Modern "aydın" insanların çoğu bugün dini bir kriz ile karşı karşıyadır.

The majority of the modern "educated" people are today faced with a religious crisis.

Din gerçekten bir hayat gerçeği midir? Geçmişte öyle olmuş olabilir, ama bilim yaşamın tüm seyrini değiştirmiş olan bugünkü dünyada da hâlâ öyle midir? Bilimin ve bilimsel gerçeklerin onayladığı şeylerden başka hiçbir şeye yer bırakmayan bir dünyada din hâlâ geçerliliğini koruyor mu? Din, insanlığın gerçek bir ihtiyacını mı temsil ediyor? Yoksa bireyin mizaç yapısına tamamen bağlı bir şey midir, öyle ki inanç ve inançsızlık hâlleri arasında hiçbir fark olmadığı için kişi buna inanmayabilir mi?

Is religion really a fact of life? It might have been one in the past, but does it still remain so in the world of today when science has changed the whole course of life, and when there is no place in it for anything save science and what scientific facts approve of? Does religion represent a genuine need of humanity? Or is it something wholly dependent upon the temperamental constitution of an individual so that one may not believe in it as there is no difference between the two states of belief and unbelief '?

Islam hakkında konuşurken, İslam'ın davetçileri onlara İslam'ın yalnızca bir inanç olmadığını, ruhların terbiyesinden veya insani erdemlerin rafine edilip yetiştirilmesinden ibaret bulunmadığını; aksine adil bir ekonomik sistemi, dengeli bir toplumsal örgütlenmeyi, medeni, cezai ve uluslararası hukuk kurallarını, hayata dair felsefi bir bakış açısını ve bedensel eğitim sistemini de içeren, hepsi aynı temel inanç ve onun ahlaki ve manevi karakterinden doğan uyumlu bir bütün olduğunu söylediklerinde, bu sözlerle karşılaşan bu "eğitimli" kimselerin kafa karışıklığı yaşadığını da gösteriyor. Bu insanlar, İslam'ın uzun zamandır yaşamına son verdiğini ve modası geçtiği, faydasını tüketerek artık işe yaramadığı kanısındaydılar. Bu yüzden, dindar Müslümanların İslam'ın uzak bir geçmişe ait olmadığını, eskimiş ya da çağ dışı kalmadığını, aksine bugün bile yaşayan ve gelişen bir hayat sistemi olduğunu söylediğini duyunca şaşırıyorlar; çünkü İslam, insanlığın bilinen hiçbir sisteminin, sosyalizmin, komünizmin ya da başka herhangi bir sistemin sahip olmadığı hayat unsurlarını kendi içinde barındırmaktadır.

Talking about Islam they betray a similar state of intellectual crisis when the missionaries of Islam tell them that Islam is not a mere creed, nor does it represent simply an edification of souls, or a refinement and training of human virtues but is rather a harmonious whole that also includes a just economic system, a well-balanced social organization, codes of civil, criminal as well as international law, & philosophical outlook upon life along with a system of physical instruction, all of these flowing from the same fundamental creed of Islam and its moral and spiritual temperament. When they hear all this, these "educated" people are greatly perplexed, for they supposed that Islam had since long ceased to exist as it has become outmoded and had exhausted all its usefulness. That is why they are surprised when they hear devout Muslims saying that Islam does not belong to a remote past, it is not obsolete or antiquated but is a living and flourishing system of life even at the present moment, as it holds within itself such elements of life as no other system known to humanity does including socialism as well as communism or any other system.

Bunun karşısında şaşkınlıkları sınır tanımıyor, artık kendilerini tutamıyorlar; bu yüzden Allah'ın sözünü tebliğ eden bu davetçilere haykırıyorlar: Bize hâlâ kölelik, feodalizm ve kapitalizmi onaylayan bir dinden mi bahsediyorsunuz? Kadını yarım insan sayan ve onu evinin içine hapseden bir sistem; recm, uzuv kesme ve kırbaçlama gibi cezaları emreden bir sistem; halkını sadakayla yaşamaya bırakan bir sistem; insanları birbirinden ayırıp kimilerini diğerlerini sömürecek şekilde sınıflara bölen bir sistem; çalışan halka düzgün bir yaşam güvencesi sağlamayan bir sistem; üstelik bir de şu ve bu gibi olan bir sistem... Böyle bir sistemin bugün nasıl ayakta kalabildiğini, gelecekte de varlığını sürdürebileceğini nasıl düşünebiliriz? Zaferinden, rakiplerine karşı başarıyla mücadele etmesinden hiç söz etmeye gerek yok; bugün farklı modern sosyo-ekonomik sistemler arasında süregelen amansız ideolojik mücadelede böyle bir sistem nasıl var olabilir ki?

At this their surprise exceeds limits, they can no more contain themselves, so they scream at these preachers of Gods words: Do you tell us all this about the religion that approves of slavery, feudalism and capitalism-the system which holds that woman is only a half-man and imprisons her within her household; which prescribes such punishments as stoning to death, mutilation and whipping; which lets its people live on charity; which splits them up into different classes, some exploiting the other; a system which provides no security of decent living to the toiling people; and a system which is such and such, how is it possible that such a system should even hold its own today, let alone its survival in the future? Not to speak of its triumph and contending successfully, how can such a system even hold out in the ruthless ideological struggle going on at present among different modern socio-economic systems?

Devam etmeden önce bir an durup şu "eğitimli" şüphecilerin kim olduklarına bakalım. Bu şüpheciliğin kaynağı nedir? Bu zihniyet kendi özgür düşüncelerinin bir sonucu mu, yoksa sadece başkalarının sözlerini, onları gerçekten anlamadan tekrar mı ediyorlar?

Before proceeding further let us, however, pause awhile and see as to who these "educated" skeptics are? Whence does their skepticism originate? Is this attitude of mind a result of their own free thinking or are they merely parroting the words of other, without even so much as understanding them?

Gerçek şu ki, bu beylerin gösterdiği şüphecilik kendi bağımsız düşüncelerinin bir sonucu değildir; ne de bu şüphecilik onların kendi zihinlerinde, olduğu gibi, ortaya çıkmıştır. Bunun gerçek kaynağını görebilmek için modern zamanların tarihine biraz geri dönmemiz gerekir.

The fact is that the skepticism exhibited by these gentlemen is not at all a result of their own independent thinking, nor did it originate in their own minds as such. For its true source we win have to go back a little over the history of modern times.

Orta Çağ'da Avrupa ile İslam dünyası arasında haçlı seferleri yaşandı. İkisi arasında şiddetli savaşlar yapıldı; ardından iki cephe arasında düşmanlıkların askıya alındığı bir dönem geldi, ancak birbirlerine karşı duydukları düşmanlık hiçbir zaman sona ermedi. Bunu, Birinci Dünya Savaşı sırasında Kudüs'ün İngiliz işgali üzerine Lord Allenby'nin açık sözlerle söylediği şu sözler iyi bir biçimde ortaya koymaktadır: "Şimdi haçlı seferleri sona erdi!" Ayrıca şunu da akılda tutmalıyız ki son iki yüzyıl boyunca Avrupa emperyalizmi İslam Doğusu ile çatışma içinde kalmıştır.

The Middle Ages witnessed crusades between Europe and the world of Islam. Furious battles were fought between the two after which followed a period that saw a suspension of hostilities between the two camps but their hostility towards each other never ended as is well borne out by what Lord Allenby said in clear terms on the occasion of the British occupation of Jerusalem in World War I: "Now have the crusades come to an end!' We must also keep in mind that during the last two centuries European imperialism remained in conflict with the Islamic Orient.

İngilizler, Taufiq'in ihanetinin ardından 1882'de Mısır'a girdi. Orabi'nin önderliğindeki halk devrimini engellemek amacıyla Mısır'ın askeri işgali için onunla birlikte bir plan kurdular. Bundan sonra İngiliz politikası zorunlu olarak tek bir temel amaç etrafında döndü: İslam dünyası üzerindeki hakimiyetlerini giderek daha da güçlendirmek ve çıkarlarını Doğu'nun gerçek İslami ruhunun süpürüp götürmesinden korumak. Bu konuda, Viktorya döneminin İngiliz Başbakanı Bay Gladstone'un Avam Kamarası'nda söylediklerine değinmek istiyoruz. Kutsal Kur'an'ı elinde yukarı kaldırarak Meclis üyelerine şunları söyledi: "Mısırlılar bu kitabı yanlarında bulundurdukça, o topraklarda asla huzur ve barış içinde yaşayamayacağız."

The British stepped into Egypt in 1882 following Taufiq's treachery. They hatched a plot with him for the military occupation of Egypt in order to thwart the popular revolution under the leadership of Orabi. Thereafter the British policy of necessity revolved around one basic aim: strengthening their hold more and more on the Islamic world and safeguarding their interests from being swept away by the true Islamic spirit of the Orient. We would in this respect like to refer to what the British Prime Minister of the Victorian age, Mr. Gladstone said in the House of Commons. Holding up the Holy Qur'an in his hands he told the members of the House: "So long as the Egyptians have got this book with them, we will never be able to enjoy quiet or peace in that land".

Doğal olarak İngilizlerin izlediği politika, İslami hukuk ve ilkeleri küçümsemek, bunların kutsallığı duygusunu Müslümanların kalplerinden sürüp çıkarmak ve İslam'ı en karanlık renklerle resmederek Müslümanların onu hor görmesini ve zamanla tamamen terk etmesini sağlamaktı. Bütün bunları, bu ülke üzerindeki emperyalist hakimiyetlerini sıkılaştırmak amacıyla yaptılar.

Naturally the policy pursued by the British was one of deriding Islamic laws and principles, of exiling the sense of their sanctity from Muslims' hearts, and of painting Islam in the blackest of colors so as to make them look down upon it and in due course of time to discard it totally. They did all this in order to tighten up their imperialistic grip on this country.

Mısır'da benimsedikleri eğitim politikası, öğrencileri İslam'ın gerçeği konusunda oldukça bilgisiz bırakacak türdendi; İslam'ın ibadetleri, duaları, Allah'ı övüp yüceltmeyi ve tasavvufi uygulamalara yönelmeyi kapsayan bir din olduğu, Kur'an'ın Allah'ın bereketini dilemek için okunan bir kitap olduğu ve İslam'ın en soylu ve cömert ahlak ilkelerinin peşinden gitmeye yönelik kuramsal bir davet olduğu dışında hiçbir şey öğretilmiyordu. Öğrencilere İslam'ın bir toplumsal-ekonomik düzen, bir yönetim ya da anayasa, iç ve dış politikanın bir temeli, bir eğitim sistemi ya da hayatı yönlendiren ve gözeten bir yaşam biçimi olarak hiçbir zaman bir şey anlatılmadı. Bunun yerine onlara, Müslümanları dinlerinden vazgeçirmek ve emperyalizmin kötü entrikalarına kolayca boyun eğdirmek amacıyla oryantalistler ve diğer Avrupalı haçlıların İslam'a yönelttiği şüpheler öğretildi.

The educational policy they adopted in Egypt was such as left the students quite ignorant about the reality of Islam, except that it was a religion embracing worships, prayers, praising and glorifying God, and pursuing mystic practices; that the Qur'an was a book read in order to invoke God's blessings and that Islam was a theoretical invitation to pursue the noblest and most generous of moral precepts. Students were never told anything about Islam as a socio-economic system of government or as a constitution, or as a basis of internal and external policy, or as a system of education, or as a way of life and a watcher over life. What they were taught instead was the doubts cast against Islam by the orientalists and other European crusaders in order to make the Muslims forsake their religion and succumb easily to the evil machinations of imperialism.

Onlara öğretildi ki var olan tek gerçek toplum sistemi Avrupa'nın sahip olduğuydu; tek doğru ekonomik sistem Avrupalı filozofların tasarladığıydı; anayasal yönetimin doğru ve en uygun biçimi ise Avrupalıların çeşitli deneyleri sonucunda geliştirdiğiydi. Onlara, insan haklarının ilk kez Fransız Devrimi ile dikkate alındığı, demokrasinin İngiliz halkı tarafından beslenip yaygınlaştırıldığı ve her türlü medeniyet temelini sağlayanın Roma İmparatorluğu olduğu öğretildi. Kısacası İngilizler Avrupa'yı, önünde duracak hiçbir engel bulunmayan, ilerlemesini kontrol edecek kimse olmayan, asi ama güçlü bir dev olarak tasvir ederken Doğu'yu, boyun eğmek ve sosyal ve kültürel bakış açısı için tamamen Avrupa'ya bağımlı olmaktan başka hiçbir kendi konumu olmayan, cılız bir ast olarak gösterdiler.

They were taught; that the only genuine social system in existence was that which Europe possessed, the only true economic system was one that was conceived by the European philosophers, the right and most appropriate form of constitutional government was what the Europeans, thanks to their various experiments, evolved. They were taught that the rights of man were first taken cognizance of by the French Revolution, that democracy was fostered and made popular by the English people, and that it was the Roman Empire that provided any basis of civilization. In short, the British depicted Europe as a rebellious but mighty giant with none to stand in its way or check its progress whereas they presented the East as a dwarfish underling with no standing of its own save that of subordination to Europe and complete dependence upon it for its social and cultural outlook.

Bu siyasi politika sonunda uygulamaya kondu. Mısırlılar arasında, kendi bireysellikleri ya da bağımsız kültürel varlıkları hakkında hiçbir düşünceden yoksun bırakılmış nesiller ortaya çıktı. Tamamen Avrupa'ya hayran kaldılar; ona en bağlı biçimde tapındılar; ne kendi gözleriyle görebiliyorlardı ne de artık kendi başlarına düşünebilecek durumdaydılar; Avrupalıların görmelerini istediklerini görüyorlar, düşünmelerini istediklerini düşünüyorlardı.

This political policy at last took effect. Among the Egyptians there sprang up generations who were shorn of any thought of their individuality or independent cultural existence. They were completely enthralled by Europe; they worshipped it most devotedly; they could neither see with their own eyes nor were they any more left capable of thinking for themselves; they would see just what the Europeans wanted them to see; and they thought what they wished them to think.

Bugünün "eğitimli" aydın kesimi, emperyalistlerin siyasi manevralarla bu ülkede elde ettiklerinin tam olarak doruk noktasını temsil etmektedir.

The "educated" intelligentsia of today represents as such the culminating point of what the imperialists with their political maneuvers achieved in-this country.

Bu zavallı insanlar, İslam hakkında şüpheden başka bir şey bilmezler. İslam hakkında sahip oldukları tek bilgi, Avrupalı efendilerinden aldıkları bilgilerdir. Bu yüzden onların, Avrupalılar gibi, din ile devletin ayrılmasını ve bilimin İslam'dan ayrılmasını savunarak bağırdıkları görülmektedir.

These poor people know nothing about Islam but doubt. About Islam they have no information save what they received through their European masters. That is why they are seen shouting like them advocating the separation of religion from the state and of science from Islam.

Ancak cahillikleriyle, Avrupa'nın sarsılarak terk ettiği dinin, İslami ideolojinin savunucularının insanlara benimsemelerini çağrıda bulunduğu dinden oldukça farklı olduğunu ve Avrupa'da o dönemde hüküm süren, onu dinden yüz çevirmeye iten özel koşulların yalnızca dünyanın o bölgesiyle sınırlı olduğunu gözden kaçırıyorlar. İslam Doğusu'nda böyle bir şey hiçbir zaman olmadı; orada böyle bir şeyin olma ihtimali de yoktur. Bu nedenle, hemşehrilerini İslam'ı bırakmaya çağırdıklarında ya da İslam'ın toplumun ve hayatın sosyal, siyasi ve ekonomik işlerinin yönetiminde söz sahibi olmaması gerektiğini ilan ettiklerinde, yalnızca efendilerinin ithal edilmiş düşüncelerini dile getirmiş ve papağan gibi tekrarlamış oluyorlar.

But in their ignorance they pass by the fact that the religion that Europe shook off was one quite different from what the advocates of Islamic ideology call upon people to adopt; and that the particular circumstances that prevailed in Europe at the time and made it turn its back upon religion were confined to that region of the world only. Nothing of the sort ever happened in the Islamic orient; nor is there any likelihood of its ever happening there. Thus when they call upon their countrymen to discard Islam or declare that Islam should have no say in the management of social, political and economic affairs of community and life, they are merely expressing and parroting the imported thoughts of their masters.

Avrupa, kilisenin keyfi biçimde belirli teorileri ve dogmaları benimsemiş olması (bunları Yunan'dan devralarak) nedeniyle din ile bilim arasında bir çatışmanın sahnesi olmuştur.

Europe was the scene of a conflict between religion and science, because the church there had arbitrarily embraced certain theories and dogmas (inheriting them from Greece)

ve ve kendilerinin kutsal ve mutlak doğru olduğunu ısrarla savunuyorlardı. Bu nedenle, teorik ve deneysel bilim bu kuramların hata ve yanlışlığını ortaya koyduğunda, oradaki insanların bilime inanıp kiliseye ve bu din adamlarının temsil ettiği dine inanmamaktan başka çareleri kalmadı. Din ile bilim arasındaki savaş giderek şiddetlendi ve Avrupa'daki kilise kendisine ilahi bir güç atfedip bunu en zalimce bir biçimde uygulamaya koyuldukça, bu din adamlarının egemenliğinden kurtulma arzusu arttı. Böylece oradaki insanlar için din, çalışma saatlerinde olduğu kadar uyku saatlerinde de onları rahatsız eden iğrenç bir canavar anlamına gelmeye başladı. Din, insanlardan pahalı haraçlar koparıyor ve onları din adamlarına boyun eğen aşağılık bir duruma indiriyordu; üstelik Tanrı adına saçmalıkları ve batıl inançları yutmaları için insanlara çağrıda bulunuyordu. Bilginlere işkence edilmesi ve örneğin dünyanın yuvarlak olduğunu söyledikleri için diri diri yakılmaları, en çirkin suçlardı; bu da oradaki her akıllı, özgür düşünceli ve vicdanlı insana, bu iğrenç canavarı yok etmeye çalışan güçlere yardım etmeyi ya da en azından onu zincirlemeyi, böylece bir daha insanları rahatsız edip ezmesine, ayrıca dini yanlış tanıtarak ve insanlara din denen şeyin yalnızca yalan ve asılsızlıktan ibaret olduğunu düşündürerek dinin davasına zarar vermesine izin vermemeyi kutsal bir görev haline getirdi.

and insisted that they were sacred and a gospel truth. So when the theoretical and the empirical science demonstrated the error and fallacy of these theories, the people there had no other course but to believe in science and disbelieve in the church as well as in the religion these churchmen stood for. The war between religion and science gained in intensity and the enthusiasm to get free from the dominance of these religious men increased as the church in Europe conferred upon itself divine power and proceeded to enforce it in a most tyrannical manner. Thus for the people there religion came to signify an abominable ghoul that harassed them in their working no less than in their sleeping hours. It exacted from men costly extortion and reduced them to an abject state of subordination to the churchmen, besides calling upon them to swallow nonsense and superstitions in the name of God. The torturing of scientists and burning them alive because they said, for instance, that the earth was round, was the ugliest of crimes that made it a sacred duty of every sensible, free-thinking and conscientious individual there to come forward and help the forces that sought to destroy this abominable ghoul or at least put it in chains so as not to let it ever again harass and oppress the people besides harming the cause of religion by misrepresenting it and making others feel as if religion contained nothing but falsehood and untruth.

Peki ya biz, İslam Doğusu'nda yaşayanlar? Neden bilimi dinden ayırmalı, ya da ikisinin birbiriyle çeliştiğini ve savaştığını düşünmeliyiz? İslam'ın temel itikadıyla çelişen tek bir bilimsel gerçek bile bulunmuş mudur? İslam coğrafyasında hiç bilim insanı zulme uğradı mı? İslam'ın bütün tarihi önümüzde duruyor. Bu tarih, büyük hekimlerin, astronomların, matematikçilerin, fizikçilerin ve kimyagerlerin yetiştiğini, ama görüşleri yüzünden asla zulme uğramadıklarını gösterir. Bu büyük Müslüman bilginlerin zihinlerinde bilim ile dini inançları arasında bir çatışmanın izine rastlanmaz. Onlarla yönetici otoriteler arasında, onların acı çekmelerine ya da diri diri yakılmalarına yol açabilecek bir düşmanlık da mevcut değildi.

But what about us, we who live in the Islamic East? Why should we separate science from religion or hold that the two are at variance and war with each other? Is there even a single scientific fact which has been found to contradict Islam and its basic creed? Were scientists ever subjected to persecution in the domain of Islam? The whole history of Islam is before us. It testifies that there have been great doctors, astronomers, mathematicians, physicists as well as chemists but never were they persecuted for their views. There is no trace of any conflict between science and their religious beliefs to be found in the minds of these great Muslim scientists. Nor did there exist any hostilities between them and the ruling authorities such as might have led to their suffering or burning alive.

Peki, bu "aydın" geçinen insanları din ile bilimin ayrılmasını savunmaya, İslam'a saldırmaya ve onu hiçbir anlayış ya da bilgi olmadan kusurlamaya iten şey nedir? Onların ateşli feryatları, şüphesiz, emperyalistler tarafından, kendileri farkında olmadan, kendilerine verilmiş zehrin bir belirtisinden başka bir şey değildir.

What is it then that makes these "educated" people plead for separation of religion from science, for attacking Islam and finding faults with it without any understanding or knowledge of it? Their feverish crying is nothing but a symptom of the poison that had been administered to them by the imperialists, of course, without their knowing it.

Bu kitabı yazarken aklımda bu "aydın" seçkinler sınıfı hiç yoktu.

This class of the "educated" elite was not at all in my mind when I wrote this book.

Batı'daki efendileri de Allah'a inanmayan, maddeci medeniyetlerinden umut kesip, bu medeniyetin kendilerine hiçbir kurtuluş getiremeyeceğini anlayarak, hem ruhani hem de pratik olan, inancı da hayatı da aynı anda ve birlikte kapsayan bir yaşam sistemine dönmedikçe, onlar da doğru olana asla geri dönmeyeceklerdir.

They would never return to what is right until their masters in the West also do turn towards it after despairing of their Godless materialistic civilization and recognize that it can bring them no salvation, and so return to a system of life that is at once spiritual as well as practical-a system embracing belief no less than life at once and at the same time.

Bu kitabı yazarken önümde bir başka kitle vardı: gerçeği, hakikati bulmak için içtenlikle çaba gösteren, aydınlanmış gençler. Ancak emperyalist güçlerin İslam hakkında yaydığı şüpheler ve yalanlar, onları ışığı görmekte çaresiz bırakıyor; bu yalanlara verilecek cevabı da bulamıyorlar. Böylece karanlıkta el yordamıyla yol aramak zorunda kalıyorlar; çünkü emperyalizmin köleleri ve komünizmin şeytanları, onların özgürlüğe, onura ve yücelişe giden doğru yola çıkmasına izin vermiyor. Bu aydınlanmış ve samimi genç kitleye bu kitabı sunuyorum ve Tanrı'nın, onların zihinlerinden İslam hakkındaki şüpheleri gidermeme yardımcı olmasını diliyorum.

I had rather another class before me in writing this book-the sincere and enlightened youth, who earnestly wish to find out the reality, the truth, but the doubts and lies spread about Islam by the deceitful imperialistic powers leave them helpless to see the light, or the answer to these lies, and so they are left groping about in darkness, for the slaves of imperialism and the devils of communism would not let them march out to the right paththe path to freedom, honor and sublimity. It is to this enlightened and sincere group of young men that I present this book and hope that it may please God to help me dispel doubts about Islam from their minds.