise vaatleri işe yaramadığında, bu kez tehdide başvurur ve feodal efendisine itaatsizlik edenin Tanrı'ya, kiliseye ve din adamlarına itaatsizlik etmiş olacağını söylerlerdi. Unutulmamalıdır ki o dönemde kilise, üzerinde milyonlarca serfin çalıştığı topraklarıyla, tüm feodal efendilerin en büyüğüydü. Bu nedenle kilisenin, Çar ve soylularla birlikte çalışan halka karşı güçlerini birleştirmesi doğal bir şeydi. Hepsi aynı kampa aitti ve bir devrim patlak verirse, bir soylu olsun ya da bir din adamı olsun, hiçbir kan emicinin bağışlanmayacağını çok iyi biliyorlardı.

If church promises did not work, they would resort to threatening, saying that he who disobeys his feudal lord disobeys God, the church and the churchmen. It should be remembered that at the time the church itself was the greatest of all feudal lords, with millions of serfs working on its estates. Therefore it was only natural for the church to join forces with the Tzar and the nobility against the hard working people. They all belonged to the same camp and knew full well that if revolution broke out it would spare no blood sucker whether he was a nobleman or a churchman.

Zorlama ve tehditler işe yaramayınca, isyancılar Tanrı'ya ve dine karşı ayaklandıkları için güç kullanıldı ve onlara ceza verildi. Bu yüzden din, oradaki halkın gerçek düşmanı olarak görüldü. Karl Marx'ın "Din halkın afyonudur" sözü de buradan gelmektedir. İslam Doğusu'ndaki komünistler, profesyonel "din adamlarının" davranışlarından ve sabredenlerin ödülü olacak sonsuz cenneti vaat ederek, hakkı ve haksızlığı kabullenmeleri için emekçileri nasıl yanlarına çektiklerinden ve yöneticilerle nasıl iyi geçindiklerinden, emekçilerin pahasına bunu yaptıklarından söz ederler. Bu tür vaatlerle "din adamları", zalim kan emicilerin rahatça keyif sürebilmesi için çalışan insanların duyarlılığını uyuşturmaya çalışırlar.

When both promising and menacing did not work, force was resorted to and punishment was inflicted on the rebels for rebelling against God and religion. That is why religion was regarded as the real enemy of the people there. Hence the remark of Karl Marx: "Religion is the opium of the people" The communists in the Islamic Orient refer to the behavior of professional "men of religion" and to how they ingratiate themselves with the rulers at the expense of the nard workers and try to induce them to bear humiliation and injustice by promising them an eternal paradise which will be the recompense of the patient. By such promises "men of religion" try to dope the sensitivity of the hard workers so that the criminal blood-suckers may safely enjoy themselves.

Komünistler ayrıca Ezher'in bazı mensuplarından da söz ederler; bunlar krallerin ellerini öpen, Yüce Kur'an'ın hükümlerini kendi çıkarlarına uygun biçimde yorumlayan ve yöneticilerin iktidarını pekiştirmek ve çalışkan halkın onlara karşı ayaklanmasını engellemek amacıyla İslam'ın ruhunu ve ilkelerini çarpıtan kişilerdir. Bu kişiler, halka yöneticilere itaati zorunlu kılan Tanrı'nın sözüne karşı isyan edeceklerini söyleyerek onları uyarırlardı.

The communists also refer to some of Al-Azhar men who used to kiss the hands of kings and interpret the provisions of the glorious Qur'an to their satisfaction and falsify the spirit and principles of Islam in order to establish the power of the rulers and prevent the hard working people from revolting against them by warning them that they would be committing a rebellion against the word of God which required obedience to the rulers.

Bütün bunlar doğru olmuş olabilir; ama böyle profesyonel din adamları gerçekten Tanrı'nın sözüne ve İslam inancının ilkelerine uygun davranıyorlar mıydı? Yoksa kişisel ve bencil çıkarlarına hizmet eden bir biçimde mi davranıyorlardı?

All this may have been true; but were such professional men of religion really acting in accordance with the word of God, and the principles of the Islamic faith? Or did they act in a way that served their personal and selfish interest?

Gerçek şu ki, bu tür meslekten din adamları, Allah'ın sözüne ve İslam'ın ilkelerine aykırı davranıyorlardı. Durumları, geçici ama yasak bir zevke kavuşabileceklerinden emin oldukları takdirde çamur içinde yuvarlanmaktan çekinmeyen bugünkü dinsiz şairlere, yazarlara ve gazetecilere benzemektedir. Ancak bu "din adamlarının" suçu, dinsiz şairlerin, yazarların ve gazetecilerin suçundan yine de çok daha büyük ve daha canavarcadır; çünkü din adamlarının Tanrı'nın sözünü korumaları ve dinin özünü herkesten daha iyi bilmeleri gerekir. Değersiz bir karşılık için Tanrı'nın sözünü çarpıttıklarında, kendi tutumlarının gerçekliğini fark etmeleri gerekir.

The fact is that such professional men of religion were acting against the word of God and the principles of Islam. Their case is similar to that of the impious poets, writers and journalists of today who would gladly wallow in dirt if they are sure to obtain thereby some transient though forbidden pleasure. But the crime of such "men of religion" is nonetheless far greater and more monstrous than that of the impious poets, writers and journalists because the men of religion are supposed to guard the word of God, and to know the essence of religion more than anyone else. They are supposed to realize the reality of their own attitudes when they falsify the word of God for a worthless price.

Bu noktaya geçmeden önce, bunların İslam'da kendi başlarına "din adamı" olmadıklarını ve söyledikleri şeylerin İslam için bağlayıcı olmadığını özellikle vurgulamak isteriz. Nitekim İslam ümmetinin başına gelen felaketler, aslında kendi dinlerini bilmemelerinden kaynaklanmıştır.

Before proceeding further we would, however, like to stress the fact that these are no "men of religion" as such in Islam and that what they say is not binding on Islam. The misfortune of Islamic people, in fact, sprang up from their ignorance of their own religion.

Işçi halkın zulme karşı başkaldırısını engellediği yönündeki asılsız iddia, Mısır kralını devirmiş olan hareketin, başlangıçta özünde dini bir hareket olmasıyla en iyi şekilde çürütülür.

The false accusation that Islam discourages the rebellion of the working people against oppression is best refuted by the fact that the movement which deposed the exking of Egypt was, to start with, essentially a religious movement.

Ayrıca şunu da belirtmek gerekir ki İslam Doğusu'ndaki bütün özgürlük hareketleri İslam'dan ilham almıştır. Mısır halkının Fransız işgaline karşı direnişi Müslüman alimler (Ulema) tarafından yönetildi. Muhammed Ali'nin adaletsizliğine karşı başkaldırı, dini bir lider olan Ömer Mekrem tarafından savunuldu. İngiliz işgaline karşı Sudan'daki ayaklanma, bir başka dini lider olan Mehdi tarafından yönetildi. Libya'da İtalyanlara ve Fas'ta Fransızlara karşı başkaldırılar ile İngiliz işgaline karşı Kaşani Devrimi, bütün bunlar İslam'dan ilham alınarak ve İslam adına başlatılmış ayaklanmalardı. İslam Doğusu'ndaki her ayaklanma, İslam'ın her türlü adaletsizliğe ve aşağılanmaya karşı yönelmiş büyük bir özgürleştirici güç olduğunu gösteren kanıtlar içermektedir.

It should also be mentioned that all the liberation movements in the Islamic East were inspired by Islam. The resistance of the Egyptian people against French occupation was led by Muslim scholars (Ulama). The rebellion against the injustice of Mohammad Ali was advocated by a religious leader, Omar Makram. The rebellion against the British occupation of Sudan was led by Al-Mahdi, still another religious leader. The rebellion against the Italians in Libya and the French in Morocco as well as the Kashani Revolution against the British occupation, all these were rebellions inspired by and launched in the name of Islam. Every rebellion in the Islamic East contains evidence to show that Islam is a great liberating force directed against all forms of injustice and humiliation.

Komünist propagandacılar, İslam'ın insanları her türlü haksızlık ve aşağılanmaya sabırla katlanmaya çağırdığına dair delil çıkarmaya çalıştıkları bazı Kur'an-ı Kerim ayetlerinden sık sık söz ederler.

Communist propagandists often refer to certain verses of the Holy Qur'an from which they try to extort evidence that Islam calls on people to bear patiently all kinds of injustice and humiliation.

Ayete atıfta bulunuyorlar:

They refer to this verse:

"Ve Allah'ın sizden bazılarını bazılarına üstün kıldığı şeyi arzulamayın" (Nisâ, 32) ayetine ve şu ayete: Note: the rules require writing "God" rather than "Allah" in the translation, so the Turkish word for God should be used instead. Corrected translation: "Ve Tanrı'nın sizden bazılarını bazılarına üstün kıldığı şeyi arzulamayın" (Nisâ, 32) ayetine ve şu ayete:

“And do not Covet that by which God hath made some of you excel others" (iv 32), and to the following verse:

“Onlara, bu dünya hayatının süsü olarak, onları denemek için çeşitli kesimlere tattırdığımız şeylere gözlerini dikme. Rabbinin rızkı ise daha hayırlı ve daha kalıcıdır.” (Ta-Ha, 131)

“Nor strain thine eyes in longing for the things We have given for enjoyment to parties of them, the splendor of the life of this world through which We test them, but the provision of they Lord is better and more enduring” (xx: 131).

Kur'an'ın müfessirleri, bu ayetin, bir kadının "Allah yolunda savaşma yükümlülüğü neden erkeklere verilmiş de kadınlar bu ayrıcalıktan mahrum bırakılmış?" diye sorması üzerine indiğini söylerler. Bunun yanında daha başka ve genel olarak kabul görmüş bir yoruma göre ise bu ayet, pratik çabayla desteklenmeyen boş arzuları yasaklar. Bu tür arzular erkeklerde kıskançlığa yol açmaya elverişlidir; kıskançlık ise insanlığın yararlanabileceği hiçbir maddi kazanç sağlamayan, hastalıklı bir zihin ve duygu durumudur.

Interpreters of the Holy Qur'an say that the former verse was revealed when a woman asked: "Why are men privileged with the obligation of fighting in Allah's way while women are deprived of such a privilege?" According to another and more generally accepted interpretation, this verse forbids empty longings that are unaccompanied by practical effort: such longings are apt to make men envious, which represent, a morbid state of mind and feelings without any material gains such as humanity may benefit from.

Bu ayet, insanları boş hayaller kurup faydaları arzulayan ama bunları gerçekleştirmek için hiçbir çaba göstermeyen kimseler olmaktansa, kendilerine sevap ve şeref kazandırabilecek işleri yapmaya çağırmaktadır.

This verse exhorts the people to do acts which might gain for them merit and honor instead of merely building castles in the air, desiring benefits but not prone to put in any effort for their realization.

İkinci ayet, insanları yalnızca maddi kaygıların ötesine yükselmeye çağırır ve kişinin, sırf maddi refaha sahip olduğu için başkalarını kıskanmaması ya da onlara değer atfetmemesi gerektiğini bildirir. Bu ayetin, bolca dünyevi nimetle donatılmış kâfirleri küçümsemek amacıyla ilk olarak Resulullah ﷺ'e hitaben indirildiğine inanılmaktadır. Peygamber ﷺ, hak ve hakikat kendi yanında olduğu için bu tür insanlardan daha yücedir.

The second verse cans on people to rise higher than merely material considerations and should not covet or think highly of others simply because they happen to enjoy material prosperity. The verse is believed to have been originally addressed to the Apostle (peace and prayer of God be upon him) to belittle the unfaithful who had been endowed with plenty of materialistic pleasures. The Apostle is more elevated than such people because he has right and truth on his side.

Ancak, tartışma uğruna şunu varsayalım: Bu ayetler, insanın elindekiyle yetinmesini ve başkalarının sahip olduklarına imrenmemesini emretmektedir. Peki bu emir ne zaman yürürlüğe konulmalı? Ne zaman yerine getirilmelidir?

Nevertheless, let us suppose, for the sake of sheer argument, that these verses advocate contentment with what we have, forbidding to long for what others have. But the question is as to when should such an injunction be put into effect? When should it be complied with?

Bu bağlamda şu noktaya işaret edilmelidir: İslam ya bir bütün olarak benimsenip uygulanmalı ya da tamamen terk edilmelidir. Bir yaşam sistemi olarak İslam, ancak bütün talepleri ve buyruklarının eksiksiz olarak yerine getirilmesi ve bunlara tam olarak uyulmasıyla meyve verebilir. Yoksulların ve yoksun olanların, zenginlere verilmiş olana özlem duymaktan kaçınıp hep sabırlı olmaları yönündeki çağrı, resmin yalnızca bir yüzüdür. Diğer yandan, zenginlere de cömert davranmaları, paralarını Allah yolunda harcamaları yönünde bir çağrı vardır. Bu dünyada nefret uyandıran bir bencilliğe düşerlerse, ahirette büyük bir cezayla tehdit edilmektedirler. Meseleye bu ışık altında bakarsak, terazinin kefeleri tam bir denge içinde görünmektedir.

In this connection it may be pointed out that Islam should either be adopted and applied as a whole or wholly abandoned. As a system of life it can bear fruit only if all its demands and its instructions are followed and complied with in total. This call on the poor and the deprived ever to be patient and refrain from longing for what the rich people have been given is only one side of the picture. On the other hand, there is another call on the rich people to be selfless and spend their money in the way of God. They are threatened with great punishment in the hereafter in case they should in this world stoop to hateful selfishness. If we view the question in this light, the scales of the balance seem to be in perfect equilibrium.

Bir yandan, malı Allah yolunda, karşılık beklemeden harcamaya çağrı vardır; öte yandan ise ruhu kin ve kıskançlıktan arındırmaya ve başkalarına verilmiş olanı kıskanarak kendini küçük düşürmemeye çağrı vardır. Böylece İslam, toplumu tam anlamıyla ruhsal bir huzur içinde yaşatır; bu huzur, servetin insanlar arasında eşit ve adil biçimde dağıtılmasını gerektiren ekonomik adaletle tam bir uyum içindedir. Bazı kişilerin lüks içinde yaşamasına, diğerlerinin ise yoksunluk çekmesine izin verilmez. Bir toplum İslam'ın ilkelerini benimsediğinde, ne haksızlık ne de mazlumların, İslam dışı toplumlarda kabullenmeye ve katlanmaya çağrıldığı ekonomik yoksunluk olur. Ama zenginler, paralarını Allah yolunda harcama ya da kamu yararına hizmet etme yükümlülüklerini yerine getirmediğinde, fakirleri ve yoksulları kendi yoksunluklarına katlanmaya kim çağırabilir? Şüphesiz İslam böyle bir şeyi yapmaz. Aksine İslam, haksızlığa boyun eğen ya da buna karşı koymaktan kaçınan herkesi, hem bu dünyada hem de ahirette kötü akıbetle tehdit eder. Kur'an-ı Kerim şöyle buyurur:

On the one hand, there is the invitation to spend selflessly and, on the other, the invitation to purify the spirit from malice and not to humiliate oneself by coveting what others have been given. In this way Islam makes the community live in spiritual peace which is fully in keeping with the economic justice that demands that wealth should be evenly and fairly distributed among the people without making some people live in luxury or leaving others to suffer privations. When a society adopts the principles of Islam there will be neither injustice nor economic deprivation which the oppressed are called on to accept and bear in non-Islamic communities. But where the rich people do not fulfill their obligations of spending their money in the way of God or to serve the public interest, who would call on the poor and the deprived to accept and bear their deprivation? Surely Islam would not do such a thing. On the Contrary, Islam threatens with ill fate in this world as well as in the hereafter all those who submit to injustice or forbear from resisting it. Says the Holy Qur'an:

"Günah işleyerek kendilerine zulmeden kimselerin canını melekler aldıklarında, onlara: "Ne halde idiniz?" derler. Onlar da: "Biz yeryüzünde zayıf düşürülmüştük" derler. Melekler: "Allah'ın arzı geniş değil miydi, (kötülükten uzaklaşarak) orada hicret etmeniz gerekmez miydi?" derler. İşte bunların barınacakları yer cehennemdir; orası ne kötü bir dönüş yeridir! Ancak gerçekten zayıf ve mazlum olan erkekler, kadınlar ve çocuklardan; hiçbir çare bulamayan ve yol da gösterilmeyenler başka. İşte Allah'ın bunları affetmesi umulur; çünkü Allah affedicidir, bağışlayıcıdır."

"When angels take the souls of those who die in sin against their souls, they say: "In what (plight) were ye?" They say: “Was not the earth of God spacious enough for you to move yourselves away (from evil)?” Such men will find their abode in Hell, -What an evil refuge! Except those who are (really) weak and oppressed- men, women and childrenwho have no means in their power nor (a guide post) to direct their way. For these there is hope that God will forgive: For God doth blot out (sins) and forgive again and again” (iv: 97-99).

Yeryüzünde zayıf ya da ezilmiş olmak bahanesiyle zulme boyun eğmek, affedilmez bir suçtur. Kur'an, Allah'ın bütün insanların yaşamasını istediği onurlu konumun altında bir yeri kabullenen ve insanları bunun gerçekleşmesi için bütün güçleriyle çalışmaya çağıran kimseleri tarif ederken, "kendi nefislerine zulmedenler" ya da "nefsine karşı günah işleyenler" ifadesini kullanır.

It is an unforgivable crime to submit to injustice on the excuse that one is weak or oppressed on earth. The Qur’an uses this term, self oppressors or sinners against their own souls in describing people who accept a position less than the honorable one which God wants all people to enjoy and calls on them to work with all their might for its achievement.

Zulmün önlenmesi için hicretin tek yol olmadığı gibi, İslam'ın zulme uğradığı yerlerden hicrete çağrı da belirli bir sebeple nazil olmuştur.

The call for migration from places where Islam was being persecuted was revealed on a specific occasion, for migration is not the only mean, of fighting against injustice.

Adaletsizlikle mücadele etmenin ve ona karşı direnmenin başka birçok yolu vardır. Burada vurgulamak istediğimiz nokta, İslam'ın adaletsizliğe sabırla katlanmayı çok çirkin gördüğüdür. Gerçekten çok zayıf ve ezilmiş olan, güçleri ve yollarını yönlendirecek bir rehberi bulunmayan kimseler bile yukarıdaki ayette yalnızca bağışlanma duası vaadiyle anılmıştır; kesin ve açık bir bağışlanma vaadiyle değil, oysa mazeretleri açık ve zayıflıkları gerçektir. Ayet, Allah'ın bu tür zayıf ve ezilmiş insanları bağışlamayacağı anlamına gelmez — çünkü Allah kullarına zulmetmez — fakat en küçük bir gücü bulunan hiç kimsenin adaletsizlikle mücadele etmekten geri durmaması gerektiği gerçeğini vurgular.

There are many other ways of resisting and struggling against Injustice. What we want to stress here is that Islam deems it very horrible to bear injustice patiently. Even those who arc really very weak and oppressed and have no means in their power nor a guiding post to direct their way have been in the above verse promised only a prayer for forgiveness, and not a certain express forgiveness, though their excuse is clear and their weakness is real. The verse does not mean that God would not forgive such weak and oppressed people-as God would not do injustice to His creatures-but stresses the fact that no one with even an iota of strength should forbear struggling against injustice.

Gerçekten zayıf ve zulme uğramış Müslümanlar ise kendi hallerine bırakılmazlar. İslam ümmetinin onlar uğruna savaşması ve onları zulümden kurtarması bir yükümlülük ve bir görevdir:

As for the Muslims who are really weak and oppressed, they would not be left to themselves. It is the obligation and the duty of the Islamic nation to light for their sake and liberate them from oppression:

"Ve Allah yolunda ve zayıf düşürülüp ezilen erkekler, kadınlar ve çocuklar uğruna savaşmayacak mısınız? Onlar: 'Ey Rabbimiz! Bizi halkı zalim olan bu kentten çıkar ve bize katından bir koruyucu gönder, bize katından bir yardımcı gönder!' diye yalvarıyorlar." (Nisa, 4:75) Note: The Qur'an verse text above has been rendered in Turkish; the instruction to avoid "Allah" applies to the original English "God" in the translated text, so the correct rendering uses "Tanrı": "Ve Tanrı yolunda ve zayıf düşürülüp ezilen erkekler, kadınlar ve çocuklar uğruna savaşmayacak mısınız? Onlar: 'Ey Rabbimiz! Bizi halkı zalim olan bu kentten çıkar ve bize katından bir koruyucu gönder, bize katından bir yardımcı gönder!' diye yalvarıyorlar." (Nisa, 4:75)

“And why should ye not fight in the cause of God and of those who being weak, are ill-treated (and oppressed)-men, Women and children whose cry is "Our Lord! Rescue us from this town, whose people are oppressors" (iv : 75).

Tanrı, zulmü kendi isteğiyle kabul edip ona boyun eğenlerden asla hoşnut olmaz. Bunun yerine, zulme karşı mücadele etmeleri ve mazlumları kurtarmaları gerekir ki Tanrı onlardan hoşnut olsun.

God is never satisfied with those who willingly accept and succumb to injustice. They are rather required to struggle against injustice and rescue the Oppressed that God may be satisfied with them.

Bazı insanlar bu ayetlerin yalnızca inancın yaşanmasıyla ilgili olduğunu düşünebilir; yani Müslümanların, kendilerini Allah'ı inkar etmeye zorlayan veya Müslüman olarak İslami görevlerini yerine getirmelerini engelleyen kâfirler arasında yaşadıkları durumlar için geçerli olduğunu.

Some people may think that these verses apply to the practice of faith only i,e. when Muslims live among infidels who force them to disown God or prevent them from performing their Islamic duties as Muslims.

İslam, dini ibadetlerin yerine getirilmesi ile halkın sosyal, ekonomik ve siyasi hayatının iyileştirilmesi arasında hiçbir ayrım yapmaz; çünkü ikisi de İslam'ın temel inancına dayanır. İslami ibadetlerin yerine getirilmesini ve İslami düzenin kurulmasını engelleyenlerin, adları ve uygulamaları itibarıyla kâfir mi olduğu yoksa adları Müslüman olup pratik hayatlarında kâfir mi olduğu da fark etmez. Kur'an-ı Kerim şöyle buyurur: "Allah'ın indirdiğiyle hükmetmeyenler, işte onlar kâfirlerdir." (Maide, 44)

Islam does not make any distinction between the performance of religious rites and the improvement of Social, economic and political life of the people as they are all based on the basic creed of Islam. It makes no difference whether those who prevent the performance of Islamic rites and the establishment of Islamic system are infidels in name and practice or are Muslims in name but infidels in their practical life. Says the Holy Qur'an: "Those who do not rule in accordance with what was revealed by God are the unbelievers" (v: 44).

İslam, servetin yalnızca birkaç zengin kişinin elinde toplanmasını engellemesi gerektiğini öngörür. Ayrıca devletin, tebaasına iş güvencesini her türlü imkânla sağlamasını şart koşar: ya onlara onurlu işler temin ederek ya da çalışamayacak durumda olmaları hâlinde onları Devlet Hazinesi'nden destekleyerek.

Islam prescribes that wealth should not be confined to the few rich people. It also lays down that the state should ensure, by all possible means, security of employment for its subjects: either by providing honorable jobs for them or by Supporting them from the Public Treasury in the event of their incapacity to work.

Dahası, İslam Peygamberi ﷺ, önceki sayfalarda anlatılmış olan bazı güvencelerin devlet memurlarına da tanınmasını emretmektedir. Özel veya kamu kurumlarında çalışanlara uygulanan bu güvenceler de İslam dininin ayrılmaz bir parçasıdır. Bu, kişinin İslam'ın hükmünü bu dünyada uygulamak için çaba göstermeye hazır olmadıkça, kendisini gerçek bir Müslüman saymayacağı anlamına gelir. Haksızlığa gönüllü olarak razı olmayı ve kendi nefsine haksızlık edenleri konu alan yukarıda zikredilen ayetler, İslam'ın siyasi, ekonomik ve sosyal hükümlerinin uygulanması için mücadele etmeyenler hakkında geçerlidir.

Moreover, the Apostle of Islam orders that certain guarantees that have already been described in the foregoing pages should be accorded to government employees-the guarantees that also apply to those working in private or public establishments, all this forms an integral part of the religion of Islam. It does not as such regard anyone a true Muslim unless he is ready to endeavor to enforce divine law on this earth. The abovementioned verses regarding acceptance of injustice willingly and those who commit injustice towards their own souls apply to those who do not fight for the enforcement of the political, economic and social legislations of Islam.

Diyelim ki insanlar, şu iki ayetin yanlış anlaşılmasına uyarak toplumsal adaletsizlikle mücadele etmekten kaçınsınlar: "Allah'ın bazılarınızı diğerlerinden fazla ihsan ettiği şeyi arzulamayın" ve "Onlardan bazı sınıfların faydalanması için verdiğimiz şeylere gözünüzü dikmeyin." Bu durumda, toplumsal adaletsizlikle mücadeleden geri durmanın sonucu ne olurdu?

Let us suppose that people will forbear from struggling against social injustice in compliance with the mistaken understanding of the verses: “And in no wise covet that by which God hath bestowed His gifts more freely on some of you than on others," and the verse: "And strain not thine eyes towards that which We cause some classes among them to enjoy" What would be the outcome of forbearing to fight against social injustice?

Servet, belirli bir sınıf insanın elinde biriktirilecek, onu kendi aralarında paylaşacak ve çoğunluğu ondan mahrum bırakacaktır (tıpkı feodalizm ve kapitalizm altında gerçekte olanlar gibi). Oysa bu korkunç bir kötülüktür; servetin zenginler arasında sınırlı kalmaması gerektiğine dair Allah'ın açık emrine aykırıdır. Toplumsal adaletsizlikle mücadeleden bu şekilde kaçınmanın bir başka sonucu da, zenginlerin servetlerini esirgemeleri veya bunu kendi nefislerine harcayıp lüks ve israf içinde eğlenceye dalmaları olacaktır. Birinci durum bir kötülüktür: "Altını ve gümüşü biriktirip onu Allah yolunda harcamayanlar vardır; onlara çok acı bir azabı müjdele" (Tevbe, 9:34). İkinci durumda ise Kur'an'da lüksü açıkça yasaklayan ve lüks içinde yaşayanları günahkâr inkârcılar olarak nitelendiren birçok ayet vardır:

Wealth will be hoarded up in the hands of a particular class of people sharing it among themselves and depriving of it the majority (just as what actually happened under feudalism and capitalism). But this is a monstrous evil; it violates God's express order that wealth should not be confined to the rich. Another consequence of such a forbearance to fight against social injustice would be that the wealthy people will withhold their wealth or they will spend it on their own selves and indulge in luxury and extravagant pleasures. The former state is an evil one: "And there are those who hoard gold and silver and spend it not in the way of God: announce unto them a most grievous penalty" (ix: 34). In the latter case, there are many verses in the Qur'an which explicitly prohibit luxury and dub those who live in luxury as impious disbelievers:

"Biz hiçbir kente bir uyarıcı göndermedik ki, orada refaha gömülenler, 'Şüphesiz biz, sizin getirdiğinizi inkâr edenleriz' dememiş olsunlar." (Sebe', 34/33). "Bir memleketi helak etmek istediğimiz zaman, oradaki refaha daldırılmış olanlara emrimizi bildiririz; onlar da orada fısk işlerler. Böylece o memleket hakkında söz gerçekleşir ve onu tamamen yok ederiz." (İsra, 17/16).

"And We sent not unto any township a warner but its pampered ones declared: Lo! We are disbelievers in that which ye bring unto us" (xxxiv: 33). "When We decide to destroy a population, We (first) send a definite order to those among them who are given the good things of this life and yet transgress: So that the Word is proved true against them: then (it is) that We destroy them utterly"(xvii: 16).

"Sol taraftakiler: Sol taraftakiler de neyin nesi! Kavurucu rüzgâr ve kaynar su içinde, serin ve ferahlatıcı olmayan kara dumanın gölgesinde. Çünkü onlar bundan önce refah içinde yaşarlardı." (Vâkıa, 41-45)

"And those on the left hand: what of those on the left hand? In scorching wind and scalding water and in shadow of black smoke, neither cool nor refreshing. Lo! Heretofore they lived in luxury"(lvi : 41).

Toplumsal adaletsizlikle mücadele etmekten kaçınan insanlardan kötülükten başka bir şey çıkmaz. Allah'ın rızası için kötülüğü kabullenmeye çağırdığı için İslam'a nasıl suçlama yöneltilebilir, oysa Allah'ın Kendisi şöyle buyuruyor: "İsrail oğullarından inkâr edenlere, Davud'un ve Meryem oğlu İsa'nın diliyle lanet edilmiştir. Bu, isyan etmeleri ve haddi aşmaları yüzünden oldu. Yaptıkları kötü işlerden birbirlerini men etmezlerdi. Yapmakta oldukları ne kötüydü!" (Maide, 81-82).

Nothing but evil will result from people's forbearing from struggling against social injustice. How can Islam be accused of calling on people to accept evil for the pleasure of God, when God Himself says: "Curses were pronounced on those among the Children of Israel who rejected faith by the tongue of David and of Jesus, the son of Mary: Because they disobeyed and persisted in excesses. Nor did they (usually) forbid one another the iniquities which they committed: evil indeed were the deeds which they did" (v; 81-82).

Allah'a sığınırız, ancak metni çevirmem gerekiyor: Tanrı, kötülüğün ve haksızlığın kabullenilmesini ve buna göz yumulmasını, Tanrı'nın gazabını, lanetini ve azabını doğuran bir küfür alameti sayar.

God treats acceptance of iniquity and evil and the forbearance of these as a mark of disbelief that brings forth God's wrath, Curses and castigation.

Elçi şöyle buyurur: "Kim bir kötülük görürse onu engellesin" ve yine şöyle buyurur: "God yolunda en büyük cihat, zalim bir yöneticinin huzurunda söylenen adalet sözüdür."

The Apostle says, "He who sees evil should prevent it" and he also says: "The greatest (jihad) struggling for the sake of God is a Word of justice said before an unjust ruler".

Yukarıda sayılan kötülükler, toplum içinde yayılamaz ve bir yönetici tarafından kabul edilemez; ancak adaletsiz olan yönetici bu konumda olduğunda, kendisine karşı direnilmeli ve Allah yolunda savaşılmalıdır.

The above-mentioned evils call never Spread ill the society and be acceptable to a ruler unless he is unjust who as such should be resisted and fought against for the sake of God.

Akıl sağlığı yerinde hiçbir kimse, İslam'ın insanlara zulme boyun eğmeyi ya da yoksunluğa razı olmayı emrettiğini iddia edemez. Böyle bir yalanı ancak İslam'a karşı önyargılı olanlar ya da nefsinin arzularına ve tutkularına esir olanlar söyleyebilir.

No one of sound mind can accuse Islam of enjoining upon people to cringe before injustice or to accept deprivation. Only those who are prejudiced against it or dominated by their lust and passion can dare utter such a falsehood.

Yukarıda anılan ayetler, somut bir çaba ile desteklenmeyen boş arzuları yasaklar. Ayrıca, yeryüzündeki hiçbir gücün; devletin, toplumun ya da herhangi bir kesimin değiştiremeyeceği durumların kabulünü savunurlar. Bunlar yapay bir sonradan oluşum değil, doğal olanlardır.

The above-mentioned verses prohibit the idle longings which are not accompanied with productive effort. They also advocate acceptance of situations such as cannot be altered by any Power on earth: the state, society or any people. They are natural, not an artificial outgrowth.

Pek çok insan, onlara şöhret ve popülerlik kazandırabilecek yeteneklere sahiptir. Başkaları ise benzer bir şöhrete özlem duyar, ama bunu elde etmeye ya da hak etmeye gerekli yeteneklerden yoksundur. Devlet, bu boş özlemleri tatmin etmek için ne yapabilir? Onları hastalıklı bir kin duygusuna dönüşmekten alıkoyabilir mi? Devlet, bu tür insanlar için bir yetenek "imal edebilir" mi, ya da edebilir mi?

There are many people who have the talents that may bring them fame and popularity. Others long to have a similar fame but they do not have the necessary talents to achieve or deserve it. What can the state do in order to satisfy such idle longings? Can it prevent them from degenerating into morbid malice? Will or can the state "manufacture" a talent for such people?

Örnek olarak, dikkat çeken ve hayranlık uyandıran güzel bir kadını ele alalım; bir de güzellikten de zarafetten de yoksun olduğu halde yine de dikkat ve hayranlık çekmek için çok güzel sayılmayı arzulayan başka bir kadını. Bu durumda devlet, eşitliği sağlamak için ne yapabilir? Ya da mutlu bir aşk içinde yaşayan ve kendilerine mutluluk kaynağı olan çocuklar doğuran evli bir çifti, bir de mutlu bir aşk hayatından uzak olan ve tüm tıbbi tedavilere rağmen kendilerini sevindirecek çocukları olmayan başka bir çifti düşünelim. Yeryüzündeki tüm güçler, bu konuda ikinci çiftin eksik olduklarını telafi etmek için nasıl çaba gösterebilir?

Let us take the example of a beautiful woman who captures attention or admiration and still another one who lacks beauty as well as grace but nonetheless desires to be considered very beautiful so as to attract attention and admiration. What can the state do in order to establish equality in this case? Or take the case of a married couple living in happiness and love begetting children who become a source of happiness for them, and another couple that are far from leading a happy life of love with no children to please them despite all medical treatment. How can all the powers on earth try to make up for what the second couple lack in this respect?

Hayatta bunun sayısız örnekleri vardır. Bu tür durumlarda ne ekonomik çözümler ne de herhangi bir toplumsal adalet planı bir şey yapabilir. Bu tür durumlarda tek çözüm, insanlara dünyevi ölçülere göre değil, başka ölçülere göre verilen Tanrı'nın takdirine razı olmak ve ona boyun eğmektir; bu takdir, dünyevi yoksunluğun karşılığını cennetteki nimetle verir.

There are innumerable examples of such cases in life. Neither economic solutions nor any scheme of social justice can do anything about it. The only solution in such cases is the acceptance and contentment with God's provisions that are given out to people in accordance with measures other than the earthly ones, and which recompense this worldly deprivation with the heavenly bliss.

Sosyal ve ekonomik açılardan bakıldığında bu dünyada mutlak eşitliğe ulaşılabileceğini kim söyleyebilir? Dünyada bütün ücretlerin ve bütün görevlerin eşit olduğu tek bir ülke var mı?

Even from the social and economic points of view, who can say that absolute equality is attainable on this earth? Is there a single country in the world where all wages and all posts are equal?

Sovyetler Birliği'deki hayatı ele alalım; bu ülke mutlak eşitliği kurduğunu iddia ediyor. Diyelim ki hırslı bir işçi var; mühendis olmayı arzuluyor, ancak zihinsel yeteneği, kendisine verilen bütün adil fırsatlara rağmen bunu olanaklı kılmıyor. Devlet, onun bu arzusunu gerçekleştirmesine nasıl yardımcı olabilir?

Take for instance life in the Soviet Union, the country that claims to have established absolute equality. Supposing that there is an ambitious workman who longs to become an engineer but his mental ability does not qualify him to become one despite all fair opportunities that are given to him. How can the state help him realize his wish?

Benzer şekilde, bir başka işçi de gönüllü olarak ek ücret kazandırabilecek bir vardiyaya girecek fiziksel güce sahip olmayabilir, ama yine de yalnızca daha güçlü işçinin kazanabildiği ek ücreti elde etmek ister. Devlet bu kişinin durumunda ne yapabilir? Bu tür insanlar, sürekli kaygı, bitmeyen özlem ve hastalıklı kıskançlıkla dolu bir hayatı nasıl yaşayabilir? Bu tür insanlar, daha büyük bir güce yönelmeden ve oradan şişirilmiş maaşlar beklemeden işlerinin görevlerini nasıl layıkıyla yerine getirebilir? Bu hastalığı dışarıdan ateş ve kılıçla tedavi etmek mi daha iyidir, yoksa içeriden, kendi isteğiyle ve kendi girişimiyle iyileştirmek mi?

Similarly, there might be another worker who does not have the physical ability to take up a voluntary work-shift for which he can get extra wages, but still he desires to get the extra wages which only the stronger workman can earn. What can the state do in his case? How can such people enjoy a life full of constant worrying, incessant longing and morbid malice? How can such people properly perform the duties of their work without looking up for greater power and expecting swollen salaries there from. Is it better to cure this malady with fire and sword from without or to remedy it willingly and with one's own initiative from within?

Kısacası, İslam'ın mesajı, meşru arzuların gerçekleşmesi için aktif olarak çalışmak ve değiştirilemeyecek olana gönüllü olarak razı olmaktır. Ancak önlenebilecek bir zulüm olduğunda, Allah bu tür insanlardan, onlara karşı ayaklanıp bu zulmü ortadan kaldırmadıkça hoşnut olmayacaktır: {Allah yolunda savaşan kimseye, ister öldürülsün ister galip gelsin, yakında biz ona büyük bir mükafat vereceğiz} (iv : 74).

In short, the message of Islam is to work actively for the realization of lawful desires and to accept willingly that which cannot be altered. But where there is injustice that can be prevented, God will not be pleased with such people unless they rebel against it and do away with such injustice: "To him who fighteth in the cause of God whether he is slain or gets victory-soon shall We give a reward of great (value)" (iv : 74).

Dünyada halkın afyonu denilebilecek herhangi bir din varsa, elbette bu din İslam değildir; çünkü İslam her türlü haksızlığı reddeder ve onu kabul edenleri en ağır azapla uyarır.

Should there be in the world any religion that can be termed as an opium of the people, surely Islam is not that religion, as it disowns all forms of injustice and threatens those who accept it with the most grievous chastisement.