Yüce Allah şöyle buyurur:

Allah the Almighty says:

{Onlara bir misal de getir: Elçiler kendilerine geldiğinde o kasabanın halkının hikâyesini. Onlara iki elçi gönderdiğimizde, ikisini de yalanladılar; bunun üzerine üçüncü bir elçiyle destekledik ve dediler ki: "Gerçekten size gönderilmiş elçileriz." Kasabanın halkı dedi ki: "Siz ancak bizim gibi insanlarsınız ve Rahman (Allah) hiçbir şey indirmedi. Siz yalnızca yalan söylüyorsunuz." Elçiler dedi ki: "Rabbimiz, size elçi olarak gönderildiğimizi bilir. Bizim görevimiz ise yalnızca apaçık tebliğ etmektir." Halk dedi ki: "Biz sizden uğursuzluk görüyoruz. Eğer vazgeçmezseniz, sizi mutlaka taşlarız ve bizden size acı bir azap dokunacaktır." Elçiler dedi ki:}

{And put forward to them a similitude: the (story of the) dwellers of the town, when there came Messengers to them. When We sent to them two Messengers, they belied them both; so We reinforced them with a third, and they said: "Verily we have been sent to you as Messengers." They (people of the town) said: "You are only human beings like ourselves and the Most Gracious (Allah) has revealed nothing. You are only telling lies." The Messengers said: "Our Lord knows that we have been sent as Messengers to you." And our duty is only to convey plainly (the Message)." They (people) said: "For us, we see an evil omen from you: if you cease not, we will surely stone you, and a painful torment will touch you from us."They (Messengers) said:

"Uğursuzluğunuz kendinizle beraber olsun! (Buna uğursuzluk mu diyorsunuz) çünkü size öğüt verildi diye? Hayır, siz aşırı giden bir kavimsiniz (her türlü büyük günahı işleyerek ve Allah'a itaatsizlik ederek her sınırı aşan)."

"Your evil omens be with you! (Do you call it "evil omen") because you are admonished? Nay, but you are a people Musrifun (transgressing all bounds by committing all kinds of great sins, and by disobeying Allah).

Şehrin en uzak yerinden bir adam koşarak geldi. Dedi ki: "Ey kavmim! Elçilere uyun." "Sizden bir ücret istemeyen, üstelik doğru yolda olan kimselere uyun." "Beni yaratan ve dönüp varacağınız Oʻna (yalnız Allah'a) ibadet etmemem için ne sebep olabilir?" "Oʻnun dışında ilahlar mı edineyim?

And there came a man running from the farthest part of the town. He said: "O my people! Obey the Messengers. " “Obey those who ask no wages of you (for themselves), and who are rightly guided. "And why should I not worship Him (Allah Alone) Who has created me and to Whom you shall be returned." "Shall I take besides Him alihah (gods)?

"Eğer Rahman (Allah) bana bir zarar vermek isterse, onların şefaati bana hiçbir fayda sağlamaz ve beni kurtaramazlar?" "O takdirde ben apaçık bir sapıklık içinde olurdum." "Şüphesiz ben Rabbinize iman ettim, o hâlde beni dinleyin!" (Kâfirler onu öldürdüklerinde kendisine) şöyle denildi:

If the Most Gracious (Allah) intends me any harm, their intercession will be of no use for me whatsoever, nor can they save me?" "Then verily, I should be in plain error." “Verily! I have believed in your Lord, so listen to me!" It was said (to him when the disbelievers killed him):

"Cennete gir." Dedi ki: "Keşke halkım bilseydi. Rabbimin beni bağışladığını ve beni ikram edilenlerden kıldığını!" Ondan sonra halkının üzerine gökten bir ordu indirmedik; ve Bizim böyle bir şey indirmemiz de gerekmiyordu. Sadece tek bir Sayha (çığlık) oldu.

"Enter Paradise." He said: "Would that my people knew. "That my Lord (Allah) has forgiven me, and made me of the honored ones!" And We sent not against his people after him a host from the heaven, nor was it needful for Us to send (such a thing). It was but one Saihah (shout)

{Ve işte! Hepsi sessiz kalmış, sönmüş, yok olmuşlardı.} (Yâsîn, 13-29)

and lo! They (all) were still (silent, dead, destroyed)}. (Ya-Sin, 13-29)

'Abdullah İbn 'Abbas, Ka'b el-Ahbar ve Vehb İbn Münebbih ile birçok başka âlim, Antakiyye (Antakya) adlı bir kasabanın hikâyesini nakletmiştir. Bu kasabayı, Antikhis İbn Antikhis adında bir kral yönetiyordu. Bu kral putperestliğe bağlıydı. Yüce Allah ona üç elçi göndermiştir; kral bu elçileri şiddetle yalanlamıştır. Elçiler şunlardı:

'Abdullah Ibn 'Abbas, Ka'b Al-Ahbar and Wahb Ibn Munabih and many others narrated a story of a town called Antioch (Antakiyah), governed by the king Antikhis Ibn Antikhis. This king used to observe idol worship. Allah Almighty sent him three Messengers whom he severely belied. The Messengers were:

Sadiq, Masduq ve Shalom.

Sadiq, Masduq and Shalom.

Açıkça görülmektedir ki onlar, Yüce Allah tarafından gönderilmiş elçilerdi. Katade, bunların İsa Mesih tarafından gönderilmiş elçiler olduğunu iddia etmiştir. Aynı görüşü, Şuayb el-Cibai'den Süleyman'a, ondan Vehb'e ve ondan da İbn Cerir'e kadar uzanan rivayet zincirindeki İbn Cerir de benimsemiştir. Cibai ayrıca şunları eklemiştir: Bu elçilerin adları Şimon, Yunus ve Pavlus idi ve kasaba Antakya olarak adlandırılıyordu. Bu görüş temelsizdir; çünkü Antakya halkı, İsa Mesih'in havarilerinden üçünü kabul ettiğinde...

It is evidently apparent that they were Messengers sent by Allah the Almighty. Qatadah claimed them to be messengers sent by Jesus Christ. The same view was held by Ibn Jarir after Wahb after Ibn Sulaiman after Shu' aib Al- Jiba'i who added that: those messengers were called: Shimon, Jonah and Paul and the town was called Antioch. This view is groundless because the people of Antioch when received three of the disciples of Jesus Christ (Peace be upon him)

-were the first to believe in him at that very time. Thereupon, Antioch was one of the first four towns in which there first existed Christian Patriarchs. These four towns were Antioch, Jerusalem, Alexandria and Rome. However, the people of these towns were not destroyed, whereas the people of the aforementioned town in the Qur'anic verses were totally annihilated, following the killing of their companion whom Allah sent to admonish them. Allah the Almighty says: {It was but one Saihah (shout) and lo! They (all) were still (silent, dead and destroyed)}. (Ya-Sin, 29) There is no contradiction between the two interpretations, if the case was that the three Messengers of Allah were sent to the earlier dwellers of Antioch and that they were belied, the matter which incurred complete destruction. Then, their land was re-inhabited and during the lifetime of Jesus (Peace be upon him) the new dwellers believed in his three messengers.

-were the first to believe in him at that very time. Thereupon, Antioch was one of the first four towns in which there first existed Christian Patriarchs. These four towns were Antioch, Jerusalem, Alexandria and Rome. However, the people of these towns were not destroyed, whereas the people of the aforementioned town in the Qur'anic verses were totally annihilated, following the killing of their companion whom Allah sent to admonish them. Allah the Almighty says: {It was but one Saihah (shout) and lo! They (all) were still (silent, dead and destroyed)}. (Ya-Sin, 29) There is no contradiction between the two interpretations, if the case was that the three Messengers of Allah were sent to the earlier dwellers of Antioch and that they were belied, the matter which incurred complete destruction. Then, their land was re-inhabited and during the lifetime of Jesus (Peace be upon him) the new dwellers believed in his three messengers.

Kur'an-ı Kerim'de anlatılan kıssanın İsa'nın (aleyhisselam) elçilerine ait olduğu iddiası çok saçma ve temelsizdir.

The claim that the story mentioned in the Glorious Qur'an is that of the messengers of Jesus (Peace be upon him) is very absurd and groundless.

Açıkçası bağlamdan anlaşılıyor ki, Elçiler Yüce Allah tarafından gönderilmişlerdir.

Obviously, the context shows that they, the Messengers were sent by Allah the Almighty.

Yüce Allah şöyle buyurur: {Onlara bir benzetme anlat} yani ey Muhammed, kavmin için. {Kent halkının kıssasını, oraya elçiler geldiğinde (anlat). Onlara iki elçi gönderdiğimizde, ikisini de yalanladılar; bu yüzden onları üçüncü bir elçiyle destekledik} yani onları üçüncü bir elçiyle güçlendirdik, {ve dediler ki:

Allah the Almighty says: {And put forward to them a similitude} i.e. for your people 0 Muhammad (Peace be upon him). {The (story of the) dwellers of the town, when there came Messengers to them. When We sent to them two Messengers, they belied them both, so We reinforced them with a third} i.e. We supported them with a third Messenger, {and they said:

{Muhakkak ki biz size elçi olarak gönderildik}. Kasaba halkı, elçilerin ancak insan olduklarını söyledi ve Yüce Allah'ın insanları elçi olarak insanlığa gönderebileceği düşüncesini bir kenara attı.

Verily we have been sent to you as Messengers}. The people of the town said that the Messengers were only human beings and they set aside the idea that Allah Almighty might send human beings as His Messengers to mankind.

Elçiler, Allah'ın onların kendilerine gönderildiğini bildiğini ve eğer Ona yalan söylerlerse, onlara kesinlikle bütün cezaların en şiddetlisini vereceğini ileri sürdüler. Şunu da eklediler: {Bizim görevimiz ancak açıkça tebliğ etmektir} yani, gönderildikleri şeyi açıkça iletmektir; hidayetin ve sapkınlığın yalnızca Yüce Allah'ın elinde olduğunu da belirttiler. {Dediler ki: Biz sizde uğursuzluk görüyoruz} yani sizin getirdiklerinizden dolayı. {Eğer vazgeçmezseniz, mutlaka sizi taşlarız} kötü sözlerle ve taşlarla da; {ve bizden size acı bir azap dokunacaktır} yani onları, sıkıntı veren bir aşağılanma (kötü sözler) ve öldürme (taşlanarak öldürme) ile tehdit ettiler. {Elçiler dedi ki: Uğursuzluğunuz kendinizle beraberdir!} yani bu uğursuzluk size kötü şekilde geri dönecektir. {(Buna "uğursuzluk" mu diyorsunuz) çünkü size öğüt verildi diye mi?} yani size hidayetle hatırlatma yaptığımız ve buna davet ettiğimiz için bizi öldürmek ve sıkıntı veren bir aşağılanma ile tehdit ettiniz. {Hayır, siz aşırı giden bir kavimsiniz} yani her türlü günah işleyerek ve Allah'a isyan ederek bütün sınırları aşıyorsunuz.

The Messengers asserted that Allah knows that they have been sent to them and that if they lie to Him, He would certainly give them the severest of all punishment. They added: {our duty is only to convey plainly (the Message)} i.e. what they were sent with and that guidance and misleading are in the Hand of Allah the Almighty Alone. {They (people) said: For us, we see an evil omen from you} i.e. from what you have brought us. {If you cease not, we will surely stone you} with bad words and stones as well; {and a painful torment will touch you from us} i.e. they threatened them with afflicting humiliation (bad words) and killing (stoning to death). {They (Messengers) said: Your evil omens be with you!} i.e. they will badly affect you. {(Do you call it "evil omen ") because you are admonished?} i.e. because we reminded you with guidance and invited you to it you threatened us with killing and afflicting humiliation. {Nay, but you are a people Musrifun} i.e. you transgress all bounds by committing all kinds of sinful deeds, and by disobeying Allah.

Yüce Allah şöyle buyurur: {Şehrin en uzak yerinden koşarak bir adam geldi} Elçileri desteklemek ve onlara iman ettiğini ilan etmek için. {Dedi ki: Ey kavmim! Elçilere uyun. Sizden bir ücret istemeyen (kendileri için), doğru yolda olanlara uyun} yani.

Allah the Almighty says: {And there came a man running from the farthest part of the town} to support the Messengers and to declare his faith in them. {He said: 0 my people! Obey the Messengers. Obey those who ask no wages of you (for themselves), and who are rightly guided} i.e.

onlar sizi, kendileri için sizden ücret ya da karşılık istemeksizin, mutlak hakikate davet ediyorlar. Sonra da onları yalnızca Allah'a ibadet etmeye ve bu dünyada ya da ahirette hiçbir şeye güç yetiremeyen O'ndan başkasına ibadet etmemeye davet etti. {Şüphesiz ben, apaçık bir sapıklık içinde olurdum} yani Allah'a ibadeti terk edip O'ndan başka bir şeye ibadet etseydim.

they invite you to the absolute truth without asking wages or reward for themselves of you. Then he invited them to worship Allah Alone, and not to worship other than Him that can do nothing in this present life or in the Hereafter. {Then verily, I should be in plain error} i.e. if I abandoned the worship of Allah and worshipped anything else besides Him.

Sonra mümin adam o üç elçiye şöyle dedi: {Şüphesiz ben Rabbinize iman ettim, o hâlde beni dinleyin!} Yani, benim beyanımı dinlemenizi ve bunu Rabbiniz huzurunda şahit olmanızı istiyordu. Veya, Ey kavmim! Bu elçilerin iman beyanımı dinleyin. Bunun üzerine insanlar onu ya taşlayarak öldürdüler, ya ısırarak, ya da ona ani bir saldırıda bulunarak. Ibn İshak, bazı meslektaşlarından, Abdullah İbn Mes'ud'un rivayetine dayanarak naklediyor ki, insanlar boynu kırılana kadar onun cesedinin üzerinden geçtiler.

Then, the believing man said to the three Messengers: {Verily! I have believed in your Lord, so listen to me!}, i.e. you should listen to my statement and bear witness to this before your Lord. Or, 0 my people! Listen to my declaration of faith of these Messengers. Thereupon, the people killed him either by stoning him to death, or biting, or making one sudden assault against him. Narrated Ibn Ishaq after some of his counterparts on the authority of `Abdullah Ibn Mas’ud that the people stepped over his body till they broke his neck.

Ath-Thawri, `Asim Al-Ahwal'dan, o da Ebu Meclez'den naklen şöyle demiştir: O iman eden adamın adı Habib İbn Murriy idi; marangoz, ip yapımcısı ya da ayakkabıcı olduğu söylenmiştir. Ayrıca ibadetlerini tenha bir mağarada yaptığı da rivayet edilmiştir. Abdullah İbn Abbas (Allah ondan razı olsun) şöyle demiştir: O, cüzzam hastalığına yakalanmış olan marangoz Habib'dir. Hayırsever biriydi, ancak sonunda kendi kavmi tarafından öldürüldü.

Narrated Ath-Thawri after `Asim Al-Ahwal after Abu Majlaz his saying: The name of that believing man was Habib Ibn Murriy who was said to be a carpenter, or rope-maker, or shoe-maker. It is also said that he used to observe his religious rituals in an isolated cave. `Abdullah Ibn `Abbas (May Allah be pleased with him) said: He was Habib, the carpenter who was afflicted with leprosy. He was charitable, but killed at the end at the hands of his own people.

Sonra Allah Teâlâ şöyle buyurur: {Cennete gir} yani kavmi tarafından öldürüldüğünde Allah Teâlâ onu Cennete koydu. Oradaki nimet ve sevinçleri görünce şöyle dedi: {Keşke kavmim bilseydi! Rabbimin (Allah'ın) beni bağışladığını ve beni ikramla onurlandırılanlardan kıldığını!}, yani inandığım şeye onların da inanmasını ve az önce elde ettiğim şeye onların da kavuşmasını isterdim. İbn Abbas (radıyallahu anh) dedi ki: Yaşarken kavmine öğüt verip şöyle demişti: {Ey kavmim! Elçilere uyun}, ölümünden sonra ise {Keşke kavmim bilseydi! Rabbimin beni bağışladığını ve beni ikramla onurlandırılanlardan kıldığını!} demiştir. Ayrıca Katâde şöyle demiştir: Mümin, Allah'ın verdiği sevapları görmesi sebebiyle daima öğüt verir: {Keşke kavmim bilseydi! Rabbimin beni bağışladığını ve beni ikramla onurlandırılanlardan kıldığını!}, yani kavminin, Allah'ın kendisine lütfettiği ikramı bilmesini arzu etmiştir. Katâde ekledi: Vallahi Allah, o mümin adamı öldürdükten sonra o insanları azarlamadı ve hatta kınamadı. {Bu, yalnızca tek bir sayha (feryat) idi; bir de baktılar ki hepsi sönüp gitmişler (ölü, helak olmuş)}. Allah Teâlâ şöyle buyurur: {Onun kavmine, ardından gökten bir ordu indirmedik; zaten bunu yapmamız da gerekmezdi}, yani Allah Teâlâ'nın, elçileri intikamla korumak için onların üzerine gökten bir ordu göndermesi gerekmiyordu.

Then, Allah the Almighty says: {Enter Paradise} i.e. when he was killed by his people, Allah Almighty admitted him into Paradise. When he saw of the pleasures and joys therein, he said: {Would that my people knew? That my Lord (Allah) has forgiven me, and made me of the honored ones!}, i.e. to believe in what I have believed in and thus gain what I have just obtained. Ibn `Abbas (May Allah be pleased with him) said: He advised his people during his life saying: {O my people! Obey the Messengers}, and after his death {Would that my people knew? That my Lord (Allah) has forgiven me, and made me of the honored ones!}. In addition, Qatadah said: The believer always gives counseling because of what he sees of the rewards granted by Allah {Would that my people knew? That my Lord (Allah) has forgiven me, and made me of the honored ones!}, i.e. he wished that his people would know the honor Allah bestowed on him. Qatadah added: By Allah! Allah did not admonish or even blame those people after killing him (the believing man) {It was but one Saihah (shout) and lo! They (all) were still (silent, dead, destroyed)}. Allah the Almighty says: {And We sent not against his people after him a host from the heaven, nor was it needful for Us to send (such a thing)}, i.e. it was not needful for Allah the Almighty to send against them a host from the heaven to avenge the Messengers.

Mücahid ve Katade dedi ki: Bu, Allah'ın onlara başka bir Elçi göndermediği anlamına gelir. İbn Cerir dedi ki: Birinci yorum daha uygun görünüyor, çünkü Yüce Allah bundan sonra şöyle buyurur: {Biz de onlara karşı bir ordu göndermeye ihtiyaç duymadık}, yani Allah, onlar Elçilerini yalanlayıp O'nun takva sahibi bir kulunu öldürdüklerinde, onları cezalandırmak için böyle bir şey göndermeye ihtiyaç duymuyordu. {Yalnızca tek bir Sayha (korkunç ses) oldu ve bir de baktılar ki (hepsi) sönüverdiler (ölü, yok olmuş bir halde)}.

Mujahid and Qatadah said: This means that Allah did not send them another Message. Ibn Jarir said: The first interpretation looks more proper because Allah the Almighty says after this: {nor was it needful for Us to send (such a thing)}, i.e. Allah was not in need to send such a thing to punish them when they belied His Messengers and killed His godly man, {It was but one Saihah (shout) and lo! They (all) were still (silent, dead, destroyed)}.

Müfessirler şöyle demiştir: Yüce Allah, Cebrail'i gönderdi. O, kasabalarının kapısını tutup sıkıca kavradı ve tek bir ses çıkardı: {Tek bir çığlık (sayha) oldu ve bakarsın hepsi sessiz kalmış, hareketsiz, ölü (yok olmuş) bir halde}. Yani sessiz, hareketsiz ve ölü hâle geldiler.

Interpreters said: Allah the Almighty sent Gabriel (Peace be upon him) who maintained a grasp on their town's gate and made a single shout {one Saihah (shout) and lo! They (all) were still (silent, dead, destroyed)}, i.e. they turned to be silent, motionless and dead.

Sonuç olarak, bütün bunlar, Kur'an ayetlerinde söz edilen kasabanın Antakya olmadığını göstermektedir; çünkü Antakya halkı Allah'a iman etmiş ve İsa'nın elçilerine uymuştu. Üstelik Antakya'nın İsa'ya iman eden ilk kasaba olduğu söylenmiştir.

Finally, all these indicate that the town mentioned in the Qur'anic verses was not Antioch because the people of Antioch believed in Allah and followed the messengers of Jesus (Peace be upon him). Moreover, Antioch was said to be the first town to declare faith in Jesus (Peace be upon him).