پدرم مردی آزاد است. منظورم از آزادی این نیست که او در کشوری زندگی می‌کند که آزادی‌ها و حقوق انسانی‌اش را به او می‌دهد. بلکه او از نظر عاطفی آزاد است. وقتی تصمیم می‌گیرد خودش را بیان کند، این کار را بی‌هیچ دغدغه‌ای انجام می‌دهد. انگار هیچ مانع بیرونی‌ای وجود ندارد. یادم است که در دوران دبیرستان، در گروه موسیقی مدرسه می‌نواختم. از آنجا که پدرم مرا تشویق کرده بود کلاس گیتار کلاسیک بروم، حضور در گروه موسیقی مدرسه طبیعتاً بخشی از فعالیت‌های فوق‌برنامه‌ام شده بود. در یکی از کنسرت‌های مدرسه، پدرم حاضر می‌شد و از استعدادها و توانایی‌های شگفت‌انگیز دانش‌آموزان لذت می‌برد. یکی از هنرمندان اجرا توانایی فوق‌العاده‌ای داشت. وقتی روی صحنه بود، به نقطه اوج اجرایش رسید و با احساس و شور خودش را بیان کرد. نمایشی حیرت‌آور از استعداد بود. پدرم بلند شد و برایش دست زد. این کار را تنها و بی‌همراه انجام داد، اما برایش مهم نبود. او ایستاده ماند و به ستایش ذوق و مهارت آن دختر ادامه داد.

My father is a free man. What I mean by freedom is not that he lives in a country that gives him his liberties and human rights. Rather, he is emotionally free. When he decides to express himself, he does so without a care in the world. He expresses himself as if there are no external hindrances. I remember when I was in secondary school, I used to play for the school band. Since my father encouraged me to take up classical guitar lessons, attending the school band was a natural consequence of my extracurricular activity. During a school concert, my father would attend and enjoy the amazing talents and abilities of the students. One performance artist had phenomenal abilities. While she was on stage, she reached the climactic point of her performance, emotionally and passionately expressing herself. It was a breath-taking display of talent. My father stood up and gave her an ovation. He did this all alone, but he did not care. He remained standing and continued praising her flair and aptitude.