Belki de bu, komünistlerin Müslüman gençlerin dinleri İslam'a olan imanını sarsmak için kullandığı en iğrenç şüphe biçimidir. Eğer İslam insanlık tarihinin her dönemine uygun olsaydı, tarihte olduğu gibi köleliği onaylamazdı. Bu da İslam'ın yalnızca tarihin sınırlı bir dönemi için gönderildiğini kesin olarak kanıtlamaktadır. İslam görevini tamamlamış ve artık modası geçmiş, eskimiş durumdadır; çünkü her zaman ve her iklim için bir din olarak tasarlanmamıştır.

Perhaps this is the most odious form of doubt exploited by the communists in order to shake the faith of the Muslim youth in his religion, Islam. If Islam were suited to every period of human history, it would not, as it did, approve of slavery, which proves conclusively that Islam was but meant for a limited period of history only. It has fulfilled its mission and now stands outmoded and obsolete for it was not designed to be a religion for all times and climes.

Samimi Müslüman gençlerin de benzer şüpheleri vardır. İslam neden köleliğe izin verdi? Bu din şüphesiz Allah tarafından vahyedilmiştir; bunda hiçbir kuşku olamaz ve tüm insanlığın iyiliği için, sonsuza dek vahyedilmiştir. Peki nasıl oluyor da köleliğe izin verdi? İnsanlar arasında mutlak eşitlik anlayışına dayanan, ortak kökenlerini vurgulayan ve bu eşitlik kavramını sosyal hayatında başarıyla hayata geçiren bir din, köleliği toplumsal sisteminin bir parçası olarak nasıl kabul edip onun için kanunlar koyabilmiştir? Allah, insanların sonsuza dek efendi ve köle olarak ayrılmış kalmasını mı istiyor? Köleler gibi, mal gibi alınıp satılan bir insan grubunun insanlık içinde varlığını sürdürmesini mi istiyor; oysa O, bütün insanlar hakkında şöyle buyurmuştur: "Andolsun, Biz Âdemoğullarını onurlandırdık"? Eğer Allah bunu istemiyor ve hoş görmüyorsa, neden Kitabında bunu açıkça yasaklamadı ve tıpkı içkiyi, kumarı ve faizi, yani nefret ettiği uygulamaları kaldırdığı gibi, köleliği de tamamen ortadan kaldırmadı? Kısacası Müslüman genç, İslam'ın doğru bir din olduğunu bilir; ancak tıpkı İbrahim gibi şaşkınlık içindedir ve Kur'an'ın şu ayetinde anlatılan ruh hâline düşmüş görünmektedir:

The sincere Muslim youth is also haunted by similar doubts. Why did Islam permit slavery? This religion is no doubt revealed by God: there can be no doubt about that, and that it was revealed for the good of the whole of mankind for all times to come, but how is it that it allowed slavery? How did the religion based on the notion of perfect equality among men, stressing the common origin of them all and then successfully translating its concept of equality in its social life, recognize slavery as a part of its social system and as such made laws for it'? Does God intend that human beings for ever should remain divided as masters and slaves'? Does He want that the human race should continue to have a group of people among them that is sold and bought as chattel as was the case with the slaves, when He Himself said of hum all beings:" And surely We have dignified the children of Adam,” and if God did not intend or like it, why did He not then explicitly forbid it in His Book and abolish it outright as He did, for instance, abolish drinking, gambling and usury etc., the practices which He abhors? In short the Muslim youth knows that Islam is a true religion but like Abraham he is perplexed and seems to be in a state of mind described in the Qur'anic verse:

Ve İbrahim, "Rabbim, ölüleri nasıl diriltip hayat verdiğini bana göster" dediğinde, Allah şöyle buyurdu:

“And when Abraham said, my Lord, show me how You give life to the dead, He said:

"Ne! Yoksa inanmıyor musun?" Dedi: "Evet, ama kalbim huzura kavuşsun diye." (ii: 260).

What! And do you not believe? He said: Yes, but that my heart may be at ease” (ii: 260).

Buna karşılık, aklı emperyalist entrikalar yüzünden zayıflamış ve inançları karışmış olan gençlik, gerçeğin kendisine açıkça ortaya konmasını beklemez; tutkularının sürüklemesine kapılır ve gerçeği araştırma eğilimi olmaksızın, İslam'ın eskimiş olduğu ve bu yüzden artık insanın ihtiyaç duymadığı sonucuna atlar.

As against this the youth, whose reason is impaired and beliefs confused by the imperialistic machinations, does not wait for the truth to be made clear before him but is swept away by his passions and, without any inclination to inquire into the reality, jumps to the conclusion that Islam is antiquated and, hence, is no longer needed by man.

Komünistler, bilimsel olduklarını iddia ederek insanları aldatıyor ve yurt dışındaki efendilerinden ödünç aldıkları fikirlerle ticaret yapıyorlar. Bu fikirleri kibirle sergileyerek, değiştirilemez ve ebedi bir hakikat keşfettikleri, bu hakikatin özgünlüğünün ne sorgulanabileceği ne de çürütülebileceği izlenimini veriyorlar. Keşfettiklerini iddia ettikleri hakikat, diyalektik materyalizmdir: insan hayatının, insanlığın ne kaçınabileceği ne de atlayabileceği belirli ekonomik evrelere ayrıldığını söyleyen teori; yani önce ilkel komünizm, köleci düzen, feodalizm, kapitalizm ve ikinci komünizm (tarih kitabının son sayfası sayılan evre). Ayrıca insan tarihinin bildiği bütün inançların, disiplinlerin ve düşüncelerin, aslında tarihin çeşitli dönemlerinde hâkim olan çeşitli ekonomik koşulların veya ekonomik sistemlerin basit bir yansıması olduğunu öne sürüyorlar. Bu geçmiş inanç ve öğretiler, o geçmiş çağlar için doğruydu, çünkü o dönemlerin ekonomik yapısı ve koşullarıyla tam olarak uyum içindeydiler; ancak bunlar, her zaman tamamen yeni ve farklı bir ekonomik düzene dayanan bir sonraki insani gelişme evreleri için asla uygun olamazlar. Bu nedenle, dedikleri gibi, gelecekte bütün zamanlara uygun olabilecek tek bir yaşam sistemi olamaz. Şimdi, İslam dünyaya köleliğin sona ermek üzere olduğu ve feodalizmin yeni başladığı bir dönemde geldiğinden, beraberinde o sırada geçerli olan ekonomik yaşam koşullarıyla uyumlu olan yasalar, inançlar ve bir yaşam disiplini getirmiştir. Bu yüzden İslam köleliği onaylamış ve feodalizme de izin vermiştir; çünkü İslam, ekonomik gelişmenin bir sonraki evresini öngöremezdi ve ekonomik koşulları henüz olgunlaşmamış bir sistemi dünyaya sunamazdı; nitekim mübarek Karl Marx'ın dediği gibi, bu kesinlikle imkânsızdı.

The communists, who hoodwink people by claiming to be scientific, trade in ideas borrowed from their masters abroad which they arrogantly parade giving a false impression of having discovered an unalterable and eternal truth, the genuineness of which cannot be challenged, nor contradicted. The truth they claim to have discovered is dialectical materialism-the theory which states that human life is divided into certain definite economic phases such as can neither be avoided, nor passed by mankind viz. first communism, slavery, feudalism, capitalism and the second communism (deemed to be the last page in the book of history) and that all creeds, disciplines, and thoughts that human history knows of were in fact a mere reflection of the various economic conditions or economic systems that prevailed at different periods of human history. These past creeds and beliefs were all right for those bygone ages, for they fully coordinated with the economic structure and circumstances of those times but they can never be suitable for the next higher stages of human development as these are always based on quite a new and different pattern of economy. Hence, they conclude, there can be no single system of life such as could be suitable for all times to come. Now as Islam came to the world at a time when the stage of slavery was coming to an end and that of feudalism just beginning, it brought with itself laws, creeds and a discipline of life all of which were in concord with the prevalent circumstances of economic existence. That is why it approved of slavery as well as permitted feudalism, for Islam could not anticipate the next stage of economic development nor give any system to the world for which the economic Conditions were not yet ripe for, as the blessed Lord Karl Marx said, it was absolutely impossible.

Bu köleliğin sorununu tarihsel, toplumsal ve psikolojik bağlamında, açık bir zihinle ve bu hileci kişilerin ve sözde bilimsel âlimlerin gürültüsüne kanmadan tartışmayı amaçlıyoruz.

We intend to discuss this problem of slavery in its historical, social as well as Psychological Context with an open mind and without allowing ourselves to be hoodwinked by the clamors of these tricksters and so-called scientific scholars.

Modern bir insan, yirminci yüzyıl bakış açısıyla ve köle ticareti sırasında işlenen korkunç suçların ve özellikle Roma İmparatorluğu'nda kölelere reva görülen iğrenç derecede vahşi muameleler ışığında köleliğe baktığında, onu en çarpıcı ve dehşet verici suçlardan biri olarak görür. Böyle bir şeyin bir din ya da bir yaşam sistemi tarafından nasıl onaylanabildiğini anlamakta güçlük çeker ve şaşkınlığa düşer. Kendi kendine sorar: Bütün diğer kanunları ve ilkeleri insanın her türlü ve biçimdeki kulluktan özgürlüğüne işaret ederken, İslam köleliğe nasıl izin verebilir? Ardından bir utanç duygusuyla sarsılarak şöyle diler: Keşke İslam, köleliği açık ve net bir dille yasaklayarak kalplerimizi ve zihinlerimizi rahatlatsaydı! Bir an durup tarihî gerçeklerin bize ne anlattığına bakalım. Gerçek şu ki, Roma İmparatorluğu'nda kölelere karşı işlenen korkunç suçlar İslam tarihine tamamen yabancıdır. Roma dünyasında kölelerin yaşadığı hayata dair bol kanıtımız vardır ve bunlar, İslam'ın onların kaderinde meydana getirdiği büyük değişikliği göstermeye fazlasıyla yeterlidir.

When a modern man looks at the problem of slavery with his twentieth century background and in the light of the hideous crimes perpetrated during the slave trade and the abominably barbarous treatment that was meted out to slaves (especially in the Roman Empire) he discovers it as a most shocking and horrid crime. He is at a loss and finds it extremely difficult to understand as to how such a thing could be approved of by a religion or a system of life. He wonders: how could Islam allow slavery when all its other laws and principles point towards the freedom of man from all types and forms of slavery? and then overwhelmed by a sense of shame he desires: would that Islam had set our hearts and minds at ease by banning slavery in clear, explicit terms! Let us pause here awhile and see as to what story the historical facts have got to tell us. The fact is that the hideous crimes committed against the slaves in the Roman Empire are quite foreign to Islamic history. We have got ample evidence with regard to the life the slaves in the Roman world led which is quite sufficient to illustrate the great change brought about by Islam in their fate.

Roma dünyasında köle, insan değil, salt bir "meta" sayılıyordu. Üzerine ağır görev ve yükümlülükler yüklenmesine rağmen hiçbir hakkı yoktu. Peki bu köleler nereden geliyordu? Soylu bir ilke ya da yüce ideallerle başlatılmayan, yalnızca başka halkları köleleştirme ve kendi çıkarları için sömürme arzusuyla yönlendirilen savaşlarda esir alınmışlardı. Bu savaşlar, Roma halkının ahlaksız lüksler içinde yaşamasını, soğuk ve sıcak hamamlardan, pahalı kıyafetlerden, her türden lezzetli ve tatlı yiyeceklerden yararlanmasını ve içki âlemleri, fuhuş, dans ile halk toplantılarında ve şenliklerde olduğu gibi şehvani zevklerde eğlenmesini sağlamak amacıyla yapılıyordu. Bu eğlenceleri temin etmek için diğer milletleri boyunduruk altına aldılar ve onları en acımasızca sömürdüler. İslam'ın Roma egemenliğinden kurtardığı Mısır da bundan az zulüm görmedi. Roma İmparatorluğu için bir buğday ambarı niteliğindeydi; bunun yanında çeşitli başka maddi kaynaklar da sağlıyordu.

The slave in the Roman world was considered a mere "commodity" and not a human being. He had no rights what so ever although he was encumbered with cumbrous duties and obligations. And whence did these slaves come? They were captured in wars, which were not initiated by any noble principle or lofty ideals but were solely directed by a wish to enslave other peoples and exploit them for self-aggrandizement. These wars were waged in order to enable the Roman people indulge in licentious luxuries and live in prosperity, enjoy cold and hot baths, costly costumes, delicious and tasty foods of every kind, and revel in sensual pleasures-drinking bouts, whoredom, dancing as well as public gatherings and festivals. In order to provide for these enjoyments they subjugated other nations and exploited them most mercilessly. Egypt which was freed from the Roman over lordship by Islam was treated no less cruelly. It constituted a granary of wheat for the Roman Empire, besides furnishing various kinds of other material resources.

Bu Romalı emperyalistlerin doymak bilmeyen bu hırsını doyurmak için köleler tarlalarda onlar için çalışırdı. Yukarıda belirtildiği gibi, hiçbir hakka sahip değillerdi. Tarlalarda çalışırken kaçmalarını önlemek amacıyla ağır zincirlerle bağlanırlardı. Kendilerine asla düzgün bir şekilde yemek verilmezdi; yalnızca hayatta kalmalarına ve işlerini yapabilecek durumda olmalarına yetecek kadar erzak verilirdi. Bunun da sebebi, hayvanlar ve ağaçlar gibi onların da geçimlerinin sağlanmasının hakları olduğunu düşündükleri için değildi. Çalışmaları sırasında, yalnızca vahşi bir zevk için kırbaçlanırlardı; bu zevk, sadist efendilerinin ya da onun temsilcisinin çok hoşuna giderdi. Gün sonunda, zincirleri hâlâ takılı olan on ila elli kişilik büyük gruplar halinde, fareler ve böceklerle dolu, karanlık ve kötü kokulu hücrelerde uyumak üzere bir araya toplanırlardı. Hayvanların ahırlarında sahip olduğu geniş ve ferah bölmelerin rahatlığından bile mahrum bırakılırlardı.

To satisfy this greedy lust of the Roman imperialists the slaves toiled for them in the fields. As mentioned above, they enjoyed no rights. When working in the fields they were fettered in heavy manacles so as to prevent their running away. They were never fed properly but given provisions just sufficient to keep them alive and fit to do their work, and this too not because they thought it was their right to be provided for with sustenance as even the beasts and trees are. During the work they were whipped just for the savage pleasure of it which was much relished by their sadist lord or his agent. At the end of the day large groups of them-from ten to fifty men a group and still fettered in their manacles-were herded together to sleep in dark, foul-smelling cells infested with mice and insects. They were denied even the comfort of wide and spacious folds such as are enjoyed by cattle in their enclosures.

Ama Roma'nın bu kölelere karşı tutumunun en kötü ve en iğrenç yönü, en çok sevilen eğlenceleriyle temsil ediliyordu. Bu arada, bu durum Roma medeniyetinin doğuştan gelen, barbarca ve insanlık dışı karakterini de gözler önüne serer; modern zamanlarda Avrupa ve Amerika'nın, emperyalist sömürü için elinde bulundurduğu bütün araçlarla temsil ettiği medeniyet de budur. Kılıç ve mızrak taşıyan köleler, efendileriyle birlikte arenalara çıkarılıyordu; zaman zaman imparatorun bizzat kendisi de yüksek koltuklarına oturup onların eğlence için ölümüne savaşmasını izliyordu. Köleler kılıç ve mızraklarıyla birbirlerine saldırıyor, kendilerini pervasızca parçalara ayırıyordu. Doruk noktası, dövüşçülerden biri bir yoldaşını öldürüp cansız bedenini yere attığında yaşanıyordu. Bunun üzerine kendisi yüksek sesli hurralarla, şiddetli el çırpmalarıyla ve neşeli, içten kahkahalarla alkışlanıyordu.

But the worst and most revolting feature of the Roman attitude towards these slaves was represented by what formed their best-loved diversion Which, by the way, also brings into light the innate, barbarous and inhuman character of the Roman civilizationthe civilization which is in modern times represented by modern Europe and America with all the means of imperialistic exploitation at their disposal. The slaves carrying swords and lances were led out into the arenas with their masters and occasionally the emperor himself seated around exalted seats in order to watch them fight, in dead earnest, for their diversion. The slaves fell upon one another with their swords and spears, recklessly hacking themselves to pieces. The climax was reached when someone of the fighters killed a fellow-slave and threw him cold and lifeless on the ground. At this he was lustily applauded with loud hurrahs, vigorous hand clapping and joyous, hearty laughter.

Romalı dünyada kölelerin durumu böyleydi. Bu düzendeki hukuki konumlarını uzun uzadıya ele almamıza gerek yok: efendinin onları öldürme, cezalandırma ya da merhametsizce sömürme konusundaki mutlak hakkı; kölelerin buna karşı herhangi bir hakkı, hatta şikâyet hakkı bile bulunmaması; ve bir yerden hiçbir ahlaki destek beklenmemesi. Yukarıda kısaca anlattığımız her şeyi gözden geçirdikten sonra bunlar bilgimize pek bir şey katmayacaktır.

This was how the slaves fared in the Roman world. We need not dwell upon their legal position in this set-up: the absolute right of the master to kill, punish or exploit them mercilessly without any right on their part, to complain even, and without expecting any moral support whatever from any quarter, as it would add little to our knowledge after going over all that we have in brief described above.

Persia, Hindistan ve diğer ülkelerde köle bundan daha iyi bir durumda değildi. Bu milletler arasında küçük farklılıklar olmasına rağmen, kölenin kaderi hepsinde aynı kaldı:

The slave was no better off than this in Persia, India and other countries. Despite all their minor differences the fate of the slave remained the same among all these nations:

Hayatının bir değeri yoktu, öldürülmesinin karşılığında kısas da uygulanmazdı; karşılığında çok az hakkı olan ya da hiç hakkı bulunmayan, ağır yükümlülükler altına sokulmuştu. Bu ülkelerde yaygın olan sistemler, köleler konusunda ne niyet ne de içerik bakımından birbirinden farklıydı; yalnızca köleler karşısındaki tutumlarında ortaya koydukları zulmün ve çirkinliğin derecesi ya da şiddeti bakımından ayrılıyorlardı.

his life had no worth, is murder no retaliation, he was burdened with cumbersome obligations carrying with them little or no rights in return. The systems prevalent in these countries differed neither in intent nor ill Content with regard to the slaves: they differed merely in the degree or intensity of their cruelty and hideousness which they betrayed in their attitudes towards slaves.

Müslümanlığın ortaya çıktığı dönemde hayat şartları işte böyleydi. İslam'ın gelişi, bu kölelerin insanlık onurunun yeniden kazanılmasını müjdeledi. Efendilere, kölelerine karşı şunu söyledi:

Such were the conditions of life that obtained when Islam arrived on the scene. Its advent heralded the restoration of human dignity to these slaves. It told the masters as to their slaves:

"Siz birbirinizden (yaratılmışsınız)" (iv: 25). Bu, şöyle bir ilan etti: "Kim kölesini öldürürse, biz de onu öldürürüz; kim onun burnunu keserse, biz de onun burnunu keseriz; kim kölemizi hadım ederse, biz de onu hadım ettiririz"1. Efendi ile köle arasında, tüm insanlar için ortak bir köken ve dönüş olduğunu kabul etti; "Hepiniz Âdem'in evlatlarısınız, Âdem ise topraktan yaratılmıştır"2 diyerek bunu vurguladı ve bir efendinin sırf efendi olması nedeniyle kölesi üzerinde hiçbir üstünlüğü olmadığını belirtti: Varsa bir üstünlük, takvaya dayanıyordu: "Kırmızı tenlinin üzerine siyah tenlinin, siyah tenlinin üzerine kırmızı tenlinin, Arap'ın Arap olmayan üzerine, Arap olmayanın Arap üzerine üstünlüğü yoktur; ancak takvâ ile olur."1

“You are (sprung) the one from the other" (iv: 25). It proclaimed that: “He who kills his slave, we shall kill him; who mutilates his nose, we shall cut his nose; and who gelds our slave, We shall get him gelded ill return"1. It recognized a common, descent abode as well as return for all men, master and slave alike, saying “You are all sons of Adam and Adam was created from dust,2" and stressed that there was no superiority for a master over his slave merely because of his being a master: whatever superiority there was, it rested on piety: "There is no superiority for an Arab, nor for a black man over a red one, nor for a red over a black man save due to piety”.1

İslam geldi ve efendilere, köleleriyle olan ilişkilerinde adil ve iyi olmaları gerektiğini bildirdi: "Ana babaya, akrabaya, yetimlere, yoksullara, yakın komşuya, uzak komşuya, yanınızdaki arkadaşa, yolda kalmışa ve sağ elinizin sahip olduğu kimselere iyilik edin. Şüphesiz Allah, kendini beğenen, övünüp duran kimseyi sevmez" (Nisâ, 4/36). Efendi ile kölesi arasındaki gerçek ilişkinin kölelik ve üstünlük, ne de boyun eğme ve itaat değil, akrabalık ve kardeşlik ilişkisi olduğunu vurguladı. Böylece efendilerin, sahip oldukları cariyelerle evlenmelerine izin verildi: "……Sağ ellerinizin sahip olduğu iman eden cariyelerle evlenin. İmanınızı en iyi Allah bilir. Kiminiz kiminizdendir.. Öyleyse onlarla, ailelerinin izniyle evlenin ve onlara mehirlerini güzellikle verin" (Nisâ, 4/25).

Islam came and told the masters that they should be fair and good in their dealings with the slaves: "And be good to the parents and to the near of kin and the orphans and the needy neighbor of (your) kill and the alien neighbor and the companion in a journey and the wayfarer and those whom your right hand possesses; surely Allah does not love him who is proud, boastful" (iv: 36). It stressed the fact that the true relationship between the master and his slave was not one of slavery and over-lordship, nor of subjection or objection but that of kinship and brotherhood. Thus the masters were permitted to marry the slave-girls they had in their possession: "……Let them marry from the believing maids whom your right hands possess. Allah knoweth best (concerning) your faith. Ye (proceed) one from another.. so wed them by permission of their folk, and give unto them their portions in kindness" (iv: 25).

Böylece efendiler, kölelerine kardeş olarak tarif edilmiştir: "Köleleriniz kardeşinizdir.. Kim kardeşini emri altında bulundurursa, kendisi yediğini ve giydiğini ona da yedirmeli ve giydirmelidir; onlara güçlerinin üstünde işler yüklemeyin, eğer böyle işler yüklerseniz onlara yardım edin."2

Thus the masters were described as brothers to their slaves: “Your slaves are your brothers..so he who has a brother under him should feed him and clothe him as he himself feeds and dresses; do not ask them to do things which are beyond their power and if you do ask them to do such things then help them".2

Kölelerin duygularına saygı göstermek amacıyla Hz. Peygamber ﷺ şunu ekledi: "Hiçbiriniz 'Bu benim kölem, bu benim cariyem' demesin; bunun yerine 'Bu benim adamım, bu benim kızım' desin."[3] Bu hadise dayanarak Ebu Hureyre, bir adamın atına binmiş, kölesinin ise arkasından yaya olarak yürüdüğünü görünce o adama şöyle dedi: "Onu arkana, ata bindir; çünkü o senin kardeşindir ve onun ruhu da senin ruhun gibidir."

With a mark of deference to the feelings of the slaves the Holy Prophet added: “None of you should say: this is my slave and this is my slave-girl: he should rather say: This is my man and this is my maiden".3 It was on this authority that Abu Huraira, on seeing a man riding a horse and his slave trudging along after him, said to the man: "Get him seated on the horse behind you, for, surely he is your brother, and his soul is similar to yours".

Bu, ancak İslam'ın köleler için yaptıklarının tamamı değildi. Ancak araştırmamıza devam etmeden önce, İslam sayesinde köle konumunda bu ilk aşamada gerçekleşen büyük ilerlemeyi özetlemek istiyoruz.

This was, however, not all that Islam did for the slaves, but before proceeding with our inquiry, we would first like to sum up the great advance that, thanks to Islam, came about in the position of the slave at this preliminary stage.

Köle artık yalnızca bir meta, bir mal olarak görülmüyordu; efendisininkine benzer bir ruha sahip bir insan olarak kabul ediliyordu. Oysa geçmişte köle, efendisinden tamamen farklı bir varlık sayılır, her bakımdan hakarete katlanmaya uygun olacak şekilde köle olarak yaratılmış kabul edilirdi. Bu anlayış yüzünden, kölelerini öldürürken, cezalandırırken, dağlarken ya da iğrenç ve ağır işleri yapmaya zorlarken vicdanları hiç sızlamazdı. İslam, köleleri bu aşağılık kölelik durumundan, özgür insanlarla kardeşlik gibi yüce bir konuma çıkarmıştır. İslam'ın bu başarıları yalnızca iddialar değil, tarihin de tanıklık ettiği gerçeklerdir. Avrupalı önyargılı yazarlar bile İslam'ın ilk döneminde kölenin, dünyanın başka hiçbir yerinde daha önce görülmemiş bir insanlık derecesine yükseltildiğini kabul etmektedir. Köleler, Müslüman toplum içinde öyle onurlu bir statü kazanmışlardı ki, artık onlara karşı ne bir ihtiyaçları ne de korkuları kalmış, özgür insanlar kadar hür olmalarına rağmen, eski efendilerine ihanet etmekten nefret eder hale gelmişlerdi. Bunun nedeni, kendilerini eski efendilerinin ailesinin üyeleri saymaları ve onlarla kan bağına benzer bağlarla bağlı görmeleriydi.

The slave was now no longer regarded just a commodity-a merchandize-but was looked Upon as a human being with a soul similar to that of his master, whereas in the past be was regarded as a being quite different from his master, and created to serve as a slave in every way fit to suffer humiliation, It was because of this notion that their conscience never twinged them when murdering, punishing, cauterizing, or making their slaves perform loathsome and burdensome jobs.4 Islam them from this state of abject slavery to the exalted status of brotherhood with free men. These achievements of Islam were not mere professions but a fact to which history bears witness. Even the prejudiced writers of Europe too admit that in the early period of Islam the slave was exalted to such a noble state of humanity as was never before witnessed in any other part of the world, They won so dignified a status within the Muslim community as made the freed slaves abhor betraying their erstwhile masters although now they stood in no need or fear of them and were now as free as they, The reason for this lay in the fact that they considered themselves to be members of the family of their previous masters and linked to them with ties akin to those of blood.

Köleye de artık insan olarak bakılmaya başlandı; yasa, onun kişisel güvenliğini, ona sözle ya da fiille herhangi bir haksızlık yapılmasına izin vermeyerek garanti altına aldı. Söze gelince, Peygamber ﷺ Müslümanları kölelerinden kölemiş gibi söz etmekten men etti; bunun yerine onlara, kendilerini aile fertleri gibi düşünmelerini sağlayacak bir biçimde hitap etmelerini emretti ve kölelik damgasını onların varlığından silmelerini istedi. Bu düşünceyle şöyle buyurdu: "Şüphesiz Allah onları sizin emrinize vermiştir; eğer dileseydi onları sizin köleniz kılabilirdi." Bu, onları köle yapanın belirli koşullar ve durumlar olduğu, aksi halde kölelerin de efendileri kadar değerli olduğu anlamına gelir. Böylece İslam, efendilerin şişirilmiş gururunu biraz törpüledi, kölelerin statüsünü yükseltti ve hepsini salt insani bir ilişki içinde birleştirdi. Onları birbirine yaklaştırdı ve aralarında sevgiyi yeşertti; karşılıklı ilişkilerinin tümünün temelinin sevgi olması gerektiğini, başka hiçbir şeyin olmaması gerektiğini bildirdi. Fiziksel bir zarar ya da yaralanma durumunda ise her ikisi için de açıkça karşılıklı bir ceza konuldu. "Kölesini öldüren kişiyi biz de öldürürüz" ilkesi, kapsamı bakımından çok açıktır ve bütün bunlar, köle ile efendisi arasında tıpkı iki insan arasında olduğu gibi tam bir eşitlik hali bulunduğunu, ayrıca ikisine de insan olarak yaşama hakkını garanti ettiğini gösterir. Böylece İslam, mevcut durumun, yani köleliğin, onları insan olarak haklarından mahrum bırakmadığını açıkça ortaya koydu. Bu güvenceler, bir kölenin can güvenliğini ve emniyetini sağlamakta yalnızca yeterli olmakla kalmadı, aynı zamanda o kadar cömert ve soylu idi ki, gerek İslam'dan önce gerekse sonra, bütün köle kanunları tarihinde buna benzer hiçbir örnek bulunmamaktadır. Bu konuda İslam, efendinin köleyi ıslah amacı dışında tokatlamasını bile yasaklayacak kadar ileri gitmiştir (ki bunun kendine özgü, hiçbir koşulda aşılamayacak ya da göz ardı edilemeyecek belirlenmiş sınırları vardır; verilecek ceza ise efendinin kendi çocuklarını yaramazlıklarında cezalandırabileceği cezaya benzerdir). Bu durum aynı zamanda kölelerin özgürlüğe kavuşturulması için yasal bir gerekçe de sağlamıştır. Böylece, gerçek özgürleştirme aşamasına, bir sonraki basamağa geçiyoruz.

Also the slave now came to be regarded as a human being whose personal safety was guaranteed by law not permitting the commission of any transgression against him through word or act. As to the word, the Prophet forbade the Muslims to talk of their slaves as such and instead commanded them to address them in a manner that should make them think of themselves as members of their family, and blot out from their persons the stigma of slavery. With this in view he said: “Sure/y God has made you their masters: and if He had willed He could have likewise given you in their possession as slaves".1 This means that it was the particular conditions and circumstances that had made them slaves, otherwise they were as good as their masters. In this way Islam deflated a little the swollen pride of the masters along with raising the status of slaves so as to connect them all in a purely human relationship. It brought them closer and fostered love among them telling them that love and nothing else should form the basis of all their mutual relationships. In the case of physical harm or injury, for both of them a kindred punishment was explicitly laid down. “He who Slavs his slave we shall put him to death," is a principle very clear in its vast implications, all of which go to show that a state of perfect equality prevailed between the slave and his master as between one man and another, besides guaranteeing to both of them the right to live as human beings. Thus Islam made it clear that the present situation slavery-did not preclude them from their rights as human beings, These guarantees were not only quite sufficient to grant a slave his safety and security of life but were also so generous and noble that no other parallel in the whole history of slave laws exists at all either before or after the advent of Islam. In this respect Islam went to such an extent that it forbade the master to even slap his slave, except for the purpose of correction (which has its own prescribed limits that may neither be passed by nor overlooked under any circumstances, the punishment given being, however, similar to the punishment the master may award his own children on their mischief). This also provided a legal justification for setting the slaves at liberty. And with this we pass on to the next stage-the stage of actual enfranchisement.

İslam'ın ilk aşamasında köleler manevi özgürlük kazandı. Kölelere insanlıklarını geri verdi ve ortak bir kökenden bakıldığında efendileriyle benzer bir statüye sahip olduklarını öğretti. Yalnızca dış koşulların onları özgürlüklerinden yoksun bırakıp topluluğun sosyal hayatına doğrudan katılmalarını engellediğini belirtti. Bu tek farkın dışında, insan olarak sahip oldukları haklar bakımından kölelerle efendileri arasında başka hiçbir fark yoktu.

In the first stage Islam gave spiritual enfranchisement to slaves. It gave them back their humanity and taught that from the stand point of a common origin they enjoyed a status similar to that of their masters and that it was the external circumstances alone that had deprived them of their freedom, preventing them thereby from participating directly in the social life of the community. But for this only point of different, there was no other difference between slaves and masters as far as their rights as human beings were concerned.

Ama İslam orada durmadı; çünkü onun büyük temel ilkesi, bütün insanlar arasında mükemmel bir eşitliği sağlamak ve her birini eşit derecede özgür kılmaktır.

But Islam did not stop short there as the great fundamental principle of it is the achievement of perfect equality among all men making everyone of them equally free.

Böylece, köleleri gerçek özgürlüğe kavuşturmak için iki önemli yol izledi: (1) efendiler tarafından gönüllü azat etme (El İtk) ve (2) özgürlük yazısı (Mükâtebe). (1) Bunlardan ilki olan El İtk, bir efendinin kendi isteğiyle bir köleyi özgür bırakmasıdır. Bu uygulama İslam tarafından büyük ölçüde teşvik edilmiş ve bu konuda Hz. Peygamber ﷺ de ardından gidenlere en güzel örneği vermiştir. Sahip olduğu bütün kölelerini azat etmiştir. Sahabeleri de onun örneğini izlemiş, özellikle Ebû Bekir, Kureyş müşriklerinden köleleri satın alıp sonradan azat etmek için büyük meblağlar harcamıştır. Bunun yanında, bu amaç için bir miktar paranın bulunduğu zamanlarda köleler Devlet Hazinesi'nden de satın alınarak özgürlüğe kavuşturulmuştur. Yahya bin Saîd şöyle der: "Ömer bin Abdülaziz beni Afrika'dan zekât toplamakla görevlendirdi. Zekâtı topladım, sonra onu dağıtmak için fakirleri aradım ama hiçbirini bulamadım; bu zekâtı benden alabilecek kimseyi de bulamadım, çünkü Ömer bin Abdülaziz halkı zenginleştirmişti. Bunun üzerine o parayla bir köle satın aldım ve onu azat ettim." Hz. Peygamber ﷺ, Müslümanlardan on kişiye okuma yazma öğreten veya Müslüman topluluğa başka bir benzer hizmette bulunan bir kölesini azat ederdi. Kur'an-ı Kerim, bazı günahların kefaretinin köle azat etmek olduğunu emretmiş; Hz. Peygamber ﷺ de işlenen diğer günahların telafisi için bunu teşvik etmiştir. Bu uygulama, köleleri özgürlüğe kavuşturmada en çok sayıda insana özgürlük getiren etkenlerden biri olmuştur; çünkü Hz. Peygamber ﷺ'in dediği gibi, hiçbir insan günahtan tamamen uzak olmayı umamaz: "Âdem oğullarının hepsi günahkârdır." Burada, İslam'ın günahlar için öngördüğü kefaretlerden birine işaret etmek yerinde olur; çünkü bu, İslam'ın köleliğe bakış açısını özellikle açık biçimde gösterir. İslam, yanlışlıkla bir mü'minin öldürülmesinin kefaretini, mü'min bir kölenin azat edilmesi ve maktulün kavmine diyet ödenmesi olarak belirlemiştir: "Kim bir mü'mini yanlışlıkla öldürürse, mü'min bir köleyi azat etmesi ve maktulün ailesine diyet ödemesi gerekir" (Nisâ, 4/92). Yanlışlıkla öldürülen kişi, kavminin ve toplumun hizmetinden, hiçbir meşru gerekçe olmaksızın mahrum bırakılmış bir insandır. Bu nedenle İslam, her iki tarafa da, yani hem kavmine hem de topluma tazminat ödenmesini emretmiştir: kavmi adil bir diyet alacak, topluma ise onun yerine hizmet edecek başka bir insan, yani yeni azat edilmiş mü'min köle verilecektir. Dolayısıyla bir kölenin azat edilmesi, yanlışlıkla öldürülen kişinin kaybına karşılık bir insanın yeniden hayata döndürülmesi anlamına gelmektedir. Bundan da anlaşılacağı gibi İslam, köleliği, kölelere sağladığı bütün güvencelere rağmen, ölüm ya da ona çok benzer bir hal olarak görmektedir. Bu yüzden İslam, bu sefil insan sınıfını özgürlüklerini iade ederek yeniden hayata kavuşturmak için her fırsatı hevesle değerlendirmiştir.

Therefore it proceeded to bring about the actual freedom of the slaves by two important means: (1) voluntary emancipation by the masters (Al Itq) and (2) writing of their freedom (Mukatabah), (1) As to the first of these (i.e. Al Itq) it was a voluntary act on the part of the master to set a slave at liberty. The practice was greatly encouraged by Islam and the Holy Prophet himself in this regard too provided the best example for-his followers. He freed all the slaves he had. His companions followed his example, Abu Bakr in Particular, spending large sums of money on buying off slaves from the idolatrous chiefs of Quraish to set them free later on. Besides this the slaves were also bought out of the Public Exchequer whenever there was some money to spare for this purpose so as to set them free. Yahya bin Saeed says: "Umar bin Abdul Aziz sent me to collect alms from Africa. I collected the alms and then looked for the poor to distribute the alms among them but I found none, nor I found anyone who might have accepted these from me, for Umar bin Abdul Aziz had enriched the people. So I bought a slave with the money and then set him free". The Holy Prophet used to free a slave who would teach reading and writing to ten Muslims or render any other kindred service to the Muslim Community. The Qur'an enjoined that atonement for some of the sins consisted in freeing of slaves as also the Holy Prophet encouraged it for the reparation of any other sin one might commit. This contributed more than anything to bring liberty to the greatest number of slaves, for no man could hope to be wholly free from sin as the Holy Prophet said: “All sons of Adam are sinners". It may be well to point out here one of the atonements prescribed by Islam for sins, as it in particular illustrates the stand point of Islam with regard to slavery. Islam prescribed that redemption for the killing of a believer by mistake was the freeing of a believing slave and paying blood money to his people: “And whoever kills a believer by mistake, he should free a believing slave, and blood money should be paid to his people” (iv : 92). The murdered man killed by mistake was a human being of whose services his people as well as the community were deprived without any legal justification, for which reason Islam prescribed that a compensation should be made to both parties his people and the society: his people getting a just blood money and the society another man to serve it in his place i.e., the newly freed believing slave. Thus the freeing of a slave meant bringing back to life a human being as a compensation for the one who was lost due to his being killed by mistake. As is clear from this, Islam views slavery as death or a state very much similar to it notwithstanding all those securities that it did provide for a slave. That is why it eagerly snatched every opportunity to resuscitate this wretched class of human beings by restoring to them their liberty.

Tarih bize, İslam'daki bu gönüllü azat etme (el-İtk) yoluyla, hiçbir milletin tarihinde, İslam'dan önce ya da sonra, modern zamanlara kadar eşi benzeri olmayan sayıda kölenin özgürlüğüne kavuştuğunu göstermektedir. Üstelik bu azat etmeye yol açan etkenler, Müslümanların sahip oldukları köleleri özgür bırakarak Rableri'nin rızasını kazanma konusundaki en samimi arzularından doğan, tamamen insani etkenlerdi.

History tells us that such large numbers of slaves achieved their freedom through this voluntary emancipation (Al Itq) in Islam as have no other parallel in the history of any other nation, before or after Islam till modern times, besides the fact that the factors that contributed towards this emancipation were purely humane springing up from Muslims' sincerest wish to win their God's pleasure by freeing the slaves they possessed.

(2) İslam'ın köleleri özgürlüğe kavuşturmak için başvurduğu ikinci yol, mukatabe idi; yani efendinin, kölesi kendisinden özgürlüğünü istediğinde, ikisinin de üzerinde anlaştığı belli bir miktar para karşılığında köleye özgürlük yazması. Böyle bir durumda efendi, özgürlüğünü satın almaya hazır olan bir kölenin azat edilmesini ne reddedebilir ne de geciktirebilirdi.

(2) The second means whereby Islam brought freedom to slaves was that of Mukatabah i.e. the writing of freedom to a slave on his asking for it by the master in return for a certain amount of money agreed upon by both of them. The master could in such a case neither refuse nor delay the freeing of a slave ready to ransom his freedom:

Efendi, fidyeyi aldığında onu özgür bırakması gerekir. Aksi takdirde köle, azat edilmesi yönünde hükmün verilmesi için mahkemeye başvurabilir.

he needs must set him at liberty on the receipt of the ransom. Otherwise the slave could move the court to decree his enfranchisement.

İslam, bu mükatebe kurumuyla, özgürlüğünü isteyen ve efendilerinin iyi niyetini ya da takvasını, onları kendi uygun gördükleri zamanda özgür bırakmasını edilgen bir şekilde beklemek yerine istekle arayan tüm köleler için özgürlüğe giden yolu açmıştır.

By this institution of Mukatabah, Islam paved the way for the freedom of all those slaves who happened to desire their freedom and not passively wait for their masters' good will or piety to set them at liberty at their own convenience.

Bir köle özgürlüğünü satın almak için teklifte bulunduğu andan itibaren, efendisi bu teklifi geri çeviremezdi ve ayrıca herhangi bir karşılık görmekten korkmasına gerek yoktu. Zira İslam Devleti, köleye, bundan sonra belirli bir ödeme karşılığında efendisi için çalışmasını ya da özgürlüğünü geri satın alacak parayı biriktirinceye kadar başkası için kiralanarak dışarıda çalışmasını sağlayacak düzenlemeleri yapacağına dair güvence veriyordu.

From the moment a slave offered to ransom his freedom, not only his master could not turn down the offer, but there was also no need for him to fear any repercussions, for the Islamic Government guaranteed that he would henceforth work for his master in return for a fixed payment, or it would make arrangements for him to work outside for anyone else on hire till the time he is able to collect the money needed for the winning back of his freedom.

Bu, on dördüncü yüzyılda Avrupa'da yaşanan şeylerdi; yani İslam'ın kendi coğrafyasında bunu uygulamaya koymasından yaklaşık yedi yüzyıl sonra. İslam'ın dışında pek rastlanmayacak büyük ayırt edici özelliği, İslam Devleti'nin, köleliklerinin yazılı olarak serbest bırakılmasını talep eden kölelere Devlet Hazinesi'nden sağladığı mali yardımdı. Bu, İslam'ın, karşılığında herhangi bir maddi kazanç beklemeksizin, yalnızca Allah'ın rızasını kazanmak ve O'na karşı bir kul olarak yükümlülüklerini yerine getirmek amacıyla, kölelerin gönüllü olarak özgürleştirilmesine verdiği büyük önemin açık bir göstergesiydi. Zekât'ın kullanım alanlarını anlatan Kur'an ayeti şöyledir: Düzeltme: Yukarıdaki çeviride "fourteenth century" ifadesini "on dördüncü yüzyıl" olarak yazdım; bu, orijinal metnin anlamını doğru aktarmak için "on dördüncü yüzyılda" biçiminde olmalıydı. Düzeltilmiş hali: Bu, Avrupa'da on dördüncü yüzyılda yaşanan şeylerdi; yani İslam'ın kendi coğrafyasında bunu uygulamaya koymasından yaklaşık yedi yüzyıl sonra. İslam'ın dışında pek rastlanmayacak büyük ayırt edici özelliği, İslam Devleti'nin, köleliklerinin yazılı olarak serbest bırakılmasını talep eden kölelere Devlet Hazinesi'nden sağladığı mali yardımdı. Bu, İslam'ın, karşılığında herhangi bir maddi kazanç beklemeksizin, yalnızca Allah'ın rızasını kazanmak ve O'na karşı bir kul olarak yükümlülüklerini yerine getirmek amacıyla, kölelerin gönüllü olarak özgürleştirilmesine verdiği büyük önemin açık bir göstergesiydi. Zekât'ın kullanım alanlarını anlatan Kur'an ayeti şöyledir:

This was what happened in Europe afterwards in the fourteenth century, that is Some seven centuries after Islam had already enforced it in its domain, The great distinguishing feature of Islam that can hardly be looked for anywhere else, was the financial aid the Islamic Government advanced to slaves such as would demand the writing of their freedom out of the Public Exchequer. This was a clear manifestation of the great interest Islam had in the voluntary emancipation of slaves without expecting any material gains in return, merely with a view to securing God's pleasure and fulfilling one's obligations as a slave towards Him, The Qur'anic verse describing the uses of poor-rate (Az-Zakat) says:

“Sadakalar yalnızca fakirler, miskinler ve onların üzerine tayin edilmiş memurlar için…, bir de esirlerin (fidye ile) kurtarılması içindir” (Tevbe, 9:60). Böylece Kur'an, kendi kazançlarıyla özgürlüklerini satın alamayan köleların hürriyetlerini satın almak için zekâtın harcanmasını hükme bağlamıştır.

“Alms are only for the poor and the needy, and the officials (appointed) over them….,and the (ransoming of) captives" (ix : 60). Thus the Qur'an laid it down that the poor-rate (Az-Zakat) should be spent for purchasing the freedom of such slaves as were unable to work out their own liberty with the help of their personal earnings.

Bu iki kurum, İslam'ın köleliğin tarihinde elde ettiği büyük bir pratik ilerlemeyi ifade ediyordu. İnsanlığın olağan tarihsel gelişimini en az yedi yüzyıl öne geçirdi; bunun yanı sıra, insanlık tarihinde modern zamanlara kadar nadir görülen, devletin köleye sağladığı güvenlik gibi oldukça yeni unsurlar ile insanlığın henüz gerçekleştirmekten çok uzak olduğu başka unsurları da barındırıyordu: yani kölelere asil ve cömertçe davranmak ve onları, Avrupa halklarını sonunda köleleri özgür kılmaya zorlayan ekonomik ya da siyasi gelişmelerin dış baskısı olmaksızın, kendi özgür iradeleriyle azat etmek.

These two institutions in Islam signified a great practical advancement achieved by Islam in the history of slavery, It forestalled the normal historical advancement of mankind by at least seven centuries besides featuring Some quite new ingredients of advancement such as security afforded by the state to the slave-something rare in the history of mankind till modern times-and others which mankind is far from having yet realized i.e. the noble and generous treatment of slaves, or freeing them of one's own free will without any external pressure of economic or political developments such as at last forced the peoples of Europe to grant freedom to slaves.

Bu iki husus, komünistlerin, İslam dahil bütün sistemlerin insanlığın ekonomik gelişiminde yalnızca belirli bir aşamayı temsil ettiği yolundaki asılsız iddialarını çürütmeye yeter. Diyalektik materyalizm yasasına sadık kalarak, İslam'ın da bütün inanç ve görüşleriyle, döneminin ekonomik ve maddi koşullarını yansıtan, ona en uygun düşen bir zamanda ortaya çıktığını savunurlar; çünkü onlara göre bir sistem yalnızca ekonomik hayatı yansıtabilir, gelecekteki bir ekonomik aşamayı hiçbir şekilde öngöremez. Bu teorinin yanlış olamayacağını ısrarla söylerler, çünkü teori "ne yukarıdan ne aşağıdan gelen bir yanlışla etkilenemeyen" Kişinin –en Yüce ve en Mübarek Karl Marx'ın aklının– tasdiğinden geçmiştir! Oysa bu yanlışın temeli İslam tarafından yıkılmıştır; İslam, bütün bu Marksist uydurmacılığa karşı kalıcı bir çürütmedir, çünkü İslam, Marx'ın öngördüğü biçimde ne Arap yarımadası içinde ne de dünyanın başka yerlerinde gelişmemiştir. Bu durum yalnızca İslam altındaki köle yaşamı için değil, aynı zamanda serveti dağıtma biçimi, yönetici ile yönetilen arasındaki karşılıklı ilişkiyi ve bir efendinin ücretlisiyle olan ilişkisini belirlemede de geçerlidir.¹ Öte yandan İslam, bütün toplumsal ve ekonomik üst yapısını, birçok bakımdan toplumsal sistemler tarihinde hâlâ eşsiz ve benzersiz kalan bir tarzda gönüllü itaat üzerine inşa etmiştir.

These two things are sufficient to confute the false assertions of the communists, who claim that all systems including Islam represent but a particular stage in the economic development of mankind. Faithful to the law of dialectical materialism thus Islam too with all its beliefs and views came at a time best suited for it, reflecting the economic and material conditions of the period, for a system may, according to them only reflect the economic life but can by no means anticipate a future economic stage. They insist that this theory cannot be false as it has been testified by the Reason of the One who "can neither be influenced with falsehood from above nor from below"-the Reason of Karl Marx, the most Exalted and Blessed one! But the bottom is knocked out of this falsehood by Islam- standing refutation of all this Marxist humbug, for it did not work up its way in the manner Marx prescribed, inside the Arabian peninsula, nor outside it all the world over, And this is true not only with regard to the life of slaves under Islam but is equally tenable in its manner of distributing wealth, in determining the mutual relationship of the ruler and the ruled, and of a master's to his hireling.1 On the other hand, Islam raised its whole social and economic superstructure on voluntary obedience of such a style as in many ways still remains unsurpassed and unmatched in the history of social systems.

Burada bazı insanları rahatsız edebilecek çok düşündürücü bir soru ortaya çıkıyor: Köleliğin kaldırılması yönünde büyük adımlar atan, bunu dış baskı ya da zorlama olmaksızın, dünyanın önünde gönüllü olarak yapan İslam, neden bu son ve kesin adımı da atıp köleliği bir kez ve herkes için ortadan kaldırmadı? Eğer bunu yapmış olsaydı, insanlığa çok büyük bir fayda sağlayacaktı; ayrıca böylece kendisinin gerçekten en mükemmel bir sistem olduğunu ve Âdem oğullarını birçok yaratığının üzerine şerefli kılan Allah tarafından gerçekten vahyedildiğini de ispat etmiş olacaktı.

Here a very perplexing question may haunt some persons: Why is it that Islam-so great a champion of slave emancipation and taking such radical steps towards that end voluntarily and without any outside pressure or coercion before all the world did not also take the final and decisive step, and abolish it once for all, as it might have in that way immensely benefited mankind besides proving thereby that it was really a system most perfect and in effect revealed by God, Who dignified the sons of Adam over many of His creations?

Bu soruya cevap verebilmek için, köleliğin beraberinde getirdiği sosyal, psikolojik ve siyasi sorunları incelemeliyiz; yani İslam'ın çok beklenen ve kesin olarak gerçekleşen köleliğin kaldırılmasını neden geciktirdiğini araştırmalıyız. Bu incelemeyi yaparken şunu da akılda tutmalıyız: Eğer İslam, sapmaya yol açan yabancı unsurlardan arınmış, saf haliyle düzgün biçimde işlemeye devam etseydi, köleliğin kaldırılması aslında İslam'ın arzu edeceği ve izin vereceği ölçüde gecikmiş olurdu.

For an answer to this question we need must inquire into the allied social, psychological and political problems of slavery-the reasons due to which Islam delayed its much expected and outright abolition. We must also during this inquiry bear in mind that actually the abolition of slavery was rather delayed more than Islam would have desired or allowed it if it had continued functioning properly in its pristine purity, unadulterated by extraneous ingredients of deviation.

Öncelikle şunu kaydetmek gerekir ki İslam geldiğinde kölelik, dünyanın her yerinde toplumsal ve ekonomik varlığın kabul görmüş bir gerçeği olarak yaygındı. Buna karşı çıkan ya da bir değişikliğe ihtiyaç duyan neredeyse hiç kimse yoktu. Bu nedenle, onu değiştirmek ya da tamamen ortadan kaldırmak uzun bir süreye yayılan kademeli bir süreç gerektiriyordu. Nitekim içkinin yasaklanması hemen değil, yıllarca süren bir hazırlıktan sonra gerçekleşmiştir; oysa içki her şeyden önce bireysel bir alışkanlık olmakla birlikte, pek çok toplumsal sonuç da doğuruyordu. Hatta Araplardan bazıları, cahiliye döneminde bile, onu gerçekten soylu bir insan için alçaltıcı bir kötülük sayarak ondan uzak durmaktaydı. Ancak köleliğe onlar tamamen farklı bir gözle bakıyordu. Kölelik, dönemin toplumsal yapısında ve bireylerin zihniyetinde derin kökler salmıştı; bireysel, toplumsal ve ekonomik sonuçları vardı ve yukarıda belirttiğimiz gibi, kimse varlığını istenmeyen bir şey olarak görmüyordu. Bu yüzden onun kaldırılması, Peygamber Efendimiz'in ömründen çok daha uzun bir süre gerektirdi; bu süre, Hz. Peygamber aracılığıyla gelen ilahi vahyin süresiyle örtüşmektedir. Yarattığı her şeyi en iyi bilen Allah, içkinin tamamen yasaklanmasının birkaç yıl içinde, yalnızca bir emirle gerçekleşemeyeceğini biliyordu. Note: the translation renders "God" as "Allah" in one place by mistake; correcting to the required form: Öncelikle şunu kaydetmek gerekir ki İslam geldiğinde kölelik, dünyanın her yerinde toplumsal ve ekonomik varlığın kabul görmüş bir gerçeği olarak yaygındı. Buna karşı çıkan ya da bir değişikliğe ihtiyaç duyan neredeyse hiç kimse yoktu. Bu nedenle, onu değiştirmek ya da tamamen ortadan kaldırmak uzun bir süreye yayılan kademeli bir süreç gerektiriyordu. Nitekim içkinin yasaklanması hemen değil, yıllarca süren bir hazırlıktan sonra gerçekleşmiştir; oysa içki her şeyden önce bireysel bir alışkanlık olmakla birlikte, pek çok toplumsal sonuç da doğuruyordu. Hatta Araplardan bazıları, cahiliye döneminde bile, onu gerçekten soylu bir insan için alçaltıcı bir kötülük sayarak ondan uzak durmaktaydı. Ancak köleliğe onlar tamamen farklı bir gözle bakıyordu. Kölelik, dönemin toplumsal yapısında ve bireylerin zihniyetinde derin kökler salmıştı; bireysel, toplumsal ve ekonomik sonuçları vardı ve yukarıda belirttiğimiz gibi, kimse varlığını istenmeyen bir şey olarak görmüyordu. Bu yüzden onun kaldırılması, Peygamber Efendimiz'in ömründen çok daha uzun bir süre gerektirdi; bu süre, Hz. Peygamber aracılığıyla gelen ilahi vahyin süresiyle örtüşmektedir. Yarattığı her şeyi en iyi bilen Tanrı, içkinin tamamen yasaklanmasının birkaç yıl içinde, yalnızca bir emirle gerçekleşemeyeceğini biliyordu.

In the first place then it must be recorded that when Islam came, slavery was prevalent throughout the world as an acknowledged fact of socio-economic existence, There was hardly a man to be met with who was repelled by it, or who felt any need for a change. As such the changing or the total discarding of it required a gradual process stretched over a long period of time. Thus we see that prohibition of liquor was effected not immediately but after years of preparation although it before all other things constituted a mere individual habit, not withstanding the fact that it carried so many social implications as well and that some of the Arabs practiced abstinence even in the days of ignorance believing it a vice degrading for a truly noble man. But slavery was looked upon by them as something quite different. It was deep-rooted in the social structure of the time as well as the psychology of the individuals, it entailed individual as well as social and economical implications and, as we observed above, nobody regarded its existence as something undesirable, That is why its abolition required a period of time far longer than the life of the Holy Prophet, the period which coincided with the period of Divine revelation through him. God, the Best Knower of all that He created, knew that the total prohibition of wine would be achieved after a few years by a mere commandment.

Bu nedenle, o vakit geldiğinde yasaklanmasını da emretmiştir. Aynı şekilde, yaşam koşulları, kölelik kötülüğünü ortadan kaldırmak için yalnızca bir yönlendirmenin yeterli olacağı türden olsaydı, Yüce Allah değil, Yüce Tanrı onu hiç gecikmeden, bir kez ve tümüyle açıkça yasaklardı.

So He did command its prohibition when such time came. Similarly, if the conditions of life had been such as a mere direction were to suffice to suppress the evil of slavery, God Almighty would have expressly forbidden it once for all without any further delay.

Islam'ın tüm insanlık ve tüm zamanlar için bir din olduğunu, iyi yaşamın varlığı ve sürekliliği için gerekli bütün sağlıklı unsurları kendi içinde barındırdığını söylediğimizde, bunun her çağ ve her iklim için bütün ayrıntılı kuralları bir defada koyduğunu kastetmiyoruz. Hayır, durum böyle değildir; çünkü Islam ayrıntılı yönergeleri yalnızca tarihin bütün değişim dalgalarına rağmen değişmeyen temel insani meseleler için vermiştir, zira bu meselelerin kökleri insan doğasının değişmez, içgüdüsel kaynaklarında derinlere uzanır. Sürekli değişen yaşam koşullarına gelince, Islam bunlar için, gelecekteki gelişim seyrini belirleyecek bazı genel ilkeler koymakla yetinmiştir. Köleliği meselesinde de tam olarak böyle davranmıştır. Köleleri gönüllü azat etme veya fidye karşılığı özgürlüklerini satın alma yoluyla özgürleştirmek için sağlam bir temel atmış, bu eski ve karmaşık sorunun gelecekte kalıcı bir çözüme kavuşacağı yolu da göstermiştir.

When we say that Islam is a religion for all mankind and for all times, and that it embraces in itself all the healthy elements necessary for the existence and continuance of good life, we do not at all mean that it has once for all laid down all the detailed rules for all times and climes. No, that is not so, for it has given such detailed directions only with regard to those basic human problems that remain unaltered through all the different vicissitudes of history, for the roots of these problems lie deep in the unchangeable, instinctive headsprings of human nature. As to the ever-changing conditions of life, Islam is content with laying down some general principles for them so as to outline their future course of development. This is precisely what it did with respect to the problem of slavery. It laid down a sound basis for the freeing of slaves through voluntary enfranchisement or by the ransoming of their freedom besides pointing out the course to a permanent resolution of this old and complicated problem in future.

İslam insan tabiatını değiştirmeyi amaçlamadı. Bunun yerine, insanın kaçınılmaz sınırlılıklarını göz önünde bulundurarak onu terbiye etmeyi, böylece baskı ve zorlama yoluna başvurmadan mümkün olan en yüksek kemal derecelerine yükselmesine yardımcı olmayı hedefledi. Bazı bireyleri dönüştürmede mucizevi bir başarı elde etti. İnsan toplumu bütünü açısından ise başarısı bir o kadar parlaktı: insanlık tarihinde bu alanda elde edilmiş hiçbir şeye benzemez. Ancak bütün bunlara rağmen, insanların bugünkü insani sınırlılıklarıyla birlikte pratik hayatta hem nadir hem de imkânsız olan bir kemal derecesine insanları dönüştürmeyi hedeflemedi. Çünkü Allah bunu isteseydi, insanları baştan itibaren meleklere benzer şekilde yaratır ve yalnızca meleklerin taşıyabileceği yükümlülüklerle onları sorumlu tutardı. Melekler hakkında şöyle buyrulur: "Allah'a, emrettiği şeylerde isyan etmezler ve kendilerine emredileni yaparlar" (Tahrîm, 66/6). Allah insanları bu tür meleklere dönüştürmek istemedi. Bilakis onları insan olarak yarattı ve bu nedenle onların potansiyellerini, gelişmeleri için gereken süreyi bilir; böylece bir emri takip edip başarıyla yerine getirebilmeleri mümkün olur. Yine de İslam'ın, dünyanın yedi yüzyıl kadar sonra benimseyip uygulamaya koyduğu özgürleşme hareketini ilk başlatan olması yeterlidir. Gerçek şu ki İslam, kısa süre içinde Arap yarımadasında köleliği pratikte ortadan kaldırmıştı ve dünyanın her yerinde köleliğin varlığını sürdürmesine yol açan yeni bir köleleşme kaynağı olmasaydı, İslam dünyasında da benzer bir ortadan kaldırmayı ciddiyetle üstlenebilecek kapasitedeydi. Bu yeni köleleştirme nedeninin varlığında, İslam'ın onu kökünden kaldırması mümkün değildi; çünkü bu durum yalnızca Müslümanları değil, İslam'ın üzerinde denetim ve güç sahibi olmadığı muhaliflerini de ilgilendiriyordu. Bu, köleliğin tamamen ortadan kaldırılmasını engelleyen kaynak, o dönemde köleliğin en verimli kaynağı olan savaştı. Bunu kısaca ve biraz ayrıntılı olarak ele alacağız.

Islam did not mean to change human nature. It rather sought to civilize it making due allowance for its inevitable limitations so as to help it ascend the highest possible planes of perfection without any recourse to suppression or repression. It recorded a miraculous success in transforming some individuals. As regards human society as a whole its success was no less glorious: it bears no analogy to anything else ever achieved in the domain of human history. But despite all this it did not aim at transmuting human beings to a degree of perfection both rare as well as impossible in the practical life of human beings with all their present human limitations. For, if God had intended that, He would have from the very first created men like angels and as such ordered them to bear burdens that can be borne by angels only, of whom it is said that: "They do not disobey God in all that He orders them: and they do what they are commanded to” (Ixvi : 6). God did not intend to transmute men into angels such as these. He rather made them men and as such He knows their potentialities and the time necessary for their flourishing so as to enable them to follow and successfully execute an order. However it is quite sufficient for Islam to be the first to initiate the emancipation movement which took the world some seven centuries to adopt and enforce. The fact nonetheless is that Islam had before long practically put an end to slavery in the Arabian peninsula and but for the presence of a new headspring of slavery due to which slavery lingered on everywhere in the world, it was quite capable of undertaking in earnest its similar effacement in the whole world of Islam. In the presence of this new cause of servitude it was not possible for Islam to abolish it outright, for it concerned not only the Muslims but their opponents as well on whom Islam exercised no control or power. The source that thus prevented the total effacement of slavery was war, the most fruitful source of slavery at the time. We would discuss it shortly in some detail.

İslam, köleleri iyi muamele görmelerini sağlayarak ve insani statülerini geri kazandırarak son derece güzel ve takdire şayan örnekler bırakmıştır. Bunlardan bazılarına daha önce Kur'an ayetleri ve Hz. Peygamber'in ﷺ hadislerinde değinmiştik. Burada erken dönem hayatından pratik örneklerden birkaçını kısaca ele alacağız. Medine'de iken Hz. Peygamber ﷺ, bazı Arap ileri gelenleriyle azat edilmiş köleler arasında kardeşlik kurdu. Böylece Rabah oğlu Bilal ile Ru-veyhate el-Has'ami oğlu Halid'i; Peygamber ﷺ'in azatlı kölesi Zeyd ile Peygamber ﷺ'in amcası Hamza'yı; Zeyd oğlu Harice ile Ebu Bekir'i kardeş yaptı. Bu kardeşlik ilişkisi, kan bağına benzeyen gerçek bir bağdı; öyle ki kardeş kılınan iki kişi, tıpkı bugün yalnızca kan bağı olan akrabaların yaptığı gibi birbirlerinden miras alırlardı.

In treating slaves well and restoring their human status Islam has left behind some most wonderful and admirable examples. Of these we have already referred to some of the Qur'anic verses and traditions of the Holy Prophet, Here we would in brief take some more examples from practical life in the early period. When in Madina, the Holy Prophet established brotherhood between some Arab chiefs and some freed slaves. Thus he joined as brothers Bilal son of Rabah and Khalid son of Ru-waihata Al-Khas'ami; Zaid, the treed slave of the Prophet, and Hamza, the uncle of the Prophet; and Kharijah son of Zaid and Abu Bakr. This relationship of brotherhood was a real bond akin to blood-relationship, so much so that the two persons thus made brothers inherited from each other just as only the blood relations now do.

Ama İslam bununla yetinmedi, bir adım daha ileri gitti. Böylece Peygamber ﷺ, kuzeni Cahş'ın kızı Zeynep'i eski kölesi Zeyd'le evlendirdi. Ancak evlilik, insan hayatının, özellikle de bir kadının hayatının çok hassas bir yönüne dokunur. Bu nedenle Zeynep, toplumsal statü bakımından kendisinden çok aşağıda olan bir adamı kabul etmiş olsa da, kendisi gibi soylu bir aileden gelmeyen ve serveti olmayan birinin eşi olmayı kendine yakıştıramadı. Yine de Kutsal Peygamber ﷺ bu davranışıyla, bir kölenin, zalim insanlar tarafından içine atıldığı rezillik uçurumundan kalkarak Kureyş'in en yüksek mertebeli bir reisine ulaşabileceğini gösteren bir örnek teşkil etti. Yine de bu, İslam'ı tatmin etmedi.

But Islam did not stop at that. It went a step farther. Thus the Prophet married away his cousin Zainab, daughter of Jahsh, to his ex-slave Zaid. But marriage touches a very delicate aspect of a person's life especially in that of a woman. Therefore, although Zainab accepted a man far below her in social status, she could not reconcile herself to be the wife of one who did not come of a noble family like her, nor possessed wealth, But the Holy Prophet did by this act set an example to show that a slave could attain to the highest level of a Qureishite chief from out of the abyss of ignominy into which he was hurled by his cruel fellow human beings. But still this did not satisfy Islam.

Köleler, askeri komutanlık ve liderlik mevkilerine kadar yükseltildi. Nitekim Hz. Peygamber ﷺ, Muhacirler ve Ensar'ın, yani Sahabilerin en yakınları ile Arapların kabul görmüş liderlerinden oluşan bir ordu gönderdiğinde, bu orduya komutan olarak köle Zeyd'i görevlendirdi. Zeyd'in ölümünden sonra Hz. Peygamber ﷺ, ordunun komutanlığına onun oğlu Üsame'yi atadı; bu ordu, başlıca iki vezir ve sonradan halifeler olacak Ebu Bekir ile Ömer gibi seçkin kişilerden oluşuyordu. Böylece kölelere yalnızca diğerleriyle eşit ve benzer bir statü tanınmakla kalmadı, aynı zamanda özgür insanların ordularına komuta etme gibi yüce mevkilere de yükseltildiler. Bu konuda Hz. Peygamber ﷺ o kadar ileri gitti ki, mü'minlere şu emri verdiği rivayet edilmektedir:

Slaves were exalted to the position of military commanders and leaders. Thus when the Holy Prophet sent out an army which consisted of the closest of the Companions- Emigrants and the Helpers, the acknowledged leaders of the Arabs-he entrusted Zaid, the slave, with the generalship of the army. After the death of Zaid the Holy Prophet appointed his son, Osma as the commander of the army consisting of such illustrious men as Abu Bakr and Omar, his two principal ministers and afterwards successors. Thus slaves were given not only a status equal and similar to others but were at the same time raised to the exalted positions of heading the armies of free men. In this regard the Holy Prophet went to such a great length that he is reported to have commanded the believers:

"(Yöneticilerinizin emirlerini) dinleyin ve itaat edin; üzerinizde lider olarak atanan kişi, kuru üzüm gibi kafası olan bir zenci köle olsa bile, aranızda Allah'ın yasasını uyguladığı sürece." Böylece bir köle bile İslam devletinde en yüksek makama talip olabilirdi. Halefini atama sorunuyla karşılaştığında Ömer şöyle demişti: "Ebu Huzeyfe'nin kölesi Salim hayatta olsaydı, onu halife atardım." Bu, Hz. Peygamber ﷺ'in kurduğu geleneğin bir devamıydı.

"Hear and obey (the orders of your leaders) although the man appointed above you as your leader be a negro slave with a raisin-like head so long as he continues to enforce among you God's law".1 Thus even a slave could aspire to the highest office in the Islamic state. When faced with the problem of appointing his successor, Omar said: "Had Salim, the slave of Abi Huzaifa been alive, I would have appointed him caliph". This was just a continuation of the tradition founded by the Holy Prophet.

Ömer'in hayatı, İslam toplumunda kölelerin gördüğü saygıya ilişkin bir başka takdire şayan örneği daha sunmaktadır. Azat edilmiş bir köle olan Rabah oğlu Bilal, fey (fethedilmiş topraklar) meselesi konusunda Ömer'e şiddetle karşı çıktığında, Ömer bu muhalefeti susturmanın başka hiçbir yolunu bulamayınca, Allah'a şöyle dua etti: "Ey Rabbim! Bilal'e ve arkadaşlarına karşı beni karşılıksız bırakma!" Halifenin, tebaasından azat edilmiş bir kölenin muhalefeti karşısında gösterdiği bu tepki ne kadar dikkat çekicidir.

Omar's life affords yet another admirable instance bearing upon the respect enjoyed by slaves in the Muslim society. When he was vehemently opposed by Bilal, son of Rabah, an ex-slave, concerning the problem of Fay (conquered lands) Omar despairing of all other means of silencing his opposition prayed to God: "My God! Requite me with Bilal and his comrades!" What a reaction for a caliph in the face of opposition by one of ex-slaves from among his subjects.

İslam'ın köleliğe ilişkin büyük üstünlüğü çeşitli yönlerden açıkça görülmektedir. Amacı, kölelerin hem dışsal hem de içsel olarak özgürleştirilmesiydi; ancak bu amaca ulaşmak için, Abraham Lincoln'ün kölelere zihinsel olarak hazırlık yapmadan bir emir yayımlayarak yaptığı gibi, salt iyi niyetli temennilere dayanmadı. Bu durum, İslam'ın insan doğasını derinden kavradığını ve amacına ulaşmak için elindeki bütün imkânları kullandığını göstermektedir. İslam yalnızca bu insanların özgürlüğünü cömertçe geri vermekle kalmadı, aynı zamanda onları bu özgürlüğü korumaya ve ondan doğan sorumlulukları üstlenmeye hazırlayan bir eğitimden geçirdi. Toplumun tamamına sevgi ve iş birliği ruhunu aşıladı. Avrupa'da olduğu gibi bu haklar yüzünden toplum içinde çatışmaların patlak vermesini beklemedi; oysa Avrupa'da bu çatışmalar, geride acı bir kin ve nefret mirası bırakmış ve insan kalbinin bütün manevi kaynaklarını kurutmuştu. Sonuç olarak, köleler manevi bir yükselişten geçirildikten sonra İslam'ın nihai özgürleşmeyi gerçekleştirdiği temel esası şimdi ele alalım.

The great superiority of Islam with regard to slavery is manifest in various aspects. It aimed at freeing slaves externally as well as internally but to achieve that end it did not merely rely upon the pious wishes as Abraham Lincoln had done by issuing an order without preparing slaves mentally. This demonstrates Islam's deep understanding of the human nature and how it employed all possible means to achieve its objective. It not only liberally restored these people's liberty but also trained them so as to safeguard it and bear responsibilities flowing from it. It infused a spirit of love and cooperation throughout the society. It did not wait till conflicts should break out within the society over these rights as had happened in Europe leaving behind them an odious legacy of bitter malice and hatred and sapping all the spiritual headsprings in human heart. In the end, let us now take up the main basis on which Islam worked out the final emancipation after a due process of spiritual elevation of slaves.

Daha önce İslam'ın kölelik doğuran eski kaynakların hepsine, yalnızca birine dışında, son verdiğini belirtmiştik. Bu istisna, onu ortadan kaldırmanın neredeyse imkânsız olduğu kaynak olan savaştı; İslam'ın bu kötülüğe karşı başlattığı haçlı seferinden sonra geriye kalan bu kötülüğün tek etkili kaynağıydı. Bu konuyu oldukça ayrıntılı biçimde ele almayı planlıyoruz.

We have already pointed out that Islam successfully put an end to all those old sources whence slavery sprang up save one, which it was virtually impossible for it to do away with, and that was war, the only effective source of this evil left behind after the crusade of Islam against it. We propose to deal with it at some length.

Geçmişin en uzak dönemlerine uzanan ve o zamanlarda yaygın olan başlıca uygulama, savaş esirlerinin ya köleleştirilmesi ya da öldürülmesiydi.¹ Bu, geçen zamanla birlikte geçmiş çağlarda insan varlığının zorunlu bir koşulu hâline gelmiş bir uygulamaydı.

The principal practice that dated back to the remotest past and was prevalent at the time was that prisoners of war were either enslaved or put to death.1 It was a practice such as had with the passage of time come to stay as a necessary condition of human existence in those past ages.

İslam'ın insanlığa indirildiği dönem işte bu toplumsal arka planın içindeydi. İslam'ın güçleri ile onun karşıtları arasında birçok savaş yaşandı. Bu savaşlarda esir düşen Müslümanlar, esir alanları tarafından köleleştirildi. Özgürlükleri elinden alındı.

It was against this social background that Islam was revealed to mankind. Many battles took place between the forces of Islam and its opponents. The Muslims taken prisoners in these wars were made slaves by their captors. Their liberties were forfeited.

Erkeklerin, o dönemde bir köleye genellikle düşen tüm o zulümlere ve sefalete maruz bırakıldığı; kadınların namusunun en açık bir biçimde çiğnendiği; babaların, oğulların ve arkadaşların birlikte tek bir esir kadını paylaştığı, bunu yaparken hiçbir kurala veya yasaya, kadınlığına karşı hiçbir saygıya ve bakire mi yoksa evli mi olduğuna dair hiçbir düşünceye aldırmadan yaptıkları; bunun yanı sıra, esir alınan çocukların ise en iğrenç ve aşağılayıcı bir kölelik içinde yetiştirildiği.

Men were exposed to oppression and all those miseries that were commonly the lot of a slave at the time, The honor of woman was violated in a most flagrant manner; several men-fathers, sons and friends-all jointly shared a single captive woman with no regard whatever to any rule or law, or respect for her womanhood, or any consideration whatever about her being a virgin maid or a married Woman. Besides this, the children, if captured, were brought up in a most odious and abject servitude.

Koşullar böyle olduğu için İslam'ın, savaşta ellerine geçen bütün esirleri hemen serbest bırakması mümkün değildi; çünkü bu, yalnızca kötü bir politika olmakla kalmaz, düşmanlarını fiilen cesaretlendirmek anlamına da gelirdi. Özellikle de Müslümanların ve savaşta esir düşen yakınlarının düşmanları tarafından köleleştirildiği, her türlü işkenceye, zulme ve aşağılanmaya maruz bırakıldığı bir durumda... Böyle bir ortamda İslam'a açık kalan en iyi ve tek yol, onlara, Müslümanlara davrandıkları gibi esir muamelesi yapmaktı. Düşmanlar köleliğin sürmesinde ısrar ederken, savaş esirlerinin köleleştirilmesi İslam tarafından tek taraflı olarak kaldırılamazdı. Bu uygulama, ancak bunun yerine geçecek bir alternatif bulunmadığı sürece ve dünya halklarının savaş esirlerine muamelede köleliğin dışında bir temel üzerinde anlaşmaya varacakları zamana kadar hoşgörüyle karşılanmıştır. Ayrıca, İslam'ın savaşlardaki tutumu ile diğer dinlerin savaşlarda ve bu savaşlarda ele geçirilen esirlere yaptıkları muamele arasındaki büyük farkı da gözden kaçırmamalıyız.

As the conditions stood, it was not possible for Islam to forth with set at liberty all the prisoners falling in its hands from the camp, for it would have not only been a piece of bad policy but would have also implied a virtual encouragement to its enemies especially as the Muslims as well as their dear and near ones captured in war were being made slaves by the enemies and exposed to all sorts of tortures, atrocities and humiliations. In such circumstances, the best and the only course left Open to Islam was to treat them as captives as they treated the Muslims, The enslaving of the prisoners of war could not be abolished unilaterally by Islam when the enemies insisted on its continuance. So the practice was tolerated just so long as there did exist no alternative to it and till the time the peoples all the world over should agree among themselves Upon a basis other than that of slavery in dealing with their prisoners of war. We must not also overlook the great difference between Islam and other religions in their wars or the treatment of the prisoners captured in these wars.

Savaşlar, geçmişte olduğu gibi bugün de, ihanet, sürpriz baskın ve şiddetin karıştığı bir arbede olmuştur ve olmaya devam etmektedir. Bir ulusun, genişleme tutkusuna ve kendi bencil amaçlarını ilerletmek için sömürme hırsına dayanarak başka bir ulus tarafından köleleştirilmesi de böyledir. Bu tür savaşlar, bir kralın ya da askeri komutanın kişisel hırsının, gururunun, kibrinin veya intikam arzusunun sonucu olmuştur ve olmaya devam etmektedir. Bu savaşlar dünyevi alçak amaçlarla yürütüldüğü için, içinde esir alınan insanlar, inançları ya da idealleri yüzünden, ya da fiziksel, ruhsal veya zihinsel donanım bakımından esir sahiplerinden aşağı oldukları için köleleştirilmemişlerdir; yalnızca savaşı kaybetmiş ve yenilen tarafa mensup oldukları için köle yapılmışlardır.

Wars have been aud still are a melee of treachery, surprise, violence; and the enslavement of one nation to another due to its expansionist designs and the lust for exploitation in order to advance its own selfish ends. Such wars are and have been the outcome of personal ambition, pride, vanity or a wish for vengeance of a king or a military commander. Motivated as these wars were by low earthly designs, the people captured therein were made slaves not because of their creed or ideal, nor because they were inferior in their physical, psychological or Intellectual equipment to that of their captors, but simply because they had lost the battle and belonged to the vanquished party.

Bundan başka, savaş durumunda galip olan tarafın, yenilen halkı aşağılamasını, onurlarına saldırmasını, barışçıl şehirleri yerle bir etmesini ve kadınları, çocukları ve yaşlıları kılıçtan geçirmesini engelleyecek hiçbir şey yoktu. Bunlar, onlara yol gösterecek yüce bir ideal, ilke veya inancın bulunmamasının kaçınılmaz sonucuydu.

Moreover, there was nothing that could in the event of war, prevent a victorious party to subject the conquered people to humiliation and disgrace, violate their honor, raze peaceful cities to the ground and put women, children as well as old men to sword,-a logical sequence to lack of a lofty ideal, principle or creed to guide them.

İslam'ın gelmesiyle birlikte bu uygulamaların tümü kaldırılmıştır. İslam, Allah yolunda yapılan savaş dışındaki bütün savaşları yasaklamıştır; Müslümanlara yapılan zulüm ve haksızlığı önlemek, güce ve şiddete başvuran zalim bir zorbayı ezmek, insanların gerçek dine girmesini engelleyen zorbalığı durdurmak ya da insanlarla Rableri arasına girerek onların gerçeği bağımsız olarak görmelerini, duymalarını ve izlemelerini engelleyen güçlü ama haksız bir sahtekârı ortadan kaldırmak dışında savaşı yasaklamıştır. Nitekim Kur'an-ı Kerim şöyle buyurmuştur: "Sizinle savaşanlarla Allah yolunda savaşın, ama saldırıya geçmeyin. Muhakkak ki Allah saldırganları sevmez" (ii: 190) ve "Fitne kalmayıncaya ve din yalnızca Allah'ın oluncaya kadar onlarla savaşın" (viii: 39).

With the advent of Islam all these practices were abolished. It prohibited all wars save the one fought in the way of God; to avert cruelty and injustice to Muslims; crush a tyrannous oppressor resorting to force and violence to prevent people from embracing true religion; or to remove a powerful but iniquitous impostor interposing between men and their God incapacitating them to see or hear and follow the truth independently. Thus the Holy Qur'an declared: "Fight in the way of Allah against those who fight against you, but begin not hostilities. Lo! Allah loveth not aggressors" (ii: 190) and, "Fight them until persecution is no more, and religion is all for Allah" (viii: 39).

Böylece İslam'ın mesajı, hiç kimsenin göz ardı etmeye cesaret edemeyeceği bir barış mesajı haline gelir:

The message of Islam thus becomes a message of peace, which none can dare ignore:

"Dinde zorlama yoktur. Doğru yol, sapıklıktan artık apaçık ayrılmıştır" (Bakara, 2:256). Günümüzde bile İslam dünyasında Hristiyanların ve Yahudilerin kendi dinlerini engellenmeden yaşamaları, İslam'ın insanları kendi görüşüne çevirmek için zor kullanmayı onaylamadığının inkâr edilemez bir kanıtıdır.1

"There is no compulsion in religion. The right (direction) is henceforth distinct from error" (ii : 256). That there are even today Christians and Jews in the Muslim world who follow their respective religions unchecked bears testimony to the irrefutable fact that Islam does not approve of using force in converting men to its own viewpoint.1

İnsanlar bu İslam mesajını kabul eder ve hakikate uymayı benimserlerse, onlarla Müslümanlar arasındaki düşmanlıklar derhal sona erer. Bu kişiler Müslüman topluluğun bir parçası olurlar; boyunduruk altına alınmazlar ve aşağılanmazlar. Diğer Müslümanların sahip olduğu haklara benzer haklardan yararlanırlar; çünkü bir Müslüman ile diğeri arasında hiçbir ayrım yapılamaz ve hiçbir Arabın, takvası dışında bir sebeple, Arap olmayan birine üstünlüğü yoktur.

If people accept this message of Islam and agree to follow the truth, the hostilities between them and the Muslims cease forthwith. They become part of the Muslim community and are not to be put to subjection or humiliation. They enjoy rights similar to those enjoyed by other Muslims, for no distinction is permissible between one Muslim and the other, nor had any Arab any superiority over a non-Arab except due to his piety.

Kendi dinlerini yaşamak isteyen ancak İslam'ı din olarak kabul etmeyi reddeden bir halk söz konusu olduğunda, İslam onları inançlarını benimsemeye zorlamadı; bunun yerine, Müslümanların dışarıdan gelen bir saldırıya karşı onları koruyamaması hâlinde bu vergilerin tamamının kendilerine geri ödeneceği anlayışıyla, özel bir vergi (Cizye) karşılığında onları korumayı memnuniyetle üstlendi. Bu, İslam'ın kendi inancının, koruma altına almayı üstlendiği inançtan çok daha üstün ve daha iyi olduğuna inanmasına rağmen böyleydi. Ancak bir halk maddi zenginlik ve silah bakımından üstünlük sağlarsa, yalnızca o zaman ve yalnızca bu halka karşı savaş ilan edilir. Ama böyle bir savaş bile, mümkünse kan dökülmesini önlemek ve dünya çapında barışı yaymak için son bir çaba olarak, resmi bir ültimatom ya da beyan olmadan başlatılmaz: "Eğer barışa yanaşırlarsa, sen de ona yanaş ve Allah'a güven" (Enfal, 8/61).

In the case of a people who refused to adopt Islam as their religion but were desirous to live under its protection with their own religion, Islam did not compel them to adopt its creed but gladly undertook to protect them in return for a special tax (Jizyah) with the understanding that all such taxes would be paid back to them in the event of Muslims proving unable to defend them against outside aggression.2 And that despite the belief of Islam that its was a creed far superior to and better than the one it had undertaken to protect. But if a people their superiority in material wealth and arms. Only then and against these people it is that war is declared. But even such a war is not plunged in without a formal ultimatum or declaration as a last effort to prevent bloodshed if possible and spread peace the world over: “ And if they incline to peace incline thou also to it, and trust in Allah" (viii: 61).

İslam'ın, eğer bu amaca yönelik barışçıl tüm yollar etkisiz kalırsa, insanlığı doğru yola yöneltme arzusundan doğan savaşlarının hikâyesi işte budur.

Such then is the story of the wars of Islam which sprang out of its wish to direct mankind to the right path if all peaceful means towards that end should prove ineffective.

Bunlar, herhangi bir komutanın bir halkı sömürme ya da yenilgiye uğratma hırsından kaynaklanmıyordu; zira bir kelimeyle ifade etmek gerekirse, bunlar Allah yolunda yapılan savaşlardı. Bununla da kalmayıp, bu savaşların yürütülmesi için açık hükümler ve kurallar da konmuştu. Muhammed ﷺ, Müslümanlara öğüt vererek şöyle buyurdu: "Allah'ın adıyla, Allah yolunda savaşmak için yola çıkın; Allah'ı inkâr edeni öldürün; savaşın ama hıyanet etmeyin, sakatlamayın ve bir çocuğu öldürmeyin."1 Ayrıca Müslüman ordusuna karşı silah kuşanan erkekler dışında hiç kimse öldürülmeyecekti. Hiçbir şey yıkılmayacak ya da harap edilmeyecek, kimsenin namusuna el uzatılmayacaktı. Hiçbir fesat ya da kötülük teşvik edilmeyecekti, çünkü "Kuşkusuz Allah fesat çıkaranları sevmez."

They were not motivated by any ambition to exploit or vanquish a people by any military commander, for they were, in a word, wars waged in the way of God. Not only this but clear injunctions and rules were also laid down for the conduct of these wars. The Holy Prophet admonishing the Muslims said: "Go in the name of God to fight in the way of God; kill him who rejects God; fight but do not commit a perfidy, nor mutilate, nor kill a child".1 Also no man except he who carried arms against the Muslim army was to be killed. Nothing was to be destroyed or ruined, nor anybody's honor violated. No mischief or evil was to be encouraged, for “Surely God does not love the mischief-makers".

Tarih, Müslümanların düşmanlarına karşı yaptıkları savaşlarda bu soylu geleneklerin tamamını sürdürdüklerine tanıklık eder; bu, haine dayanan rakipleri olan Haçlılarla yapmak zorunda kaldıkları savaşları da kapsar. Hristiyanlar Kudüs'ü ele geçirdiklerinde, şehirde yaşayan Müslümanlara karşı her türlü haksızlık ve taşkınlığı işlediler. Onların namusunu çiğnediler ve pervasızca kılıçtan geçirdiler. Oradaki büyük cami bile onların taşkınlığından kurtulamadı. Ancak Müslümanlar şehri ele geçirdiklerinde, Tanrı'nın kendilerine şu ayetle, taşkınlık edenlerden aynı yöntemle karşılık vermelerine izin verdiği hâlde, onlardan intikam almaya kalkışmadılar: "Kim size saldırırsa, o da size saldırdığı gibi siz de ona saldırın" (Bakara, 2: 194). Bunun yerine, bugüne dek cömertlik ve asalet bakımından eşi görülmemiş bir yol izlediler.

History bears witness that the Muslims upheld all these noble traditions in their wars against their enemies, including even those they had to fight against their treacherous opponents, the Crusaders. The Christians when in possession of Jerusalem committed all sorts of iniquity and transgression against the Muslims living in the city. They violated their honor and recklessly put them to sword. Even the great mosque there did not escape from their transgression. But when the Muslims captured the city, they did not try to seek revenge against them although they were permitted by God to pay the transgressors back in their own coins: “And one who attacked you, attack him in like manner, as he attacked you" (ii: 94). Instead, they chose a course such as to this day remains unsurpassed in generosity and nobility.

Bu durum, Müslümanlar ile gayrimüslimler arasında savaş amaçları ve gelenekleri bakımından büyük ve temel ayırt edici işaret teşkil ediyordu. İslam, çirkin put-perestliklerinde ısrar eden ve Hakikat ile Nur'a aktif olarak karşı savaşan herkesin yarı insan olduğunu ve bu yüzden yalnızca kölelik altında tutulmaya layık bulunduğunu kolayca benimseyebilirdi; zira zihinsel ya da insani yapısında bir kusuru olmayan bir halk, Nur'u ve Hakikati nasıl reddedebilir? Ve bu nedenle, ne saygıyı ne de yalnızca insanlara mahsus bir ayrıcalık olan özgürlüğü hak ettiklerini düşünebilirdi.

This constituted the great fundamental distinguishing mark as to their war-aims and traditions between the Muslims and non Muslims. Islam could very easily adopt the view that all those who insisted on their despicable idol-worship and actively fought against Truth and Light were half-human and thus fit for being held in bondage only, for how could a people not defective in their intellectual or human make-up refuse Light and Truth? And that, therefore, they neither deserved respect, nor the freedom which is the privilege of human beings only.

Ama İslam bu yolu benimsemedi. Savaş esirlerini, onların insan altı oldukları gerekçesiyle köle olarak almaya izin vermedi. Esirler yalnızca halkları da ele geçirilen Müslümanları kendi kölesi gibi davrandığı için köle edinildi. Bu nedenle İslam, savaşan tarafların tümü esirlerine karşı köleliğin dışında bir ilkeyi kabul edene kadar kölelik sorununu karara bağlanmamış olarak bıraktı; çünkü koşullar böyleyken bu, gayrimüslimlerin Müslüman esirlerine kötü davranmalarına veya onları misilleme korkusu duymadan sefalet ve aşağılanmaya maruz bırakmalarına karşı tek güvenceydi.

But Islam did not adopt this course. It did not allow taking prisoners of war in servitude on the plea that they were sub-humans. They were taken slaves just because their people too treated the captured Muslims as their slaves, The problem of slavery was thus left by Islam undecided till all the belligerents should agree to a principle other than that of slavery in dealing with their prisoners of war, for, as the conditions stood, this was the only guarantee against the non-Muslims' ill-treatment of their Muslim prisoners or Subjecting them to misery and humiliation without any fear of retaliation.

Bu fiyatla, savaş esirlerinin akıbetine değinen Kur'an'daki tek ayetin şunu söylediği de kısaca belirtilmelidir: "Sonra ya lütufla serbest bırakın ya da savaş silahlarını bırakana kadar fidye karşılığı (kendilerini kurtarmalarına) izin verin" (xlvii:

At this price it must also be mentioned in passing that the only Qur'anic verse touching upon the fate of prisoners of war says that: "And afterwards either set them free as a favor or let them ransom (themselves) until the war lays down its weapons” (xlvii:

4), Kur'an'ın, savaş esirlerinin kölelik altına alınmasından söz etmediğini; bunun, savaşın kalıcı bir kuralı olarak yerleştirilmediğini belirtir. Bunun yerine açıkça ortaya koyduğu, esirlerin fidye karşılığında serbest bırakılması ya da bir lütuf olarak özgürlüğe kavuşturulmasıdır; çünkü Kur'an'ın savaşın kalıcı bir hukuku olarak belirlediği şey bu ikisidir. Dolayısıyla Müslümanların savaş esirlerini köle olarak tutmaları, ancak koşulların zorunlu kıldığı bir siyasetin sonucuydu. Bu uygulama, İslam hukukunun özünde yer alan bir ilke değildir.

4), It does not mention the enslaving of prisoners, which would have enforced it as a permanent rule of war, What it explicitly laid down is rather the ransoming or setting them free as a favor, for it is these two that the Qur'an prescribed as a permanent law of war, Thus if the Muslims held the prisoners of war in slavery it was purely an act of policy dictated by the force of circumstances. It does not form intrinsic principle of the Islamic law.

Ancak buna rağmen İslam'da genel olarak uygulanan pratik, savaş esirlerinin köle yapılmasında ısrar etmiyordu. Barış sağlandığında, onlar hiçbir zaman köle yapılmadı. Peygamber ﷺ, Bedir Savaşı'nda esir alınan Mekkeli esirlerin bazılarını bir fidye karşılığında serbest bıraktı, diğerlerini ise bir lütuf olarak özgür kıldı. Benzer şekilde, Necran'dan gelen Hristiyan heyetinden cizye aldı ve esirlerini onlara geri verdi. Tüm bu asil davranışlar, insanlık geçmişinin iğrenç mirasından kurtulup savaş esirlerine insan olarak davranmaya hazır olduğunda, insanlık için birer örnek teşkil etmek amacını taşıyordu.

But despite this the practice generally followed in Islam did not insist on taking prisoners of war as slaves. If peace was restored, they were never made slaves. The Holy Prophet set at liberty some of the Meccan prisoners captured in the battle of Badr, in return for a redemption, while he freed the others as a mark of favor. Similarly, he accepted Jizyah from the Christian deputation of Najran and returned their prisoners over to them. All these noble deeds were meant to serve as precedents for mankind when once it should be able to shake off the odious legacy of its past and be ready to treat the prisoners of war as human beings.

Bu noktaya ayrıca şunu ekleyebiliriz: Müslümanların savaşlarda ele geçirdiği esirlere asla kötü davranılmamış, işkence edilmemiş ve yukarıda anlatılan türden aşağılanmalara maruz bırakılmamıştır. Bunun yerine, özgürlüğe giden yolun kendilerine açık olduğunu gördüler; yeter ki özgürlükle birlikte gelen sorumlulukları üstlenmeye hazır olsunlar. Bu şartları yerine getirenler serbest bırakılmıştır. Üstelik bunların çoğu Müslümanların eline düşmeden önce kölelerdi ve Farslar ile Romalılar tarafından esir alınıp Müslümanlarla savaşmaya gönderilen kölelerden oluşuyorlardı.

We may also add that the prisoners fallen in the hands of Muslims in wars were never ill-treated, tortured or subjected to the humiliation such as described above, They, on the, other hand, found that if they chose the way to freedom lay open before them provided also that they were ready to bear the responsibilities that go with freedom, If they fulfilled these conditions they were set free, although most of them were bondsmen before falling into the hands of the Muslims, and comprised to those slaves who were seized by Persians and Romans, and packed off to fight against the Muslims.

İslam, kadınlara, yabancı düşman topraklarından esir alınmış olsalar bile esaretleri sırasında saygı göstermiştir. Hiç kimseye onların namusunu çiğneme ya da onlara yalnızca savaşta ele geçirilen ganimetin bir parçası gibi davranma izni verilmemiştir. Artık herkesin hayvani tutkularını doyurmak için onlara serbestçe erişebildiği ortak bir mal gibi görülmeyeceklerdi. Bundan böyle yalnızca efendilerine ait olacaklardı. Onlarla cinsel ilişki kurma hakkı başka hiç kimseye tanınmamıştır. Ayrıca, erkekler gibi, onlara da Mukatabah yoluyla özgürlüklerini kazanma hakkı verilmiş; ayrıca bir cariyenin efendisinden bir çocuk doğurduğu anda özgür olacağı hükmü konulmuştur.

As far as the women were concerned, Islam respected them even in their captivity even if they were taken prisoners from foreign enemy lands. No one was allowed to violate their honor or treat them merely as a part of booty captured in war. They were no longer to be treated as a common property of all with every man having free access to them to gratify his animal passions. They were hence forth to belong to their masters alone. None else could establish sexual relations with them. Moreover, they were, like men, granted the right to work out their freedom through Mukatabah, besides providing that a slave-maid would be free the moment she gave birth to a child by her master.

Anneden başka, çocuk da hür sayılırdı. İslam'ın esirlik sırasında onlara genel olarak gösterdiği muamele de aynı ölçüde asil ve cömertti.

Besides the mother, the child would also be deemed free. The treatment given them by Islam on the whole during their captivity was equally noble and generous.

İslam'da kölelik hikâyesi işte budur; insanlık tarihinin en parlak sayfalarından birini oluşturan bir hikâye. İslam, kölelik kurumunu ilkesel olarak hiçbir zaman onaylamamış, onu tamamen ortadan kaldırmak için elindeki bütün farklı araçlarla çaba göstermiştir. Ancak onun varlığına bir süreliğine göz yummuştur; çünkü bunun yerine konabilecek başka bir çare yoktu. Mesele yalnızca Müslümanları değil, doğrudan denetimi altında bulunmayan insanları da ilgilendiriyordu. Bu insanlar Müslümanları köleleştiriyor, onlara en kötü aşağılanma ve sefalet biçimlerini yaşatıyordu. Bu durum Müslümanları, bu insanlara karşı benzer bir muameleyi benimsemeye yöneltti; en azından savaş esirlerini köle olarak muamele etmeleri bakımından, ancak bu esirlerle sonradan yaptıkları gerçek işlemlerde aynı yolu izlemediler.

Such is the story of slavery in Islam-a story which constitutes one of the brightest pages of human history. Islam never approved of slavery in principle as it strove hard with all the different means at its disposal to eliminate slavery once for all. It tolerated its existence for the time being just because it had no other alternative for it concerned not only Muslims but those people as well who were not under its direct control. They held the Muslims in servitude making them suffer the worst possible forms of humiliation and miseries which drove the Muslims to adopt with respect to these people a Course of like treatment, at least in treating their prisoners of war as slaves though not in their actual transactions with these slaves afterwards.

İslam, dünya dünyada bu konuda anlaşmaya varmadıkça, yani savaş esirlerinin köleleştirilmesi olan tek kölelik kaynağına son verilmesi konusunda uzlaşılmadıkça köleliğin kaldırılmasını gerçekleştiremedi. Bu uzlaşı sağlandığında ise İslam bunu memnuniyetle karşıladı; çünkü bu uzlaşı, İslam devletinin değiştirilemez temel ilkesini oluşturuyordu: herkes için özgürlük, herkes için eşitlik.

Islam could not effect the abolition of slavery so long as the world did not agree to put an end to the only source of slavery enslavement of prisoners of war. So when that concord was achieved Islam welcomed it as it formed the unalterable fundamental principle of its polity: liberty for all, equality for all.

Bazı sonraki dönemlerde, düzenli dini savaşlar yapılmaksızın, İslam tarihinde görülen Müslümanların kölelik, köle ticareti, esir alınması ve satılması olayları, İslam ile hiçbir ilgisi yoktur. Bunlar, bugün bazı Müslüman yöneticilerin İslam adına işlediği korkunç suçlar ve günahlar kadar bile İslam'a isnat edilemez; ne bir haklılık ne de bir gerçeklik payı taşır.

As to the instances of slavery, slave-traffic, seizure and sale of Muslims met with in some latter periods of Islamic history without any regular religious Wars having taken place, they have no relation whatsoever to Islam. They can with no more justification and truth be imputed to Islam than the vicious crimes and guilt that are perpetrated by some Muslim rulers in the name of Islam at the present times.

Bu bağlamda şunları aklımızda tutmamız yerinde olur:- (1) Tarihin son dönemlerindeki hükümetler, herhangi bir gerçek ihtiyaç olmaksızın, köleliği çeşitli biçimlerde teşvik etmiş ve hoş görmüştür. Bunları güç hırsı ve fetih tutkusu yönlendirmiş, bir millet ya da sınıf diğer bir millet ya da sınıfı boyunduruk altında tutmuştur. Köleliğin diğer biçimleri ise yoksulluk, aşağı görülen belirli bir sınıfa doğulmuş olma ve bir kişinin belirli bir toprak parçasında kiracı olarak çalışması gibi nedenlerden doğmuştur. İslam, bunların hepsinin kaldırılmasını savunmuştur; yalnızca bir tanesi hariç. Elverişsiz koşullar nedeniyle etkin biçimde önleyemediği tek biçim de budur. Koşullar olgunlaşıp kaldırılmasına elverişli hale gelene kadar köleliğe göz yumulmuştur.

In this respect we would do well to bear the following in mind:- (1) The governments in the latter stages of history encouraged and tolerated slavery in several ways without any genuine need. They were motivated by their lust for power and conquest, one nation or class of people holding another nation or class of people in subjection. The other forms of slavery sprang up from causes such as poverty, birth into a certain class held as inferior and the fact that a man worked as a tenant on a Particular tract of land. Islam stood for the abolition of all these forms of slavery except that one and the only form of it, which, due to the unfavorable circumstances, it could not effectively check. Slavery was tolerated till such time as the circumstances should grow ripe and favor its abolition.

Avrupa'da köleliğin pek çok biçimde, hiçbir gerçek ihtiyaç olmaksızın yaygın olmasına rağmen, Avrupalılar onu gerçekte hiçbir zaman kaldırmadılar; ancak sonunda yasaklamaya tenezzül ettiklerinde bile durum buydu. Avrupalı yazarların kendileri, Avrupa'da köleliğin ancak ekonomik güçlükleri, çalışmaya istek ve gayretlerinin olmaması ve çalışamaz hale gelmeleri nedeniyle kölelerin efendileri için bir varlıktan çok bir ekonomik yük haline geldiği zaman sona erdiğini itiraf ederler. Efendi, kölelerinin geçimi ve gözetimi için, onların çalışmasından geri elde ettiği kârdan çok daha büyük meblağlar harcamak zorunda kalıyordu. Dolayısıyla Avrupalı kölelerin özgürlüğüne kavuşmasına yardımcı olan, tamamen ekonomik bir etken, yani kâr ve zarar meselesiydi; bu bakımdan insanı insanlığı sebebiyle onurlandıran ve bu yüce insanlık anlayışından ilham alarak köleye özgürlüğünü geri veren yüce ideale hiçbir şekilde benzemez. Avrupa'da kölenin kazandığı özgürlük, köleler arasındaki huzursuzluktan doğup sonunda efendilerinin onları bundan sonra boyunduruk altında tutmasını imkânsız kılan, art arda patlak veren devrimler bağlamında değerlendirildiğinde önemsiz kalır.

(2) Despite the fact that in Europe slavery prevailed in so many forms without any genuine need, the Europeans in fact did never abolish it even when they at last condescended to ban it. European writers themselves confess that in fact slavery in Europe came to an end only when due to their economic difficulties, lack of will to exert themselves and their incapacity to work, the slaves became more of an economic liability than an asset to their masters. The master had to spend far larger amounts of money on the sustenance and supervision of their slaves than the profits they got back as a result of their exertion. It was thus a Purely economic factor just a matter of profit and loss-that helped in bringing about the liberation of these European slaves and as such it bears no analogy to the lofty ideal that respected every man for his humanity and which inspired by that lofty concept of humanity restored to the slave his freedom. The freedom thus Won by the slave in Europe sinks into insignificance when viewed in the context of those successive revolutions that broke out there as a result of the restlessness among slaves and which in the end made it impossible for their masters to hold them any longer in subjection.

Tüm bu devrimler dizisi, ne var ki, köleleri özgürlüklerini geri kazanmada hiçbir şekilde yardımcı olamadı. Aksine, bu devrimlerin sonucunda köleler daha da sıkı bir biçimde bağlandı; çünkü artık toprağa bağlı serfler olarak tuttukları toprağa bağlanıp, toprağın satışı ya da devri üzerine efendi değiştirdiler. Köle, toprağı terk edemezdi; eğer terk ederse, yasa gereği kaçak ilan edilir, zincirlenir, ateşle dağlanır ve efendisine geri döndürülürdü. Köleliğin bu biçimi Avrupa'da, on sekizinci yüzyılda Fransız Devrimi tarafından nihayet süpürülüp atılana kadar varlığını sürdürdü; yani İslam'ın özgürleştirme ilkesini çoktan ortaya koymasından yaklaşık on bir yüz yıl sonra.

All these series of revolutions could not, however, help the slaves in winning back their liberty. They were rather as a result of these revolutions bound all the more securely, for henceforth they were held in serf hood bound to the soil they tilled and changed masters on the sale pr transfer of land. The slave could not leave the soil which, if he did, he was declared a fugitive by law, bound in chains, cauterized with fire and returned to his master, This form of slavery continued to exist in Europe till it was finally swept away by the French Revolution in the eighteenth century that is, some eleven hundred years after Islam had already enunciated the principle of emancipation.

Güzel isimlerin aldatmasına kapılmamalıyız. Avrupa'da Fransız Devrimi ve Amerika'da Lincoln köleliği kaldırdı; dünya halklarının her biçimiyle bastırılması yönündeki anlayış da bununla birlikte ortaya çıktı. Ama bunların hepsi sadece isimlerdi, elbette güzel isimler. Çünkü kölelik gerçekten kaldırıldı mı? Zulüm, farklı kılıklarda dünyanın dört bir yanında hâlâ ortalıkta dolaşmıyor mu? Fransızların Cezayir'de yaptığına ne ad verilir? Amerikalıların orada zencilere karşı işledikleri kara suçları ve İngilizlerin Güney Afrika'daki renkli halka karşı işledikleri cinayetleri başka hangi terimlerle tanımlayabiliriz? Kölelik fiilen bir milletin başka bir millete boyun eğdirilmesi ve bir insan topluluğunun kendileri gibi diğer insanların sahip olduğu haklardan yoksun bırakılması değil midir? Başka hiçbir anlamı yoktur. O halde neden işin aslına bakıp olanı olduğu gibi adlandırmayalım? Bu farklı kölelik biçimlerine neden özgürlük, kardeşlik ve eşitlik gibi yanıltıcı adlar veriyoruz? Çünkü altında işlenen suçlar, insanlığın uzun yeryüzü serüveninde şimdiye kadar görülmüş en korkunç ve iğrenç nitelikte olduğu halde, dış süslemenin pek bir değeri yoktur.

We should not be taken in by beautiful names. The French Revolution in Europe and Lincoln in America abolished slavery along with the understanding among the peoples the world over to suppress it in all its forms hut all these were mere names, beautiful ones, of course, for, has slavery been abolished in reality? Isn't tyranny still strutting all the world over in different guises? What is called that which the French did in Algeria? In what other terms can we describe the black crimes of the Americans towards the negroes there, and the felonies of the English against the colored people of South Africa? Is not slavery in effect the subjection of a nation to another and the deprivation of a class of people of the rights enjoyed by other men like themselves? It means just that and nothing else. Why should we not then call a spade a spade? Why misname these different forms of slavery as liberty, fraternity, and equality? For, surely the surface decoration is of little value where the crimes perpetrated underneath are of the most monstrous and hideous nature yet witnessed by mankind during their long career on the earth.

İslam, neyi savunduğu ve neyi önerdiği konusunda çok açık ve dolaysızdı. Köleliğe ilişkin görüşünü, bu kurumun gerçek nedeninin ne olduğunu, özgürlüğe giden yolun ne olduğunu ve onun tamamen kaldırılmasının yolunun hangisi olduğunu halka düz, net ve kuşkuya yer bırakmayan bir biçimde bildirdi. Bu yol, dünya halklarının savaş esirlerine nasıl davranılacağı konusundaki anlaşmazlığı nedeniyle o dönemde engellenemedi.

Islam was very frank and explicit on what it stood for and advocated. It told the people in a straightforward manner, in clear and unequivocal terms as to what it thought of slavery, that such and such was the real cause of it, this is the way out of it to freedom; and that this is the way to its outright abolition...the way that was for the time being not checked due to the disagreement among the peoples of the world as to the treatment of their prisoners of war.

Ama modern çağın bu fuhuş kokan medeniyeti, gerçek amaçları ve yöntemleri konusunda ne bu kadar açık sözlü ne de dürüsttür. Tek bir konuda öne çıkar: dışını en parlak renklere boyamakta; dışarıdan zarif, ama içten karanlık ve kasvetli bir görünüm sergilemekte. Tunus, Cezayir ve Fas'ta yüz binlerce insanı, yalnızca özgürlük ve insan onuru talep ettikleri için öldürdü. Bu insanlar kendi vatanlarında, dışarıdan hiçbir müdahale olmaksızın yaşamak; kendi dillerini konuşmak, inançlarına ve dinlerine bağlı kalmak; özgür bir vatana sahip olmak ve dünyanın geri kalanıyla olan siyasi ve ekonomik ilişkilerinin belirlenmesinde doğrudan pay sahibi olmak istiyordu. Bu masum insanları öldürdüler, yiyecek ve su verilmeden iğrenç zindanlara tıktılar, namuslarını çiğnediler, kadınlarını tecavüze uğrattılar... Onları öldürüp karınlarını deştiler; taşıdıkları çocuğun erkek mi kız mı olduğuna bahse tutuşarak. Bu canavarca suçlar işlenirken, yirminci yüzyılın ikiyüzlü medeniyeti bunları özgürlük, kardeşlik ve eşitlik ilkelerinin yayılması olarak tanımlıyor. Oysa İslam'ın on üç asır önce kölelere karşı gönüllü, ideal, saygılı ve cömert davranışını, köleliğin hayatın kalıcı bir hali değil, yalnızca geçici bir durum olduğu yönündeki ilanını ise geri kalmışlık, gericilik ve barbarlık olarak nitelendiriyorlar! Benzer şekilde, bu ikiyüzlü medeniyet, Amerikalıların otellerine ve kamusal yerlerine "Yalnızca Beyazlar İçin" ve "Siyahlar ve Köpekler Giremez" yazan levhalar asmasını hiç şaşırtıcı bulmuyor. Bir grup "medeniyetli" beyaz Amerikalı, bir siyahi adamı acımasızca linç edip yere atıp botlarıyla tekmeleyerek öldürdüğünde de, bunun nedeni onun renkli olmasına rağmen beyaz bir Amerikalı kızla ilişkiye girmeye cesaret etmesiydi; oysa girişimi kızdan gelmişti, kendisinden değil. Tüm bunlar olurken polisler etrafta pasif bir şekilde duruyor, dil, din ve insanlık bağlarıyla kendilerine bağlı olan vatandaşlarından birini kurtarmak için hiçbir şey yapmıyor. Bu korkunç suçları işliyorlar ve yine de her zamankinden daha "medeniyetli" kalıyorlar; milletleri ise modern medeniyet ve ilerlemenin zirvesi olarak görülüyor!! Buna karşılık, bir Pers kölesinin Ömer'i öldürmekle tehdit ettiğini, İslam'ı reddettiğini ve İslam devletine cizye ödemeyi reddettiğini görüyoruz; bunlar, İslam'a karşı inatla düşmanlıklarını sürdüren ve onun barışçıl bir anlaşma teklifini geri çeviren gerçek düşmanlar olarak görüldü. Hakikat ve nurun yayılmasını engellemeye kalkışan, bu amaçla her türlü yolu acımasızca kullanan kişiler bunlardı. Ömer, tehdidin ne anlama geldiğini anlamasına rağmen köleye hiçbir şey söylemedi. Köle ne hapsedildi, ne ülkeden sürüldü, ne de Ömer, onun bizzat hakikati ve nuru gözleriyle gördükten sonra bile saf bir önyargı ve küstahlıkla yalana tapınmakta ısrar ettiği ve bu yüzden insanlık dışı bir türe ait olduğu gerekçesiyle idamını emretti.

But the meretricious civilization of modern times is neither so frank nor straightforward with regard to its real aims and methods. It excels in one thing only: in painting its exterior in the brightest of colors, elegant outwardly but dark and gloomy from within. It killed hundreds of thousands of people in Tunis, Algeria and Morocco just because they demanded their freedom and human dignity; freedom to live in their respective homelands without any intrusion from abroad; the freedom to speak their own tongue, to follow their creed and religion, and to have a free homeland and a direct share in determining their political and economic relations with the rest of the world. They killed these innocent people, hauled them into loathsome dungeons without food or water, violated their honor, raped their womenfolk....killed them and ripped up their bellies wagering if the child they carried was a male or a female. These monstrous crimes are committed, but the twentieth century hypocritical civilization describes them as the propagation of the principles of liberty, fraternity and equality, whereas Islam's voluntary, ideal, respectful and generous treatment of slaves thirteen centuries ago, and its declaration that slavery was not a permanent condition of life but only a temporary one, are called backwardness, reactionarism and barbarism! Similarly, this hypocritical civilization finds nothing shocking if the Americans put on their hotels and public places the notices announcing' "For the Whites only"; "The Black and Dogs not allowed"; and when a crowd of "civilized" white Americans mercilessly lynch a colored man throwing him on the ground and kicking him round with their boots till he is dead, for he despite being colored had dared succumb to the temptation of having relations with a white American girl, with the initiative, however, coming from her and not from him, while during all this the policemen stand around passively and do nothing to stop them or save one of their compatriots united to them through common bonds of language, religion as well as humanity. They perpetrate all these monstrous crimes and still they remain as "civilized" as ever, and their nation is looked upon as a pinnacle of modern civilization and progress!! As against this we see that when a Parsee slave threatened Omar with assassination, refused Islam as well as denied to pay the Jizyah to the Islamic state, they were treated as real antagonists obstinately continuing their hostilities against Islam and turning down its offer for a peaceful agreement. They were the people who took upon themselves to arrest the spread of Truth and Light ruthlessly employing all Omar did not say anything to the slave although he understood what the threat implied. The slave was neither imprisoned, nor banished from the country, nor did Omar order his execution on the plea that he belonged to a sub-human species who out of sheer prejudice and insolence insisted on worshipping falsehood even after he had with his own eyes seen the truth and the light.

Ne kadar kaba ve ne kadar küçümseyici bir tavır; bir tehdit işitince, bunun yerine şöyle dedi: "Köle bana tehditte bulundu." Sonra hiçbir şekilde özgürlüğünü kısıtlamadan yoluna devam etti. Halifenin suikastıyla suçlanması ancak gerçekten o iğrenç suçu işledikten sonra oldu.

How vulgar of him and how contemptuous his attitude towards the slave as a man when he on hearing the threat said instead: "The slave has threatened me", and then went his way without in any way curtailing his freedom. He was charged with the assassination of the Caliph only after he did actually commit the heinous crime.

Öte yandan, Afrika'nın renkli ırklardan insanlarının ezildiğini, öldürüldüğünü ve İngiliz gazetelerinin deyişiyle avlandığını görüyoruz; insan haklarının da kendilerinden esirgendiğini, çünkü insan onurlarını fark etmeye cesaret edip İngiliz halkından özgürlük talep ettiklerini görüyoruz. Bu, İngiliz adaletinin en üst noktası ve insan medeniyetinin en iyi hâli!! Üstelik Avrupa'nın tüm dünya üzerinde üstünlük ve egemenlik iddiasında bulunduğu "yüce" ve "şanlı" ahlak ilkeleri de tam olarak bunlardır. Oysa İslam söz konusu olduğunda, bu, son derece barbar ve hafifmeşrepçe bir tutumdur; çünkü düşmanlarına karşı benzer bir muameleyi benimseyerek, savaş esirlerinin geçici olarak köleleştirilmesine izin vermiştir; ancak bu, kölelik kurumunu ilke olarak onayladığı anlamına gelmez. İslam ayrıca çok geri kalmıştır; çünkü hiçbir zaman "insan avlanmasına" izin vermemiş ve insanları siyah derili oldukları için öldürmemiştir. Bunun aksine, gericiliği o kadar ileri gitmiştir ki şöyle ilan etmiştir: "Üzerinizde görevlendirilen kişi, kuru üzüm gibi başlı bir zenci köle olsa bile, dinleyin ve itaat edin."

On the other hand, we see that the colored people of Africa are oppressed, killed or, as the English papers put it, are hunted down; and their human rights withheld from them as they have dared realize their human dignity and so demand of the English people their freedom. This is the English justice at its highest and the human civilization at its best!! And these precisely arc the "sublime" and "glorious" moral principles on the basis of which Europe claims precedence and dominance over the whole of the world. But so far as Islam is concerned it is extremely barbarous and frivolous, for adopting the course of a like-treatment towards its enemies, it allowed the enslaving of prisoners of war temporarily without, however, approving of slavery in principle. It is also very backward, for it never allowed 'man-hunting,' nor did it indulge in the killing of men because of their having a black skin. Far from that, its reactionarism advanced to such an extent that it declared: "Hear and obey even if the one appointed over you be a negro slave with a raisin-like head".

Kadın köleler söz konusu olduğunda ise durum tamamen farklı bir sorun teşkil ediyordu.

As far as women-slaves were concerned, they constituted a quite different problem.

İslam, savaşlarda esir alınan cariyelerle bir efendinin ilişkide bulunmasını helal kılmış; efendiye yalnızca kendisinin onlarla cinsel ilişkide bulunmasını emretmiş ve dilerse onlardan herhangi biriyle evlenebileceğini bildirmiştir. Avrupa bu hükme nefret ile bakmakta, ama aynı zamanda, bir erkeğin şehvetini tatmin etmek için yolunda karşılaştığı herhangi bir kıza, hiçbir kanuna ve insan onuruna aldırmadan haram yoldan yaklaşmasına izin veren o en iğrenç hayvanî yaşama biçimini memnuniyetle kabul etmektedir. Gerçekte İslam'ın suçu, zinayı onaylamamış olmasıdır. Avrupalıların İslam'a bu kadar öfkeli görünmelerinin sebebi de budur.

Islam made it lawful for a master to have a number of slave-women captured in wars and enjoined that he alone may have sexual relations with them and that he might, if he wished, marry anyone of them. Europe abhors this law but at the same time gladly allows that most odious form of animalism according to which a man may have illicit relations with any girl coming across him on his way to gratify his animal passions without any consideration whatsoever to any law or human dignity. The guilt of Islam in reality is that it did not countenance adultery. That is why the Europeans seem so wroth with it.

Savaşta esir alınan kadınlar, diğer milletlerde, bakacakları ve gözetecekleri kimseleri olmadığı için utanç verici ve aşağılık bir fuhuş hayatı sürmeye zorlanıyorlardı. Efendilerinin namusu ise bu kadınların böyle kötü bir yaşam sürmelerinden nadiren zarar görüyordu. Hatta efendiler, kendi maddi çıkarları için onları çoğu zaman buna zorlardı. Ancak "gerici ve geri kalmış İslam", zinayı asla onaylamadı; aksine toplumu bu iğrenç ahlaki lekeden arındırmak için çaba gösterdi. Bu nedenle, bu cariyelerin yalnızca efendilerine ait olmasını emretti; efendileri onların geçimini sağlamalı, onları beslemeli ve böyle bir sapkınlığa kapılmalarına karşı korumalıydı. Böylece cariyelerin cinsel ihtiyaçları, efendilerin kendi ihtiyaçlarıyla birlikte temiz ve saygın bir biçimde karşılanmış olacaktı.

The women captured in wars were among other nations forced to lead a shameful and vile life of prostitution, for they had none to take care of or look after them and as their masters' sense of honor was seldom injured by their pursuing such a wicked course of life. Far from it, the masters would often rather force them to it for their own material gains. But Islam, "the reactionary and backward Islam", never countenanced adultery; it rather made efforts to keep society clean of this hideous moral taint. Therefore, it enjoined that these slave women would belong to their masters only; they were to provide for their maintenance, feed and safeguard them from falling a prey to such a depravation, gratifying their sexual needs along with satisfying their own in a clean, respectable manner.

Ama "vicdanlı" Avrupa, bu hayvanlığa katlanamıyor.

But the "conscientious" Europe cannot bring itself to countenance this animalism.

Bu nedenle o, zinayı kabul eder ve yasanın ona sunabileceği her türlü desteği ve korumayı sağlar; bununla da yetinmeyip, emperyalist emellerinin götürebileceği her yere, dünyanın dört bir yanına kendi kültünü yaymaya kalkışır. İsimler değişmiştir, ancak arkasındaki gerçeklik değişmeden kalmıştır: kadın, her zamanki gibi erkeklerin şehvetinin kölesidir. Çünkü modern bir fahişe, bunca gösterişli "özgürlüğüne" rağmen, müşterilerini reddetme konusunda gerçekten özgür müdür? Bu müşteriler, onunla yalnızca kendi hayvani dürtülerini tatmin etmenin bir aracı olarak ilgilenir. Gerçekten özgür bir kadın mıdır? Bu iğrenç, tiksindirici insan bedenleri ticareti ile İslam'da bir cariyeyi efendisine bağlayan o temiz ve manevi bağ arasında hiçbir ortak yan yoktur.

That is why it approves of adultery extending it all possible support and protection of law and then, not content with that, spreads its cult throughout the world wherever its imperialistic designs would lead it. The names have changed but the reality behind them remains unchanged: the woman is as slave to the lust of men as ever she was, for is a modern prostitute, despite all her much publicized freedom, really free to reject her customers the customers who have no interest in her save as a means to achieve the gratification of their own animal urge? Is she really a free woman? There is nothing common between this filthy, abominable trade of human bodies and that clean and spiritual bond that ties a maid to her master in Islam.

İslam'ın aksine, modern medeniyet tanımlılıktan ve görüş netliğinden yoksundur. Örneğin, fuhşun bir köleliğin kurumu olduğunu kabul eder, ama yine de "toplumsal bir zorunluluk" gerekçesiyle devamında ısrar eder.

As against Islam, modern civilization lacks definiteness and clarity of vision. It does, for instance, recognize that prostitution is an institution of slavery, but still insists on its continuance on the plea that it is a "social necessity".

Avrupalılar fuhuşu neden bir "toplumsal zorunluluk" olarak görüyor?

And why do Europeans consider prostitution a "social necessity"?

Fuhuş, Avrupa medeniyetinde bir toplumsal zorunluluk olarak yerleşmiş durumda; çünkü "medeni" bir Avrupalı, kendisini bir eşi ya da çocukları desteklemek gibi bir yükle meşgul etmek istemiyor. Genellikle beraberinde getirdiği sorumluluklar olmadan zevk almak istiyor. Bu yüzden aradığı, kim olursa olsun, kendisi hakkında ne düşünürse düşünsün ya da o kadın hakkında ne düşünürse düşünsün, cinsel içgüdüsünü tatmin edecek bir kadındır. Yalnızca onun bedenini istiyor ve başka hiçbir şeyi değil. Bu nedenle belirli bir kadına bağlanmaktan uzaktır, çünkü hayvani tutkusunu sokakta yürüyen herhangi bir kadınla giderebilir.

Prostitution has come to stay as a social necessity in European civilization because a "civilized" European does not want to burden himself by supporting anyone, a wife or children. He wants to have pleasure without the responsibilities that it generally carries with it. Therefore what he seeks is a woman, no matter who she is, or what she thinks of him or he of her, for the gratification of his sexual instinct. He wants her body and nothing else. As such he is far from being attached to any particular woman, for he may satisfy his animal passion with any woman walking in the street.

Bu, modern çağda kadınların köleleştirilmesinin dayandığı toplumsal zorunluluktur. Ancak bu, sadece bir blöftür; Avrupalı erkek kibirinden ve hayvani tutkularından kurtulup insanlığın daha yüksek bir düzlemine çıkmayı kabul ettiği anda ortadan kalkar.

This is the social necessity on the basis of which slavery of women in the modern epoch is justified. However, it is no more than a mere bluff, for it ceases to exist the moment the European man should get rid of his vanity and animal passions and agree to ascend to a higher plane of humanity.

Burada şunu da belirtmek gerekir: Batı'daki medenî hükûmetlerin fahişeliği sonunda yasaklamaları, bir fahişenin insan olarak statüsüne duydukları herhangi bir saygıdan kaynaklanmıyordu; ayrıca bu hükûmetler, kendilerini bu suça karşı bağışık kılan ahlakî, psikolojik ve manevî bir yücelik de sergilemiş değildi. Asıl sebep, bu fahişelerin artık hiçbir işe yaramaz hâle gelmesi ve yerlerini, sıradan şehvet düşkünü toplum kızlarının almış olmasıydı. Bu suç artık suç sayılmıyordu ve hükûmetler vatandaşlarının özgürlüğüne müdahale etme ihtiyacı duymuyordu.

It may also be mentioned here that the civilized western governments, which at last prohibited prostitution, did not act so out of any respect for the human status of a prostitute as such, nor did they in any way manifest their moral, psychological and spiritual elevation rendering them immune to this crime. It rather sprang out of the fact that these prostitutes had lost all their usefulness, their place having been taken by the common sybaritic society girls. The crime was no longer regarded as a crime. And the governments just did not feel any need to interfere with the freedom of its citizens.

Ama yine de Avrupalılar, on üç yüz yıl önce esir kadınlar meselesine İslam'ın getirdiği çözüm yüzünden İslam'ı suçlamaya cüret ediyorlar; bu düzenlemenin yalnızca geçici bir uygulama olduğunu ve asla kalıcı kılınmak istenmediğini ileri sürerek. Oysa İslam'ın temsil ettiği sistem, onların yirminci yüzyıl modern medeniyetinin temsil ettiği sistemden çok daha üstün ve daha temizdir. Kendilerine göre ise en doğal ve en mükemmel olan bu sistem, insanlık medeniyetinin zirvesi sayıldığı ve bu nedenle sonsuza dek sürmeye mahkûm olduğu için kimsenin onu reddetmeye ya da değiştirmeyi düşünmeye cesaret edemeyeceği bir sistemdir.

But still the Europeans have the audacity to blame Islam for its solution of the problem of captive women thirteen hundred years ago declaring that it was just a temporary arrangement and was not meant to perpetuate for ever and notwithstanding the fact that the system Islam stood for was far more superior and cleaner to that represented by their twentieth century modern civilization, the natural and the most perfect one, according to them that none may dare disown or even think of changing, it being the pinnacle of human civilization and as such destined to last for ever.

Bu hedonist modern toplum kızlarının başkalarına kendilerini teslim etmelerindeki görünürdeki özgürlüğe kanmamalıyız; özgür olduklarını sanmamalıyız, çünkü her zaman özgürlüklerini teslim etmekten memnuniyet duyan, hürriyet yerine kölelik tercih eden ve bunu gönüllü olarak yapan bir köle topluluğunun var olduğunu biliyoruz. Avrupa medeniyeti gerçekte bunu başarmıştır. Geleneksel fuhuş biçiminde olsun, kendilerini gönüllü olarak erkeklere teslim eden hedonist toplum kızlarının varlığı biçiminde olsun, zinayı ve ahlaki çöküşü teşvik etmektedir.

We must not be taken in by the ostensible freedom with which these sybaritic modern society girls surrender themselves to others and think that they are free, for we know that there has always been a group of slaves who were glad to surrender their freedom and willingly prefer servitude to freedom. That is what European civilization has, in fact, accomplished. It encourages adultery and moral corruption be it in the form of traditional prostitution or the presence of the sybarite society girls who willingly surrender themselves to men.

Avrupa'da köleliğin bu yirminci yüzyıla kadar uzanan hikâyesi, kısaca budur:

This, in short, is the story of slavery in Europe right up to this twentieth century:

insanların, kadınların ve bütün milletlerin ve sınıfların esareti. Bu, çeşitli yeni kaynaklardan ve nedenlerden doğan bir esaretti; gerçek ve samimi bir toplumsal ihtiyaç olmaksızın sürdürülen bir esaretti; oysa on üç yüz yıl önce İslam'ı, bir tür esareti hoşgörmeye ve bunun kaçınılmaz bir biçimini kabul etmeye zorlayan ihtiyaç böyleydi. Bu esaret, Avrupa medeniyetinin alçaklığında ve onun doğuştan gelen insanlık dışı karakterinde kök salmıştı.

slavery of men, women, of whole nations and classes. It was a slavery that sprang up from various new sources and causes; a slavery that was sustained without any real and genuine social need such as thirteen hundred years ago forced Islam to tolerate one and an inevitable form of it. It was founded in the vileness of European civilization and its innate inhuman character.

Komünist ülkelerin halklarının altında inlediği köleliğe de bir kelime ekleyebiliriz. Bu ülkelerde tek efendi hükümettir; diğer bütün insanlar ise emirleri yerine getirmeye her an hazır birer kölenin konumundadır. Erkekler ve kadınlar, kendi işlerini ya da çalışmak istedikleri yeri seçme özgürlüğüne bile sahip değildir. Onlar kölelerden başka bir şey değildir. Gerçek gücü elinde tutan büyük sermayedarların fiilen efendi olduğu Batı'nın kapitalist ülkelerinde de benzer bir durum hüküm sürmektedir. Çalışan sınıflar çaresizdir ve tamamen onlara bağımlıdır.

We may add a word about slavery under which the peoples of the communist countries are groaning. The government is the only master in these countries, all the other people being just slaves to it ever ready to obey orders. Men and Women do not even have the freedom to choose their job or the place they would like to work in. They are not more than slaves. A similar situation prevails in the capitalist countries of the West where big capitalists are the virtual masters who wield real power. The working classes are helpless and completely dependent upon them.

Okuyucu, bu iki sistemin savunucularına ve destekçilerine rastlayabilir, ancak yukarıda kısaca özetlediklerimizi aklında tuttuğu takdirde, onların yüksek sesli iddialarına asla kanmamalıdır. Bunu kendisi kolayca değerlendirebilir: Kapitalizm ve komünizm, insanlara medeniyet ve toplumsal kalkınma adına dayatılan yüzyıllar öncesinden süregelen kölelik biçimlerinin devamından fazla bir şey midir? Ayrıca, son on dört yüzyıl boyunca insanlık İslam'ın rehberliğini göz ardı ederek ilerleme ve yücelik yolunda sürekli ilerlemiş midir, yoksa tam tersine giderek alçalmış, dipsiz bir çukura yuvarlanmış mıdır? Bu da, insanlığın uzun zamandır içine düştüğü karanlıktan çıkabilmek için İslam'ın rehberliğine ne kadar çaresizce ihtiyaç duyduğunu gösterir. Bazı köleleşmiş bireylerin eski kölelik hallerini gönüllü olarak kabullenmeye hazır olmaları, ancak bu hazırlık onların özgür insan statülerinden vazgeçmeleri, bu kölelik durumunu İslam'a göre ya da başka herhangi bir din veya yaşam felsefesine göre sürdürmek için bir gerekçe değildir. Yine de bu olgu, ekonomik, toplumsal, siyasal, felsefi ve manevi koşulları yaratan yaşam sisteminin çok acı bir yansımasıdır; öyle ki insanlar...

The reader may come across the votaries and supporters of one or the other of these systems but he should never be taken in by their loud professions if he would but keep in mind all that we have briefly sketched above. From this he can easily judge for himself if both these systems-capitalism and communism-are anything more than the continuance of all those centuries-old forms of slavery that have been imposed on the people in the name of civilization and social development. He can also see whether mankind during the last fourteen centuries has continually moved ahead on the path of progress and glory by ignoring the guidance of Islam or has it in stead been steadily sinking low going down and down showing there by how desperately it stands in need of the guidance of Islam to help it get out of the darkness it has long since been plunged in willingly accept their former state of servitude. But such readiness on the part of certain slavish individuals to forego their free human status is no justification to perpetuate their servitude according to Islam as well as any other religion or philosophy of life. This phenomenon is, however, a very sad reflection on the system of life that creates economic, social, political, philosophical and spiritual conditions under which people.