Her zaman, İslami yönetim karşısında gayrimüslim toplulukların tutumunun kritik ve hassas bir mesele olduğu söylenmiştir; Müslümanlar ile gayrimüslimler arasında ayrılık çıkmasından çekindikleri için birçok insan bu konuyu tartışmaktan kaçınmaktadır.

It has always been said that the attitude of non-Muslim communities towards Islamic rule is a critical and delicate question which many people hesitate to discuss for fear of causing dissension between Muslims and non-Muslims.

Hıristiyanlara İslam Doğusu'nda olan bizler açık sözlü olalım ve onlara şu soruları soralım:

Let us be frank with the Christians of the Islamic East and put to them these questions:

Ondan İslam hükmünden ne korkuyorlar? İslam'ın kutsal metinlerinden mi korkuyorlar, yoksa bunların uygulanış biçiminden mi?

What do they fear from the rule of Islam? Are they afraid of the holy texts of Islam or of the manner of their application?

Hükümlere gelince, Kur'an-ı Kerim'den şu ayetleri aktarabiliriz: {"Din konusunda sizinle savaşmayan ve sizi yurtlarınızdan çıkarmayanlara iyilik etmenizi, onlara adil davranmanızı Allah sizi yasaklamaz. Çünkü Allah adil davrananları sever."} (Mümtehine: 8); ve {"Kitap ehlinin yemeği size helal, sizin yemeğiniz de onlara helaldir."}

As for the provisions, we may quote the Holy Qur'an: "God forbids you not, with regard to those who fight you not/or (your) Faith nor drive you out of your homes, from dealing kindly and justly with them: For God loveth those who are just" (Ix : 8); and "The food of the people of the Book is lawful unto you and yours is lawful unto them.

(Evlenmek bakımından) size helal kılınanlar, yalnızca iffetli ve mümin kadınlar değil, aynı zamanda Kitap ehlinden iffetli kadınlardır" (Maide: 5).

(Lawful unto you in marriage) are (not only) chaste women who are believers, but chaste women among the people of the Book" (vi: 6).

Ayrıca İslam fıkhındaki genel ilkeye de atıfta bulunmalıyız: "Onların da bizim yükümlülük ve haklarımız gibi yükümlülük ve hakları olacaktır."

We should also refer to the general principle in Islamic jurisprudence: "They shall have the same obligations and rights as we".

İslami kutsal metinler, Müslümanları gayrimüslimlere iyi ve adil bir şekilde davranmaya teşvik eder. İbadetle ilgili hak ve yükümlülükler dışında, toplumsal hayatla ve vatandaşların haklarıyla ilgili diğer bütün hak ve yükümlülüklerde gayrimüslimler Müslümanlarla eşittir. Ayrıca İslam inancı, gayrimüslimleri birbirine bağlayan bağları güçlendirmeye çalışır; onları ziyaret etmeyi ve yakın dostlar arasındaki âdet gereği onların yemeğinden yemeyi teşvik eder.

The Islamic holy texts enjoin Muslims to treat non-Muslims in a kind and fair manner, Apart from the rights and obligations involving worship, they are equal to Muslims with respect to all other rights and obligations related to social life and the rights of citizens. In addition, Islamic faith strives to strengthen the links connecting the non- Muslims to visit them and to eat their food, which is the custom of close friends.

Ayrıca İslam, en güçlü toplumsal bağ olan evliliği Müslümanlar ile Müslüman olmayanlar arasında da mübah kılarak ilişkiyi daha da yakınlaştırmayı amaçlar.

Moreover, Islam tries to make the relationship grow closer by permitting intermarriage, the strongest social bond, between Muslims and non-Muslims.

İslam'ın kutsal metinlerinin pratikteki uygulamasına gelince, önyargı ve taraflılıkla suçlanamayacak bir Avrupalı Hristiyan'a, Sir T. W. Arnold'a, "The Preaching of Islam" adlı kitabında başvurmamız yerinde olur: "Bu dönüşümlerde belirleyici etkenin zor kullanımı olmadığı, Hristiyan ve Müslüman Araplar arasında var olan dostane ilişkilerden anlaşılabilir. Muhammed ﷺ bizzat birkaç Hristiyan kabileyle antlaşma yapmış, onlara korumasını vaat etmiş, dinlerini özgürce yaşamalarını ve din adamlarının eski haklarından ve yetkilerinden rahatsız edilmeden yararlanmalarını garanti etmiştir" (s.

As to the practical application of the Islamic holy texts we had better quote a European Christian, who cannot be accused of bias prejudice, Sir T. W. Arnold in his book "'The Preaching of Islam": "That force was not the determining factor in these conversions may be judged from the amicable relations that existed between the Christian and the Muslim Arabs. Muhammad himself had entered into treaty with several Christian tribes, promising them his protection and guaranteeing them the free exercise of their religion and to their clergy undisturbed enjoyment of their old rights and authority" (pp.

47-48).

47-48).

Devamında şöyle der:

He goes on to say:

"Hicretin birinci yüzyılındaki galip Müslümanların Hristiyan Araplara gösterdiği hoşgörüye dair yukarıda verilen örneklerden ve sonraki nesillerin bunu sürdürmesinden, şu sonuca varabiliriz: İslam'ı kabul eden o Hristiyan kabileler, bunu kendi tercihleriyle ve özgür iradeleriyle yapmışlardır." (s. 51)

"From the examples given above of the toleration extended towards the Christian Arabs by the victorious Muslims of the first century of the Hijrah and continued by succeeding generations, we may surely infer that those Christian tribes that did embrace Islam, did so of their own choice and free will" (p.51).

Müslüman ordusu Ürdün vadisine ulaşıp Ebu Ubeyde ordugâhını Fihl'e kurduğunda, ülkenin Hristiyan halkı Araplara şöyle yazdı: "Ey Müslümanlar, inancımız aynı olsa da sizi Bizanslılara tercih ediyoruz; çünkü bize karşı daha iyi ahde vefa gösteriyorsunuz, bize karşı daha merhametlisiniz, bize haksızlık etmekten kaçınıyorsunuz ve sizin bizi yönetmeniz onlarınkinden daha iyidir, zira onlar mallarımızı ve evlerimizi bizden gasp ettiler" (s. 55).

"When the Muslim army reached the valley of Jordan and Abu Ubaydah pitched his camp at Fihl, the Christian inhabitants of the country wrote to the Arabs, saying: "O Muslims, we prefer you to the Byzantines, though they are of our own faith because you keep better faith with us and are more merciful to us and refrain from doing us injustice and your rule over us is better than theirs, for they have robbed us of our goods and our homes" (p. 55).

Ayrıca bize şunu da bildirir:

He also tells us:

Suriye'de o dönemdeki duygu durumu buydu: 633-639 yılları arasında Araplar, Roma ordusunu adım adım eyaletten çıkardılar. 637'de Şam, Araplarla anlaşma yaparak yağmadan korunma ve diğer elverişli koşulları güvence altına alma örneğini verince, Suriye'nin geri kalan şehirleri de bu yolu izlemekte gecikmedi.

"Such was the state of feeling in Syria during the campaign of 633-639 in which the Arabs gradually drove the Roman army out of the province. And when Damascus, in 637, set the example of making terms with the Arabs, and thus secured immunity from plunder and other favorable conditions, the rest of the cities of Syria were not slow to follow.

Emesa, Arethusa, Hieropolis ve diğer kasabalar, Araplara haraç ödemeyi kabul eden antlaşmalar yaptılar. Kudüs Patriği bile kenti benzer koşullarla teslim etti. Sapkın imparatorun dini zorlama korkusu, Müslümanların hoşgörü vaadini, Roma İmparatorluğu ve Hristiyan bir yönetimle olan bağlantıdan daha cazip gösterdi; işgalci bir ordunun geçişinin yarattığı ilk dehşetin ardından, Arap fatihlerin lehine derin bir duygu değişimi yaşandı" (s. 55).

Emessa, Arethusa, Hieropolis and other towns entered into treaties whereby they became tributary to the Arabs. Even the patriarch of Jerusalem surrendered the city on similar terms. The fear of religious compulsion on the part of the heretical emperor made the promise of Muslim toleration appear more attractive than the connection with the Roman Empire and a Christian government, and after the first terrors caused by the passage of an invading army, there succeeded a profound revulsion of feeling in favor of the Arab conquerors" (p. 55).

Bu, bir Hristiyan âlimin İslam hakkında sunduğu delildir. Hristiyanlar İslam yönetiminden tam olarak neyden korkar?

This is the evidence given by a Christian scholar on Islam. What is it then that the Christians fear from Islamic rule?

Hristiyanların Müslüman fanatizminden korkmakta olması mümkündür. Eğer bu doğruysa, fanatizmin ne olduğu konusunda hiçbir fikirleri yokmuş gibi görünüyor. İşte fanatizme dair birkaç örnek.

It may be that the Christians are afraid of Muslim fanaticism. If this is true, it seems that they have no idea of what fanaticism is. Here are a few examples of fanaticism.

Hristiyan Kilisesi tarafından kurulan engizisyon mahkemeleri, öncelikli olarak İspanya'daki Müslümanları yok etmek amacını taşıyordu. Söz konusu mahkemeler, Müslümanlara daha önce hiç görülmemiş canavarca işkenceler yapıyordu. İnsanlar diri diri yakılıyor, tırnakları sökülüyor, gözleri oyuluyor ve uzuvları kesiliyordu. Bu işkenceler, insanları dinlerini değiştirmeye ve belirli bir Hristiyan inancını benimsemeye zorlamak için uygulanıyordu.

Courts of inquisition set up by the Christian Church were primarily meant to exterminate the Muslims of Spain. The said courts tortured Muslims in a monstrous way which had never been experienced before. People were burnt alive, their finger nails were pulled off, their eyes were put out, and their limbs were amputated. This torture was inflicted in order to force the people to change their religion and adopt a particular Christian creed.

İslami Doğu'daki Hristiyanlar hiç böyle bir muameleye maruz kaldı mı?

Have the Christians of Islamic East ever suffered such treatment?

Avrupa'da, Yugoslavya, Arnavutluk, Rusya veya Kuzey Afrika, Somali, Kenya, Zanzibar gibi Avrupa egemenliği altındaki ülkelerde ya da Hindistan ve Malaya gibi diğer ülkelerde Müslümanların yok edilmesi amacıyla katliamlar gerçekleştirilmektedir. Bu tür katliamlar bazen saflarının arındırılması, bazen de barış ve güvenliğin sağlanması bahanesiyle sahneye konulmaktadır.

Massacres are carried out for the extermination of Muslims in Europe: Yugoslavia, Albania, Russia or countries under European rule such as North Africa, Somalia, Kenya, Zanzibar or in other countries: India and Malaya. Such massacres are staged sometimes on the pretext of the purgation of ranks and sometimes for the maintenance of peace and security.

Bir diğer önemli örnek, tarihi, coğrafi, kültürel ve dini bağları eski zamanlara uzanan Mısır ile olan Etiyopya'daki Müslümanların durumudur. Ülkede Müslümanlar ve Hristiyanlar karışık bir nüfusa sahiptir. Müslümanlar toplam nüfusun yüzde 35 ile yüzde 65'ini oluşturmasına rağmen, İslam inancının veya Arapçanın öğretildiği tek bir okul bile yoktur.

Another significant example is the treatment of Muslims in Ethiopia which has ancient historical, geographical, cultural and religious links with Egypt. It has a mixed population of Muslims and Christians. Although Muslims account for 35 %-65 % of the total population there is not a single school where Islamic faith or Arabic is taught.

Müslümanların kendi masrafları ile açtıkları özel okullar, aşırı vergilere ve zorluklara tabi tutulmakta; bu durum okulların kapanmasına yol açmakta ve yeni okul açmayı düşünenlerin cesaretini kırmaktadır. Bu şekilde İslami eğitim, ilkel bir öğretim biçimine hapsedilmektedir.

Private schools which the Muslims open at their own expense are subjected to exorbitant taxes and inconveniences which lead to their closing and disheartening those who may think of opening new schools. In this way, Islamic teaching is confined to a primitive way of teaching.

Çok yakın zamana kadar, İtalyan işgalinden hemen önce, borcunu ödeyemeyen bir Müslüman, Hristiyan alacaklısı tarafından Habeş Hristiyanları tarafından köleliğe alınıyordu. Müslüman yakalanıp satılıyor ve hükümetin gözü önünde işkence görüyordu.

Until very recently-just before the Italian invasion-a Muslim who could not -pay a debt to his Christian creditor was taken in slavery by the Ethiopian Christians. The Muslim was caught, sold and tortured under the governments sight.

Açıktır ki, nüfusun üçte birini temsil edecek tek bir Müslümanın bile kabinede ya da hiçbir önemli görevde bulunmaması, söylenmeye bile değmez bir durumdur.

It goes without saying that there is not a single Muslim in the cabinet or in any key post to represent the one-third of the population.

Hıristiyanlar İslam dünyasında böyle bir muameleye hiç maruz kaldı mı? Karşılıklı bir muameleyi kabul ederler mi?

Have the Christians of the Islamic world ever experienced such a treatment? Would they accept reciprocal treatment?

Bu gerçek bir fanatizmdir.

That is real fanaticism.

Komünistler, insanın gerçek varlığının özünde ekonomik bir varlık olduğuna inanırlar. Madem öyle, İslam ülkelerinde yaşayan Hristiyanlar hiç mülk edinme ve elden çıkarma hakkından ya da servet biriktirme hakkından mahrum bırakıldı mı? Dini inançları yüzünden hiç eğitim alma, kamu hizmetine girme ya da daha yüksek kamu görevlerine terfi etme hakkından mahrum bırakıldılar mı?

The communists believe that the real existence of man is essentially an economic existence. If so, have the Christians living in Islamic countries ever been denied the right to acquire and dispose of property or to amass wealth? Have they ever been denied, on account of their religious belief, the right to have education, to join public service or promotion to higher public posts?

Manevi ve ruhani varoluş açısından şunu vurgulamak gerekir: İslam yönetimi altında yaşayan Hristiyanlar, İngiliz sömürgecilerinin fitne ve ayrılık tohumları ekmek amacıyla ortaya çıkardığı çok nadir olaylar dışında, hiçbir biçimde dinî zulme maruz bırakılmamıştır. Gayrimüslimlerden cizye alınmasının dinî ayrımcılığın sonucu olduğu iddia edilmektedir. Bu temelsiz suçlamanın en iyi çürütülmesi, şu sözleriyle T. W. Arnold'un görüşündedir: "Öte yandan, Mısırlı köylüler inançları gereği Müslüman olmalarına rağmen askerlik hizmetinden muaf tutulduklarında, tıpkı Hristiyanlar gibi bunun karşılığında onlara da bir vergi konulmuştur."1

As for the moral and spiritual existence, it should be stressed that the Christians living under Islamic rule have never been subjected to any form of religious persecution with the exception of the very rare incidents engendered by the British Colonialists for the purpose of sowing dissension and diversion. It is alleged that the imposition of tribute on non-Muslims is the result of religious discrimination. The best refutation of this baseless accusation lies in the words of T. W. Arnold, who says:- "On the other hand, when the Egyptian peasants, although Muslim in faith, were made exempt from military service, a tax was imposed upon them as on the Christians in lieu thereof".1

Yukarıda belirtildiği gibi, cizye, Müslüman olmaları hâlinde yerine getirmek zorunda kalacakları askerî hizmetin karşılığı olarak, yetişkin erkeklerden alınırdı. Ayrıca, herhangi bir Hristiyan topluluk Müslüman ordusunda hizmet ettiğinde bu vergiden muaf tutulduğu dikkat çekmektedir. Nitekim Antakya civarında bulunan Hristiyan bir kabile olan el-Curacime kabilesinin durumu da böyleydi; bu kabile Müslümanlarla bir barış anlaşması yaparak, savaşta onların yanında müttefik olarak savaşacaklarına, karşılığında cizye ödemekten muaf tutulmaları ve ganimetten kendilerine düşen payı almaları koşuluyla söz vermişti.2

"As stated above, the jizyah was levied on the able-bodied males, in lieu of the military service they would have been called upon to perform had they been Musalmans; and it is very noticeable that when any Christian people served ill the Muslim army, they were exempted from the payment of this tax. Such was the case with the tribe of al- Jurajimah, a Christian tribe in the neighborhood of Antioch, who made peace with the Muslims, promising them to be their allies and fight on their side in battle, on condition that they should not be called upon to pay jizyah and should receive their proper share of the booty".2

Buradan anlaşılıyor ki cizyenin konulması herhangi bir dinî ayrımcılığın sonucu değildir. Gerçek şu ki cizye, dinî inancı ne olursa olsun, askerî hizmete katılmayan herkese konulmuştur. Bu konuda şu Kutsal ayete başvurmak yararlı olacaktır:

From this it is clear that the imposition of tribute is not the result of any religious discrimination. The truth is that the tribute was imposed on all those who did not take part in military service regardless of their religious belief. It would be useful to refer in this respect to the following Holy verse:

{"Allah'a ve ahiret gününe inanmayan, Allah'ın ve Elçisinin haram kıldığını haram saymayan ve hak dini benimsemeyen Kitap ehlinden olanlarla, boyun eğerek ve kendilerini aşağılanmış hissederek cizye verinceye kadar savaşın." (Tevbe, 29)}

"Fight those who believe not in God nor the Last Day, nor hold that forbidden which hath been forbidden by God and His Apostle, nor acknowledge the Religion of Truth (even if they are) of the People of the Book, until they pay the Jizyah with willing submission and feel themselves subdued" (ix : 29).

Bu ayetin, İslam'a karşı savaş açan gayrimüslimleri kastettiği belirtilmelidir. Bu ayet, İslam ülkelerinde yaşayan gayrimüslimler için geçerli değildir.

It should be pointed out that this verse refers to non-Muslims who wage war against Islam. It does not apply to the non-Muslims living in Islamic countries.

Sonuç olarak, İslam ülkelerinde yaşayan Müslümanlar ile Müslüman olmayanlar arasındaki ayrılık tohumlarının hem sömürgeciler hem de komünistler tarafından ekildiği konusunda uyarmak isterim. Komünist şeytanlar her topluluğa kendi özel beklentilerine göre hitap eder. İşçi sınıfına, "Komünizmi benimserseniz, bütün fabrikaları size teslim edeceğiz" diyerek seslenirler; köylülere ise topraklarını vereceklerini vaat ederler. İşsiz mezunlarla konuşurken de şöyle derler: "Komünist olursanız, niteliklerinize uygun işlere sahip olacaksınız."

In conclusion, I should like to warn that the seeds of dissension between Muslims and non-Muslims living in Islamic countries are sown by colonialists as well as by communists. The communist devils address each community in accordance with its particular aspirations. They address the working classes saying, "If you adopt Communism we shall hand over all factories to you" while speaking to peasants, they promise to give them the lands. On talking to unemployed graduates they say, "If you become communists you will get the jobs that fit in with your qualifications".

Cinsel baskıdan muzdarip gençlere gelince, komünistler onlara özgür bir toplum vaat ediyor; orada herkes kanunun müdahalesi ya da geleneklere boyun eğme olmaksızın istediği gibi davranabilecek.

As for the youth suffering from sexual repression, the communists promise them a free society, where every one can act as one likes without intervention by law or subjection to traditions.

Komünistler Hristiyanlara şöyle hitap ediyor: "Komünizmi benimserseniz, insanları dinlerine göre ayıran İslam'ı yok edeceğiz." Oysa "Ağızlarından çıkan söz ne büyük bir söz! Onlar yalnızca yalan söylüyorlar" (Kehf 18/5).

The communists address Christians in the following manner: "If you adopt communism we shall destroy Islam, the religion that discriminates among people on account of their religion." But "it is a grievous thing that comes from their mouths as a saying, for, what they say is nothing but falsehood" (xviii: 5).

İslam'ın insanlar arasında dinlerine göre ayrım yaptığı söylenemez; çünkü İslam, temel hakları ayrım gözetmeksizin bütün insanlara tanır. İslam, bütün insanları yalnızca insani bir temelde bir araya getirir ve aynı zamanda onlara, kendi koruma ve himayesi altında, seçtikleri dini benimseme konusunda mutlak özgürlük güvence altına alır.

It cannot be said that Islam distinguishes among people on account of their religion because Islam confers the essential rights on all people without any distinction. Islam brings all people together on a purely human basis and at the same time guarantees them absolute freedom to adopt the religion of their choice, under its own care and protection.

Ayrıca, Doğu'daki Hıristiyanlar da Müslümanlarla olan tarihi bağlarını sürdürmek ve karşılıklı çıkarlarını korumak konusunda endişeli olduklarından, umarız bu propagandacıları ya da ayrılıkçıları dinlemezler.

Besides, as the Christians of the East are also anxious to retain their historical links with Muslims and protect their mutual interests, let us hope that they would not listen to these propagandists or dissenters.