Yüce Allah şöyle buyurur:

Allah the Almighty says:

{Muhakkak ki Biz, sabah olunca bahçenin meyvelerini koparmaya yemin eden bahçe sahiplerini imtihan ettiğimiz gibi onları da imtihan ettik.

{Verily, We have tried them as We tried the people of the garden, when they swore to pluck the fruits of the (garden) in the morning.

"İnşaallah" demeden. Sonra Rabbinden gelen bir belâ, geceleyin bahçeye uğrayıp onlar uyurken bahçeyi yaktı. Sabaha karşı bahçe, simsiyah bir gece gibi kapkara oldu (tamamen harap olmuştu). Sonra sabah olunca birbirlerine seslenerek şöyle dediler: "Meyvelerini devşirmek istiyorsanız, sabahleyin ekininize gidin." Böylece gizlice fısıldaşarak yola çıktılar: "Bugün oraya hiçbir yoksul giremesin." Ve güçlerinin yettiğini sanarak, yoksulların meyvelerden hiçbir şey almasını engelleyebileceklerini düşünüp kararlı bir niyetle sabahleyin yola koyuldular. Ama bahçeyi görünce şöyle dediler:

Without saying: Insha'Allah (If Allah wills). Then there passed by on the (garden) a visitation (fire) from your Lord at night and burnt it while they were asleep. So the (garden) became black by the morning, like a pitch dark night (in complete ruins). Then they called out one to another as soon as the morning broke. Saying: "Go to your tilth in the morning, if you would pluck the fruits." So they departed, conversing in secret low tones (saying): No Miskin (poor man) shall enter upon you into it today. And they went in the morning with strong intention, thinking that they have power (to prevent the poor taking anything of the fruits therefrom). But when they saw the (garden), they said:

"Gerçekten biz sapıttık." (Dediler ki:) "Hayır! Doğrusu biz (meyveden) mahrum bırakıldık!" Aralarında en iyi olan şöyle dedi: "Size demedim mi ki:

"Verily, we have gone astray." (Then they said): "Nay! Indeed we are deprived of (the fruits)!" The best among them said: "Did I not tell you:

Neden "İnşallah (Allah dilerse)" demediniz? Dediler ki: "Rabbimizi tenzih ederiz! Gerçekten biz zalimlerdeymişiz." Sonra birbirlerine dönüp birbirlerini kınadılar. Dediler ki: "Vay bize! Gerçekten biz azgınlarmışız. Umarız ki Rabbimiz bunun yerine bizi ondan daha hayırlı bir bahçeyle değiştirir. Doğrusu biz Rabbimize yönelenleriz (günahlarımızın bağışlanmasını ve ahirette mükâfatlandırılmamızı dileyerek)." İşte azap böyledir. Ahiret azabı ise elbette daha büyüktür, keşke bilselerdi. {Kalem, 17-33}

why say you not: Insha' Allah (If Allah wills)." They said: "Glory to Our Lord! Verily, we have been Zalimun (wrong-doers)." Then they turned one against another, blaming. They said: "Woe to us! Verily, we were Taghun (transgressors and disobedient). We hope that our Lord will give us in exchange a better (garden) than this. Truly, we turn to our Lord (wishing for good that He may forgive our sins and reward us in the Hereafter). Such is the punishment (in this life), but truly the punishment of the Hereafter is greater if they but knew}. (Al-Qalam, 17- 33)

Allah Teâlâ, Kureyş'in müşriklerine bir örnek olarak şunu belirtmiştir: Onlara şerefli ve büyük Peygamber Muhammed ﷺ'i göndererek lütufta bulunmuş, ancak onu yalanlamışlar ve getirdiği şeyi reddetmişlerdir. Yüce Allah şöyle buyurur: {Allah'ın nimetini küfre çevirenleri ve kavimlerini helâk yurduna indirenleri görmedin mi? Onlar cehenneme girerler ki, orası ne kötü bir karargâhtır!} (İbrahim, 28, 29) İbn Abbas (radıyallahu anh) şöyle demiştir: Bunlar, Kureyş'in müşrikleridir ve çeşitli meyveleri ve bitkileri olan, meyveleri olgunlaşmış ve hasat zamanı gelmiş bir bahçenin sahiplerine benzetilmişlerdir. Bunun üzerine Yüce Allah şöyle buyurur: {Sabahleyin o bahçenin meyvelerini mutlaka toplayacaklarına gizlice yemin ettiklerinde} yani onu hasat etmek için; {Ve "Allah dilerse" demeksizin} ki, ne fakir ne de muhtaç biri onları görmesin ve bahçenin meyvelerinden onlara vermek zorunda kalmasınlar. Böylece bunu "Allah dilerse" demeden yemin etmişlerdir. Sonuç olarak Yüce Allah onları etkisiz kıldı ve bahçelerine bir ateş gönderdi; ateş bahçeyi yakıp hiçbir şey bırakmadı. Yüce ve Müncel Allah şöyle buyurur: {Gece, Rabbinden gelen bir belâ bahçeyi sararak onlar uyurken yaktı. Sabahleyin bahçe, simsiyah kesilmiş olarak kaldı.}

This is an example set by Allah the Almighty for the polytheists of Quraish as He favored them with sending the honorable and great Prophet, Muhammad (Peace be upon him), but they belied him and rejected what he had brought them. Almighty Allah, says: {Have you not seen those who have changed the Blessings of Allah into disbelief (by denying Prophet Muhammad (Peace be upon him) and his Message of Islam), and caused their people to dwell in the house of destruction? Hell, in which they will burn, -and what an evil place to settle in!}. (Ibrahim, 28, 29) Ibn 'Abbas (May Allah be pleased with him) said: They are the polytheists of Quraish whom were likened to the people of the garden that contained various fruits and plants that were ripe and the time of their harvesting has come. Thus, He, Glory be His, says: {When they swore} secretly {to pluck the fruits of the (garden)} i.e. to harvest it; {in the morning} in order not to be seen by either a poor, or a needy and be forced to donate to or give them any of its fruits. So, they swore to this without saying "If Allah wills". Consequently, Allah the Almighty disabled them and sent over their garden fire that burnt it and left nothing thereof. He, Glory be His, says: {Then, there passed by on the (garden) a visitation (fire) from your Lord at night and burnt it while they were asleep. So the (garden) became black by the morning, like a pitch dark night (in complete ruins)}.

Allah Teâlâ şöyle buyurur: {Sabah olunca birbirlerini çağırdılar}, yani sabah olunca kalkıp birbirlerine şöyle seslendiler: {Meyvelerini koparmak istiyorsanız, sabahleyin ekininize gidin}, yani yoksullar gelip sizden sadaka istemeden önce erkenden bahçenize gidin ve meyveleri koparın. Hikâye devam eder: {Böylece fısıldaşarak yola çıktılar}, yani birbirleriyle alçak sesle konuşarak şöyle diyorlardı: {Bugün bahçeye hiçbir yoksul girmesin}. Bu konuda anlaşıp aralarında gizli danışmalar yaptılar. Hikâye şöyle devam eder: {Güçlerine güvenerek, kararlı bir niyetle sabah erkenden yola çıktılar}, yani ciddiyetle, güçlerine güvenerek ve kararlı bir kötü niyetle yola koyuldular.

Allah the Almighty says: {Then they called out one to another as soon as the morning broke}, i.e. they got up in the morning and they called out one to another saying: {Go to your tilth in the morning, if you would pluck the fruits}, i.e. go early to your garden and pluck the fruits before the poor and needy persons come to ask you for charity. The story goes: {So they departed, conversing in secret low tones}, i.e. talking one to another in low tones saying: {No Miskin (poor man) shall enter upon you into it today}, i.e. they agreed upon that and made mutual consultations thereto. The story goes on: {And they went in the morning with strong intention, thinking that they have power (to prevent the poor taking anything of the fruits therefrom)}, i.e. they went forth with seriousness, power and strong bad intention.

İkrime ve Eş-Şa'bî şöyle dediler: {Ve sabahleyin azimle, kararlılıkla gittiler}, yani yoksullara karşı öfke ve kötü niyetle. {Fakat bahçeyi gördüklerinde}, yani bahçelerine varıp başlarına gelen şeyi gördüklerinde, bunun üzerine {dediler ki: Şüphesiz biz yolumuzu şaşırdık}, yani

`Ikrimah and Ash-Shu`abi said: {And they went in the morning with strong intention}, i.e. rage and bad intention against the poor. {But when they saw the (garden)}, i.e. when they reached their garden and found what had happened to it, upon this {they said: Verily, we have gone astray}, i.e.

Bahçemize giden yolu kaybettik; bunun üzerine dediler ki: {Hayır! Gerçekten biz (meyvelerden) mahrum bırakıldık!} Yani kötü niyetlerimizden dolayı cezalandırıldık ve ekinimizin bereketinden mahrum edildik.

we have lost our way to our own garden, then they said: {Nay! Indeed we are deprived of (the fruits)!}, i.e. we have been punished because of our bad intentions and were deprived of the blessing of our tilth.

Ve, {içlerindeki en iyi olan dedi}: İbn Abbas (Allah ondan razı olsun), Mucahid ve başkaları dediler ki: O, aralarındaki en iyi, en ölçülü ve en adil kişiydi. {Size, neden Allah dilerse demiyorsunuz, demedim mi?}, denildi ki: Niyet ettiğinizin yerine iyi bir söz söylemek. {Dediler ki: "Rabbimiz münezzehtir! Gerçekten biz zalimler olduk." Sonra birbirlerine dönüp birbirlerini suçladılar. Dediler ki: "Vay halimize! Gerçekten biz azgınlar olduk"}, ikisi de kendilerine bir şey yapamayınca pişmanlık duydular ve üzüntülerini gösterdiler; cezalandırıldıktan ve bütün bunlar boşa çıktıktan sonra günah işlediklerini itiraf ettiler.

And, {the best among them said} Ibn `Abbas (May Allah be pleased with him), Mujahid and others said: He was the best and the most moderate and just one among them all. {Did I not tell you: why say you not: Insha'Allah (If Allah wills)}, it was said: To say a good word instead of what you have intended. {They said: "Glory to Our Lord! Verily, we have been Zalimun (wrong-doers)." Then they turned one against another, blaming. They said: "Woe to us! Verily, we were Taghun (transgressors and disobedient)}, they regretted and showed sorrow when both could do them nothing, and they confessed their sinful deed after they had been punished and all that went in vain.

Rivayet edildiğine göre, bunlar kardeşti ve o bahçeyi, çok çok sadaka veren merhum babalarından miras almışlardı. Ancak bahçeye sahip olunca merhum babalarının yaptığını inkar ettiler ve yoksulları meyvelerinden mahrum etmeyi niyetlendiler. Bunun üzerine Yüce Allah onları cezalandırdı ve onlara en ağır cezayı verdi. Bu sebeple Yüce Allah, sadakanın meyvelerden çıkarılması gerektiğini ve tercihen hasat günü verilmesini emretti. Allah şöyle buyurur: {Meyvelerinden olgunlaştığında yiyin, ama hasat günü onun hakkını verin (Allah'ın emirlerine göre zekatı, onda birini veya yirmide birini)}. (En'am, 141)

It was said: That they were brothers and they inherited that garden from their late father who used to give much and much in charity. But, when they possessed the garden they denied the acting of their late father and intended to deprive the poor of its fruits. Thereupon, Allah the Almighty punished them and gave them the severest of penalties. For this, Allah the Almighty commanded that charity must be taken out of fruits and it is preferably to be paid on the day of harvesting. He says: {Eat of their fruit when they ripen, but pay the due thereof (its Zakah, according to Allah's Orders l/lOth or 1/20th) on the day of its harvest}. (Al-An'am, 141)

Denildi ki: Bunlar Yemen'den, "Darwan" adlı bir kasabadandı. Ayrıca denildi ki: Habeşistan'dandılar. Allah en iyisini bilir! Yüce Allah şöyle buyurur: {İşte azap böyledir}, yani Emrine karşı gelen ve yaratıkları arasındaki muhtaçlara iyilik etmeyenleri böyle cezalandırırız. {Ahiret azabı ise elbette daha büyüktür} dünya hayatının azabından {keşke bilselerdi}.

It was said: They were from the Yemen, from a town called "Darwan". It was also said: They were from Abyssinia. Allah knows best! Allah the Almighty says: {Such is the punishment}, i.e. like this We punish whose who disobey Our Command and does not show kindness to the needy from among Our creatures. {But truly the punishment of the Hereafter is greater} than that of the present life {if they but knew}.

Bu kıssa, Allah'ın şu sözüne benzemektedir: {Allah, güvenli ve huzurlu yaşayan, rızkı her yerden bol bol kendisine gelen bir kasabanın örneğini verir. Fakat (halkı) Allah'ın nimetlerini inkâr etti. Bunun üzerine Allah, yaptıkları (kötülük) sebebiyle onlara açlığın ve korkunun elbisesini tattırdı. Andolsun, onlara içlerinden bir Elçi, Muhammed ﷺ geldi, ama onu yalanladılar; bunun üzerine azap onları yakaladı, çünkü onlar zalimdiler.} (En-Nahl, 112, 113) Bu örneğin Mekke halkı hakkında verildiği söylenmiştir ve bunda hiçbir çelişki yoktur. Doğrusunu Allah en iyi bilir!

This story resembles Allah's Saying: {And Allah puts forward the example of a township, that dwelt secure and well-content: its provision coming to it in abundance from every place, but it (its people) denied the Favors of Allah (with ungratefulness). So Allah made it taste extreme of hunger (famine) and fear, because of that (evil, i.e. denying Prophet Muhammad (Peace be upon him)) which they (its people) used to do. And verily, there had come unto them a Messenger (Muhammad (Peace be upon him)) from among themselves, but they denied him, so the torment overtook them while they were Zalimun (polytheists and wrong-doers)}. (An-Nahl, 112, 113) It was said that this example was of the people of Mecca set for themselves and verily, there is no contradiction in this. Allah knows best!