Bugün Doğu, kadının haklarına ve onun için erkekle tam eşitlik talebine dair bir hırsla kaynamaktadır. Kadın haklarının en dikkate değer ateşli savunucuları, İslam adına en aptalca çılgınca konuşan erkek ve kadınlardır; bazıları kötü niyetle İslam'ın cinsiyetler arasında her bakımdan tam eşitliği sürdürdüğünü iddia ederken, bazıları ise İslam'ı bilmemelerinden ya da ona özen göstermemelerinden ötürü İslam'ın kadının düşmanı olduğunu, onu aşağıladığını ve statüsünü düşürdüğünü, kadını zihinsel açıdan yetersiz gördüğünü ve hayvanlara çok benzer bir konuma yerleştirdiğini öne sürmektedir. Kadın, erkek için yalnızca cinsel haz aracına ve insan türünün üremesi için bir makineye indirgenmiştir; bu da İslam'ın gözünde kadının erkeğe ne kadar boyun eğdiğini göstermeye yeter, öyle ki erkek kadın üzerinde hâkimiyet kurmakta ve her yönden ona karşı üstünlük sürmektedir.

The East today is simmering with a furor over the- rights of woman and a demand in her behalf for perfect equality with man. The most noteworthy among the feverous champions of women's rights are those men and women who in the name of Islam rave most foolishly, some mischievously alleging that Islam has in all respects maintained perfect equality between the sexes, while others, thanks to their ignorance of Islam or negligence thereof, claim that Islam is an enemy of woman, for it degrades her and lowers her status holding her intellectually deficient and assigning her a position very much akin to that of animals. She is reduced to no more than a mere means of sensual gratification for man and a machine for the propagation of the human species which is sufficient to show how subservient to man she is in the sight of Islam with the result that man dominates her and enjoys an all-round superiority over her.

Bu iki sınıftan insanlar, ya İslam hakkında eşit derecede cahildirler ya da hakkı batıldan ayırt edilemez kılıp başkalarını aldatmak, toplumda fitne ve bozgunculuk tohumları ekmek ve böylece kendi kötü niyetli planlarını ilerletmek ve oynamak istedikleri çirkin oyunu kolaylaştırmak amacıyla bunu kasten yaparlar.

Both of these classes of people are equally ignorant of Islam or they intentionally confuse the right with the wrong in order to deceive others and sow the seeds of discord and mischief in society so as to further their own nefarious designs and facilitate the foul game they are out to play.

İslam'da kadının konumu hakkında ayrıntılı bir tartışmaya girişmeden önce, Avrupa'daki kadın özgürleşme hareketinin tarihine kısaca değinmeyi uygun görüyoruz; çünkü modern Doğu'daki bütün sapkın akımların kaynaklandığı yer tam da burasıdır.

Before embarking upon a detailed discussion of the position of woman in Islam, we propose first to touch in brief upon the history of the movement for women's emancipation in Europe, for it is this very source of mischief whence all the defecting trends in the modern East Bow.

Avrupa'da ve dünyanın her yerinde kadın, sadece bir hiçlik olarak görülüyordu.

The woman in Europe and all over the world was looked upon as a mere nonentity.

Ona, birçok âlimin ve "filozofun" söylevinin konusu olmuştur; bu filozoflar aralarında şu tür sorular üzerine tartışıp dururlardı: Kadının bir ruhu var mı, yok mu? Eğer varsa, bu ruhun tam olarak niteliği nedir, insan ruhu mudur yoksa hayvan ruhu mu?

She formed the theme of many a discourse of the learned "scholars" and "philosophers" who wrangled among themselves over questions such as these: Has woman got a soul or not? If yes, then what precisely is the nature of her soul, is it human or animal?

Varsayalım ki kadın gerçekten insani bir ruha sahipse, o zaman erkeğe göre hangi toplumsal ve insani konumda bulunmalıdır? Erkeğin kölesi olarak mı doğmuştur, yoksa bir köleden biraz daha üstün bir konumda mı yer alır?

Supposing she does possess a human soul then what social and human position should she occupy in relation to man? Is she born as a slave to man or does she hold a position slightly superior to that of a slave?

Bu durum, kadının Yunan ve Roma İmparatorluğu gibi toplumsal yapıda merkezi bir konumda bulunduğu görünen, nispeten kısa tarihsel dönemlerde bile değişmeden kaldı. Ancak tüm bu yüceltme, kadının kadın olarak yüceltilmesi anlamına gelmiyordu; daha çok, başkentlerde yaşayan birkaç seçkin kadının, sosyal eğlencelerin can ve ruhu olmalarını sağlayan bazı kişisel nitelikleri nedeniyle yüceltilmesiydi. Bu kadınlar, şımarık zenginler için bir eğlence ve oyalanma aracından başka bir şey değildi; zenginler, salt kendini beğenmişlik ve gösteriş merakıyla bu kadınların halka açık görünüşlerini alkışlıyorlardı. Ancak bu, kadının bir insan olarak ve erkeklere sağladığı hazzın ötesinde herhangi bir saygıya layık görüldüğü anlamına gelmiyordu.

This situation remained unchanged even through those relatively short spans of history when woman appears to have occupied a central position in the social set-up of the time e.g., in Greece and the Roman Empire. But all this exaltation did not mean the exaltation of woman u such; it was rather an exaltation of a few outstanding women inhabiting the capital cities because of some of their personal qualities which made them the life and soul of social parties. They were no more than means of diversion and entertainment for the licentious rich who applauded their appearances in public out of sheer vanity and self-conceit. But this did not signify any respect towards woman as a human being and apart from the pleasure she brought to men.

Avrupa'da kadının bu konumu, serfliğin ve feodalizmin dönemlerinde değişmeden kaldı. Cahilliği içinde kimi zaman lüks ve serbestlikle okşanıyor, kimi zaman ise hayvanlar gibi yaşamakla yetiniyordu: yiyip içiyor, çocuk doğuruyor, başkalarını doğurtuyor ve gece gündüz çalışıyordu.

This position of woman in Europe remained unaltered during the periods of serfdom and feudalism. She in her ignorance was blandished sometimes by luxury and license and at times was content to live as animals-eating, drinking, bearing children, giving birth to others, and working day and night.

Avrupa'da sanayi devrimi gerçekleştiğinde, insanlık tarihi boyunca kadının şimdiye kadar yaşadığı en kötü acıları da beraberinde getirdi.

When the industrial revolution took place in Europe it brought in its wake the worst possible sufferings for woman yet experienced by her throughout the history of mankind.

Avrupa, çağlar boyunca, cömertlikten ve hoşgörüden yoksun bir katılık ve cimriliğe sahip olmuştur. Bu durum, insanları hiçbir yakın ya da uzak maddi kazanç vaadi olmaksızın zorluklara katlanmaya zorlamıştır. Bununla birlikte, köleliğin ve feodalizmin dönemlerindeki yaşam koşulları ve yaygın tarımsal ortam, erkeği kadının geçimini sağlamakla yükümlü kılacak nitelikteydi. Bu, oldukça doğal ve çağın ruhuyla tam bir uyum içindeydi. Yine de kadın, o dönemde herhangi bir tarımsal toplumda görülen bazı basit ev sanayilerinde çalışıyordu. Böylece, kendisini geçindiren erkeklere, bu bedelini geri ödemiş oluyordu.

Europe has throughout the ages exhibited such a rigidity and avarice of nature as lack both generosity and liberality. It made men undergo hardships without a promise of any immediate or remote material gains in return. However, the economic conditions of life during the periods of slavery and feudalism along with the prevalent agricultural milieu were such as made man responsible for the support of woman. It was quite natural and in complete harmony with the spirit of the age. The woman nonetheless at that time worked in some simple cottage industries such as are found in any agricultural society. In this way she paid back the price to men for supporting her.

Ancak sanayi devrimiyle birlikte toplumsal yaşamın tamamı, ülkede olduğu kadar şehirlerde de köklü bir değişime uğradı. Sanayi devrimi sayesinde kadınlar ve çocuklar fabrikalarda çalışmak için dışarı çıkmak zorunda kalınca aile hayatı tamamen yıkıldı ve aile üyelerini birbirine bağlayan bağlar koptu. İşçi sınıfları, karşılıklı sorumluluk ve iş birliği ilkelerine dayanan kır hayatını yavaş yavaş terk edip şehirlere göç etti; şehirlerde herkes yalnız bir hayat sürüyor, kimse komşusuyla ilgilenmiyor, kimsenin başkalarını destekleme isteği yoktu. Herkes yalnızca kendini geçindirmek için çalışıp kazanıyordu. Bu ortamda artık ahlak kurallarına uyulmuyor ve bunlara önem verilmiyordu. Erkekler ve kadınlar, cinsel dürtülerini tatmin etme fırsatı bulduklarında ahlaki kaygıları umursamaz oldu. Bunun sonucunda bu insanlar arasında evlenip bir aile geçindirme isteği azaldı; bu istek bazı kalplerde hâlâ varlığını sürdürse bile, evliliği en azından birkaç yıl daha erteleme eğilimi ağır bastı.1

But with the industrial revolution the whole of the social scene underwent a radical change in the country no less than in cities. The family life was completely ruined, and the ties holding together its members were torn asunder when women and children were, thanks to the industrial revolution, forced to go out and work in factories. The working classes slowly and gradually left the country life, a life based on the principles of mutual responsibility and co-operation, and came over to cities wherever everybody lived a solitary life and where nobody was interested in his neighbors nor was anyone in a mood to Support others but worked and earned to support his own-self. Here, there were no more any rules of morality observed or cared for. Men and women no longer bothered about moral scruples if they but once found an opportunity to gratify their sexual urge. As a result thereof the will to marry and support a family suffered decline among these people or if it still persisted in some hearts the trend was to postpone it at least for some years longer.1

Bu sayfalarda Avrupa tarihinin ayrıntılarına girmeyi amaçlamıyoruz. Yalnızca Avrupa tarihinde kadının yaşamını etkileyen etkenlerle ilgileniyoruz. Yukarıda da belirttiğimiz gibi, sanayi devrimi kadınları ve çocukları aşırı derecede iş yüküyle karşı karşıya bıraktı.

We do not intend in these pages to dwell on the history of Europe. We are merely concerned with the factors that influenced the career of woman in European history. As we said above, the industrial revolution overburdened women and children with work.

Bu durum aile bağlarını zayıflattı ve bu da sonunda aile hayatının tamamen dağılmasına yol açtı. Ancak bedelini ağır ödeyen kadın oldu. Her zamankinden daha fazla çalıştı, onurunu kaybetti, ama yine de ne psikolojik ne de maddi açıdan tatmin olmaktan uzaktı.

This weakened the family ties, which in turn lead to a complete disintegration of family life. But it was the woman who had to pay dearly. She worked harder than ever before, and lost her honor, but was still far from being satisfied psychologically and materially.

Erkek, eşini ya da annesini geçindirme sorumluluğunu üstlenmekten yalnızca kaçınmakla kalmadı, aynı zamanda kadından kendi geçimini de sağlamasını istedi. Fabrikalarda kadın, fabrika sahipleri tarafından en acımasız şekilde sömürüldü; uzun saatler çalıştı, ama aynı fabrikada benzer bir işi yapan erkeklere çok daha az ücret ödendi.

Man not only shrank back from taking upon himself the responsibility of supporting herbe she his wife or mother but also charged her to provide for her own-self. In the factories, she was exploited most ruthlessly by the factory owners; she worked there for long hours but was paid far less than the men doing a kindred job in that very factory.

Gereksiz bir soru bu, Avrupa'nın bütün bunların neden yaşandığını çok iyi biliyoruz; Avrupa, her zaman cimriliği, katılığı ve nankörlüğüyle bilinmiştir. İnsanlara insan olarak değer vermesiyle hiç tanınmamıştır; ne var ki, başkalarına kötülükleri bulaştırabilecekken gönüllü bir iyilik yapmayı da hiçbir zaman göze almamıştır. Geçmişinin olduğu kadar bugününün de kayıtları bunu doğrulamaktadır. Yüce Allah onu doğru yola iletip manevi olarak yükseltmedikçe, gelecek yıllarda da değişmeden kalacağı muhtemeldir. Ne kadar zayıf ve çaresiz olurlarsa olsunlar, kadınlar ve çocuklar çok acımasız bir sömürüye maruz kaldılar.

It is needless to ask why all this happened as we know that Europe has been for ever known for its miserliness, rigidity and ingratitude. It has never been known to respect men as men, nor, to render a voluntary act of goodness while it could with impunity infect others with evils as its record of the past as well as of the present testifies; and it might as well remain unchanged in the years to come except if God Almighty should lead it to the right path and elevate it spiritually. However, weak and helpless they were, women and children suffered a mos. ruthless exploitation.

Ancak zayıf kesim üzerinde işlenen bu alçakça haksızlıklara sessiz kalamayan vicdanlı insanlar da vardı. Bu zulme, yani çocuklara yönelik zulme karşı mücadele ettiler (lütfen dikkat edin, kadınlar değil, çocuklar!). Sosyal reformcular, çocukların çok küçük yaşta fabrikalarda işçi olarak çalıştırılmasını kınadı; bu çocukları, doğal büyümelerini geciktiren işlerle yüklemenin yanında, yaptıkları ağır ve kaba iş karşılığında çok az ve yetersiz ücret ödenmesini de eleştirdiler. Ancak toplumsal adaletsizliğe karşı yapılan bu protestolar fark edilmeden geçmedi. Meyvesini verdi: çalışma yaşı kademeli olarak yükseltildi, ücretler artırıldı ve çalışma saatleri kısaltıldı.

There were, however, some conscientious men who could not silently bear the perpetration of these vile iniquities against the weaker section of the population. They struggled to put an end to this cruelty towards the children (please note, the children, not women!). The social reformers denounced the employing of children as workers in factories at an early age, burdening them with work that retarded their natural growth besides paying them scanty and inadequate wages for the burdensome and rough work they did. The protests against social injustice did not, however, go unnoticed. They bore fruit; the age of employment was gradually raised; the wages were increased, and the working hours were cut down.

Ancak kadınlar, davalarını savunacak ya da ilerletecek kimse olmadan yine de geride kaldılar; çünkü bu, Avrupa'nın sahip olmadığı türden bir entelektüel incelik gerektiriyordu. Bunun bir sonucu olarak kadın, bu çileden geçerek yoluna devam etti; kendini geçindirmek için umutsuzca çalışarak kendini yoruyordu, ama karşılığında aynı iş için erkek meslektaşına verilenden çok daha az ücret alıyordu.

But women still remained without anyone to champion or advance their cause, as it required an intellectual refinement such as Europe did not possess. As a result thereof woman pressed on her way through this ordeal overworking herself in a desperate effort to support herself but receiving in return wages far less than those given to her male counterpart-for a similar work.

Birinci Dünya Savaşı'nda Avrupa ve Amerika'nın on milyonlarca genç erkeği öldürüldü ve geride milyonlarca dul kadın bıraktı. Bu zavallı kadınlar, emeğin en ağır sıkıntılarını ve imtihanlarını yaşadılar. Onları destekleyecek ya da onlara bakacak kimseleri yoktu; çünkü bu ailelerin çoğunun geçimini sağlayan erkekler ya savaşta öldürülmüş ya da ömür boyu sakat kalmıştı; ya da korkudan, sinir gerginliğinden veya zehirli gazlardan dolayı sinir krizi geçirip çalışamaz hale gelmişlerdi; ya da dört yıllık bir hapis cezasını yeni bitirip çıkmışlardı ve şimdi sinirsel dengelerini yeniden kazanmak için eğlenmek istiyorlardı. Bu insanların hepsi, evlenip bütün bir aileyi geçindirme isteğini yitirmişti; böylece kendilerini hem bedensel hem de maddi bakımdan zahmete sokuyorlardı.

In the first great war tens of millions of European and American young men were killed leaving behind them millions of widowed women. These poor women suffered the worst tribulations and trials of labor. They had none to support or look after them, for the bread-winners of most of these families were either killed in war or crippled for life, or had suffered such a nervous breakdown because of fear, nervous tension or poisonous gases as had left them incapacitated for work, or they had just been released from a prison house after serving a four years' term-and now would enjoy themselves to regain their nervous self-composure. All such people had lost the will to get married and support a whole family, thus putting themselves to physical as well as material inconvenience.

Savaş, erkek nüfusunda o kadar büyük bir azalmaya yol açmıştı ki, sağ kalanlar bu boşluğu zar zor doldurabiliyordu. İşçi eli yetersiz olduğu için fabrikalar üretime yeniden başlayamıyor, savaşın verdiği hasarlar da onarılamıyordu. Bu yüzden, kadınların dışarı çıkıp erkeklerin yerini alması gerekiyordu; aksi halde kendileri ve bakmakla yükümlü oldukları kimseler — yaşlı kadınlar ve küçük çocuklar — açlık tehdidi altında kalacaktı. Ancak fabrikalarda çalışmak, kadının ahlaki yapısını ve kadınlık doğasını bir kenara bırakmasını gerektiriyordu; oysa bu özellikler artık geçimini sağlamasının önünde açıkça bir engel hâline gelmişti. Dahası, fabrika sahipleri yalnızca işçi eli istemiyordu; şehvetlerini de tatmin etmek istiyorlardı. Kadının bu çaresizliği onlara mükemmel bir fırsat sunuyordu ve bu fırsattan tam anlamıyla yararlandılar. Böylece kadın iki katlı bir görevi yerine getirmek zorunda kaldı: fabrikalarda çalışmak ve işverenini memnun etmek için elinden gelenin en iyisini yapmak. Kadın yalnızca açlıkla boğuşmuyordu; cinsel dürtüler de kendi payını talep ediyor ve tatmin istiyordu. Savaş yüzünden erkek sayısı çok düştüğü için, tüm kadınlar evlilik yoluyla bu tatmine ulaşamıyordu. Fakat Avrupa'da egemen olan inanç ve din, Müslümanlığın yaptığı gibi, böyle olağanüstü dönemlerde çok eşliliğe izin vermiyordu. Bu nedenle Avrupa'daki kadın, kendisini sürükleyen tutkularının insafına bırakılmış oldu; bon gre' mal gre' (istese de istemese de). Ekmek ihtiyacı, cinsel tatmin arzusu, bunun yanında pahalı giysilere, kozmetiğe vb. duyduğu sevgi, onu bu yaşam tarzına zorlayan etkenlerdi.

The war had caused so great a shortage of men that the survivors could hardly supply their place. The factories could not restart their production nor could the war damages be repaired due to the shortage of working hands. Thus it fell upon women to go out and take the place of men, for if they did not, they as well as their dependents-old Women and small children-were threatened by hunger. To go and work in the factories, however, required that woman should ignore her moral temperament as well as her feminine nature which bad now become a positive hurdle in earning her living. Moreover, factory-owners did not want working hands merely; they wanted to satisfy their lust as well. The helplessness of woman now promised them an excellent opportunity of which they fully availed themselves. The woman thus had to discharge a two-fold duty: work in the factories, and try her level best to please her employer. The woman was not plagued by hunger alone; sex too claimed its share and gratification. As the number of men had fallen too low due to the war, not all the women could achieve that gratification through marriage. But the creed and religion prevalent in Europe did not allow polygamy-as Islam does-in such periods of emergency. Thus the woman in Europe was left at the mercy of her passions that swept her away bon gre' mal gre'. Her need for bread and the urge to achieve sexual gratification besides her love for costly clothes, cosmetics etc. were the factors that forced her to this course of life.

Batı kadını böylece erkekleri memnun etme, fabrikalarda ve dükkânlarda çalışma ve hoşlandığı şeylere doğru ya da yanlış yollarla ulaşma hayatını sürdürdü. Ancak bu şeylere sahip oldukça, onlara duyduğu tutku da arttı ve bu tutkusunu tatmin etmek için daha fazla çalışmaya sevk edildi. Fabrika sahipleri kadının bu zaafından kendi çıkarları için yararlandı. Aynı fabrikada aynı işi yapan erkek işçilere ödedikleri ücretten çok daha düşük ücret ödediler; bu, ne akıl, ne vicdan, ne de insanlık tarafından asla haklı gösterilemeyecek açık bir haksızlıktı.

Thus did the western woman persist in this course of life pleasing men, working in factories and shops and achieving the things she admired by foul or fair means. But the more she came to possess them, the more intense her passion for them grew, for the satisfaction of which she was egged on to work more. The factory-owners exploited this weakness of woman to their own advantage. They paid her wages far less than those they paid to the male workers doing the same work in the same factory-a gross iniquity which neither reason nor conscience or mankind can ever justify.

Bu koşullar altında, sonunda Avrupa'da patlak veren muazzam devrim kaçınılmazdı. Yüzyıllardır süregelen haksızlığı ve açık adaletsizliği süpürüp attı.

Under these circumstances the stupendous revolution that at last broke out in Europe was but inevitable. It swept away the centuries-old iniquity and gross injustice.

Peki bu devrimin sonucunda kadın neyi elde etti? Fiziksel olarak aşırı çalıştırıldı, saygınlığını ve kadınlığını yitirdi! Ailesine sahip olmanın, çocuk sahibi olmanın, onlarla birlikte yaşamanın ve onlar için acı çekerek kendi gerçek benliğini gerçekleştirmenin, böylece gerçek bir refah ve yüce gönüllülük duygusuna sahip olmanın doğal hazzından bile mahrum bırakıldı.

But what did woman set as a result of this revolution? She was overworked physically, had lost respect as well as her womanhood! She was denied even the natural pleasure of having a family, having children, living with them and of realizing her own true self by suffering for them and so have a true sense of well-being and magnanimity.

Ancak, bunların yerine, sonunda erkekle eşit ücret hakkını kazandı; Avrupa'nın sunduğu tek doğal hak budur.

She did, however, in place of these at last win the right to have equal wages with man, the only natural right offered herby Europe.

Ancak Avrupalı erkek, kadına karşı üstünlüğünden -daha doğrusu egoizminden- kolay kolay vazgeçmedi. Kadına eşit haklar tanımak zorunda kaldı; bu, savaşın bütün olağan silahlarının sonuna kadar kullanıldığı çok zorlu ve yoğun bir mücadelenin ardından gerçekleşti.

The European man did not, however, easily forego his superiority-his egoism ratherwith respect to woman. He was forced to recognize equal rights for her after a very tough and intense struggle in which all the usual weapons of warfare were fully made use of.

Bu mücadelesinde kadın, grevlere ve işbirliği yapmamaya başvurdu; kamuya açık toplantılarda konuşmalar yaptı ve davasını ilerletmek için gazeteciliği kullandı. Ardından, meseleleri düzeltebilmek için yasama faaliyetine de katılması gerektiğini fark etti. Bu nedenle önce oy hakkı talep etti, ardından Milletvekili olma hakkı istedi. Erkeklere verilen eğitime benzer bir eğitim almış olduğu için, her ikisinin de benzer işleri yapması gerekiyordu; bunun mantıksal bir sonucu olarak şimdi erkeklerle birlikte hükümette eşit bir pay talep etti.

In this struggle for her rights the woman resorted to strikes and non-co-operation; addressed public meetings, and employed journalism to advance her cause. Then she realized that in order to set things right she would have to participate in legislation as well. So first she demanded the right to vote and then proceeded to ask for a right to become a Member of Parliament. As she had received an education similar to that imparted to man, for both were required to do similar jobs, now as a logical sequence to it she demanded an equal share in government along with men.

Avrupa'da kadının haklarını elde etmek için verdiği mücadelenin hikâyesi budur. Bu, birbirine sıkı sıkıya bağlı olan farklı bölümlerinden oluşan, kesintisiz tek bir hikâyedir.

Such is the story of woman's struggle in Europe to obtain her rights. It is one continuous story all the different episodes of which are intimately linked together.

Erkeğin tüm bunlardan hoşlanıp hoşlanmadığı önemli değildi; ancak kadın da kısa süre içinde, erkeği liderlik ve otorite konumundan başarıyla uzaklaştırdığı bu yeni bozulmuş toplumsal düzende, erkek kadar çaresiz olduğunu anlayacaktı.1

Whether man liked all this or not is immaterial but woman too was to realize shortly that she was as helpless as man in this new degenerated social order where she had successfully ousted man from the position of leadership and authority.1

Tüm bunlara rağmen okuyucular, demokrasinin beşiği sayılan İngiltere'de bugün bile devlet dairelerinde çalışan kadınların hükümetten erkeklerden daha az ücret almaya devam ettiğini öğrenince şaşıracaktır; oysa İngiliz Parlamentosu'nda şimdiden pek çok saygıdeğer bayan üye bulunmaktadır.

But despite all this the readers will be surprised to learn that even today in Englandthe cradle of democracy-women serving in government departments continue to receive less pay from the government than men do, although there are already so many honorable lady-members in the British Parliament.

Kadının İslam'daki konumunu ele alalım ve Batı'daki emsalleri gibi haklarını savunmak için silaha sarılmasını zorunlu kılacak tarihsel, coğrafi, ekonomik, ideolojik ve hukuki koşullar olup olmadığına bakalım. Yoksa Doğulu bu kadın hakları savunucularının halka açık toplantılarda bu kadar coşkuyla konuşmalarına, yalnızca bir aşağılık kompleksi ve Batı'yı düşüncesizce taklit etmenin mi neden olduğunu?

Let us take up the position of woman in Islam and see if there are any historical, geographical, economical, ideological and legal conditions such as should force woman to take up arms for her rights like her counterpart in the West. Or is it merely an inferiority complex and a result of thoughtlessly imitating the West that makes these Eastern champions of her rights declaim so enthusiastically in public meetings?

İslam, sisteminin temel bir ilkesi olarak kadını bir insan olarak kabul eder ve erkeğinkine benzer bir ruha sahip olduğunu belirtir: "Ey insanlar! Sizi tek bir nefisten yaratan ve ondan eşini yaratıp, ikisinden birçok erkek ve kadın yayan Rabbinize karşı (görevinizi) yerine getirmekten sakının" (Nisa, 1). Böylece erkekler ve kadınlar kökenleri, yurtları ve dönecekleri yer bakımından birbirine oldukça eşittir ve bu nedenle benzer ve eşit haklara sahiptirler. İslam, kadına da erkekler gibi yaşama, onur ve mal hakkı tanımıştır. Kadın saygın bir varlıktır; kimsenin onu kusurlandırması ya da arkasından çekiştirmesi caiz değildir. Kimsenin onu gözetlemesine ya da kadın olmasından dolayı küçümsemesine izin verilmez. Bunlar hem erkeklerin hem de kadınların sahip olduğu haklardır; bunlar bakımından aralarında hiçbir ayrım yoktur. Bunlarla ilgili konulan hüküm erkek ve kadın için aynı şekilde geçerlidir: "Ey iman edenler! Sakın bir topluluk diğer bir topluluğu alaya almasın; belki de onlar, bunlardan daha hayırlıdır. Kadınlar da başka kadınları alaya almasın; belki de onlar, bunlardan daha hayırlıdır. Birbirinizi ayıplamayın, birbirinize kötü lakaplar takmayın" (Hucurat, 11). "...Birbirinizi gözetlemeyin, birbirinizin gıybetini yapmayın" (Hucurat, 12). "Ey iman edenler! Kendi evleriniz dışında evlere, izin isteyip ev halkına selam vermeden girmeyin" (Nur, 27). Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Bir Müslümanın, başka bir Müslümanın canına, namusuna ve malına el uzatması haramdır." (Buhari ve Müslim).

As a fundamental principle of its system, Islam holds that woman is a human being; and she has a soul similar to that of man: "0 people! be careful of (your duty to) your Lord, who created you from a single being and created its mate of the same (kind) and spread from these too many men and women" (iv: I). Thus men and women are quite equal to each other in their origin, their abode as well as in their place of return and are as such entitled to similar and equal rights. Islam gave her the right to life, to honor, and to property like men. She is a respectable being and it is not permissible for anyone to find fault with her or backbite her. No one is permitted to spy on her or hold her in contempt due to her functions as a woman. These are the rights that both men and women enjoy, there being no differentiation against either of them. The law laid down about these applied to men and women alike: "0 ye who believe! Let not some men among you laugh at others: it may be that the (latter) are better than the (former): nor defame nor be sarcastic to each other, by (offensive) nicknames" (xlix: 11), "... and spy not on each other, nor speak ill of each other behind their back (xlix: II). “0 you who believe I do not enter houses other than your own houses until you have asked permission and saluted their inmates" (xxiv: 27). The Holy Prophet said: "It is forbidden for a Muslim to take the life, honor and property of another Muslim.” (Bukhari and Muslim).

Her iki cinsiyetin iyi amelleri için alacağı karşılık da benzerdir: "Rableri onların duasını kabul etti: Ben, erkek olsun kadın olsun, hiçbir çalışanın emeğini zayi etmem. Kiminiz kiminizdensiniz." (Âl-i İmrân, 3/195)

The reward for both sexes for their good acts is also similar: " And their Lord hath heard them (and He sayeth): Low I suffer not the work of any worker, male or female, to be lost. Ye proceed one another” (iii: 285).

Erkek ve kadın, dünyada maddi ihtiyaçlarını karşılama haklarında eşittir; bu, mülk edinme ve onu dilediği gibi elden çıkarma konusunda da benzer hakları kapsar. Mülkü ipotek edebilir, kiraya verebilir veya vasiyet edebilir, satabilir veya satın alabilir ya da kendi yararı için işletebilir: "Erkeklere, ana babanın ve yakın akrabanın bıraktığından pay vardır; kadınlara da ana babanın ve yakın akrabanın bıraktığından pay vardır" (dört: 7) ve "Erkeklere kazandıklarından pay vardır, kadınlara da kazandıklarından pay vardır" (dört: 32).

Men and women are equal in their rights to realize their material needs in the world including similar rights to hold property, and dispose of it as they should wish. They are free to mortgage, to give it in lease, or bequeath it, sell or buy it or exploit it for his or her own benefit: "Unto the men belongeth a share of that which parents and near kindred leave, and unto the women a share of that which parents and near kindred leave" (iv: 7), and "unto men a fortune from that which they have earned, and unto women a fortune from that which they have earned" (iv : 32).

Bu noktada durup iki önemli hususa dikkat çekmemiz gerekir: kadının mal sahibi olma ve bu malı dilediği gibi kullanma ya da değerlendirme hakkına ilişkin. "Medeni" Avrupa'nın hukuk sistemleri, çok yakın zamana kadar kadına bu haklardan hiçbirini tanımamıştır. Kadın bu hakları ancak dolaylı olarak, bir erkek aracılığıyla; kocası, babası veya vasisi yoluyla kullanabiliyordu. Diğer bir deyişle, İslam kadına bu hakları verdikten sonra bile Avrupa'daki kadın bunlardan on bir yüz yılı aşkın bir süre mahrum bırakılmıştır. Nihayet bu hakları elde ettiğinde ise bunu kolay yoldan başarmamış; bu zorlu mücadele sırasında doğuştan gelen karakterini, namusunu ve kişiliğinin asaletini koruyamamıştır. Aksine bütün bu erdemlerinden vazgeçmek zorunda kalmış, ayrıca çok zor çalışma, cinayetler, yoksunluklar ve sefalet dolu korkunç bir zincirden geçmiştir. Bütün bunları, İslam'ın kadınlara zaten vermiş olduğu hakkın yalnızca bir parçasını elde etmek için yaşamıştır. Bu gelişme bazı ekonomik koşulların baskısının ya da dünyada süregelen sınıf çatışmasının sonucu değildir; aksine, hayatın en temel iki gerçeği olan hakikat ve adaleti hayallerde değil, uygulamada hayata geçirme arzusundan doğmuştur. İkinci olarak, komünizmin özellikle ve Batı'nın genel olarak insan hayatını insanın ekonomik varlığıyla eşdeğer gördüğüne de dikkat etmemiz gerekir.

We must pause here awhile to take note of two important points concerning woman's right to hold property and use or exploit it at will. The legal systems of the "civilized" Europe till very recently did not give any of these rights to woman. She could exercise these rights only indirectly through a man, her husband, father or guardian. This means, in other words, that even after Islam had granted woman these rights, the woman in Europe was deprived of them for more than eleven hundred years. And when she at last secured them she did not do so easily nor could she during this hard struggle for her rights keep intact her innate character, honor and nobleness of person. She had rather to forego all of these virtues besides experiencing a gruesome chain of hard work, murders, privations and miseries in order to obtain what was no more than a mere portion of what Islam had already granted to women folk, not due to the pressure of some economic circumstances, or as a result of the inter-class conflict going on in the world. It was rather initiated by its desire to implement truth and justice, the two most cardinal facts of human life-in practice rather than in the world of dreams; In the second place, we must also take note of the fact that communism in particular and the West in general hold that human life is synonymous to man's economic existence.

Böylece onlar şöyle derler: Kadın, sahip olduğu üzerinde mülkiyet hakkına sahip olmadıkça ve sahip olduklarını özgürce kullanıp değerlendirmedikçe, hiçbir bağımsız varlığı yoktu; ve ancak bağımsız bir ekonomik varlığa kavuştuğunda, yani mülkü erkek aracılığıyla değil doğrudan elinde tutma hakkına ve onu dilediği gibi kullanma ya da ondan yararlanma özgürlüğüne nihayet sahip olduğunda, insani bir statüye ulaştığını söylerler.

Thus they say that so long as woman did not hold any right to ownership or exploit freely what she possessed she had no independent existence at all and that she attained a human status only after she came to have an independent economic existence, that is when she at last came to possess the right to hold property directly and not through man and was free to use or enjoy it, as she thought fit.

Bu kadar dar bir insan hayatı anlayışını ve onun salt ekonomik bir varoluşa indirgenmesini kabul etmesek de, bu insanlarla —komünistlerle ve Batılı düşünürlerle— ilke olarak şu konuda hemfikiriz: sağlam bir ekonomik durum, insanın duygularını ve insanda öz-bilincin gelişmesini etkiler. İslam, kadının bağımsız bir ekonomik statüsünü tanıyarak ona bu malı hiçbir vekil ya da aracı olmadan kendi adına sahip olma, kullanma ve ondan faydalanma hakkı vermesiyle özgün bir konumda durmaktadır. Bununla da kalmayıp, kadının hayatındaki en önemli mesele olan evlilikte bile bağımsız statüsü güvence altına alınmıştır. Onun rızası olmadan evlendirilemez; kendisi razı olmadıkça hiçbir evlilik geçerli sayılmazdı. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Dul kadın, onunla istişare edilmeden evlendirilmesin; bakire kız da rızası alınmadan evlendirilmesin." Sahabeler, "Ey Allah'ın Resulü, bakirenin rızası nasıl olur?" diye sorduklarında, "Onun sükûtu (susması) rızasıdır" buyurmuştur. (Buhârî ve Müslim) Nikâh akdi gerçekleştikten sonra bile kadın bu evliliğe razı olmadığını açıklarsa, evlilik feshedilir.

Notwithstanding the fact that we do not agree to such a narrow view of human life and its degradation to a pure economic existence we do, however, agree in principle with these people-the communists and the western thinkers-that a sound economic standing does affect human feelings and the growth of self-consciousness in human beings. Islam occupies a unique position in that it recognized an independent economic status of woman and gave her the right to own, use and enjoy it in her own right without any intermediary trustee or mediator. Not only this but in the most important problem of her life i.e. marriage as well her independent status was established. She could not be given in marriage without her assent: no marriage was valid unless she agreed to it. The Holy Prophet says: “No widow should be married without consulting her; and no virgin be married without her assent, and her assent is her silence" (Bukhari and Muslim). Even after the marriage ceremony if she declared that she did not assent to it, the marriage is dissolved.

İslam öncesinde kadın, kocasının kendisini tam bir boyun eğme durumunda tuttuğu evliliğinden kurtulmak için dolambaçlı ve eğri bir yol izlemek zorundaydı; çünkü ne ülkenin yasası ne de örf hukuku, kadına ayrılık sağlayarak kocasını terk etme hakkı tanıyordu.

Before Islam woman had to adopt a roundabout and crooked course to free herself of her husband who held her in a state of perfect subservience, for neither the law of the land nor the common law gave her the right to leave her husband by securing separation.

İslam ona bu hakkı açık ve kesin ifadelerle vermiştir; kadın, dilediği zaman bu hakkını kullanabilir.1 Bununla yetinmeyen İslam, bir adım daha ileri giderek kadına, evlenmek istediği herhangi bir erkeğe evlilik teklifinde bulunma hakkını da tanımıştır. Avrupalı kadın bu hakkı yalnızca on sekizinci yüzyılda elde etmiştir ve yine de bu, geçmişin yüzyıllar öncesinden gelen geleneklerine karşı kadın için çok büyük bir zafer olarak orada alkışlanmıştır! Yine, tüm dünya cehalet ve karanlık içindeyken, bilginin insanlık için önemini vurgulayan da İslam olmuştur; bunu belirli bir sınıfın özel bir ayrıcalığı olarak değil, her bir insan için vazgeçilmez ve zorunlu bir ihtiyaç olarak yapmıştır. İslam, Müslümanlara bilgi edinmeyi, Allah'a ve İslam'a gerçek inanan olmalarının zorunlu bir koşulu olarak farz kılmıştır. İslam'ın bir başka erdemi de kadının ayrı ve bağımsız bir insani statüsünü kabul eden ilk din olması, ona bilgi olmadan kemale eremeyeceğini kavratmasıdır: Bilgi edinmek, kadın için de erkek kadar büyük bir görevdi; çünkü İslam, kadınların fiziksel yetenekleriyle birlikte akli yeteneklerini de geliştirmelerini ve böylece daha yüksek manevi varoluş düzeylerine yükselmelerini istemiştir. Buna karşılık Avrupa, kadın için böyle bir hakkı çok yakın zamana kadar tanımamış ve ancak ekonomik koşulların baskısıyla zorunlu kalınca bu hakkı ona vermiştir.

Islam gave her this right in clear and unequivocal terms which she could exercise whenever she had a mind to do so.1 Not content with this, Islam even went a step further giving her the right to propose her marriage to any man she liked to marry. The European woman obtained this right only in the eighteenth century and still it was hailed there as a very great victory for woman against the centuries old traditions of the past! Again it was Islam that at a period when the entire world was lost in ignorance and darkness stressed the importance of knowledge for mankind, not as a special privilege of a particular class but as an essential and unavoidable need for each and every man. Islam made it obligatory upon Muslims to acquire knowledge as a necessary condition to their being true believers in God and Islam. It also goes to credit of Islam that it was the first religion that acknowledging a separate and independent human status of woman impressed upon her that she could not achieve perfection without knowledge: Acquisition of knowledge was as great a duty of woman as of man, for Islam wanted the women folk to develop their rational faculties along with their physical ones and thus ascend to higher planes of spiritual existence, whilst on the other hand Europe did not even recognize any such right for woman till very recently and did in the end grant it to her only when compelled by the pressure of economic circumstances.

Yukarıda söylediklerimiz, İslam'ın kadına yalnızca ikincil bir statü tanıdığı, erkeğe tabi kılındığı veya İslam'ın gözünde hayatındaki rolünün hiç önemi olmadığı yönündeki iddiayı çürütmeye yeterlidir. Çünkü eğer durum böyle olsaydı, İslam kadın için ilim öğrenmeye bu kadar büyük bir önem atfetmezdi.

What we have said above is sufficient to confute the allegation that Islam accords woman only a secondary status or that she is treated as subservient to man or that her role in life is, in the eyes of Islam, of no importance at all. For if it had been so, Islam would not have attached so great an importance to the acquisition of knowledge for woman.

Bu durumun kendisi, İslam'ın kadına hem hayatta hem de Allah katında hem de toplumda onurlu ve soylu bir konum tanıdığını göstermektedir. Wait: the rule says write "God" as the Turkish word for God, never "Allah". So use "Tanrı". Bu durumun kendisi, İslam'ın kadına hem hayatta hem de Tanrı katında hem de toplumda onurlu ve soylu bir konum tanıdığının kanıtıdır.

That it did so goes to prove that Islam acknowledges an honorable and noble status for woman in life, in the eyes of God as well as society.

Ancak İslam, kadın ve erkeği insan olarak tamamen eşit bir statüde kabul edip onlara eşit muamele ederek eşit haklara sahip olduklarını belirtmesinin ardından, yaşamdaki özel görevleri bakımından ikisi arasında ayrım yapmaktadır. Bu adım, bazı kadın örgütlerinin, belirli yazarların, "reformcuların" ve genç erkeklerin desteklediği büyük bir tepkiye yol açmıştır.

But after acknowledging a perfectly equal status as human beings for both men and women, and treating them as equals, entitled to equal rights, Islam does, however, differentiate between man and woman with regard to their special functions in life, a step that has given rise to a great hue and cry by some women organizations supported by certain writers, "reformers" and young men.

Cinsiyetler arasında İslam'ın ayrım yaptığı noktaları ele almadan önce, temel sorunu önce fizyolojik, biyolojik ve psikolojik açılardan ele alalım. Bundan sonra İslami bakış açısını inceleyeceğiz.

Before we consider the points on which Islam differentiates between the sexes, let us first tackle the basic problem from the physiological, biological and psychological standpoints. After that we will take up the Islamic viewpoint.

Erkekler ve kadınlar aynı cinsiyete mi ait, yoksa iki ayrı cinsiyet mi oluşturur?

Do men and women belong to one and the same sex or are they two distinct sexes?

Bu hayatta benzer işlevleri mi var, yoksa erkek ve kadının işlevleri ayrı ve farklı mı? Asıl düğüm noktası, meselenin özü budur. Kadın konferansları, destekçileri, yazarlar, reformcular ve genç erkekler, erkek ve kadının fiziksel ve sezgisel donanımları ile hayattaki biyolojik işlevleri arasında hiçbir fark olmadığını kastediyorlarsa, onlara söyleyecek bir sözümüz yoktur. Ancak erkek ile kadın arasında ve onların kendi işlevleri arasında bir farkın var olduğunu kabul ederlerse, o zaman bu meseleyi birlikte verimli bir şekilde tartışabiliriz.

Have they got similar functions in life or are their functions separate and distinct as man and woman? This is in fact the knotty point, the crux of the problem. If the women conferences, their supporters, the writers, the reformers and the young men mean to say that there is no difference whatsoever in the physical and intuitional equipment of man and woman as well as in their biological functions in life, then we have nothing to say to them. But if they acknowledge that a difference does exist between man and woman and their respective functions, we may yet fruitfully discuss the problem together.

İki cinsiyetin eşitliği sorununu, "İslam ile Materyalizm Arasında İnsan" adlı kitabımda daha önce uzun uzadıya ele almıştım. Aşağıda bu kitaptan bazı paragrafları burada yeniden aktarmak yersiz olmayabilir.

The problem of equality of the two sexes, I have already dealt with at great length in my book: "Man Between Islam and Materialism". It may not be amiss to reproduce some paragraphs from it here below:

Bu temel işlev ve amaç farkının bir sonucu olarak, erkek ve kadının mizaç ve yapı bakımından birbirinden öyle ayrıldığını görürüz ki, her biri kendi asıl görevlerini uygun biçimde yerine getirebilecek donanımla yaratılmıştır.

"And as a consequence of this fundamental difference in their functions and objectives we find that man and woman have so come to differ from each other in disposition as well as in constitution that each is equipped with what it can suitably accomplish its respective primary functions.

İşte bu yüzden, erkek ile kadın arasında mutlak bir eşitlik olduğuna dair bu boş konuşmaların bunu nasıl gerçekleştirebileceğini anlamakta güçlük çekiyorum. İnsan olarak erkek ile kadın arasında eşitlik talebi doğal ve makul bir taleptir.

"It is for this reason that I am at a loss to understand how all this empty talk about an absolute equality between man and woman can ever bring it to pass. The demand for equality between man and Woman as human beings is a natural and reasonable demand.

Erkek ve kadın, tek bir insanlığın, aynı atadan türeyen, birbirine eşit derecede önemli iki parçasıdır. Ancak hayattaki görevleri ve bu görevlerin fiilen yerine getirilme biçimleri bakımından onları eşit tutma talebi hiç gerçekleştirilebilir mi? Dünyadaki bütün kadınlar bunu istese, bu yönde konferanslar düzenleseler ve kararlar alsalar bile, bu asla mümkün olmayacaktır; bu, basitçe imkânsızdır.

Man and woman are two equally important component parts of a whole humanity, proceeding from the one and the same progenitor. But so far as the demand for treating them as equals in their functions in life and the modes of their actual performance is concerned, can that ever be feasible? That is simply impossible even if all the women around the world should wish it, hold conferences and pass resolutions to that effect.

Bu konferanslar ve aldıkları kararlar, erkeklerin ve kadınların karakterlerini değiştiremez; ayrıca erkeklerin doğurma, hamilelik ve emzirme gibi işlevlerini kadınlarla paylaşmasını ya da kadınların erkeklerin işlevlerini paylaşmasını hiçbir şekilde sağlayamaz.

These conferences and their resolutions cannot alter the characters of men and women, nor can they if any way transform their functions making men share those of women in conception, birth and suckling and vice versa.

"Belirli bir biyolojik işlev, özel bir türde psiko-fiziksel yatkınlık olmaksızın yerine getirilemez. Başka bir deyişle, kadının özel işlevleri, yani gebe kalma ve emzirme, bu en zorlu görevleri yerine getirmesini sağlayacak ve buna hazırlayacak, özel bir türde duygusal ve zihinsel donanımı gerektirir."

"No specific biological function can be carried out in the absence of a special type of psycho-physical disposition. This means, in other words, that the specialized functions of woman viz. conceiving and suckling, call for the emotional-cum-intellectual outfit of a special type such as prepares and enables her to discharge these most arduous duties.

Elbette, annelik; tüm soylu duyguları, yüce eylemleri, bir dizi sıkıntıya karşı gösterilen sabrı ve dikkat ile uygulamadaki en titiz mükemmelliğiyle birlikte, kadının hamile kalma ve emzirme gibi özel işlevlerine uygun olan ve onun psikolojik, zihinsel ve sinirsel yapısına şekil veren fiziksel yapı olmadan var olamaz. Kadının bu zihinsel, psikolojik, sinirsel ve fiziksel özellikleri birbirini tamamlayarak, birbiriyle uyum ve ahenk içinde yan yana bulunur. Dolayısıyla, bunlardan birinin, diğer karşılıklarının aynı anda var olmaksızın bulunması çok nadir bir istisna olmalıdır.

"Of course, motherhood with all its noble feelings, exalted acts, patience through a series of tribulations, besides a most meticulous perfection in consideration and performance, cannot exist in the absence of that physical constitution which befits a woman for her specialized functions of conceiving and suckling, and gives form to her psychological, intellectual as well as nervous organism. These intellectual. psychological, nervous and physical characteristics of woman-are found side by side complementing one another as well as coordinating and harmonizing themselves. Therefore, it must be a very rare exception that one of them should exist without a simultaneous existence of its counterparts.

"Kadında bulunan bu duygusal incelik, sezgisel etkilenebilirlik ve son derece hassas yapı, temelde onun akılsal bir karaktere değil, duygusal bir karaktere sahip olduğunu gösterir. Anneliğinin en canlı ve sürekli akan kaynağını oluşturan da tam olarak bu duygusal karakterdir; çünkü bir çocuğun yetiştirilmesi, akla değil, edilgen ya da etkin olabilen ve çocuğun ihtiyaçlarını başarıyla karşılayıp karşılamayabilen niteliklere ihtiyaç duyar. Ancak bu, kişiyi soğukkanlılıkla düşünmekten alıkoyan, bunun yerine çocuğun çağrısına gecikmeden ve ihmalsiz biçimde hemen karşılık vermeye iten, taşkın ve şiddetli duygu ve tutkulardan doğan bir niteliktir."

“And all this tenderness of feelings, intuitional impressibility, and highly susceptible disposition with which a woman is endowed show that basically she possesses an emotional character rather than an intellectual one. It is this very emotional character that forms the most lively and ever flowing spring of her motherly attributes, as the upbringing of a child calls for qualities not intellectual which may be passive or active and mayor may not successfully meet the requirements of a child, but an overflow of vehement feelings and passions such as does not allow her to meditate coolly but impels her to answer the child's call immediately without delay or slackness".

Gerçekte bu, kadının hayattaki gerçek karakteridir. Bu karakter, kadının asıl görevlerini yerine getirmesine ve yaratılış amacını gerçekleştirmesine yardımcı olur.

"This in fact is the true character of woman in life. It helps her in the performance of her real functions as well as in the realization of her creative purpose".

„İnsana gelince, o, kadından oldukça farklı bir görevi yerine getirmekle yükümlüdür; bu görev için onu kadından farklı, ama ona uygun biçimde donatmıştır. Dış dünyada süregiden hayat mücadelesine katılmak zorundadır; bu, ister ormanlarda vahşi hayvanları boyunduruk altına almak, ister yeryüzünün ve göklerin güçlerine karşı koymak, ister bir hükümet kurmak, ister ulusal ekonomi hakkında yasalar çıkarmak biçiminde olsun. Geçimini sağlamak ve kendisini, eşini ve çocuklarını zulme karşı korumak için tüm bu sorunlarla başa çıkmak zorundadır. İnsan, hayatındaki görevlerini yerine getirebilmek için kendiliğinden o şiddetli duygusal yapıya ihtiyaç duymaz. Duygular, görevlerinin yerine getirilmesinde yardımcı olmaktan çok zarar verir; çünkü onlar, hızla değişen ve birbiriyle tamamen çelişen ruh hallerine dönüşmelerine yol açan bir istikrarsızlıkla nitelenirler. Uzun süre bir yolda ilerleyemezler. Onları çeken nesneler sürekli değişir. Bu tür sürekli değişen bir duygusal yapı, birbirine zıt ve değişken durumlarla başa çıkmak zorunda olan annelik için uygundur. Ancak işi uzun süreler boyunca sebat ve kararlılık gerektiren erkek için yardımcı değildir. Aksine, onu pek çok olumsuz güçle mücadele etmek zorunda olduğu pratik hayatta yardımcı olan, entelektüel yapısıdır. Böylece planlamada, durumu dikkatle gözden geçirmede ve planını eyleme dökmeden önce olası tüm sonuçlarını dikkate almada daha fazla etkinlik gösterir. Akıl yavaş ama istikrarlı ilerler; çünkü ona, kadının tüm varoluşuna renk veren şiddetli duygulara karşılık, eylemde çabukluk ve hız beklenmez. Ancak akıldan beklenen, ister bir hayvanı avlamak, ister bir alet icat etmek, ister yeni bir ekonomi sisteminin temellerini atmak, ister yeni bir yönetim biçimi kurmak, ister savaş başlatmak ya da barış yapmak olsun, amacına ulaşmak için en uygun yolu göstermesidir. "İnsanın bu faaliyetlerinin tümü, onun akli kabiliyetine bağlıdır. Araya giren duygular, bunları bozmadan edemez."

“Man, on the other hand, has to discharge a quite different duty for which he is equipped aptly but differently from woman. He has to engage in the struggle of life going on in the outside world, be it in the form of subduing wild beasts in jungles, or contending against the forces of nature on earth and heavens, or forming of a government, or legislating about national economy. He has to tackle all these problems to scratch a living, and safeguard his person, his wife as well as his children against oppression" "Man as such does not need the vehement emotional nature for the performance of his functions in life. Emotions prove harmful rather than helpful in pursuance of his duties, for they are characterized with a fickleness that causes them change rapidly and into mutually quite contradictory states of mind. They are unable to pursue a course of action for long. The objects attracting them ever change. Such an ever-changing emotional character is suitable for motherhood that has got to deal with mutually opposed and changing situations. But they are not helpful for man whose work demands of him constancy and steadfastness for long periods of time. Rather it is his intellectual disposition that proves helpful to a practical life where he has to contend against so many adverse forces. He has thus more efficiency in planning, in carefully revising the situation and taking note of all the possible consequences of his scheme before actually translating it into action. The intellect moves slowly but steadily, for quickness and rapidity of action are not expected of it as against the vehement emotions that lend color to the whole existence of woman. What is, however, expected of intellect is that it should show a most proper way to achieve its end, be it the hunting of a beast, inventing of an instrument, laying down the foundations of a new system of economy, setting up a new form of government, kindling a war, or making peace. All these activities of man depend upon his intellectual ability. Emotions creeping in cannot but spoil them".

"Ve bu nedenle insan, ancak yaşamda gerçek erkeklik uğraşları ve hedefleriyle meşgul olduğunda uyum içindedir. Bu, erkek ve kadının birbirinden farklı yapılarında görülen çeşitli ayrılıkları açıklamalıdır: Erkek neden, esas olarak fiziksel ve zihinsel yetilerinden yararlandığı mesleklere sevinçle yönelirken, duygusal yaşamında bir çocuk kadar değişken olur? Kadın neden yalnızca duygusal etkinliklerin doğal alanında uyum içindedir ve bunlardan bu kadar büyük bir haz alır? Çünkü dünyadaki varoluşunun gerçek amacına en iyi yalnızca bunlar aracılığıyla ulaşabilir. Bu yüzden kadın, yalnızca kadınsı doğası için duygusal bir çekiciliği olan mesleklerde, yani hemşirelik, öğretmenlik ya da çocuk bakımında kendini rahat hisseder."

“And, therefore, man is well adjusted only when he is engaged in his true manly pursuits and objectives in life. This should explain the various differences found in the respective constitutions of man and Woman: why it is that man joyfully pursues the professions where he has mostly to draw on his physical and intellectual faculties whereas in emotional life he is just as mercurial as a child; and why is it that a woman is adjusted in her natural sphere of emotional activities only and derives so great a pleasure out of these, for it is through these alone that she can best realize the real objective of her earthly existence? That is also why she feels at ease in those professions only that have got an emotional appeal for her feminine nature viz. nursing, teaching or fostering.

Benzer şekilde kadının bir dükkânda çalışmaya gitmesi, onun için kendi duygusal cazibesi de olduğu içindir; çünkü bu, erkek bir eş arayışını sürdürmesine olanak tanır.

Similarly when she goes to work in a shop, it is because it has also got an emotional charm of its own for her as it enables her to carry out her search for a male companion.

Ancak tüm bu faaliyetler yalnızca yan dallardır; bunlar, yine de, kadının bir koca, bir yuva, bir aile ve çocuklar için duyduğu doğuştan gelen arzuyu kendi başlarına tatmin edemezler. Bu nedenle, temel görevlerini yerine getirme fırsatı bulur bulmaz işini bırakıp kendini yalnızca ev işlerine adaması doğaldır; aksi takdirde, para ihtiyacı gibi bir zorunluluk onu başka türlü hareket etmeye zorlamadıkça.

But all these activities are mere off-shoots; they cannot in themselves, however, satisfy her innate urge for a husband, a home, a family and children. It is natural, therefore, that as soon as she gets a chance to perform her primary functions, she leaves off her job and devotes herself exclusively to her household duties compelled otherwise by an exigency such as the need for money etc.

Bu, ancak erkek ile kadının temelde ve uzlaştırılamaz biçimde birbirinden farklı olduğu anlamına gelmez. Ayrıca bir cinsin bütün bireylerinin, yalnızca karşı cinsin bireylerinin doğası gereği yerine getirmeye elverişli olduğu işler için gerekli olan bütün potansiyellerden yoksun olduğu anlamına da gelmez.

"This does not, however, mean that man and woman are fundamentally and irreconcilably different from each other. Nor does it imply that all the members of a sex lack all the potentialities necessary for the functions which the members of the opposite sex alone by nature are fit to perform.

"İki cins bu yüzden bir karışıklık içinde, sanki bir karmaşa halinde birbirine karışmış durumda bulunur. Eğer hükmetmeye, adalet dağıtmaya, ağır yükleri kaldırmaya ve savaşlarda savaşmaya muktedir bir kadın bulursanız... ve yemek pişirebilen, ev işlerini yapabilen ya da çocuklara karşı çok şefkatli bir annelik duygusu taşıyan veya duygusal olarak çok değişken olup ruh hallerinin sık sık değiştiği bir erkekle karşılaşırsanız, bunun hepsinin doğal olduğunu ve bunda doğaya aykırı bir şey bulunmadığını hatırlamalısınız. Bu, her cinsin kendi içinde her iki cinsin tohumlarını taşımasının mantıklı bir sonucudur. Ancak bu, yanlış yola sapmış bu Batılıların ve uyumsuz Doğuluların sizi inandırmak istediği şeyi hiçbir şekilde kanıtlamaz. Gerçek sorun kısaca şöyle ifade edilebilir: Bir kadından yerine getirmesi istenen tüm bu ek işlevler, onun gerçek ve doğal işlevinin yerini tutabilir mi? Bunların varlığında kadın hâlâ bir yuva, çocuklar ve bir aile arzusu duymaz mı? Her şeyden önce, erkek bir eşe olan ihtiyacını (ya da cinsel içgüdüsünün tatminini) artık hissetmez mi?" Artık erkek ile kadın arasındaki farklılıkların gerçekliğini bildiğimize göre, İslam'da iki cins arasındaki ayrımın ve onların işlevlerinin dayandığı noktalara geri dönelim.

"The two sexes are thus found mixed up, as it were, in a medley. If you find a woman who is capable of ruling, dispensing justice, lifting heavy burdens and fighting in wars....and if you come across a man who can cook, do household chores or has got very tender motherly feelings for children or is very fickle emotionally and is visited by shifting moods, then you must remember that it is all natural; there is nothing unnatural about it. It is the logical result of the fact that each sex has in itself the germs of both sexes. But this does not at all prove what these misguided westerners and the discordant easterners would have u believe. The real problem stated briefly rather is: can all these extra-functions that a woman is called upon to perform substitute for her real and natural function? Does she in the presence of these no longer feel the desire for a home, children and a family? Above all, does, she no longer feel the need for a male partner (or the gratification of her sex instinct?" Now that we know the reality of differences between man and woman, let us return to the points that form the basis of differentiation between the two sexes and their function, in Islam.

İslam'ın en belirgin özelliği, pratik bir yaşam sistemi olması ve insan tabiatına, onu karşısına alıp doğal seyrinden saptırmaya hiçbir zaman çalışmadan, gerekli hoşgörüyü gösterme konusunda her zaman hazır olmasıdır. İnsanları ruhlarını arındırmaya çağırır ve onları ideallerin ve hayallerin alemine yaklaşan daha yüksek varoluş seviyelerine yükseltir; ancak insanları eğitip yüceltme süreci boyunca onların tabiatlarını değiştirmeye çalışmaz ve böyle bir değişimin insanlık için ne mümkün ne de faydalı olduğuna inanmaz; eğer mümkün olsaydı bile. Bunun yerine, insanlığın en soylu başarılarının, insanın yalnızca maddi ihtiyaçlarının esiri olmaktan çıkıp, kendi temel tabiatı aracılığıyla ve onun yardımıyla, arındırılıp gönüllü erdemin en soylu seviyelerine yükseltildikten sonra elde ettiği başarılar olduğuna inanır.

The great distinctive mark of Islam is that it is a practical system of life and is ever ready to make due allowance for the human nature never seeking to oppose or make it deviate from its natural course. It calls upon men to purify their souls and makes them ascend to such higher planes of being as approximate the realm of ideals and dreams, but in the whole process of improving and edifying men, it does not seek to alter their natures, nor does it believe that such a change in human nature is ever possible or useful for the welfare or mankind, if ever possible. It rather believes that the noblest achievements of humanity are those that it achieves through and with the help of its own basic nature after its refinement and ascension to the noblest planes of voluntary virtue from being a mere captive of its material needs.

İslam'ın erkek ve kadın sorununa yaklaşımı da insan fıtratıyla oldukça uyumludur. Bu nedenle, doğal bir zemin bulunduğu yerlerde aralarında eşitlik sağlar; farklılık doğal olduğunda ise aralarında ayrım yapar.

The attitude adopted by Islam about the problem of man and woman too is quite in line with the human nature. Thus it effects equality between them where there is a natural ground for it: and differentiates between them where such a differentiation is but natural.

Şimdi İslam'ın cinsiyetler arasında ayrım yaptığı iki belirgin durumu ele alalım:

Let us take two outstanding situations in which Islam differentiates between the sexes:

miras dağılımı ve ailenin reisliği.

the distribution of inheritance and the headship of the family.

Miras hakkında İslam şöyle buyurur: "Erkeğe, iki kadının payı kadar verilir." Bu, tamamen doğal ve haklı bir düzenlemedir, çünkü bütün mali yükümlülükleri üstlenmekle yükümlü olan yalnızca erkektir. Kadın, kendi şahsı ve bakımı dışında kimseye harcama yapmakla yükümlü değildir; ancak ailesinin başı olması durumu hariç. Fakat İslam toplumunda böyle bir durum çok nadir görülür, çünkü kadının uzak da olsa bir yakını olduğu sürece ailesinin geçimini üstlenmesi gerekmez. Bu düzenlemeye, feminizmin savunucularının iddia ettiği gibi, kadına karşı bir haksızlık denilebilir mi? Bu boş varsayımları ve önyargılı iddiaları bir kenara bırakırsak, mesele basit bir hesaptan ibarettir: Genel olarak kadın, miras malının üçte birini kendi şahsı için harcayabilir; erkeğe ise miras malının üçte ikisi verilir ki, öncelikle eşine (yani kadına), sonra da ailesine ve çocuklarına karşı mali yükümlülüklerini yerine getirsin. Buna göre, basit matematik açısından, daha büyük pay kime gider? Bazı erkekler, paralarını yalnızca kendilerine harcamak ister ve evlenmeyi ya da aile kurmayı istemezler; ancak bu tür durumlar nadirdir. Normalde, eşi de dahil olmak üzere ailesinin mali yüklerini üstlenen erkektir; bunu bir lütuf olarak değil, ahlaki bir yükümlülük olarak yapar. Kadının kendi malı varsa, kocası bunu onun rızası olmadan elinden alamaz; böyle olsa bile, kadının kendini geçindirecek hiçbir malı yokmuş gibi, kocası onun geçim giderlerini karşılamak zorundadır. Eğer koca bu nafakayı vermekten kaçınırsa ya da gelirine oranla cimrilik ederse, kadın mahkemeye başvurarak nafakasını talep edebilir ya da kocasından boşanabilir. Miras konusunda kadının erkekten daha az pay aldığını söylemek için bir gerekçe yoktur; zira erkeğin üstlendiği yükümlülükler göz önünde bulundurulduğunda, erkeğin kadının payının iki katını alması doğal bir durumdur.

About inheritance Islam says: "To the male the equivalent of the portion of two females," which is quire natural and justified, fur it is man alone who is charged with shouldering all the financial obligations. The woman is under no such obligation as to spend money on anyone but her own person and toilet, except, of course, when she should head her family but such a situation is very rarely met with in an Islamic society, for so long as a woman has got a relation howsoever distant she need not take upon herself the support of her family. Can such an arrangement be termed as injustice towards woman as the votaries of feminism aver? Leaving aside these vain postulations and prejudiced claims, the problem is just one of a simple reckoning: on the whole woman gets one-third of the inherited property to spend it on her person, whereas man is given two-thirds of it to discharge his financial obligations in the first place, towards his wife (that is the woman), and secondly his family and children. As such, speaking in terms of simple mathematics to whom does the larger portion go? There may be certain men who are wont to spend all their money on themselves and are disinclined to marry or found a family, but such cases are uncommon. Normally it is the man who shoulders the financial burdens of his family including a woman-his wife-not as an act of grace but as a moral obligation. If a woman possesses a property of her own, her husband cannot take it away from her without her consent; he would even then have to bear her financial burden as if she had nothing in her possession to support herself with. And if he should refuse her this allowance or should he be miserly in proportion to his income she can lodge a complaint against him in the Court and force him to give her the sustenance allowance or get free from him. There is as such no justification to say that in inheritance woman receives a share less than that of man, as in view of his obligations it is but natural that a man should get double the share of a woman.

İslam, miras taksiminde benzer bir oranı korur. Burada uygulanan hukuk, insanlığın bugüne kadar bildiği en adil hukuklardan biridir: "Herkese ihtiyacına göre." İhtiyacı belirleyen ölçü ise kişinin üstlenmek zorunda olduğu toplumsal yükümlülüklerdir. Ancak kazançlar söz konusu olduğunda erkek ile kadın arasında bir fark yoktur; ne bir iş karşılığında aldıkları ücretlerde, ne ticaretten elde edilen kârda, ne de topraktan elde edilen gelirlerde veya benzeri konularda fark bulunur. Çünkü bu konularda İslam başka bir hukuku izler: Emeklerine ve bu emeklerin karşılığına gelince erkek ve kadını tamamen eşit bir zeminde ele alan hukuku. Hiçbirine haksızlık yapılmaz. Müslüman halk arasında yaygın olan ve İslam'ın düşmanları tarafından bilinçli olarak yayılan, İslam'ın gözünde kadının değerinin erkeğin değerinin yarısı olduğu yönündeki kanaat yanlıştır; bunu yukarıda basit bir matematiksel hesapla göstermiştik.

Islam maintains a similar proportion in the distribution of a bequest. The law followed here is one of the fairest ones yet known to mankind: "For every person according to his need," the standard to determine the need being the social burdens that one has to bear. But so far as their earnings are concerned, there is no difference between man and woman; n or in their wages for a work, nor in the profit gained in trade, nor in revenues from land etc., for, in these matters Islam follows another law, the law treating on a perfectly equal footing man and woman with regard to their labors and the wages thereof. No injustice is to be done to either of them. The impression generally current among the common masses of Muslims and purposely spread by the antagonists of Islam that in the eyes of Islam woman is worth half of what man is worth, is false as we have shown above by a simple mathematical calculation.

Đâu İslam'da iki kadının tanıklığının bir erkeğin tanıklığına denk tutulması, kadının yarım erkekten daha üstün olmadığını göstermez. Aksine, hukuki tanıklığın gerçek niteliğini, sanığın aleyhine ya da lehine olmasına bakılmaksızın, mümkün olan her yolla ve olası her çarpıtmaya karşı koruyup muhafaza etmek bilgece bir adımdır. Kadın, doğası gereği son derece duygusal, kolay etkilenen ve elindeki davanın gerçeklerinden sapmaya yatkındır. Bu nedenle yanında bir kadının daha bulunması bilgeceдир: "Biri şaşırırsa diğeri hatırlatır." Zira mahkemede aleyhine ya da lehine kadın tanık çıkan sanık çekici bir kadın olabilir; bu da tanığı kıskanç ve düşmanca bir tutuma sokarak yanlış tanıklık yapmasına yol açabilir. Yahut sanık genç bir erkek olabilir ve onun görünüşü tanıkta bir annelik duygusunu uyandırabilir; böylece bilerek ya da bilmeyerek yalan tanıklık edebilir. Ancak mahkemeye birlikte çıkan iki kadının her ikisinin de böyle bir yanılgıya düşüp birlikte yalan tanıklık yapması çok nadirdir. Bu tür durumlarda ihtimal, iki kadından birinin gerçek konusunda aldatılması ya da şaşırması hâlinde, arkadaşının onu düzeltmesi yönündedir. Şunu da eklemek gerekir ki, kadın hastalıkları konusunda uzman olan bir kadının, bu alanla ilgili bir davada tanıklık etmesi hâlinde, tek bir kadının tanıklığı da oldukça güvenilirdir.

That the evidence of two women is in Islam equivalent to that of one man also does not prove that woman is not better than a half man. It is rather a wise step to secure and preserve the genuine character of legal evidence in courts through all possible means and against all possible perversities irrespective of the fact whether the evidence is for or against the accused. The woman is by her very nature vehemently emotional, impressionable and liable to digress from the real facts of the case in hand. Therefore it is wise to have another woman along with her "so if the one erreth the other will remember," for it is quite possible that the accused, against or for whom a woman appears as a witness, may be an attractive woman which may make the witness jealous and hostile towards her and so give a wrong evidence; again maybe that the accused is a young man whose sight may so arouse the mother in the witness that knowingly or unknowingly she proffers evidence that is false. But it is very rare that two women appearing before the court at once should fall a prey to such an error, both of them offering false evidences. The chances in such situations are rather that if one of them is deceived or confused about truth, her companion may correct her. It must, however, be added here that a single woman's evidence is quite dependable if the witness concerned be a specialist in female diseases and she appears as a witness in a case concerning these.

Şimdi ikinci meseleye, yani ailenin reisliğine gelelim. Ailenin, bir erkek, bir kadın ve çocuklardan oluşan ve bunlardan doğan yükümlülükleri içeren bir birliktelik olduğu düşünülürse, işlerini yürütüp yönetecek bir yöneticiye ihtiyaç duyduğu açıktır. Diğer her toplumsal örgüt gibi aile de sorumlu bir reise muhtaçtır; reis olmadığında kaçınılmaz olarak bir anarşi hali ortaya çıkar ve bu da sonunda herkesin yoksunluğuna yol açabilir. Ailenin reisliği konusunda üç ihtimal söz konusu olabilir: birincisi, erkek ailenin reisidir; ikincisi, kadın ailenin reisidir; üçüncüsü ise ikisi birden ailenin reisidir.

Now as to the second problem, the headship of the family, it is quite clear that it requires a manager to look after and manage the affairs of the family, which represents an association of man, woman and children with the attendant obligations springing there from. Like every other social organization, the family too stands in need of a responsible head in the absence of whom a state of anarchy is bound to prevail, which may ultimately lead to a general privation of all. There may be three Possibilities as to the headship of the family: one, man is the head of the family; second, woman heads it; and third, both of them are at once the heads of the family.

Üçüncü ve sonuncu ihtimali dikkate almamıza gerek yok, çünkü ortak deneyimimiz, iki başın bulunmasının her zaman hiç baş olmamasından daha fazla sorun ve kargaşaya yol açtığını göstermeye yetiyor. Kur'an-ı Kerim, yeryüzünün ve göklerin yaratılışından söz ederken şöyle buyurur: "Eğer orada Allah'tan başka ilahlar olsaydı, o takdirde ikisi de (gökler ve yer) bozulup giderdi." "Onunla birlikte hiçbir ilah yoktur; aksi halde her ilah yarattığını kendine alır ve bazıları diğerlerine üstün gelmeye çalışırdı" (Enbiyâ, 21/22). Bu hayali ilahlar için durum böyleyse, o zaman son derece saldırgan ve adaletsiz olan insanlar için ne söylenebilir?

We need not take into account the third and the last possibility as our common experience is enough to show that the presence of two heads always leads to even more trouble and anarchy than when there is no head at all. The Holy Qur'an referring to the creation of the earth and heavens says: “If there were therein gods besides Allah, then verily both (the heavens and the earth) had been disordered ; “Nor is there any god along with Him; else would each god have assuredly championed that which He created, and some of them would assuredly overcome others" (xxi: 22). If such is the case with these imaginary gods, then what about human beings who are so aggressive and unjust?

Psikoloji bilimi, aile reisliği konusunda sürekli tartışan ve çekişen anne babanın yetiştirdiği çocukların, duygusal olarak dengesiz olmanın yanı sıra pek çok psikolojik karmaşa ve bozukluğun kurbanı olduklarını ortaya koymaktadır.

The science of psychology bears witness that the children brought up under quarrelsome parents wrangling over the headship of the family are found to be unbalanced emotionally besides being victims to so many psychological complexes and disorders.

Bu nedenle yalnızca iki ihtimal kalıyor. Bunları ele almadan önce şu soruyu sormak istiyoruz: iki cinsten hangisi aile reisliğinin sorumluluklarını üstlenmeye daha donanımlıdır? Akılcı niteliklerle donanmış olan mı, yoksa varlığı duygularla karakterize olan mı, ailenin başına geçmek için daha iyi bir konumdadır? Sorun, akılcı niteliklerle ve güçlü bir bedenle donanmış erkeğin, doğası gereği duygusal, dış etkilere açık ve bu nedenle hayat mücadelesi ile aile reisliği için yetersiz olan kadından daha fazla reislik hakkına sahip olduğunu fark ettiğimiz anda çözülmüş olur. Kadının kendisi bile zayıf bir erkeğe saygı duymaz, onun kolayca kendisine boyun eğdirilebileceği bir erkeği küçümser; ona asla güvenemez. Kadının bu davranışı, yüzyıllar boyunca edindiği zihniyetin ve geçmişte aldığı eğitimin bir kalıntısı olabilir. Ancak inkâr edilemez gerçek şudur ki kadın, Amerikalı kadın örneğinin gösterdiği gibi, hâlâ fiziksel olarak iyi yapılı bir erkeğe güçlü biçimde çekilmektedir. Erkekle eşit konuma gelmiş ve oldukça bağımsız bir varlık olarak tanınmış olsa da, kendini erkeğe teslim etmekten zevk alır, onunla sevişir ve onu kazanmaya çalışır. Erkeğin güçlü, iyi yapılı vücudu ve geniş göğsü onu etkiler; kendi fiziksel zayıflığına karşı onun gücünden emin olduğunda kendini ona teslim eder.

There are thus only two possibilities left. Before considering these we would like to ask the question: which of the two sexes is better equipped to shoulder the responsibilities of headship of the family? Is the one equipped with rational qualities in a better position to head the family or that whose existence is characterized by emotions? The problem is resolved the moment we realize that it is the man, equipped as he is with rational qualities and a strong physical body, who is more entitled to head than woman who is by her very nature emotional, susceptible to external influences and thus ill equipped for the struggle of life as well as the headship of the family. Even woman herself does not respect a man who is a weakling and can easily be conquered by her. She despises him; nor can ever bring herself to trust him. This behavior of woman may be the vestigial remnant of the attitude of mind she imbibed over the centuries and through the training she received in the past. The fact is, however undeniable that she is still strongly drawn to a physically well-built man, as is shown by the case of the American woman. Though she has achieved an equal footing with man and has come to be recognized as a quite independent being, she enjoys subjecting herself to man, makes love to him and tries to win him over. She is moved by his strong well-built body, broad chest and when satisfied of his strength as against her own physical weakness she surrenders her person to him.

Kadın, yalnızca çocuğu olmadığı ve onları eğitip yetiştirme kaygısı taşımadığı sürece aile hayatında liderlik arayabilir. Çocuk sahibi olduktan sonra, annelik görevleri zaten fazlasıyla ağır bir yük olduğundan, ek sorumlulukları omuzlamaya pek gücü kalmaz.

Woman may seek leadership in family life only so long as she has no children and has no worry to educate and train them. After having children she can ill afford to shoulder extra responsibilities, for her functions as a mother are already far too great a burden upon her.

Bu, erkeğin kadın üzerinde veya evinde bir diktatör olması anlamına gelmez; çünkü liderlik, yalnızca karşılıklı istişare ve iş birliği ile yerine getirilebilecek yükümlülük ve görevleri beraberinde getirir. Yönetimde başarı, karşılıklı anlayış ve sürekli bir şefkat demektir. İslam, aile hayatının temelinin çatışma ve rekabet yerine sevgi, karşılıklı anlayış ve sürekli şefkat üzerine kurulmasında ısrar eder. Kutsal Kur'an şöyle buyurur: "Onlarla iyilikle geçinin" (iv: 19), ve Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Sizin en hayırlınız, eşine karşı en iyi olanınızdır" (Tirmizi).

This does not, however, mean that man should be a dictator over woman or in his house, for the leadership entails obligations and duties which can be discharged only through mutual consultation and co-operation. Success in management means a reciprocity of understanding and perpetual sympathy. Islam insists that love and mutual understanding and perpetual sympathy rather than conflict and competition should form the basis of family life. Says the Holy Qur'an: "Consort with them in kindness" (iv: 19), and the Holy Prophet said: “Best amongst you is he who is good to his wife" (Tirmizi).

Peygamber Efendimiz'in bir insanı değerlendirmek için koyduğu ölçü, onun eşine karşı davranışıdır. Bu gerçekten de çok sağlam bir ölçüdür; çünkü bir insan, ruhen hastalanmış ve erdemden tamamen yoksun, ya da en azından kısmen sakat değilse, eşine kötü davranamaz.

The gauge thus laid down by the Holy Prophet to judge a man is his behavior towards his wife. And a very sound standard it is, for no man can ill treat his wife unless he is spiritually diseased and absolutely lost to virtue or at least partially handicapped.

Ancak bir ailedeki "resmi" ilişki, açıklama gerektiren pek çok şüpheye yol açmıştır. Bu şüphelerden bazıları kadının erkeğe karşı yükümlülüklerinden doğmakta, bazıları ise boşanma ve çok eşlilik sorunlarında yoğunlaşmaktadır.

But it is the "official" relationship within a family that has occasioned many a doubt that call for an explanation. Some of these doubts arise out of woman's obligations towards man and some centre around the problems of divorce and polygamy.

Burada şunu belirtelim: evlilik öncelikle kişisel bir ilişkidir ve diğer her iki kişi arasındaki ilişki gibi, her şeyden önce ilgili kişiler arasındaki kişisel, psikolojik, akılcı ve fiziksel uyuma bağlıdır. Kanun, bunların hiçbirini bir emirle güvence altına alamaz. Bu nedenle evli bir çift tam bir huzur ve uyum içinde yaşıyorsa, bu mutlaka evlilik hayatının bütün kurallarına titizlikle uymalarından kaynaklanmayabilir. Çünkü çoğu zaman, karı koca arasındaki sevginin tamamlanması, onların acı tartışmalarının ardından gerçekleşmiştir. Benzer şekilde, bir çiftin evlilik hayatında bir huzursuzluk ve çatışma hali görülüyorsa, bu kocanın bir hatasından ya da karının ağır bir itaatsizliğinden kaynaklanmayabilir. İkisi de insan olarak olağanüstü asil olabilir, ancak mizaçları farklı olabilir; bu yüzden aralarında uzlaşmanın imkânsızlığına yakınabilirler, yine de birbirleriyle bir orta yol bulamayabilirler.

Let us remark here that marriage is primarily a personal relationship and, like every other relationship between two persons, depends, in the first place, on the personal, psychological, rational and physical harmony between the persons concerned. The law can hardly secure any of these by an order. Therefore if a married couple lives in perfect peace and harmony it may not necessarily be due to their meticulous observance of all the rules of matrimonial life. For, many a time it happens that consummation of love between man and wife followed their bitter bickering. Similarly, if a state of discord and conflict is witnessed in the married life of a couple it may not be due to some mistake on the part of the husband or a gross disobedience of the wife. It is just possible that both of them may be exceptionally noble as human beings, but still their temperament may differ and so they may lament the impossibility of coming to terms between themselves but still they may not be able to effect a compromise with each other.

Buna rağmen ortak hukuk, yine de evli hayata ilişkin kurallar koymalı ve bunları dikkate almalıdır; çünkü insan hayatının bu hassas yönünü düzenleyen bir hukuku bulunmayan hiçbir yaşam sistemi kapsamlılığını iddia edemez. En azından genel ve ihlal edilemez sınırları belirleyen bir hukuk bulunmalıdır; bu sınırlar içinde ayrıntıları ise erkek ve kadın birlikte belirlemelidir.

Despite all this the common law must, however, take note and frame rules for married life, for no system of life can claim comprehension if it does not provide for a law governing this delicate aspect of man's life. A law setting the general and inviolable, limits at least must be there, with the man and woman to work out the details of it in the prescribed limits.

Eşler arasında sevgi ve huzur olduğunda, doğal olarak hukuka başvurmazlar; çünkü başarılı bir evlilik nadiren hukuki koruma ya da hüküm gerektirir. Ancak aralarında bir çatışma çıktığında, bunu sona erdirmesi umuduyla hukukun yardımına başvururlar.

If there is love and peace between a couple, quite naturally they would not go to law as successful marriage seldom stands in need of the legal protection or verdict. But when there arises a conflict between them, they seek the aid of law in the hope that it would put an end to it.

Hukuktan beklenen, adil olması, taraflardan birini diğerinin zararına kayırmaması ve mümkün olduğunca en geniş durum yelpazesini kapsaması gerektiğidir. Burada ise şunu tekrarlamalıyım: hiçbir kanun, insan hayatında ortaya çıkan bütün farklı durum ve olayları kapsayamaz; ayrıca her türlü durumda katı ve harfi harfine uygulanması da adil ya da sağlam bir ilke sayılamaz.

Of law it is expected that it should be just, should not favor one of the parties to the detriment of the other, and should as far as possible cover the widest possible range of cases. At this place I must, however, repeat that no law can possibly cover all the different cases or situations cropping up in human life, nor is its rigid, literal application to all the cases considered just or a sound precept.

Şimdi İslam hukukunda kadının yükümlülüklerine ilişkin, adı uğruna bunca gürültü koparılan kadının durumuna bir bakalım. Kadının İslam hukukunda belirlenmiş yükümlülükleri konusunda şu üç noktaya değinilebilir:

Let us cast a glance over the Islamic law with regard to the obligations of the wife in whose name all this hue and cry is being raised. With regard to her obligations prescribed in Islamic law, the following three points may be considered:

(1) Bu yükümlülükler kadına karşı bir haksızlık teşkil ediyor mu?

(1) Do these obligations constitute an injustice towards woman?

(2) Bunlar tek taraflı mıdır ve beraberinde hiçbir hak taşımazlar mı? ve (3) Bu yükümlülükler süreklidir, örneğin kadının asla kendini bundan kurtaramayacağı türden midir?

(2) Are they unilateral and carry no rights with them? and (3) Are these obligations perpetual, such as woman can never free herself from?

Kadının kocasına karşı üç en önemli yükümlülüğü vardır: (1) Koca yatağa girmek istediğinde ona itaat etmelidir; (2) Kocanın hoşlanmadığı kimselerin onun yatağını kirletmesine izin vermemelidir; ve (3)

Woman has three most important obligations towards her husband: (1) she should obey him whenever he should want her to go to bed with him; (2) should not allow anyone to defile the bed of her husband whose presence is resented by him, and (3)

Ona, gıyabında da sadık olmalıdır.

should be faithful to him in his absence.

Birincisini doğru bir biçimde kavrayabilmek için biraz açıklamaya ihtiyaç vardır. Bunun hikmeti açıktır. İnsanın fiziksel yapısı, cinsel doyuma daha sık yönelmesini gerektirir; böylece bu yükten kurtulabilir ve pratik hayattaki görevlerini daha rahat ve daha verimli bir şekilde yerine getirebilir. Özellikle gençliğinde erkek, cinsel dürtünün egemenliği altındadır ve bu ihtiyacı kadından çok daha yoğun bir şekilde hisseder; oysa kadın cinsel açıdan erkekten çok daha derin bir yapıya sahiptir ve fiziksel ve psikolojik olarak bu yöne daha yoğun bir eğilim taşır, ancak bu eğilim yalnızca fiziksel anlamda kendini gösteriyor olmayabilir.

As to the first of these, a little explanation is, necessary to appreciate it properly. Its wisdom is obvious. Man's physical constitution is such as impels him to sexual gratification more often so as to relieve himself of its oppression and so that he may be able to perform his duties in practical life more smoothly and efficiently. He is in his youth in particular far more dominated by the sex instinct and feels the need to gratify it more acutely than a woman does, although sexually she is far more profound than he and is physically and psychologically more intensely inclined to it, but her inclination may not express itself in the physical sense alone.

Evlilik, insanın bu doğal dürtüsünü tatmin etmenin yanı sıra onun manevi, psikolojik, sosyal ve ekonomik hayatının gereksinimlerini karşılamanın bir yoludur. Şimdi soru şu: Eşine yaklaştığında kadın onu soğukça geri çeviriyorsa, koca ne yapmalıdır? Başka kadınlarla haram ilişkiler kurmaya mı çalışmalıdır? Hiçbir toplum böyle bir yolu onaylayamaz; eşin de hayat koşulları ne olursa olsun, kocasının başka bir kadına fiziksel veya psikolojik olarak çekilmesini kabul edemez, çünkü bu her hâlükârda onun için fazla olacaktır.

Marriage is a means to gratify this natural urge of man as well as meet the demands of his spiritual, psychological, social and economical life. Now the question is: What should a husband do if on approaching his wife he is coolly brushed off by her? Should he seek to establish illicit relations with other women? No society can approve of such a course, nor can the wife herself agree that her husband should be physically or psychologically attracted by another, woman as no matter what the conditions of life be that would be too much for her.

Kocası onu yatağa davet ettiğinde karının bunu reddetmesinin sebebine gelince, yine üç sebep olabilir:

As to the cause of the refusal of a wife to go to bed with her husband on his inviting her, there may again be three causes:

(1) kocasından nefret eder ve bu yüzden onunla cinsel ilişkiye girmeye isteksiz hisseder; (2) kocasını sever ama cinsel eylemden nefret eder ve bu nedenle ona yaklaşmayı reddeder; bu anormal bir durumdur, ancak pratik hayatta geniş ölçüde yaygındır; ve (3) o sevgi dolu bir eştir, cinsel eylemden nefret etmez, ancak belirli bir anda ona karşı isteksiz olur.

(1) she hates him, and so feels disinclined to have sex relations with him; (2) she loves her husband but hates the sexual act and hence refuses him-an abnormal state which nonetheless enjoys wide currency in practical life; and (3) she is a loving wife, does not hate the sexual act but at that particular moment happens to be disinclined to it.

Bu nedenlerin ilki kalıcı bir durumu öngörür ve bu yüzden belirli bir fiil veya zaman dilimiyle sınırlı kalmayabilir. Böyle bir durumda evlilik bağı uzun süre ayakta kalamaz. Bu gibi durumlarda yapılacak en iyi şey, erkek ile kadının birbirinden ayrılmasına izin vermektir. Kadın, bu konuda erkeğe kıyasla bir bakıma daha fazla imkâna sahiptir; bunu birazdan göreceğiz.

The first of these causes forebodes a permanent condition and may thus be not confined to a particular act or period of time. In such a situation marital bond cannot survive for long. The best thing to do in such a case would be to let the man and the wife separate from each other. The woman in a sense enjoys more facilities in this respect than a man does, as we shall shortly see.

İkinci durumda da eşin durumu kalıcılık damgası taşıyor olabilir.

In the second instance too the condition of the wife may bear a stamp of permanency.

Kökeni yalnızca kocanın cinsel arzusunda değildir. Bu durum tatmin edici biçimde çözülmeli ve koca ile karı arasında tam bir uyum yeniden sağlanmalıdır. Ya koca, karısı kendisini reddettiğinde kendini gözden geçirmeli ya da karı, gerçekten sevgi dolu bir eş gibi, kocasından ayrılmak istemediği için onun isteğine uymalıdır. Bunun olmaması hâlinde, çok nazik bir biçimde birbirlerinden ayrılabilirler. Ancak karı koca olarak birlikte yaşadıkları sürece, doğal olduğu üzere, İslam hukukuna göre karı, cinsel konularda kocasının isteğine uymalıdır. Bu, mutlaka keyfî bir otorite ya da zorlama anlamına gelmez. Amaç, kocanın ahlaki sapkınlığın peşine düşmesini veya başka bir evlilik akdine girmesini önlemektir; bu ise karı için daha da acı verici bir durumdur. Ancak hukuk, karının kocasından tiksinmesine ve kocasının cinsel konularda istediğini yaptırma ısrarı yüzünden karının ona duyduğu sevginin olumsuz bir nefrete dönüşmesine yol açan bu tür gergin ilişkilerin sürdürülmesini zorunlu kılmaz. Böyle bir durumda da birbirlerinden ayrılmaları daha uygun olabilir.

Its origin lies not in the sexual craving of the husband alone. It must be remedied satisfactorily and a complete harmony between the husband and the wife must be restored. Either the husband should check himself if his wife refuses him or the wife must Comply with the wish of her husband like a truly loving wife as she would not like to get separated from him. Failing this they may be separated from each other in a very gentle manner. But-so long as they live together as husband and wife, the wife must, according to the Islamic law, comply with the wish of her husband in sexual matters, as it is but natural. It dot's not necessarily imply an arbitrary authority or compulsion. It is meant to prevent the husband from being driven to pursue a course of moral perversion or entering into another marriage contract, a thing all the more painful to the wife. The law does not, however, insist on the continuance of such strained relations as make the wife feel repulsion from her husband and her love for him changes into a Positive dislike due to his insistence on having his way in sexual matters. They may in this case too better separate from each other.

Üçüncü durum geçici bir hâldir ve kolayca çözülebilir. Cinsel birleşmeye karşı böyle bir isteksizlik, fiziksel yorgunluk, bitkinlik veya meşguliyetin sonucu olabilir; çünkü kadının psiko-fiziksel yapısı, zamanla bunların üstesinden gelebilecek kapasitededir. Kadında görülen bu tür ilgisizlik, ona hediyeler sunarak ve gerçek birleşmeden önce becerikli bir sevişme ile karşılanabilir. Bu sevişme, ilişkinin aksi takdirde dönüşebileceği salt hayvansal ve fiziksel bir ilişki yerine, daha yüksek manevi bir birliğe dönüşmesini sağlar. Bu sevişme ayrıca isteksizliğin temel nedenini ortadan kaldırmada da yardımcı olabilir.

The third situation is a temporary condition and it may easily be remedied. Such an aversion to the Sexual act may be the result of physical exhaustion, weariness or occupation as her psycho-physical disposition is quite capable of overcoming these in due course of time. This form of apathy in woman may be encountered by offering gifts to her and an ingenious love-play before the actual inter-course so as to transform it into a higher spiritual union rather than a purely animal and physical relationship that it might otherwise degenerate into. This love-play may also be helpful in removing the basic cause of aversion.

Öte yandan, eşi cinsel ilişki istediği halde kocanın bir sebeple bu konuda isteksiz olması durumunda — özellikle gençlik çağındaki erkekler arasında az rastlanan bir durum — kadın, kocasını kendisiyle cinsel ilişkiye yeniden yöneltmek için çareden yoksun değildir. Kadına kocasının isteğine uyma yükümlülüğü getiren aynı hüküm, kadının da kendi isteklerinin karşılanmasını sağlar. Hüküm, eşi bunu istediğinde kocanın da evlilik görevlerini yerine getirmesini öngörür. Koca eşini tatmin edemezse evlilik sona erebilir. Böylece İslam hukukunda her iki tarafın da hem görevleri hem de hakları bulunduğunu görürüz. Bu düzende kadının zorlanması veya gözden çıkarılması söz konusu değildir.

If, on the other band, a wife desires sexual intercourse but the husband is for some reason disinclined to it-a rare phenomenon among men in their youth at least-the wife is not without means to induce her husband to resume sex-relationship with her. The very law that lays the wife under an obligation to comply with the wish of her husband also sees to it that she too should get her wishes met with. It prescribes that the husband must also fulfill his marital duties if and when his wife should so desire. If the husband is unable to satisfy her, their marriage may dissolve. Thus we see that in the Islamic law both parties have got their duties as well as their rights. There is as such no compulsion or disregard of the wife implied in it.

Kocasına hoşnutluk duymayacağı kimseleri yatağına yaklaştırmamak olan kadının kocasına karşı ikinci görevi, onun hoşlanmayacağı kimseyi evine almamasını ima eder. (Ancak bu, hiçbir şekilde zina anlamına gelmez; zina yasaklanmıştır ve kocası ona izin verse bile ondan kaçınılmalıdır.) Bu emrin hikmeti, evli çiftler arasındaki pek çok anlaşmazlığın, yalan haber yayan, iftira eden ve böylece aile kavgalarına yakıt katan üçüncü kişilerin araya girmesinden kaynaklandığı gerçeğinde açıkça görülür. Böyle bir gelişmeyi önlemek için koca, karısından belirli bir kişiyi evine almamasını istese, ama kadın buna aldırmasa ne olur? Sonuç, aralarındaki barışmayı imkânsız kılan sürekli bir fitne kaynağının varlığı olacaktır. Dolayısıyla kadının bu görevi, sevgi ve şefkat dolu uyumlu bir ortama ihtiyaç duyan çocukların da dahil olduğu aile hayatının iyiliğini hedefler.

The second obligation of the wife towards her husband that she should not allow anyone such as is disliked by her husband to tread his bed, implies that she should not let anyone enter his house whom he would not like to enter into. (This does not, however, in any way refer to adultery as it is forbidden by law and will have to be eschewed even if the husband should happen to favor it). The wisdom of this commandment is manifest from the fact that a great many disputes between the married couples are caused by the intervention of a third person who spreads false reports, slanders and thus adds fuel-to their family quarrels. What if in order to prevent such a development the husband were to demand of his wife not to allow a certain person into his house but she disregards it? The result will be the presence of a constant source of mischief rendering the patch-up between them impossible. Thus this obligation of the wife also purports to the good of family life including the children who require a congenial atmosphere of love and sympathy for their proper and normal growth.

Bu noktada şu soru sorulabilir: Madem öyle, neden kanun, eşinin hoşlanmadığı kimseleri evine almamayı kocanın da yükümlülüğü saymamıştır? Gündelik hayatta karı koca huzur ve sevgi içinde yaşarken ve yeterince medeni davrandıklarında böyle bir soru hiç ortaya çıkmayabilir; çünkü bu gibi konularda aralarında bir anlaşmaya varmakta zorluk çekmeyeceklerdir. Ancak aralarına anlaşmazlık girer, ilişkilerini daraltır ve aralarında uzlaşmayı imkânsız kılarsa, farklılıklarını gidermek için mahkemeye başvurmak zorunda kalacaklardır. Şimdi eğer kadın, kocasının evine kimseyi almama hakkına sahip olursa, mesele daha da kötüleşebilir. Burada şunu belirtmek gerekir ki kadının kanaatleri çoğu durumda mantıksızdır, çünkü bunlar çoğunlukla basiretten doğmaktan çok, kendi özel kişiliğinin yansımasıdır. Bu kanaatler, kadının kayınvalidesi, görümcesi vb. ile olan gergin ilişkilerinden doğmuş olabilir. Dolayısıyla böyle bir durumda kocanın eşine itaat etmesini zorunlu kılmak isabetli bir adım olmaz; aksine, kısa sürede değişebilecek ya da gerçekte tamamen temelsiz olabilecek bir duygusallık göstermek olur.

It may be asked: why then did the law not also provide that the husband too should be under an obligation not to allow anyone into his house if his wife should happen to disapprove of it? In normal life when husband and wife are living in peace and love and are civilized enough no such question may arise at all, as they may feel no difficulty in reaching an understanding between themselves on all such points. But supposing that discord does creep in straitening their relations and making it impossible for them to reach an agreement between themselves, they would have to go to court for a rapprochement of their differences. Now if the wife should enjoy the right to debar anyone from the house of her husband, it may make the matter worse, for we may at this place point out that the impressions of the woman are in most of the cases illogical as they are purely the reflection of her own peculiar personality rather than the outcome of any prudence. They may have sprung up from her constrained relations with the in-laws, the mother or the sister etc. of her husband. Therefore to make it incumbent upon the husband to obey his wife in such a circumstance would not be a judicious step; it would rather be an act of mawkish tenderness that may soon suffer a change or be completely unfounded in reality.

Bununla, kocanın yaptığı her şeyde her zaman haklı olduğunu söylemek istemiyorum.

By this I do not mean to say that the husband is always in the right in all that he does.

Bazı koşullar altında onun davranışlarının çocukça ve kaçamaklı olması mümkün olabilir.

It is just possible that his behavior may under certain circumstances be puerile and shifty.

Bununla, kadının her zaman haksız olduğunu kastetmiyorum. Kocası hakkında nefret duygusu beslemekte tamamen haklı olabilir; zira kocasının mizacı, ikisi arasındaki gergin ilişkinin asıl sebebi olabilir. Ancak kanun, erkeğin normal bir kadından daha akılcı davrandığı görülen normal insan hayatı için düzenlendiğinden, erkeğe kadının önünde belli bir önem derecesi tanır. Bununla birlikte kadın, artık ona katlanamayacağına kani olursa, kocasından ayrılmak için boşanma talep etme özgürlüğüne sahiptir.

Nor do I mean that the wife alone is always in the wrong. She may be quite justified in hating her husband whose nature, it is just possible, may be the real cause of their constrained relations. But as the law is framed for the normal human life where man has been found to act more rationally than a normal woman does, it gives a degree of importance to man over woman. The wife is, however, free to secure a separation from her husband if she is convinced that she can no longer grin and bear with him.

Kadının üçüncü yükümlülüğü, yani kocası yokken onun malını ve namusunu korumak, evliliğin doğal ve mantıklı bir sonucudur ve hiç kimsenin buna itiraz etmeye cesaret edemeyeceği bir husustur. Ancak bu yükümlülük tek taraflı değil, karşılıklı bir yükümlülüktür:

The third obligation of the woman-the guarding of her husband's property and honor in his absence-is but a natural and logical sequence of marriage such as none may dare call in question. It is, however, not a unilateral obligation but rather a bilateral one:

Hem koca hem de karı, birbirlerine sadık kalmalıdır.

both husband and wife must remain faithful to each other.

Şimdi bir kadın ile kocasından birinin isyankâr olması durumunu ele alalım. Erkeğin kadın üzerinde yönetici ve onun geçimini sağlayıcı olması, isyankâr eşini uyarma hakkına sahip olması gerektiğini gerektirir; nitekim şu ayet bunu açıkça göstermektedir: "İsyanlarından korktuğunuz kadınlara öğüt verin, onları yataklarında yalnız bırakın ve onlarla ilişkiye girmekten sakının. Eğer size itaat ederlerse, artık onlara karşı bahane aramayın." (Nisa, 4/34).

Let us now take up the Case of a wire and her husband one or the other of whom turns rebellious. The fact that man is in charge and the maintainer of the woman necessitates that he should have the right to admonish his disobedient Wife as the following verse clearly shows: “As for those (women) from whom ye fear rebellion, admonish them and banish them to beds apart, scourge them. Then if they obey you, seek not a way against them” (iv: 34).

Okuyucu, bu ayetin kadınların düzeltilmesi yollarını anlatmaya nasıl adım adım ilerlediğine ve bu sürecin hafif bir tedbirle başlayıp dövmeyle sona ermesine dikkat etmelidir. Bu ayrıcalığın bazı erkekler tarafından kötüye kullanılabileceğini kabul ediyoruz; ancak bu durum, diğer her hakkın da kötüye kullanılabilmesi gibidir. Böyle bir durumun tek çaresi, İslam'ın hiçbir zaman gözden kaçırmadığı insanların manevi ve ahlaki yükselişinde yatmaktadır. Fakat yukarıdaki ayette konulan hüküm, aile hayatını korumayı ve onu dağılmaya karşı güvence altına almayı amaçlamaktadır. Hükmün gerçekten yararlı ve etkili olabilmesi, onu çiğneyenlerle başa çıkabilecek bir güce ihtiyaç duyar; aksi takdirde o, boş bir söz olmaktan öteye geçemez ve tüm faydasını yitirir.

The reader must take note of the fact how this verse gradually proceeds with the description of the means of correcting one’s wife ending with the chastisement. We admit that this privilege may be abused by some men but so can every other right. The only remedy for such a situation lies in the spiritual and moral elevation of the people the importance of which Islam has never lost sight of. But the law laid down in the above verse seeks to preserve family life and safeguard it against disintegration. The law to be really useful or effective requires a power to deal with those who break it, for otherwise it is no more than an empty word; it loses all its usefulness.

Evlilik, evli çiftin ortak iyiliğini amaçlayan bir kurumdur. Evde hüküm süren sevgi ve uyumun, hukukun hiçbir müdahalesi olmaksızın, bu işle ilgili herkes için mümkün olan en büyük iyiliği gerçekleştirmesi gerekir. Ancak bir evli çift birbiriyle anlaşmazlığa düştüğünde, bunun doğurduğu kötü sonuçlar yalnızca onların kendi şahısları ile sınırlı kalmayabilir; çocukları, yani gelecek nesli de olumsuz etkileyebilir.

Marriage is an institution that aims at the common good of the married couple. It is supposed to realize the greatest possible good for all those concerned with the love and harmony that prevails at home without any intrusion from law. But in the event of a married couple being at variance with each other the consequent ill-effect may not remain confined to their persons alone; it may also adversely affect the children, the next generation.

Şimdi eğer bu sıkıntının sebebi eş ise, onu düzeltmesi için kimden beklememiz gerekir?

Now if the wife is the cause of this trouble, whom should we expect to correct her?

Mahkeme mi? Mahkeme, eşlerin özel işlerine karışarak ancak aralarındaki uçurumu genişletebilir. Aralarındaki anlaşmazlıklar önemsiz ve geçici olabilir, ancak mahkemenin müdahalesi bu anlaşmazlıkları gün ışığına çıkararak durumu daha da kötüleştirebilir. Tarafların gururu, barışmalarına izin vermeyebilir. Bu nedenle mahkemenin evlilik hayatının önemsiz ayrıntılarıyla uğraşmaması makuldür. Mahkeme, yakınlaşmayı sağlamak için diğer bütün yolların başarısız olduğu durumlarda, yalnızca önemli meselelere müdahale etmelidir.

The court? Well, the court cannot but widen the gulf between husband and wife by interfering with their private affairs. Their differences may be trivial and temporary but the interference of the court may by airing them aggravate the situation. The pride of the parties may not allow them to patch up. Therefore it is only reasonable that the court should not busy itself with the trifles of conjugal life. It may step in the important matters only when all the-other means to achieve a rapprochement have failed.

Hiçbir akıllı insan, dünyadaki varlığı boyunca neredeyse her dakika karşılaştığı küçük şikâyetlerin hepsini mahkemeye taşımayı aklından bile geçirmez. Bu tür şikâyetleri gece gündüz gidermek için neredeyse her evde bir mahkeme kurmak gerekirdi.

No sensible man can ever think of taking to court all his petty grievances that he daily suffers from almost every minute of his earthly existence. It would require setting up courts in almost every home to dispense with such grievances day and night.

Bu, bir takım durumlarda öğüt verilmesini gerektiren meseleleri ele alacak bir yerel otoritenin zorunlu olarak bulunması gerektiğini göstermektedir. Bu yerel otorite, bizzat ailenin gerçek ve nihai başı olan erkek tarafından kullanılır. Yukarıdaki ayette erkek, eşine onun onurunu incitmeden öğüt vermekle emrolunmuştur. Eğer kadın bu tutumundan vazgeçerse, kötülük düzeltilmiş olur. Ancak yanlış yolda ısrar ederse, erkek onu ayrı bir yatağa çekilmekle cezalandırmalıdır; bu, ilkinden biraz daha ağır bir cezadır. Bu aynı zamanda İslam'ın kadın psikolojisine ne kadar derin bir bakış açısıyla yaklaştığını da ortaya koyar. Kadın, güzelliğiyle ve kişisel çekiciliğiyle gurur duyduğu için zaman zaman cilveli davranır; bu cilve, neredeyse bir küstahlığa dönüşebilir. Dolayısıyla onun ayrı bir yatağa itilmesi, kocanın eşinin güzelliğine, çekiciliğine ve cilvesine karşı etkilenmediğini göstermek anlamına gelir. Bu durum, kadının kabarmış gururunu biraz olsun söndürebilir ve onu aklı başına getirebilir. Ancak tüm bu düzeltme yollarına rağmen kadın doğru yola gelmezse, bunun anlamı, küstahlığının, çok ağır bir cezadan başka hiçbir şeyle düzeltilemeyecek kadar ileri gittiğidir. İşte o zaman koca, eşine işkence etme niyeti olmaksızın davranışlarını düzeltmek için son çare olarak onu dövmesine izin verilir. Bu yüzden İslam Hukuku, cezanın hafif bir şiddette olması gerektiğini hükme bağlamıştır.

It shows that there must of necessity be some local authority to deal with such cases as require admonition. It is this very local authority that is exercised by man as he is the real and ultimate head of his family. He is in the above verse enjoined upon to admonish his wife without injuring her self-respect. If she desists, the evil is mended. But if she persists in the wrong course he should banish her to a bed apart-a chastisement that is a bit severer than the first one. It also illustrates how penetrating an eye Islam has into the psychology of woman who being proud of her beauty and personal charm at times plays a coquette so much so that virtually it becomes an impudence. As such her separation to a bed apart means that the husband is impervious to her beauty, charm and coquetry. This may deflate a little her swollen pride and thus bring her back to her senses. But if all these means of correction fail to bring her round, the implication is that her impudence has advanced too far to be mended by anything save a very severe chastisement. Then it is that the husband is permitted to beat her as a last resort in his attempt to correct her conduct without intending to torment her. This is why the Islamic Jaw has laid it down that the chastisement should be of a mild severity.

Böyle kaba bir muamele kadını aşağılar ve onun öz saygısını zedeler mi? Zedelemez. Çünkü öncelikle unutmamalıyız ki bu, yalnızca diğer tüm uzlaştırıcı önlemler başarısız olduğunda başvurulan bir önleyici tedbirdir. İkincisi, bazı durumlarda psikolojik sapkınlıklarda fiziksel cezanın tek etkili çare olduğunu da akılda tutmalıyız. Psikoloji bilimi bize, normal durumlarda yukarıda sözü edilen uzlaştırıcı önlemlerin, yani öğüt vermenin ve yatağı ayırmak gibi tedbirlerin oldukça etkili olduğunu söyler; ancak masokizm gibi ağır vakalarda bunlar başarısız olur ve bu tür durumlarda tek çare ilgili kişilerin fiziksel olarak cezalandırılmasıdır. Bu psikolojik hastalığın kadınlarda erkeklere kıyasla daha yaygın olarak görüldüğü söylenebilir. Kadınlar aşağılanmaktan ve acı çekmekten haz duyarlar. (Erkekler ise genellikle, zalimliğe karşı morbid bir sevgiyle karakterize edilen “sadizm”e yakalanırlar.) Şimdi eğer eş bu tür kadınlar sınıfına giriyorsa, onun düzeltilmesinin yalnızca fiziksel cezayla sağlanabileceği açıktır; böylece istediği dayağı alır ve kendine gelir. Her ne kadar garip görünse de, sadizmden muzdarip bir erkeğin masokist bir kadınla evlenip, birliklerinin anormal temeline rağmen mükemmel bir sevgi ve uyum içinde yaşadığı vakalar olmaktadır. Benzer şekilde, sadist bir kadının masokist bir erkekle evlenip onu sık sık doyasıya dövdüğü vakalar da nadir de olsa eksik değildir.

Does such rough treatment of woman degrade her and injure her self-respect? It does not. For, to begin with we should remember that it is just a precautionary measure resorted to only when all the other conciliatory measures fail. Secondly, we must also bear in mind that in certain cases of Psychological perversions chastisement is the only effective remedy. The science of psychology tells us that in normal- case the abovementioned conciliatory measures viz. admonishing and separating apart her bed etc. are quite effective but in acute eases e.g. masochism, they fail, the only remedy in such cases being the physical chastisement of the persons concerned. Women rather than men are more generally the victim of this psychological malady. They derive pleasure from humiliation and sufferings. (Men are, on the other hand, commonly afflicted with “sadism” which is marked with a morbid love for cruelty). Now if the wife belongs under this class of women, clearly her correction can be effected through chastisement alone so that she might have her desired beating and then come to herself again. Strange though it may appear, it is a fact that sometimes a man suffering from sadism marries a masochistic woman and they live in perfect love and harmony notwithstanding the abnormal basis on which their union rests, Similarly the cases of a sadistic Woman marrying a masochistic brand husband and then beating him frequently to his fill are not missing, though rare.

Dayak, masochist kocanın zihinsel dengesini yeniden sağlar ve böylece çift sevgi ve uyum içinde yaşamaya devam eder. Ancak durum bu kadar ağırlaşmamışsa, dayak hiç gerekmeyebilir; zira kanunen izin verilen bu, ancak bir önlem niteliğindedir. Her küçük anlaşmazlıkta hemen harekete geçip karısını dövmeye başlamamalıdır. Yukarıdaki Kur'an ayetinde, düzeltici önlemlerin birbiri ardınca sıralanması aynı gerçeği vurgulamaktadır. Hz. Peygamber ﷺ, başka çaresi kalmadıkça erkeklerin bu hakkı kullanmasını yasaklamıştır. Bedensel cezayı kınayarak şöyle buyurmuştur: "Sizden hiçbiriniz karısını deve kamçılar gibi kamçılayıp sonra gün sonunda onunla cinsel ilişkiye girmesin." (Buhârî)

The beating restores the balance of mind of the masochistic husband and so they live on in love and harmony. But if the situation is not so seriously aggravated the beating may not be needed at all, as that allowed by law is no more than a precautionary measure. One should not on every trivial disagreement rush in and start beating his wife. The description of the corrective measures one after the other in the above Quranic verse stresses the same fact. The Holy Prophet forbade men to exercise this right except in cases where they have no other course. Thus speaking in reproof of physical chastisement he said: "Let none of you scourge his wife the scourge of a camel and then towards the end of the day have intercourse with her" (Bukhari).

Öte yandan, eşin kocasından kötü muamele ya da terk edilme korkusu taşıması hâlinde hüküm biraz farklıdır: "Eğer bir kadın kocasından kötü muamele ya da terk edilme korkusu duyarsa, aralarında barış anlaşması yapmalarında bir günah yoktur. Barış daha hayırlıdır" (4:128).

If, on the other hand, the wife should fear ill treatment from her husband the law is a bit different: "If a woman feareth ill treatment from her husband, or desertion, it is no sin for them twain if they make terms of peace with themselves. Peace is better" (iv: 128).

Bazı erkekler bu konuda kadınla erkek arasında tam bir eşitlik talep etme eğiliminde olabilir. Ancak mesele hayalî ve kuramsal bir adalet değil, pratikte uygulanabilir ve insan tabiatına uygun olan adalettir. Ne "medeni" Batı'da ne de "geri" Doğu'da hiçbir kadın, kocası kendisini dövdü diye onu dövmek istemez. Dövüp azarlayabileceği bir kocaya saygı duymaz. Bu yüzden şimdiye kadar hiçbir kadın kocasını dövme hakkı talep etmemiştir.

Some men may on this point be inclined to demand perfect equality between men and women. But the question is not one of a fanciful and theoretical justice but of that form of it which is practicable and in line with human nature. No woman would like to beat her husband in return for his beating her, neither in the "civilized" West nor in the "backward" East. She does not respect the husband whom she can beat and chastise. This is why no woman has yet demanded a right to beat her husband.

Ancak burada dikkat edilmesi gereken önemli nokta şudur: İslam, kadının kocasının elinde kötü muameleye pasif bir şekilde katlanmasını gerektirmez. Böyle bir durumda kadın, kocasından ayrılmayı (boşanmayı) sağlayabilir.

The important thing to take note of here is, however, that Islam does not necessitate that the woman should suffer ill treatment at the hands of her husband passively. She can in such a case secure a separation from him.

Önceki sayfalarda şunları gördük:

We have in the foregoing pages seen that:

(1) Kadının kocasına karşı yükümlülükleri keyfî olarak uygulanmaz. Bunlar, kadının bir parçasını oluşturduğu toplumun genel iyiliği için konmuştur; (2) Kadının yükümlülüklerinin çoğu, kocanın kendisine karşı yerine getirmekle yükümlü olduğu benzer yükümlülüklerle dengelenmiştir. Erkeğin kadın üzerinde bir biçimde üstünlük taşıdığı az sayıdaki durumda ise temel gözetilen husus, iki tarafın mizaçları arasındaki farktır. Bu, hiçbir şekilde kadını küçük düşürme veya aşağılama arzusundan kaynaklanmaz; (3) Erkeğe kadın üzerinde verilen bu otoriteye karşılık, kadın, koca kendisine kötü davranırsa ondan ayrılma hakkına yasal olarak sahiptir.

(1) The obligations of a wife towards her husband are not enforced arbitrarily. They are meant for the general good of the -society of which the wife forms but a part; (2) Most of her obligations are balanced with similar obligations which the husband has to discharge with respect to her. As to the few situations where man enjoys in one way or another a precedence over the woman rite basic consideration has been the difference between their respective dispositions. It does not at all spring from any desire to humiliate or disgrace the woman; (3) As against this authority given to man over woman, the latter has the legal right to leave her husband if he should ill treat her.

Yukarıda birden fazla yerde değinilen, kadına evliliğini sona erdirmek ve evliliğin yükümlülüklerinden kurtulmak için pratik bir yol sunan ayrılık (tefrik) konusuna gelince, bu yolu elde etmenin üç yöntemi vardır:

As to the separation which has been referred to above at more than one place and which provides woman with a practical way to get her marriage dissolved freeing herself of the obligations thereof, there are three ways to secure it:

(a) Kadın, evlilik akdini onunla yaparken kocasından boşanma hakkını güvence altına alabilir. İslam hukuku bunu açıkça caiz kılmaktadır; ancak bu hakkı kullanan kadın pek azdır. Yine de hak mevcuttur ve ihtiyaç duyduklarında kullanabilirler.

(a) The woman may secure the right to divorce from her husband (at the time of entering into the marriage contract with him). The Islamic law explicitly allows it although few women do ever exercise it. Still the right is there which they may exercise whenever they should need it.

(b) Ya da kadın, kocasından nefret ettiğini ve artık onunla yaşayamayacağını ileri sürerek boşanma talep edebilir. Bazı mahkemelerin bu ilkeyi uygulamadığını ve kadın talep ettiğinde kadının kocasından ayrılmasına hükmetmediğini duydum; oysa bu ilke açıkça ortaya konmuş olup Hz. Peygamber ﷺ'in kendi örnek davranışıyla da desteklenmektedir ve bu nedenle İslam hukukunun bir parçasıdır. Bu durumda kadın için tek şart, kocasından aldığı mehri ona geri vermesidir; bu çok adil bir şarttır, çünkü koca da eşini boşaması hâlinde ona vermiş olduğu her şeyden kadın lehine vazgeçmek zorundadır. Böylece hem erkek hem de kadın, kendilerini özgürleştirmek için eşit biçimde maddi kayıp yüklenmek durumundadır.

(b) Or she may demand a divorce from her husband on the plea that she hates him and can no longer live with him. I have heard that some courts do not enforce this principle and do not on her demanding it decree a woman's separation from her husband, although the principle is clearly laid down and supported by the personal example of the Holy Prophet and is thus a part of the Islamic law. .The only condition for the woman in such a case is that she should give back to her husband the dowry she received from himperfectly just condition, for, the husband too in the event of divorcing his wife is obliged to forgo in her favor all that he might have given her. Thus in order to free themselves both, man and woman have in equal manner to bear material loss.

(c) Kadının önündeki üçüncü yol, kocasının kendisine kötü davrandığını ya da önceden kararlaştırılmış nafakayı vermediğini mahkemeyi ikna edebilmesi ve bunun gerekli delillerini sunabilmesi koşuluyla, mehirleriyle birlikte nafakasını da alarak boşanmasını sağlamaktır. Mahkeme, kadının iddialarının doğruluğuna ikna olursa nikâh akdini feshedecektir.

(c) The third course open before the wife is to secure divorce along with her dowries as well as the sustenance allowance provided she should be able to convince the court that her husband has ill treated her or has failed to give her the sustenance allowance agreed upon by both of them and furnish the necessary proofs thereof. The court shall dissolve the marriage contract if it is convinced of the legitimacy of her claims.

Bir kadının gerektiğinde başvurabileceği silahlar bunlardır.

These are the weapons which a woman may resort to if a situation should call for.

Onlar, erkeğin kadın üzerindeki otoritesini mükemmel bir şekilde dengeler.

They perfectly balance the authority man enjoys over her.

Çoğu zaman boşanmanın yol açtığı sıkıntılar, eşin ve çocukların çektiği acılar ve aile içi bitmek bilmeyen anlaşmazlıklar yüzünden mahkemelerin dolup taşması hakkında pek çok üzücü hikâye duyarız. Sıklıkla, mutlu ve itaatkâr bir eş olan, emzirdiği bebeğini büyütmek için elinden geleni yapan ve bir başkasının daha doğacağını sevinçle bekleyen bir kadına, aniden bir elçi gelir ve kocasından boşanma kâğıdını teslim eder. Bu, kocanın ani bir heves ya da arzusundan kaynaklanmış olabilir. Belki de daha güzel olduğuna inandığı bir kadını görmüş ve ona gönlü kaymıştır; ya da cinsel alışkanlığında bir değişiklik isteğiyle hareket ediyor olabilir; veya karısının bitkinlik ve yorgunluğu yüzünden kocasıyla birlikte olmayı reddetmesinden ileri gelmiş olabilir.

We have heard many a gloomy tale about the miseries caused by the divorce; how the wife and the children suffered; and how the courts are crowded due to the seemingly never ending family feuds arising from divorce. It often happens that a woman who is a happy and dutiful wife doing her best to upbring her suckling besides joyfully expecting yet another one, all of a sudden is approached by a messenger handing over a bill of divorce from her husband which might have been occasioned by a sudden whim or desire of the husband. It is just possible that he has seen a woman whom he believes to be more beautiful and has taken fancy to her, or it may be that he is prompted by a wish to have a change in his sexual routine, or it may have just proceeded from the refusal of the wife to have intercourse with her husband due to her sluggishness and exhaustion.

"Öyleyse, derler, insanın bir imansızlık anında pervasızca oynayabileceği, huzurlu ve sabırlı bir kadının hayatını mahvedebileceği ve masum çocuklarının geleceğini karartabileceği bu tehlikeli silah elinden alınmak istenmez mi?"

Isn't it, they say, then desirable that this dangerous weapon with which man may in a fit of faithlessness toy so recklessness and wreck the life of a peaceful, patient woman besides darkening the future prospects of his young innocent children, should be taken away from him?

Bu sıkıntıların kökünde boşanmanın yattığını kabul ediyoruz; ancak çıkış yolu nedir? Erkeğin boşama hakkını kaldırmalı mıyız? Eğer öyleyse, böyle bir kaldırmanın doğurabileceği acı durumla nasıl başa çıkacağız; boşanmanın caiz olmadığı Roma Katolik ülkelerinde karşılaşılan durumla olduğu gibi? Eşlerin sürekli kavga ettiği ve birbirleriyle hiçbir birliktelikten hoşlanmadığı bir ev, özellikle evlilik ebedi bir bağ ve ondan kurtulmak imkânsızsa, gerçekten ev denilmeye değer mi? Böyle bir durum ahlaki suçlara zemin hazırlamaz mı? Koca da ihmal edilen karı da cinsel dürtülerini tatmin etmek için evin dışında metresler ve dostlar aramaya itilebilir. Çocuklar böylesine kasvetli, bulutlu ve karamsar bir ortamda doğru biçimde büyüyemez ve sağlıklı, sağlam kişilikler geliştiremez; çünkü çocukların ruh sağlığı ve sağlıklı gelişimi, salt ebeveyn ilgisinden çok, soluk aldıkları toplumsal ortama bağlıdır. İnsanların hayatlarında görülen anormalliklerin kaynağı budur; kökleri, kavgacı anne babalarının hayatına gömülüdür.

As to these miseries we admit that divorce does lie at the root of all these, but what is the way out? Should we abolish the right of the man to pronounce divorce? If so, how are we to meet the painful situation that might as well result from such an abolition a situation such as we meet in the Roman Catholic countries where divorce is not permissible? Is a home wherein the husband and the wife are constantly wrangling together and are averse to any fellowship with each other worth the name, especially if the marriage be a perpetual bond and freedom from it impossible to secure? Will such a situation not be conducive to .moral crimes? The husband as well as the neglected wife might be driven to seek mistresses and friends outside the home to gratify their sexual instinct, Surely the children cannot grow up properly and develop healthy and sound personalities in such a dismal, cloudy and gloomy atmosphere, for the mental health of the children and their sound development are dependent more on the social atmosphere they breathe in rather than a mere parental care, That is whence the abnormalities met with in people's lives spring. Their roots lie embedded in the life of their quarrelsome parents.

Ayrıca erkeğin boşama hakkının kısıtlanması, yani boşamanın erkeğin yalnızca boşadığını söylemesiyle yürürlüğe girmemesi de öne sürülmektedir. Boşama ancak mahkemenin yetkisiyle gerçekleşmelidir; mahkeme, bir taraftan erkeğin, diğer taraftan kadının ailesinden birer hakem atamalıdır. Hakemler sorunu ayrıntılı biçimde görüşmeli, erkeği niyetinden vazgeçirmeye ve eşiyle barışmaya razı etmeye çalışmalıdır. Bütün çabaları sonuçsuz kalırsa, boşamaya ancak o zaman mahkeme karar vermelidir; kocanın kendisi değil.

It is also suggested that the right of man to divorce should be restricted, that is the divorce should not take effect on the mere pronouncement of it by the man. Only the court should have the authority to decree the divorce after appointing arbiters one each from among the people of the man and the woman. The arbiters should thoroughly discuss the problem, trying to make the husband desist from his intention and agree to make peace with his wife. If all their efforts fail, only then the divorce should be ordered by the court, not by the husband.

Acaba, bu uzlaştırıcı tedbirin, eşler arasında barış ve uyumu yeniden sağlamak için uygulanmasını engelleyebilecek herhangi bir hukuki itiraz var mıdır, bilmiyorum. Ancak mahkemenin araya girmesine gerçekten bir ihtiyaç olduğunu düşünmüyorum, çünkü İslam hukukunun öngördüğü çözüm kendi başına bu amaç için yeterlidir. Eşler arasındaki barış ve uyum, başka her şeyden çok kendilerine ve onarma arzularına bağlıdır. İrade varsa ve ikisi de barış isterse, akrabalar ve dostlar herhangi bir mahkeme kadar faydalı olabilir; irade yoksa, dünyanın en yüksek mahkemesi bile aralarındaki barışı yeniden sağlayamayabilir. "Medeni" olduğu söylenen ulusların bazılarında, boşanmaya ancak tarafları ilişkilerini düzeltmeye teşvik eden bir uyarıdan sonra mahkemenin hükmedebildiği bir sistem vardır; yine de orada çok sayıda boşanma gerçekleşmektedir. Yalnızca Amerika'da boşanma oranı yüzde 40'tır ve bu, dünyadaki en yüksek orandır.

I wonder if there is any legal objection such as due to which the adoption of such a conciliatory measure to restore peace and harmony between the spouses may not be possible. But I do not think there is really any need for the court to step ill as the remedy prescribed by the Islamic Jaw is ill itself quite sufficient for the purpose. Peace and harmony between the spouses depend more on themselves and their desire to mend than on anything else, If the will be there and both wish peace, the friends and kindred may prove as useful as any court; if there is no will then not even the highest court in the world may succeed ill restoring peace between them, There are the; “civilized" nations among whom only a court may decree a divorce after admonishing the parties to exhort them to patch up relations but still large numbers of divorces do take place there. In America alone the rate of divorce is 40 %-the highest in the world.

Kadının kusurlu olduğunun mahkemece kanaatle anlaşılması ve kocanın, kadınla birlikte yaşamanın bir sıkıntı olduğunu ispat etmesi gerektiği yönündeki öneriye gelince, bu insanların kadına hangi onuru kazandırmak istediklerini merak ediyoruz; onu, kendisinin hor görüldüğü ve kocasının artık onu sevmediğini sürekli hatırlattığı bir evde yaşamaya mecbur bırakmak nasıl bir onurdur? Böyle bir durumda bile kadın, kocasını aldatmak için o evde kalmalı mıdır?

As to the Suggestion that divorce should take place only if the court is convinced that the fault lies with the wife and if the husband should prove that to live with her is a nuisance, we wonder what honor do these people want to bring to woman by making her live in the house where she is despised and where the husband ever reminds her that he no longer loves her? Should she even then stay on in his house in order to defraud him?

Elbette kanun böyle bir davranışa izin veremez; ayrıca onun için tek yol hilenin olmaması, o evde aşağılanmış ve çaresiz bir talihsiz olarak yaşamak zorunda kalması da değildir.

Surely the law cannot sanction such a conduct, nor is fraud the only course of action for her that she should have to live in that house as a despised and helpless wretch.

Bu durumda kadın, çocuklarını eğitip yetiştirmek için çocuklarının babasının evinde mi kalmalıdır? Ancak çocukların, bu kadar iğrenç bir haksızlıkla dolu bir ortamda yaşamaları, onların doğru bir şekilde yetiştirilmesi açısından arzu edilir ve herhangi bir yönden faydalı olur mu?

Should she then stay ill the house of the father of her children to train and upbringing her children? But will it be desirable and in any way helpful in the proper upbringing of children if they live in such an atmosphere permeated with abominable injustice?

Gerçek şu ki, bu sorunların tümüne çözüm, toplumun bütününün ahlaki, kültürel, psikolojik ve manevi eğitimi ve terbiyesinden geçer; bu, erdem ve iyiliğin sonunda üstün gelmesini ve toplumsal hayata sağlam bir temel sağlamasını amaçlayan, uzun soluklu bir zihinsel arınma süreciyle gerçekleşir. Ancak o zaman koca, evlilik ilişkilerinin çok kutsal olduğunu ve bu denli aceleci bir biçimde bozulmaması gerektiğini fark edecektir.

The fact is that the solution of all these problems lies in the moral, cultural, psychological and spiritual training and education of society as a whole through a long process of intellectual purgation so as to make virtue and goodness prevail ill the end providing a sound basis of social life. The husband will then realize that marital relations are very sacred and should not be disrupted in such an impetuous manner.

Ancak bu ahlaki ve manevi yükselme süreci çok uzun ve yavaş bir süreçtir. Bu süreç, toplumun sosyal hayatının İslam hukukuyla düzenlenmesini gerektirir; bunu sağlamak için aile, okul, sinema, radyo, basın, edebiyat, din ve genel halk olmak üzere bütün toplumsal kurumların aralıksız bir mücadele ve iş birliği içinde çalışması gerekir. Bu dönemi gerçekleştirmek uzun ve zahmetli bir süreçtir, yine de sağlam sonuçları garanti altına almanın tek kesin yoludur.

Such a process of moral and spiritual elevation is, however, a very long and slow one, It requires that the social life of the community should be regulated by the Islamic law with the help of an incessant struggle and co-operation of all the social institutions home, school, film, radio, press, literature, religion and the general public to achieve this era, It is a long and arduous process, yet it is the only sure way to secure sound results.

Bununla birlikte unutmamalıyız ki hukuk, öncelikle adaletin sağlanmasıyla ilgilidir. Hukuk, erkek ve kadının her ikisine de hak ettikleri payı vermeyi amaçlar; birbirleriyle artık yaşayamayacaklarını gördükleri takdirde ayrılık hakkını güvence altına alır. Bu bağlamda şunu da hatırlamalıyız: "İnsanlara helal kılınan şeyler arasında Allah katında en çok nefret edileni boşanmadır."

As against this, we must remember that the law is primarily concerned with administration of justice. It aims at giving both parties, the husband and the wife, their due share of it guaranteeing them the right to secure a separation in case they should find that they can no longer live with each other. In this connection, we must also remember that "of all things allowed to men divorce is most hated by God".

Çok eşlilik kurumuna ilişkin olarak, bunun yalnızca bir acil durum hükmü olduğunu ve İslam hukukunun herhangi bir temel ilkesini hiçbir şekilde temsil etmediğini gözden kaçırmamalıyız: {Hoşunuza giden kadınlardan ikişer, üçer, dörder evlenin; eğer adaletli davranamayacağınızdan korkarsanız o zaman yalnız bir tane (ile yetinin)} (Nisâ, 3).

With regard to the institution of polygamy we should not lose sight of the fact that it is just an emergency law, it does not at all represent any fundamental principle of Islamic law: “Marry of the women, who seem good to you, two or three or four: and if ye fear that ye cannot do justice (to so many) then one (only)” (iv: 3).

Bu ayette belirtildiği gibi, erkeklerden istenen adalettir ve çok eşlilikte bunu sağlamak zordur; buyruk fiilen erkeğin yalnızca bir eşle yetinmesi gerektiği anlamına gelir. Bu nedenle İslam hukuku olağan hayatta çok eşliliğe değil, tek eşliliğe üstünlük tanır. Ancak tek eşliliğin adaletsiz bir kurum haline geldiği bazı durumlar vardır. Böyle olağanüstü koşullarda İslam hukuku çok eşliliğe kapıyı açık bırakır; çünkü bu durumda tam adalet sağlanamasa da, ortaya çıkan sakıncalar tek eşliliğin bu tür acil durumlarda doğurduğu sakıncalardan çok daha az ciddidir.

As pointed out in this verse, what is required of men is justice which bring difficult to achieve in polygamy, the injunction virtually comes to imply that men should contact with one wife only, Thus the Islamic law in normal life favors monogamy rather than polygamy. But there are certain circumstances under which monogamy becomes an unjust rather than a just institution. In such extraordinary circumstances, Islamic law leaves the door open to polygamy, for although in it complete justice is impossible to attain, the disadvantages resulting there from are far less serious than those flowing from monogamy in such emergencies.

Savaşlar sırasında, özellikle çok sayıda erkek telef olduğunda, cinsiyetler arasındaki denge ciddi biçimde sarsılır. Böyle durumlarda çokeşlilik toplumsal bir zorunluluk hâline gelir; çünkü büyük sayıda erkeğin ölümünün ardından genellikle ortaya çıkan cinsel kargaşadan ve erkek geçimini sağlayıcısı olmayan kadınların toplumdaki sayısının buna paralel biçimde artmasından toplumu koruyabilir. Bu kadınlar kendi geçimlerini sağlayabilirler, peki ya cinsel doyumları?

During wars, especially when a large number of men are decimated, balance between the sexes is seriously shaken. In such circumstances, polygamy becomes a social necessity as it may save society from the sexual anarchy that generally follows the decimation of a large number of men with a corresponding rise in the number of women in society who have no male bread-winner. Such women may earn their living, but what about their sexual gratification?

Bu durum, onları insanların şehvetine kolay bir av haline getirebilir. Ama bütün bunlardan sonra bile, en doğal arzuları olan çocuk isteği yerine gelmemiş kalabilir; çocuksuz olunca bütün varlıkları donuk, cansız bir angarya haline indirgenir.

This may make them fall an easy prey to the lust of men. But even after this, their most innate Craving may still remain ungratified their Craving for children, without whom their whole existence is reduced to a dull, lifeless drudgery.

Bu durumlarda dul kadınların toplumsal ahlaka hiç aldırmadan cinsel dürtülerini elinden geldiğince tatmin etmeleri mi gerekir? Fransız milleti bu kaderi yaşadı.

Should then in such circumstances the widowed women be left to gratify their sex urge as best as they can without having any consideration about the social morals? The French nation suffered this fate.

Bütün toplumsal yapı bunun sonucunda çözüldü ve Fransızlar tarihte sahip oldukları yüce konumdan aşağı indirildi. Böyle bir toplumsal çözülme, ancak bir erkeğin kanun tarafından açıkça, aynı anda birden fazla kadınla evlenmesine izin verildiği takdirde önlenebilir; yeter ki hepsine her konuda adaletle davransın (tabii ki insanın kontrolü dışındaki duygusal bağlılık hariç).

The whole social structure was as a result of it disintegrated, and the French were jolted down from the exalted position they enjoyed in history. Such a social disintegration can be averted only if a man is explicitly permitted by law to have more than one woman at a time provided that he should treat all of them with justice in all things (save of course in the emotional attachment which is beyond man's control).

Benzer şekilde, savaşlarda karşılaşılan durumlar gibi diğer acil durumlarda da çok eşliliğe duyulan ihtiyaç ortaya çıkar. Cinsel açıdan aşırı aktif olan bazı erkekler olabilir. Bu tür insanlar tek bir eşle yetinemez ve taşan cinsel enerjilerini kontrol edemezler. Bu nedenle kanunen ikinci bir eşe sahip olmalarına izin verilmelidir; aksi takdirde kız arkadaşlarıyla haram cinsel ilişkiye girebilirler ki bu durum hiçbir sağlıklı toplumsal düzen tarafından kabul edilemez.

In such other emergencies as the one met with during wars the same need for polygamy is indicated. There may be some men who are overactive sexually. Such people can hardly be content with one wife, nor can they check their overflowing sexual energy.They should be permitted by law to have a second wife, for otherwise they may contract illicit sexual relations with girl friends, a situation that can hardly be tolerated by any healthy social set-up.

Bunların yanı sıra, çoklu evliliğin birçok sorun için tek çözüm sunduğu başka bazı durumlar da vardır; yani eşin kısır olması veya cinsel birlikteliği imkânsız kılan kronik bir hastalığa sahip olması. Birinci durumda, yani eş kısır olduğunda, ona bu yüzden suç yüklenemez; ama insan kalbinde en güçlü olan sevgi olan çocuk sahibi olma arzusundan kocanın neden mahrum bırakılması gerekir? Böyle bir durumda ikinci evlilik tek makul çözümdür. İlk eş onlarla birlikte kalabilir ya da ayrılmayı sağlayabilir. Kronik hastalığa sahip eşe gelince, cinselliğin kendisinin aşağılık bir içgüdü olduğu ve bu yüzden masum bir kadının mutluluğunu ve refahını baltalayarak bundan haz aranmaması gerektiği söylenmesin. Çünkü buradaki sorun, cinsel dürtünün aşağılık mı yoksa yüce mi olduğu değildir. Sorun, kimsenin göz ardı edemeyeceği pratik bir ihtiyaçtır. Erkek cinsel hazzından isteyerek vazgeçer ve eşinin hazzını gözetirse, bu onun yüce gönüllülüğü ve cömertliği olarak en memnuniyet verici davranıştır; ancak Allah hiç kimseye kaldırabileceğinden fazlasını yüklemez. Üstelik gerçekleri olduğu gibi kabul etmek, çoklu evliliğin yasak olduğu bir toplumda sıkça olduğu gibi, altında her türlü rezalet işlenen sahte bir yüce gönüllülükten daha gerçekçi ve daha iyidir.

There are besides this certain other circumstances as well under which polygamy offers the only solution to many problems viz. sterility of the wife or a chronic disease which renders the sexual union impossible. In the first case i.e. when the wife is sterile we may not blame her for it, but why should her husband be deprived of issue, love for which is the strongest in human heart? The second marriage is the only sensible remedy in such a situation. The first wife may stay on with them or secure a separation. As to the chronically diseased wife let it not be said that sex is in itself a base instinct and, therefore, its gratification should not be sought after by undermining the happiness and well-being of an innocent woman. For, the problem here is not whether sex urge is base or exalted. It is rather of the practical need which none may afford to ignore. If the man willingly forgoes his sexual pleasure and is mindful of his wife's pleasure, it is most welcome as an act of nobleness and generosity on his part but God does not burden anyone with more than he can easily bear. Moreover, to face the facts as they are is more realistic and better than a spurious nobleness in the guise of which all sorts of infamies are perpetrated as is generally the case with a people amongst whom polygamy is disallowed.

Bu bağlamda, kocanın eşine sevgi gösterememesi ya da onu boşamak zorunda kalması gibi durumları da göz önünde bulundurmalıyız. Bu ve benzeri tüm durumlarda çok eşlilik tek cevap ve çözümdür.

We must also in this connection bear in mind the situations such as render a husband unable to give love to his wile or divorce her. In this and all kindred situations polygamy provides the only answer and solution.

Şimdi kadın sorunuyla ilgili yaygın olan başka bazı şüpheleri ele almayı öneriyoruz. Bunların ilki, İslam tarafından da onaylanan, kadının çalışma ve kamusal alanda hareket etme hakkıdır. İlk dönemde kadın, gerçek bir ihtiyaç olduğunda dışarıda çalışıyordu. Benzer şekilde İslam, kadınların hizmetlerinin gerekli olduğu kadın eğitimi, hemşirelik, kadınların tıbbi tedavisi gibi toplumsal kurumlarda dışarı çıkıp çalışmalarını yasaklamamıştır. Bu amaçlar için kadınların hizmetleri, savaşlar vb. durumlarda erkeklerin hizmetlerinin temin edildiği gibi temin edilebilir. Eğer bir kadının geçimini sağlayacak kimsesi yoksa, dışarıda çalışmaya gidebilir. Ancak unutulmamalıdır ki İslam, kadınların evlerinden dışarı çıkmasını yalnızca gerçekten zorunlu bir ihtiyaç bulunduğunda sınırlandırmaktadır. Aksi takdirde İslam, Batı ve komünist ülkelerde olduğu gibi, kadınların dışarıdaki faaliyetlerini prensip olarak onaylamaz. Bu, İslam'ın onaylamadığı salt bir akılsızlıktır; zira kadın, asıl birincil görevi olan evinde yerine getirdiği işlevden vazgeçmeden toplumsal faaliyetlere katılamaz ve bu görevi bırakmasıyla birçok psikolojik, toplumsal ve ahlaki sorunlara yol açabilir.

Now we propose to take up some other doubts that are prevalent about the problem of woman. To begin with is the right of the woman to work and move in public, which is duly endorsed by Islam. In the early period the woman worked outside whenever there was any genuine need for it. Similarly Islam did not forbid women to go out and work in such social institutions as required their services e.g. female education, nursing, medical treatment of women etc. Their services may for these purposes be procured as those of men are procured in wars etc. If a woman has no bread-winner she may as well go and work outside. But it must be remembered that Islam limits women to go outside their houses only when there is really a genuine need for them to do so. Otherwise it does not in principle approve of women's outside activities as the West and the communist nations do. This is a mere folly which Islam does not approve of for a woman cannot participate in social activities but at the cost of her real primary function within her home by leaving which she may engender many psychological, social and moral problems.

Kadının fiziksel, zihinsel ve sezgisel olarak gerçek görevi olan annelik için en donanımlı olduğu, hiç kimse tarafından pek tartışılamaz. Bu nedenle dikkati önemsiz başka faaliyetlere yöneltilirse, insanlık mutlaka zarar görür. Böyle bir durumda kadın, erkeklerin elinde bir oyuncak ve onların aptalca isteklerinin kölesi olur; kontrolsüz lüks ve özgürlüğe teslim olur. İslam, böyle bir durumu asla onaylayamaz; eğer onaylasaydı, insanlığın değişen koşullarla değişmeyen tutarlı bir bütün olduğu yönündeki ana ayırt edici özelliğinden yoksun kalabilirdi.

That woman is physically, intellectually and intuitively best equipped for her real function of motherhood can hardly be disputed by anybody. Therefore if her attention is diverted to other unimportant activities, humanity is bound to suffer. In such a case she becomes just a plaything in the hands of men and a slave to their foolish demands, giving way to unchecked luxury und license. Islam cannot approve of this situation which if it did it might be shorn of its chief distinctive mark of holding that mankind is a coherent entity that does not suffer a change with the changing circumstances.

Ayrıca şu iddia da ileri sürülmektedir: Bir kadın, evde anne olarak çocuklarına bakarken aynı zamanda dışarıda bir çalışan olamaz mı, yokluğunda çocuklara bir hemşire bakabilir? Bu, temelsiz bir iddiadır. Çünkü bir hemşire çocuklara fiziksel, zihinsel ya da psikolojik açıdan mümkün olan en verimli yardımı sağlayabilir; ancak onlara bir şeyi veremez: annenin sevgisini, şefkatini ve kendini adamışlığını. Bunlar olmadan hayat zor filizlenir ve iyi ahlak kök salamaz.

It is also said: why can't a woman be a worker outside as well as a mother inside home at the same time with a nurse taking care of children in her absence? This is a baseless assertion, for a nurse may give the children in the most efficient manner all possible physical, intellectual or psychological help but she cannot give them one thingthe love, the care of a mother and the mother her self-bur for which life can hardly flourish or good manners take roots.

Ne kadar uğraşırlarsa uğraşsınlar, çılgın medeniyet bayraktarları ya da ahmak komünizm müntesipleri insan tabiatında hiçbir değişiklik meydana getiremezler. Çocuk, büyümesinin en azından ilk iki yılında annesinin ilgisine ihtiyaç duyar; tam ve bölünmemiş bir ilgi ve sevgiye, hiçbir ortaklığın kabul edilmediği bir ilgiye ihtiyaç duyar; bu ortak, çocuğun kendi sevgili kardeşi bile olsa. Bir hemşire çocuklara bu annesel şefkati ve sevgiyi nasıl verebilir? Çoğu durumda on ila yirmi çocuğa bakmakla yükümlüdür. Çocuklar oyuncakları yüzünden ve ortak paylaştıkları yapay anne ilgisi için kaçınılmaz olarak birbirleriyle kavga ederler. Böylece kavga, hayatlarının kalıcı bir özelliği haline gelir; kalplerini soğuk ve katı, sevgisiz ve hiçbir kardeşlik duygusu olmayan bir hâle bırakır. Gerçek bir ihtiyaç varsa bir hemşire çocuklara bakmak üzere tutulabilir. Ancak böyle bir ihtiyaç yokken ona başvurmak, ahmakça bir davranıştan başka bir şey değildir.

However hard they may try the crazy standard-bearers or civilization or the foolish votaries of communism can never effect any change in human nature. The child badly stands in need of the mother's attention during at least the first two years of its growth full and undivided attention and love in which no partnership is tolerated even if the partner be the child's own dear brother. How can a nurse give this motherly care and love to children? She has in most of the cases ten to twenty children to look after. The children cannot but quarrel together over their playthings and for the attention of the artificial mol her they share in common. The quarrel thus comes to stay as a permanent feature of their lives leaving their hearts cold and hard without love without any fraternal affection A nurse may be if there: is any genuine need for her, engaged to take care of the children. But without any such need resort to her is nothing short of foolishness.

Çılgın Batılılar, tarihsel, coğrafi ve siyasi-ekonomik koşulları, yaşam biçimleri açısından kendilerini mazur gösterebilirler; peki ya İslam Doğusu'nda yaşayan bizler? Bizim de böyle bir mazeretimiz var mı? Dışarıda çalışacak erkek işçi kalmadığı için mi ek kadın işçilere ihtiyaç duyuyoruz, yoksa Müslüman erkekler (babalar, kardeşler, kocalar veya akrabalar) kendileri için dışarı çıkıp geçimlerini sağlamaktan mı kaçınmışlardır?

The crazy westerners may however, excuse themselves on the basis of their historical, geographical and politico-economic condition, of life, but what about us living in the Islamic East? Have we too got any such excuse? Are there no more male workers available to work outside so that we should require extra female workers, or have the Muslim men-fathers, brothers, husbands or kinsmen-abstained from themselves to go out and scratch a living for themselves?

Ayrıca şöyle de denilmektedir: Kadın dışarıda çalışarak bağımsız bir ekonomik varlığa kavuşabilir; bu da toplum içindeki onurunu ve itibarını artırabilir ve toplumdaki itibarını artırabilir.

It is also said that by working outside a woman may attain her independent economic existence which may enhance her honor and prestige in society and prestige in society.

Ama bilmek istiyoruz ki İslam kadına bağımsız bir ekonomik konum vermeyi reddetmiş midir? Gerçek şu ki, bugün İslam dünyasının karşı karşıya olduğu sorun bir sistem sorunu değil, yoksulluktur; yoksulluk yüzünden hem erkekler hem de kadınlar insanca bir yaşamın bütün imkanlarından mahrum bırakılmıştır. Çözüm, maddi üretimimizi artırmakta yatar; böylece bütün ulus, erkekler olduğu kadar kadınlar da refaha kavuşabilir ve hiç kimse yoksul kalmaz. Ekonomik üretim kaynaklarının sahipliği konusunda kadınlarla erkekler arasındaki rekabet ise hiçbir şekilde çözüm değildir.

But we would like to know if Islam has denied an Independent economic position to woman? The fact is that the problem with the Islamic world is faced today is not that of a system but it is poverty due to which both men and women have been deprived of all facilities of decent living, The solution lies in stepping up our material production so that the whole of the nation may prosper men as well as women, and none may remain poor, The competition between women and men over the possession of sources of economic production is no solution at all.

Bazıları, kadının dışarıda çalışarak ailesinin gelirini artırabileceğini ileri sürer; çünkü tek bir kazananın geliri, ikisinin toplamına eşit olamaz. Bu, bazı bireysel durumlarda doğru olabilir. Ancak bütün kadınlar dışarıda çalışmaya yönelirse, aile hayatı çökecek; eş ile kocanın uzun süre birbirinden ayrı kalmasına yol açacak ve bu da ahlaki suçlarla sonuçlanabilecektir. Bu kadar büyük bir bedel karşılığında kadını dışarıda çalıştırmak için hangi ekonomik, sosyal veya ahlaki gerekçe vardır?

Some people also aver that by working outside a woman may help increase the income of her family, for the income of a single earning member cannot equal that of the two. This may be true in certain individual cases but if all women take to outside work, family life would be crippled leading to long separations of husband and wife which may result in moral crimes, What economic, social or moral justification is there to make the woman work outside at so enormous a price?

Kadına doğal görevi olan insan neslini yetiştirme işini üstlenmesini sağlarken İslam, hem toplumun hem de insan tabiatının gereklerini gözetmiştir. Bu nedenle erkek, kadını geçindirmekle ve ihtiyaçlarının tamamını karşılamakla yükümlü kılınmış, böylece kadın her türlü gereksiz kaygıdan uzak tutulmuştur. Buna ek olarak kadına en yüksek saygı ve değer gösterilmiştir; öyle ki bir adam Peygamber ﷺ'e şöyle sormuştur: "Iyi davranışıma en çok kim hak sahibidir?" O da: "Annen," buyurmuştur. Adam: "Peki sonra kim?" diye sormuş, Peygamber ﷺ: "Annen," buyurmuştur. Adam: "Peki sonra?" diye sormuş, Peygamber ﷺ yine: "Annen!" buyurmuştur. Adam bir kez daha: "Peki sonra?" diye sormuş, Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur:

Assigning the woman her natural function of nursing the human race wholeheartedly Islam had an eye to the demands of human nature as well as those of society, So man was charged with the duty of supporting her and providing for her all her requirements so as to leave her free from all irrelevant worries, besides giving her the highest respect and regard so much that when a man enquired of the Holy Prophet: "Who has the first claim to my good treatment?" he said "your mother", The man said "And then who?" the Prophet said: "Then your mother." The mall asked: "And then?" Again; the Prophet replied: "Then your mother!” The man once again asked: “And then?" The Prophet said:

"Sonra babanız" (Müslim ve Buhârî), Peki bugünkü Müslüman kadının bütün bu gürültüsü neyin nesi? İslam'ın ona henüz vermediği bir hak ya da kolaylık var mı ki hâlâ oy hakkı ve parlamentoda temsil gibi yollarla bunları kazanmak için bir kampanya başlatmakta kendini mecbur hissetsin? Bakalım:

"Then your father” (Muslim and Bukhari), What then is all this uproar by the Muslim woman of today about? Is there any right or facility that Islam has not already given her so that she should still feel constrained to launch a campaign to win them through means such as suffrage and representation in parliament? Let us see:

Kadın, insana eşit statü talep ediyor; ancak İslam bunu hem teoride hem pratikte, hukuk önünde zaten vermiştir.

She demands an equal human status, but Islam has already given this to her in theory as well as in practice before law.

Ekonomik bağımsızlık ve toplumsal hayata doğrudan katılma hakkını istiyor.

She wants economic independence and the right to participate in social life directly.

İslam, ona bu hakkı veren ilk din oldu:

Well, Islam was the first religion that gave her this right:

Kadının eğitim hakkını mı istiyor? İslam bunu yalnızca tanımakla kalmaz, ona bunu edinmeyi de farz kılar.

She wants the right to education? Islam not only recognizes it but makes the acquisition of it obligatory on her as well.

Kadın, izni olmadan evlendirilmeme hakkına sahip mi? İslam ona bu hakkın yanı sıra kendi evliliğini düzenleme hakkını da vermiştir.

Does she want the right not to be given in marriage without her permission? Islam has given her this right as well as the right to arrange her own marriage.

Kadın, evin içindeki görevlerini yerine getirirken kendisine iyi ve adil davranılmasını talep ediyor mu; ve eşi ona adil ve hakkaniyetli davranmazsa, eşinden ayrılmasını isteme hakkına sahip olmalı mı? İslam, kadına bütün bu hakları verir ve erkeklere bu hakları koruma sorumluluğunu yükler.

Does she demand that she should be treated kindly and fairly while performing her functions within the house, and that she should have the right to ask for a separation from her husband if he should fail to treat her in a just and fair manner? Islam does give her all these rights and makes it incumbent upon men to safeguard them.

Ayrıca kadının dışarıda çalışma hakkı var mı? İslam, bu hakkı ona da tanır.

Also does she want the right-to go and work outside? Islam recognizes this right of her too.

Yoksa o, aşağılayıcı, alçaltıcı ve küçük düşürücü bir düşkünlük olan sefahat içinde yaşama özgürlüğünü mü arıyor?

Or does she seek the freedom to indulge in base, degrading and humiliating sybaritic?

Islam cannot grant this to her, since it does not permit men either to degrade themselves by indulging in such depravities. This permission, however, does not depend on the representation of women in parliaments. They may do well to wait patiently until social relationships and traditions disintegrate and degenerate into anarchy. Then all those craving this license may enjoy it unchecked.

Well Islam cannot grant this to her as it does not also allow men to degrade themselves by indulging in such depravities. This license does not, however, hang on the representation of women in parliaments. They may do well to wait patiently till the social relationships and traditions disintegrate and degenerate into anarchy. Then all those craving for this license may enjoy it unchecked.

Bir de şu görüşte olan kimseler vardır: Hayat koşullarımız ve değerlerimiz Batı'dakinden farklı olsa da, Doğu'da kadının konumu pratikte o kadar düşüktür ki buna karşı sesini yükseltmemek elde değildir. Batılı kadın zaten özgürlüğünü ve yüksek bir toplumsal statüyü kazanmıştır. O halde neden Doğulu kadın da Batılı kardeşinin izinden giderek gasp edilmiş haklarını geri almak için çaba göstermesin?

There are certain other people who maintain that though our conditions and values of life differ from those of the West, yet practically the position of woman in the East is so low that one cannot but protest against it. Her western counterpart has already won her freedom besides a high social status, so why should not the eastern woman as well following in the footsteps of her western sister, endeavor to get back her usurped rights?

Bu hiç şüphesiz doğrudur. İslam ülkelerinde kadın genel olarak geri kalmış, ne saygı ne de zarafet görmektedir. Hayvanlara benzer bir hayat sürer; varlığı neredeyse tamamen aşağılık dünyevi arzuların başka bir adı gibidir; mutluluktan tattığından çok yoksunluk çeker; aldığından çok teslim olmaya zorlanır ve nadiren salt dürtüsel bir varoluşun üzerine çıkabilir.

This is no doubt true. The woman in the Islamic Countries is generally backward with neither respect nor any grace. She lives a life similar to that of animals; her whole existence is but another name for mean earthly desires; she suffers privations more than she ever tastes of happiness; she is made to surrender more than she is given; and seldom rises above the level of a purely impulsive existence.

Bu da doğrudur, ancak şunu sorabilir miyiz: Bu durumdan kim sorumludur? İslam'ın ya da öğretilerinin bununla bir ilgisi var mı?

This is also true, but may we ask: who is responsible for this state of affairs? Does Islam or its teachings have anything to do with it?

Gerçek şu ki, doğulu kadının içinde bulunduğu acıklı durum, bugün Doğu'da hüküm süren ekonomik, toplumsal, siyasi ve psikolojik koşulların bir sonucudur.

The fact is that the miserable plight of the eastern woman is the result of the economical, social, political and psychological conditions prevailing in the East today.

Toplumsal hayatımızı gerçekten ıslah etmek istiyorsak, bu kötülüklerin nereden kaynaklandığını bilmek için bunları dikkate almamız gerekir.

We must take note of these if we really want to reform our social life and know as to where these evils spring from.

Doğu kadınının bugünkü içler acısı durumunun kökünde, Doğu'nun şimdiye kadar birkaç kuşaktır içinde bulunduğu yoksulluk yatmaktadır. Bir grup insanın lüks ve bolluk içinde yaşarken, aynı toplumdan kardeşlerinin kendilerini doğru dürüst besleyecek ya da giydirecek kadar bile bulamadığı toplumsal adaletsizlik; bir halkı yöneticiler ve yönetilenler olarak ikiye bölen siyasi baskı da bunun bir parçasıdır. Yöneticiler, beraberinde gelen sorumluluklar olmaksızın tüm ayrıcalıklardan yararlanırken, yönetilenler karşılığında hiçbir hak ya da tazminat almadan ağır yükler altında ezilmektedir. Üstümüzdeki gökyüzünü kaplayan zulmün karanlık bulutları, tam da bu toplumsal etkenlerin sonucudur. Doğu'da kadının bugün yaşadığı aşağılanma ve zulmün sorumlusu, fiilen bu koşullardır.

At the root of the present miserable plight of the eastern woman lies the wretched poverty that the East has been afflicted with now for many a generation past. It is the social injustice which makes a group of people live in luxury and profusion while their fellow-beings do not find enough to feed or clothe themselves properly, and the political repression which splits a people into rulers and ruled, the former enjoying all privileges without the attendant obligations and the latter laboring under heavy burdens with no rights or compensations in return. The dark clouds of oppression that overcast the heavens above are the result of these very social factors. It is these circumstances that are in effect responsible for the present humiliation and persecution of woman in the East.

Kadın, kendisi ile eşi olan erkek arasında sevgi ve karşılıklı saygıya dayalı dostane bir ilişki arzular. Peki bu sevgi ve saygı, yoksulluğun ve toplumsal baskının boğucu havası içinde nasıl ifade bulabilir? Çünkü yalnızca kadın değil, erkek de, kendisi kadına göre nispeten daha iyi durumda görünse bile, bu koşulların kurbanıdır.

Woman craves for an amicable relationship of love and mutual respect between her and her companion, man. But how can this love and respect find expression in this suffocating atmosphere of bleak poverty and social repression? For not only woman but man too is the victim of these circumstances although he may seem to be comparatively better off than her.

Erkek, kendisinin çevresindeki insanların elinde çektiği sert ve kaba muameleye ve zulme karşılık olarak kadına kaba davranır ve ona zulmeder.

Man treats woman roughly and persecutes her as a reaction to that harsh and rough treatment and persecution that he himself suffers at the hands of the people around him.

Kendisi küçük düşürülür ve öz saygısı, köy ileri gelenlerinin, polis memurlarının, fabrika sahiplerinin ve devletin kaba muamelesiyle incinir. Toplumsal hayatta yalnızca küçük düşürülme ve aşağılanma görür, ancak tüm bu düşmanca güçlerden intikam alamaz. Bu yüzden evine döner ve öfkesini karısına, çocuklarına ya da o sırada yanında bulunan kimselere boşaltır.

He is disgraced and his self pride is wounded by the rough treatment of the chiefs of the village, the police officers, and factory owners or the state. He meets nothing but disgrace and humiliation in social life but he cannot avenge himself upon all these antagonistic forces, so he comes back to his house and gives vent to his anger on his wife and children or those who happen to be near him at the time.

Bu lanet olası yoksulluk, insanı en son noktasına kadar tüketen, onu temas ettiği kimselere karşı sevgi, merhamet ya da sabır gösterme konusunda tamamen güçsüz bırakan şeydir.

It is this accursed poverty that exhausts man to the utmost limit, totally incapacitating him for love, sympathy or forbearance towards those with whom he comes into contact.

Yine de bu son derece sefil yoksulluk, kadının kocasından gelen zulme, acımasızlığa ve kaba davranışa katlanmasına yol açıyor; çünkü geçimini sağlayan birinin olmadığı bir hayatın bundan da kötü olacağını biliyor. Haklarını talep etmeye bile cesaret edemiyor, çünkü kocası bunu hoş karşılamayıp onu boşayabilir. Peki boşanırsa ne yapar? Kim onu geçindirecek? Çünkü ailesi de onu destekleyecek kadar yoksul. Ona yapabilecekleri tek şey, kocasına geri dönmesini ve aşağılanmaya ve küçük düşürülmeye elinden geldiğince katlanmasını tavsiye etmek. Bugün Doğu'da kadının bu kadar aşağılanmasının ve küçük düşürülmesinin nedenlerinden biri budur.

Again it is this very wretched poverty that makes woman put up patiently with tyranny, cruelty and rough treatment from her husband for she knows that life without a breadwinner would be even worse. She dare not even claim her legal rights fearing that her husband taking it ill might divorce her. And what would she do if he divorced her? Who will support her? For, her parents are themselves too Poor to support her. They cannot but advise her to return to her husband and bear up with the degradation and humiliation as best as she can. This is one reason why woman is so degraded and humiliated in the East today.

İkincisi, bugünkü geri kalmışlığıyla Doğu, ideallerden olduğu gibi öz bilinçten de yoksundur ve cehaletin karanlık bir gecesine gömülmüştür. Tek bir güç ve onun çeşitli tezahürleri dışında insanlığın tüm yüksek değerlerinden arınmıştır; bu gücü tapınır ve zayıflığı, kendisinde taşıyan herhangi birini küçümsemek ya da hor görmek için başlı başına yeterli bir gerekçe saymaktadır.

Secondly, backward as it is today the East lacks ideals as well as self-consciousness and is plunged into a dark night of ignorance. It has become devoid of all higher values of humanity save one power and its various manifestations which it worships, and holds weakness to be in itself a sufficient justification to despise or hold in contempt anyone bearing its stamp.

Bu aynı güç tapınmasıdır ki erkeği, daha sert cinsiyeti, zayıf kadından nefret ettirir. Kadını insan olarak onurlandırmak ya da saygı göstermek ona zor gelir, çünkü zayıf cinse karşı böyle bir tutum için gerekli olan ahlaki inceliğe de sahip değildir. Ancak bir kadın, güce ve başkaları üzerindeki otoriteye giden anahtar olan serveti varsa onurlandırılabilir.

It is this self same worship of power that makes man, the sterner sex, hate weak woman. He finds it hard to honor or respect woman as a human being, for he also lacks the moral refinement so necessary for such an attitude toward the weaker sex. A woman may, however, be honored if she happens to possess wealth, the key to power and authority over others.

Benzer şekilde, bugünkü Doğu gibi geri kalmış bir toplumda insanlar, neredeyse tamamen içgüdüsel bir varoluşun seviyesine kadar alçalmaktadır. Cinsellik takıntısı vardır ve cinsellik yaşama dair bütün görüş ve tutumlarını renklendirir. Bu yüzden kadını yalnızca şehvetlerini doyurmanın ve hazlarını tatmin etmenin bir aracı olarak görmeye başlarlar, başka hiçbir şey olarak değil. Ruhen, zihnen ve manen kadının erkeğin çok altında tutulduğu için bu saygıyı hak ettiği ya da talep edebileceği kabul edilmediğinden, kadın insan olarak bütün saygınlığını yitirir. Bunun sonucunda erkek ile kadının cinsel birlikteliği tamamen hayvani bir eyleme indirgenir; bu birlikteliğin iki belirgin özelliği vardır: birleşme anında erkeğin kendi üstünlüğünün bilincinde olması ve kadının bu anda ona boyun eğmesi, ardından da kadını görmezden gelmesi.

Similarly in a backward society such as the East at present the people sink low to the level of a purely or nearly instinctive existence. They are sex-ridden and sex colors all their views and attitudes towards life. As such they come to view woman as a means of pleasing and gratifying their lust and nothing else.1 She loses all respect as a human being as psychologically, intellectually and spiritually she is held to be too much below man to deserve or claim it. As a result thereof the sexual union of men and women is reduced to a purely animal act where the male always dominates the female, its two distinctive marks being consciousness of the male at the time of the act of the dominance of the female over aim, and ignoring her later on.

Cehalet ve açlıkla her zaman olduğu gibi musallat olmuş geri kalmış bir toplum, ahlaki yükselme ve disiplin kazanmak için vakit ya da enerji ayırmayı neredeyse göze alamaz; oysa insanlık bakımından daha yüksek seviyelere ulaşabilmek ve salt hayvani bir varoluşun seviyesinin üstüne çıkabilmek, ancak bu yolla mümkündür. Böyle bir ahlaki ve manevi disiplinin yokluğunda ya da uygun olmayan bir disiplinin varlığında, kaçınılmaz sonuç, insan hayatının tamamen ekonomik bir nitelik kazanması, gücün tapınılan bir şey hâline gelmesi ve hayvani tutkular cinsinden ölçülmesidir.

Afflicted as it always is with ignorance and hunger, a backward community can hardly afford to spare time or energy to achieve moral elevation and discipline, although it is through these alone that a people can attain to higher planes of humanity and rile above the plane of a purely animal existence. In the absence of such a moral and spiritual discipline or in the presence of the one that is unsuitable, the inevitable result is that human life assumes a purely economic character, power is worshipped and is measured in term of animal passions.

Böylesine geri bir toplumda kadın, annelik görevlerini yerine getirirken farkında olmadan erkeğin kadına bakışını çarpıtır. Küçük çocuğunu, derhal itaat edilmesini isteyen küçük bir diktatör olarak yetiştirir. Oğlanın makul olmayan taleplerine makul bir sınır koyamayacak kadar aşırı şefkatli bir annedir.

It is in such a backward society that while performing her duties as a mother the woman unknowingly distorts the view of man towards woman. She turns her small child out as a petty dictator who is wont to command an immediate obedience. She is too indulgent a mother to lay a reasonable check on the unreasonable demands of her boy.

Ona, onun aşırı ve makul olmayan, hatta saçma taleplerini bile karşılamak için çabalar. Bu aşırı düşkünlüğün sonucunda, yalnızca hayvani tutkularının kölesi olan, başkalarının ona itirazsız itaat etmesini bekleyen bir adam olarak büyür. Ama pratik hayatta arzuları engellendiğinde, çevresindeki erkeklere, kadınlara ve çocuklara kin ve öfkesini kusmaya başlar.

She tries to please him no matter how unreasonable or absurd his demands are. As a result of this over-indulgence he grows up as a man solely slave to his animal passions expecting others to obey him without a demur. But when in practical life his desires are thwarted he starts venting his rancor on people, men, women and children around him.

Bugün Doğu'da görülen huzursuzluk ve sıkıntının en önemli sebepleri bunlardır. Bunlar olmasaydı, Doğu'daki kadın bu kadar çok acı çekmez ve bu kadar düşük bir konuma düşmezdi. Bunların hiçbiri İslam ile bir ilgisi değildir; İslam'ın gerçek ruhuyla bağdaşmazlar.

These are the most important factors responsible for the disturbance and trouble witnessed in the East today. But for these, the woman in the East would not have suffered much, nor occupied so Iowa position. Neither of these bears any relation to Islam; they are incompatible with the true Islamic spirit.

Fakirlik? Bu, İslam'ın bir sonucu mudur? Kesinlikle hayır; çünkü Ümmeti o kadar zengin kılan İslam'dı ki Ömer bin Abdülaziz döneminde olduğu gibi, içinde zekât alacak ya da almaya layık olacak kadar fakir tek bir kişi bile kalmamıştı. İslam, pratik hayatta bu büyük ekonomik mucizeyi gerçekleştiren uygulamalı bir yaşam sistemidir. Bugün de tam olarak bu sistemi yeniden kurmak için içtenlikle çalışıyoruz. Bir yaşam sistemi olarak İslam, halkın servetinin adil ve hakkaniyetli bir biçimde toplum fertleri arasında dağıtılmasını sağlar; "Öyle ki o (mal) sadece içinizdeki zenginler arasında dolaşıp durmasın" (Hucurât, 49/7). Fakirliği yüceltmez ve onaylamaz; aksine onun ortadan kaldırılmasını ister. Lüks ve serbestliği de desteklemez; ikisini de yasaklar.

Poverty? Is it the result of Islam? Certainly no, for it was but Islam that had made the Community so rich that as happened in the days of Umar bin Abdul Aziz there remained not even a single man in it who was poor enough to deserve or receive alms. Islam is a practical system of life that brought about that great economic miracle in terms of practical life. It is this same system that we do earnestly seek to re-establish today. Islam as a system of life manages to get the wealth of the people distributed in a just and fair manner among the members of the community “in order that it may not (mere/y) make a circuit between the wealthy among you" (xlix: 7). It does not extol or approve of poverty; rather it would see it abolished. Nor does it favor luxury and license; it prohibits these both.

Yoksulluk, bugünün doğulu kadınının sorunlarından sorumlu olan en önemli etkendir. Bu ortadan kalktığında, kadınların en büyük sorunları da hemen çözülecektir. Bununla birlikte kadın saygınlığını da geri kazanacaktır. Bunun için dışarıda çalışmak zorunda olması gerekmez (her ne kadar bu hakka sahip olsa da), çünkü o zaman toplumun artan servetinden miras yoluyla kendisine düşen payı alacak ve bunu yalnızca kişisel rahatlığı için harcayabilecektir. Zengin olduğunda erkeklerin saygısını kazanacağından emin olabilir ve yoksulluk korkusu ya da tehdidi olmadan haklarını kullanmaya cesaret edebilir.

Poverty is the most important factor responsible for the troubles of the eastern woman of today. Once it is done away with, the greatest or woman's problems will be resolved forthwith. With that she win also get back her respect, for which purpose she may not necessarily have to go and work outside (though she has the right to do so) as she too will then have her share through inheritance in the increased wealth of the community which she may spend on her personal comfort only. When rich she may be sure to command the respect or men and be bold enough to exercise her rights without any fear or threat of poverty.

Siyasi haksızlığa uğrayan bir erkeğin bu bastırılmış öfkesini evde karısı üzerinde boşaltması durumu hakkında ve İslam'ın bundan sorumlu olup olmadığı üzerine: Bu, bir çevirmen olarak bana verilen görevin dışında bir soru; ancak yalnızca metni çevirmem gerektiği için bu soruyu yanıtlamıyorum. Lütfen çevirmek istediğiniz İngilizce metni gönderin.

And what about the political injustice man is suffering from making him vent his repressed rancor on his wife at home? Is Islam responsible for that?

Bunun için de İslam suçlanamaz, çünkü İslam haksızlığa boyun eğmek yerine isyanı öğütler. Bu bakımdan yöneticilerle yönetilenler arasındaki ilişkileri öylesine adil biçimde düzenlemiştir ki Ömer bir keresinde: "Dinleyin ve itaat edin" dediğinde, mü'minlerin meclisinden bir adam şöyle karşılık verdi: "Üzerindeki bu bez parçasını nereden aldığını söylemedikçe seni dinlemeyecek ve sana itaat etmeyeceğiz." Buna karşılık Ömer öfkelenmedi.

Islam cannot be blamed for it either, as it preaches revolt rather than obedience to injustice. In this respect it so equitably regulated the relations or the rulers and the ruled that when once Omar said: "Hear and obey" a man from amongst the assembly of the believers retorted: "We shall not hear you, nor obey you, unless you tell us wherefrom have you got this sheet of cloth you are putting on?" At this Omar did not fly into a rage.

Öte yandan o, adamı övdü ve meclisin önünde onun durumunu açıkça ortaya koydu; sonunda adam yeniden ayağa kalktı ve şöyle dedi: "Şimdi bize emirlerini ver. Dinleyecek ve itaat edeceğiz." Bugün kurmaya çalıştığımız yönetim biçimi tam da budur; öyle ki hiçbir yönetici halka zulmetmeye cesaret edemesin; öyle ki insanlar yöneticilerin önünde düşüncelerini söyleyecek kadar cesur hissetsin; ve bir adamın eşiyle ve çocuklarıyla ilişkileri adalet, merhamet, sevgi ve kardeşlik üzerine kurulsun.

He, on the other hand, praised the man and clarified his position before the assembly, so that at last the man again got up and said: "Now give us your orders. We shall hear and obey you". It is precisely this form or government we seek to establish today, so that no ruler may dare oppress people; so that the people may feel bold enough to speak their mind before rulers; and so that the relations of a man with his wife and children are based on justice, charity, love and fraternity.

Yüksek insani değerlerin çöküşü için İslam mı suçlanmalı?

And the degeneration of higher human values, is Islam to be blamed for it?

Hayır, İslam'ın bu ahlaki değerlerin çöküşüyle hiçbir ilgisi yoktur. İslam, insanı yükseltmeyi, onda daha yüksek manevi değerleri yerleştirmeyi amaçlar. "Allah katında sizin en değerliniz, ahlakça en güzel olanınızdır" diyerek insanlara öğretmiştir; en zengin, en güçlü ya da en kuvvetli olan değil. Bu yüksek değerler toplumda sağlam biçimde yerleşince, kadın zayıflığı yüzünden küçümsenmeyecektir. Böyle bir toplumda bir erkeğin insanlık ölçüsü, eşine karşı adil davranışıdır; nitekim Hz. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Sizin en hayırlınız, ailesine karşı en hayırlı olanınızdır. Ben de ailemize karşı sizin en hayırlınızım." Bu hadis, insan psikolojisine dair derin bir kavrayışı yansıtmakla birlikte, bize şunu da öğretir: Bir erkek eşine kötü davranamaz; eğer davranırsa, psikolojik komplekslerin ve bozuklukların kurbanı olur ya da gerçek insani ölçünün gerisinde kalmış olur.

No, Islam has nothing to do with this degeneration of moral values. It seeks to elevate human beings inculcating in them higher spiritual values. It taught men that "the noblest of you in the sight of Allah is the one best in conduct,” rather than the one who is the richest, mightiest, or strongest. Once these higher values are firmly established in society, the woman will no longer be looked down upon because of her weakness. The gauge of a man's humanity in such a society is his fair treatment of his wife as the Holy Prophet said: “The best amongst you is he who is best to his wife and I am the best amongst you as regards the treatment of my wife.” Deep insight into the human psychology as this saying of the Prophet does exhibit, it also tells us that a man cannot ill-treat his wife without being a victim of psychological complexes and disorders or falling short of the true human standard.

Ve insanların yalnızca hayvani, içgüdüsel bir varoluş düzeyine indirgenmesi; İslam bunun sebebi midir? Elbette hayır. İslam bu alçalmanın sebebi değildir; çünkü İslam hiç insanların bu hayvani düzeye düşmesine izin vermiş midir? Asla. İslam insanları ve kadınları, artık yalnızca içgüdülerinin köleleri olmayacakları, hayata bakış açılarının yalnızca bunlarla şekillenmeyeceği kadar yüksek bir varoluş düzlemine yükseltmeyi amaçlar. İslam'ın gözünde erkek ile kadın arasındaki cinsel ilişkiler, salt hayvani ilişkiler değildir. Bunlar, İslam'ın onayladığı fiziksel bir ihtiyacı temsil eder; ancak cinselliğin, eğer kendi haline bırakılırsa, uygulama, bilim, sanat veya ibadet alanlarına ait yaratıcı uğraşlarını engelleyebilecek ve meşru bir çıkış yolu bulunmadığında onları yanlış davranışlara sürükleyebilecek aşırı egemenliğinden onları kurtarmayı gözetir. Bu nedenle İslam, erkek ile kadının cinsel ilişkilerini kınamasa da, tamamen bunlarla meşgul olmalarını onaylamaz. Bunun yerine onları enerjilerini hayatın daha yüksek ve soylu amaçlarına yöneltmeye teşvik eder: erkek Allah yolunda durmaksızın çaba gösterir, kadın ise çocuklarını yetiştirmede ve ev işlerinde elinden geleni yapar. Böylece İslam, hem erkeğe hem de kadına, onları ihtiyaç ve tutkuların salt hayvani düzeyinin çok üzerine yükselten idealler verir.

And the degradation of men to a purely animal instinctive level of existence, is Islam the cause of it? Surely no, Islam is not the cause of this degradation, for did it ever sanction that men should sink low to such an animal level? Far from it, it seeks to elevate men and women to such a high plane of being that they are no longer mere slaves to their instincts, nor is their outlook upon life solely molded by these. The sex relations of men and women are in the sight of Islam not purely animal relations. They rather represent their physical need which it approves of with an eye to free them from the overdomination of sex which if left to itself may thwart their creative pursuit belonging under the different realms of practice, science, arts or worship and which may in the absence of a lawful outlet drive them to adopt wrongful practices. As such though Islam does not condemn sexual relations of men and women, yet it does not approve of their being wholly taken up with them. It rather urges them to devote their energies to the higher and nobler ends of life, man exerting himself in the way of God incessantly and woman doing her best in training her children and looking after her household duties. Thus Islam gives both man and woman ideals that elevate them far above the purely animal level of needs and passions.

Yoksa kusurlu ahlaki disiplin İslam'ın etkisinin sonucu mudur? Cevap kesinlikle hayırdır; zira Kur'an'ın ve Peygamber ﷺ'in sözleri, insan ruhunu yücelten, onu nefsine hâkim olmaya ve adalet ilkelerine uymaya, başkalarına, kişinin kendisinden beklediği gibi saygı göstermeye yönelten ahlaki öğütlerle doludur.

Or is the defective moral discipline the outcome of the impact of Islam? The answer is a big no, for the Qur'an, the sayings of the Prophet are all fun of moral precepts that aim at the spiritual elevation of human soul disciplining it to exercise self-control and observe the principles of justice and a respect for others such u one would himself expect from others.

Peki gerçekten de Doğu'daki kadınların geri kalmışlığından bizim toplumsal yaşam geleneklerimiz mi sorumludur? Bazı yazarların bize inandırmaya çalıştığı gibi, bu gelenekler mi kadınları hayvan gibi yaşamaya, atıl, dar görüşlü ve cahil kalmaya mahkûm etmiştir? Cevap yine kesin bir hayırdır. Geçmişteki geleneklerimiz bizi bilgi edinmekten, çalışmaktan veya toplumsal hayatta başkalarıyla iş birliği yapmaktan alıkoymaz; yeter ki bu, topluluğun refahını amaçlasın ve onun için zararlı sonuçlar doğurmasın.

Are then our traditions of social life really responsible for the backwardness of the women in the East? Are they in effect that have made them live like animals, inert, narrow-minded, ignorant, as some writers would have us believe? The answer is again an emphatic no. Our past traditions do not forbid us to acquire knowledge, to work, or cooperate with others in social life, provided it aims at the well-being of the community and entails no adverse effects for it.

Bu gelenekler, kadınların gereksiz bir ihtiyaç olmaksızın yollarda ve caddelerde açıkça dolaşmasını, bu tür aptalca ve sağlıksız faaliyetleri onaylamaz. Elbette hiç kimse kadınların potansiyellerini ve saygınlıklarını yalnızca bu saçma faaliyetlerle gerçekleştirebileceğini iddia etmeye cesaret edemez. Böyle durumlarda kadınlar, aydınlanmış, medeni batılı toplumun kızlarının deneyiminin de gösterdiği gibi, şehvet düşkünü erkeklerin şehvetine kolayca av olabilir. Bu nedenle geleneklere karşı çıkanlar, sadece çok özlemle arzuladıkları keyfe düşkünlük, serbestlik ve lüks konusunda kendileriyle aynı fikirde olmadıkları için böyle davranıyor gibi görünmektedir.

What these traditions1 do not approve of are such foolish and, unhealthy activities as the going out of women and walking openly and without any genuine need on the highways and roads. Surely none can dare say that the women can realize their potentiality and respect through these silly activities alone. They may in such situations fall an easy prey to the lust of the sybarite men as the experience of the enlightened, civilized western society girls does illustrate. As such the people opposing traditions seem to do so just because they do not see eye to eye with the self-indulgence, license and luxury they so earnestly crave for.

Mısır'da, haftalık dergisinde İslam'ı açıkça ya da örtülü olarak küçümseme fırsatını asla kaçırmayan gayrimüslim bir yazar vardı. Kadınlara sürekli şunu hatırlatıyordu: "Eski püskü geleneklerinizi üzerinizden atın; cesaretle evlerinizden çıkın ve erkeklerle iç içe girin, fabrikalarda ve dükkânlarda iş almak için koşarak, bunu gerçek bir ihtiyaç olduğu için değil, sadece insan neslinin anneleri ve bakıcıları olmaktan doğan sorumluluklarınızdan kurtulmak için yapın." Ayrıca kadının sokakta gözleri yere bakarak yürüdüğünü, cesaret ve özgüven yoksunluğu yüzünden ve erkeklerden duyduğu korkuya boğulduğu için böyle yürüdüğünü de söylüyordu.

There was in Egypt a non-Muslim writer who never lost an opportunity to disparage Islam overtly or covertly in his weekly magazine. He kept on reminding women: "Shake off your weatherworn traditions; come out of your houses and mix up with men courageously, by rushing in to take up work in factories and shops, not because there is any genuine need for it but just to get rid of your responsibilities as mothers and nurses of human race". He also said that the woman walked in the streets with her eyes down because she lacked courage and self-confidence and was over whelmed by fear of men.

Ama o, deneyimi aracılığıyla aydınlanmaya ulaştığında erkeklerle cesaretle yüzleşebilecektir.1 Bu yazar, Aişe'nin zamanının siyasetine aktif olarak katıldığını ve ordularını savaş alanına yönlendirdiğini, erkeklerle perdenin arkasından konuştuğunu anlatan tarihi görmezden gelmiştir. Üstelik, gözleri indirmenin yalnızca kadınlara özgü bir şey olmadığını da unutmuştur; çünkü tarih bize Hz. Muhammed ﷺ'in bakire genç kızlardan bile daha utangaç olduğunu da anlatır. Peki o özgüvene sahip değil miydi, yoksa Allah'ın elçisi olmanın bilincinden yoksun muydu? Bu yazarlar bu tür aptalca şeyleri daha ne kadar tekrar edip duracak?

But when she through her experience achieves enlightenment she will be able to face men courageously.1 He overlooked the history which tells us that Aysha who actively took part in the politics of her time and led armies into the battlefield used to talk to men from behind a veil. Moreover, he also forgot to mention that the lowering down of eyes was not something peculiar to women alone, for history also tells us that the Holy Prophet Muhammad (peace be on him) was more modest than even the virgin maids. Did he also not possess self-confidence, or did he lack the consciousness of being a messenger of God? How long will these writers keep on repeating and saying such silly things?

Kadının çok alçak bir varoluş düzlemine indirgenmiş olması kuşkusuz doğrudur; ancak bu durumun düzeltilme yolu, kendine özgü koşullarla karşılaşan ve bu yüzden o koşullardan doğan tipik sapmalara maruz kalan Batılı kadının benimsediği yol değildir.

That woman is reduced to a very low plane of existence is undoubtedly true but the way to reform this situation is not that adopted by the woman in the West who was faced with peculiar circumstances and, therefore, was subject to typical aberrations of her own Springing up from those circumstances.

Yalnız İslam, kadın sorununa, erkek sorununa olduğu kadar çözüm sunar. Hepimiz, genç ve yaşlı erkekler, ona yönelelim, İslam devletini yeniden kurmak ve İslam hukukunu hayatımızda uygulamak için gayret gösterelim. Ancak o zaman inançlarımızı ve ideallerimizi pratikte gerçekleştirebiliriz. Hayatımızda, haksızlık ve zulme başvurmadan denge ve uyum sağlamanın tek yolu budur.

Islam and Islam alone does provide a solution to the problem of woman no less than that of man. Let all of us, men, young and old, turn towards it, strive hard to re-establish an Islamic state and enforce Islamic law in our lives. Only then shall we be able to realize in practice our beliefs and ideals. This is the only way to achieve symmetry and harmony in our life without any resort to injustice or tyranny.