پیوند الهی – برهان وابستگی - حقیقت الهی

پیوند الهی – برهان وابستگی - حقیقت الهی | Quran Course

0% read · 10 min left

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

پیوند الهی – برهان وابستگی

The Divine Link – The Argument From Dependency

by By Hamza Andreas Tzortzis10 min readViewed 98 times

تصور کن از خانه‌ات بیرون می‌آیی و در خیابانت با ردیفی از دومینوها روبه‌رو می‌شوی که تا جایی که چشمانت می‌بیند امتداد دارد. کم‌کم صدایی به گوشت می‌رسد که با گذشت زمان اندکی بلندتر می‌شود. این صدا برایت آشناست، چون در کودکی با دومینو بازی می‌کردی؛ صدای افتادن آن‌هاست. سرانجام، این نمایش شگفت‌انگیز از دومینوهای در حال افتادن را می‌بینی که به سوی تو نزدیک می‌شود. از اینکه قوانین پایه‌ی فیزیک چنین نمایش قابل توجهی را پدید می‌آورند بسیار شگفت‌زده می‌شوی؛ با این حال، اندوهگین هم می‌شوی، زیرا آخرین دومینو اکنون چند اینچ آن‌سوتر از پاهای تو افتاده است. هنوز از آنچه تازه رخ داده هیجان‌زده‌ای، پس تصمیم می‌گیری در امتداد خیابان به راه بیفتی تا اولین دومینو را پیدا کنی، به امید آنکه با کسی که مسئول پدید آمدن این تجربه‌ی دل‌انگیز است دیدار کنی.

Imagine you walk out of your house and on your street you find a row of dominoes that stretch far beyond what your eyes can see. You start to hear a noise that gets slightly louder as time passes. This noise is familiar to you, as you used to play with dominoes as a child; it is the sound of them falling. Eventually, you see this amazing display of falling dominoes approaching you. You greatly admire how the basic laws of physics can produce such a remarkable spectacle; however, you are also saddened because the last domino has now fallen a few inches away from your feet. Still excited about what has just happened, you decide to walk down the street to find the first domino, hoping to meet the person responsible for producing this wonderful experience.

As you walk down your street, will you eventually reach where the chain of dominoes began? Or will you keep on walking forever? The obvious response is that you will eventually find the first domino. However, I want you to ask why. The reason you know that you will find the first domino is because you understand that if the domino chain went on forever, the last domino that fell by your feet would never have fallen. An infinite number of dominoes would have to fall before the last domino could fall. Yet an infinite amount of falling dominoes would take an infinite amount of time to fall. In other words, the last domino would never fall. Putting this in simple terms, you know that in order for the last domino to fall, the domino behind must fall prior to it, and for that domino to fall, the domino behind it must fall prior to it. If this went on forever, the last domino would never fall. Sticking with the analogy, I want to ask you another question. Let's say, walking down the street, you finally come across the first domino which led to the falling of the entire chain. What would your thoughts be about the first domino? Would you think this domino fell 'by itself'? In other words, do you think the falling of the first domino can somehow be explained without referring to anything external to it? Clearly not; that runs against the grain of our basic intuition about reality. Nothing really happens on its own. Everything requires an explanation of some sort. So the first domino's fall had to have been triggered by something else—a person, the wind or a thing hitting it, etc. Whatever this 'something else' is, it has to form a part of our explanation of falling dominoes.

Keeping the above scenario in mind, I want to ask you a few questions. As you walk down your street, will you eventually reach where the chain of dominoes began? Or will you keep on walking forever? The obvious response is that you will eventually find the first domino. However, I want you to ask why. The reason you know that you will find the first domino is because you understand that if the domino chain went on forever, the last domino that fell by your feet would never have fallen. An infinite number of dominoes would have to fall before the last domino could fall. Yet an infinite amount of falling dominoes would take an infinite amount of time to fall. In other words, the last domino would never fall. Putting this in simple terms, you know that in order for the last domino to fall, the domino behind must fall prior to it, and for that domino to fall, the domino behind it must fall prior to it. If this went on forever, the last domino would never fall. Sticking with the analogy, I want to ask you another question. Let’s say, walking down the street, you finally come across the first domino which led to the falling of the entire chain. What would your thoughts be about the first domino? Would you think this domino fell ‘by itself’? In other words, do you think the falling of the first domino can somehow be explained without referring to anything external to it? Clearly not; that runs against the grain of our basic intuition about reality. Nothing really happens on its own. Everything requires an explanation of some sort. So the first domino’s fall had to have been triggered by something else—a person, the wind or a thing hitting it, etc. Whatever this ‘something else’ is, it has to form a part of our explanation of falling dominoes.

این مثال، خلاصه‌ای از برهان وابستگی است. جهان تا حدی شبیه ردیفی از دومینوهاست. جهان و هر آنچه در آن است وابسته‌اند. آن‌ها نمی‌توانند تا ابد به چیزی وابسته باشند که خود به چیز دیگری وابسته است، و همین‌طور ادامه یابد. تنها توضیح معقول این است که جهان و هر آنچه در آن است، باید به کسی یا چیزی وابسته باشد که وجودش از برخی جهات مستقل از جهان (و از هر چیز دیگر، بر این اساس) است. به بیان دیگر، این موجود نباید به همان شیوه‌ای وابسته باشد که جهان وابسته است، زیرا در آن صورت تنها یک دومینوی دیگر به زنجیره افزوده می‌شد که خود نیازمند توضیح می‌بود. بنابراین باید موجودی مستقل و ازلی وجود داشته باشد که همه چیز به آن وابسته است. هرچند این استدلال ساده به نظر می‌رسد، برای فهم آن ناچارم ابتدا معنای مقصودم از «وابسته» را روشن کنم.

This above analogy is a summary of the argument from dependency. The universe is somewhat like a row of dominoes. The universe and everything within it is dependent. They cannot depend on something else, which in turn depends on something else, forever. The only plausible explanation is that the universe, and everything within it, has to depend on someone or something whose existence is in some ways independent from the universe (and anything else for that matter). Put differently, this thing must not be ‘dependent’ the way the universe is, because that would just add one more domino to the chain, which would then require an explanation. Therefore, there must be an independent and eternal Being that everything depends upon. Simple as this sounds, in order to understand this argument, I will have to define what I mean by ‘dependent’.

برخلاف کاربرد رایج، این واژه به چیزی اشاره نمی‌کند که به آن نیاز داری. بلکه وقتی فیلسوفان می‌گویند چیزی ضروری است، منظورشان این است که محال بوده، و قابل تصور نیست که آن چیز وجود نداشته باشد.175 می‌فهمم که درک این مفهوم ممکن است کمی دشوار باشد. دلیلش این است که هیچ چیزی در تجربه تجربی ما هرگز ضروری نیست. با این حال، می‌توانیم فهم کافی از معنای «ضروری بودن» را با اندیشیدن به نقیض آن به دست آوریم. اینکه چیزی یا شیئی ضروری نباشد به این معناست که لازم نیست وجود داشته باشد. به بیان دیگر، اگر قابل تصور باشد که چیزی می‌توانست وجود نداشته باشد، آن چیز ضروری نیست. صندلی‌ای که احتمالاً روی آن نشسته‌ای آشکارا ضروری نیست؛ می‌توانیم هزاران سناریوی مختلف را تصور کنیم که در آن‌ها وجود نمی‌داشت. ممکن است تو آن را نخریده باشی، سازنده آن را نساخته باشد، یا فروشنده آن را نفروخته باشد. روشن است که صندلی تو به سادگی می‌توانست وجود نداشته باشد. اکنون، این امکانِ «وجود نداشتن» ویژگی کلیدی چیزهای وابسته است.

Contrary to popular use, it does not indicate something you need. Rather, when philosophers say something is necessary, they mean that it was impossible, inconceivable for it to not have existed.175 I understand why this may be a bit of a difficult concept to grasp. This is because nothing in our empirical experience is ever necessary. We can, however, get an adequate understanding of what ‘being necessary’ means by thinking about the opposite. A thing or object not being necessary implies that it does not have to exist. In other words, if it is conceivable that a thing could have not existed, it is not necessary. The chair you are presumably sitting on is clearly not necessary—we can imagine a thousand different scenarios where it might not have existed. You may not have chosen to buy it, the manufacturer may not have chosen to make it, or the dealer may not have chosen to sell it. Clearly, your chair very easily could not have existed. Now this possibility of ‘not-having-been-there’ is a key feature of dependent things.

صبح که از خواب بیدار می‌شوید، از پله‌ها پایین می‌روید و وارد آشپزخانه می‌شوید. در یخچال را باز می‌کنید و روی جعبه تخم‌مرغ یک خودکار می‌بینید. طبیعتاً در یخچال را نمی‌بندید و نتیجه می‌گیرید که وجود خودکار ضروری نیست. شما فکر نمی‌کنید که خودکار داخل یخچال خودبه‌خود به آنجا رسیده است. می‌پرسید چرا خودکار روی جعبه تخم‌مرغ قرار دارد. دلیل این پرسش شما این است که وجود خودکار روی جعبه تخم‌مرغ ضروری نیست. وجود آن و چگونگی‌اش نیازمند توضیح است. توضیحات می‌توانند متفاوت باشند، اما این‌که نیاز به توضیح است، به این معناست که خودکار وابسته است. خودکار برای این‌که چرا در یخچال قرار گرفته و چرا به این شکل است، به مجموعه‌ای از عوامل بیرونی نیازمند است که دلیل آن را فراهم کنند. برای مثال: این‌که خودکار ساخته شده، پسر شما آن را از یک لوازم‌التحریری خریده و سپس آن را در یخچال گذاشته، همان مجموعه عوامل بیرونی‌ای است که مسئول خودکار هستند. بنابراین خودکار به این عوامل بیرونی وابسته است و این عوامل وجود خودکار را توضیح می‌دهند.

Waking up in the morning, you go down the stairs and walk into the kitchen. You open the fridge and on top of the egg box you find a pen. You obviously do not close the fridge door and conclude that the pen’s existence is necessary. You do not think that the pen in the fridge got there by itself. You question why the pen is on top of the egg box. The reason you ask this question is because the pen’s existence on the egg box is not necessary. It requires an explanation for its existence and for the way that it is. The explanations can vary, but the fact that an explanation is needed means that the pen is dependent. The pen requires an external set of factors to provide a reason for why it is placed in the fridge, and why it is the way that it is. For instance: the fact that the pen was made, and your son bought the pen from a stationary shop, and then put the pen in the fridge provides the external set of factors responsible for the pen. The pen is therefore dependent on these external factors, and these factors explain the pen’s existence.

بینید هنگام رانندگی به خانه، از کنار یک میدان می‌گذرید و دسته‌ای گل را می‌بینید که به شکل این سه کلمه چیده شده‌اند: «I love you». می‌توانید نتیجه بگیرید که در چیدمان گل‌ها هیچ ضرورتی وجود ندارد. آن‌ها می‌توانستند به شکل دیگری چیده شوند؛ برای نمونه، به‌جای «I love you»، عبارت «I adore you» به کار می‌رفت. یا اصلاً گل‌ها چیده نمی‌شدند و ممکن بود به‌صورت تصادفی پراکنده باشند. از آنجا که گل‌ها می‌توانستند به شکل متفاوتی قرار گیرند، باید نیرویی بیرون از خود آن‌ها چیدمانشان را تعیین کرده باشد. در این مورد، این نیرو می‌توانست باغبان محلی یا نتیجه یک پروژه شهرداری باشد. این نکته درباره تقریباً هر چیزی که مشاهده می‌کنید صادق است. اجزای هر چیز، چه یک اتم باشد، چه یک لپ‌تاپ یا یک موجود زنده، به شیوه‌ای معین ترکیب شده‌اند. افزون بر این، هر بلوک سازندهٔ اولیه ضرورتاً وجود ندارد. اجزای اولیهٔ یک چیز نمی‌توانند خودشان را توضیح دهند و از این رو به توضیحی نیازمندند (نگاه کنید به تعریف نخست در بالا).

You are driving home and you pass a roundabout. You see a bunch of flowers arranged in the following three words: ‘I love you’. You can conclude that there is nothing necessary about the arrangement of the flowers. They could have been arranged in another way—for example, the words ‘I adore you’ instead of ‘I love you’ could have been used. Alternatively, the flowers could have not been arranged at all—they might have been randomly scattered. Since the flowers could have been set in a different way, some force external to them must have determined their arrangement. In this case, it could have been the local gardener or the result of a local government project. This point holds true for pretty much everything you observe. The components of everything, be it an atom or a laptop or an organism, are composed in a specific way. Furthermore, each basic building block does not exist necessarily. The basic components of something cannot explain themselves and therefore require an explanation (see the first definition above).

معقول است که ادعا کنیم همهٔ اشیای دارای ویژگی‌های جسمانی محدود، متناهی‌اند؛ باید چیزی پیش از آن‌ها وجود داشته باشد که مسئول آن ویژگی‌ها بوده است. این بدان معناست که همهٔ اشیای جسمانی محدود در نقطه‌ای از زمان آغازی داشته‌اند، زیرا تصور اینکه اشیای جسمانی محدود ازلی باشند ناممکن است. این به آن دلیل است که باید پیش از هر شیء جسمانی محدود، یک منبع یا مجموعه‌ای از عوامل بیرونی وجود داشته باشد که محدودیت‌های آن را ایجاد کرده است. تصور کنید که گیاهی را برداشتم و ادعا کردم که ازلی است. شما به چنین ادعایی چه پاسخی می‌دادید؟ به آن می‌خندیدید. حتی اگر آغاز آن گیاه را ندیده باشید، به سبب ویژگی‌های جسمانی محدودش می‌دانید که متناهی است. با این حال، حتی اگر اشیای جسمانی محدود (از جمله جهان) ازلی می‌بودند، این واقعیت تغییر نمی‌کرد که آن‌ها وابسته‌اند و ضرورتاً وجود ندارند. این استدلال صرف‌نظر از اینکه اشیا ازلی باشند یا آغاز داشته باشند، معتبر است.

It is reasonable to assert that all things with limited physical qualities are finite; there must have been something prior that was responsible for their qualities. This means that all limited physical objects at one point had a beginning, because it is inconceivable that limited physical objects are eternal. This is due to the fact that an external source or set of factors must have existed prior to any limited physical object and caused its limitations. Imagine if I picked up a plant and claimed that it was eternal. How would you respond? You would laugh at such an assertion. Even if you didn’t witness the plant’s beginning, you know it is finite because of its limited physical qualities. However, even if limited physical objects (including the universe) were eternal, it would not change the fact that they are dependent and do not exist necessarily. This argument works regardless of whether or not objects are eternal or have a beginning.

آیا ممکن است که جهان و هر آنچه ما درک می‌کنیم، ازلی باشد و بر خودش تکیه داشته باشد؟ این توضیحی عقلانی نیست. جهان و همه چیزهایی که ما درک می‌کنیم، لزوماً وجود ندارند؛ ممکن بود که وجود نداشته باشند. آن‌ها همچنین دارای ویژگی‌های فیزیکی محدودی هستند. از آنجا که نمی‌توانستند محدودیت‌های خود را پدید آورند، باید عاملی بیرونی این محدودیت‌ها را بر آن‌ها تحمیل کرده باشد. جهان و هر آنچه ما درک می‌کنیم، به واسطه وجود خود، خویشتن را تبیین نمی‌کنند، و اجزای آن‌ها ممکن بود به شکلی دیگر آرایش یابند. بنابراین، آن‌ها وابسته‌اند، و چیزهای وابسته به خودی خود موجود نیستند. حتی اگر جهان ازلی بود، باز هم باید مجموعه‌ای از عوامل بیرونی وجود داشته باشد که ویژگی‌های فیزیکی محدود آن را پدید آورده است. افزون بر این، اجزا یا عناصر بنیادین جهان ممکن بود به شکلی دیگر آرایش یابند و جهان ممکن بود اصلاً وجود نداشته باشد. جهان نمی‌تواند به واسطه وجود خود، خویشتن را تبیین کند. با این ملاحظات، می‌توانیم با اطمینان این دیدگاه را رد کنیم که ازلی بودن جهان به هر نحوی توضیحی برای وجود آن فراهم می‌آورد (این نکته در ادامه بیشتر توضیح داده خواهد شد).

Could the universe and everything that we perceive exist eternally and depend on themselves? This is not a rational explanation. The universe and all the things that we perceive do not necessarily exist; they could have not existed. They also have limited physical qualities. Since they could not give rise to their own limitations, something external must have imposed these limitations on them. The universe and all the things we perceive do not explain themselves by virtue of their own existence, and their components could have been arranged in a different way. Therefore, they are dependent, and dependent things do not exist independently. Even if the universe were eternal, it still stands that there must have been an external set of factors that gave rise to its limited physical qualities. In addition, the universe’s components or basic building blocks could have been arranged in a different way, and the universe could have not existed. The universe cannot explain itself by virtue of its own existence. With these considerations, we can safely reject the view that the eternity of the universe somehow provides an explanation for its existence (this point is explained further below).

از آنجا که هر چیزی که ما درک می‌کنیم به نحوی وابسته است، معقول‌ترین تبیین این است که هستیِ همه‌چیز به چیز دیگری وابسته است که مستقل است و از این رو ازلی است. این چیز باید مستقل باشد، زیرا اگر وابسته بود، به تبیینی نیاز داشت. همچنین باید ازلی باشد، زیرا اگر ازلی نبود، یعنی متناهی بود، وابسته می‌بود، چون چیزهای متناهی برای هستی‌شان به تبیین نیاز دارند. بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که جهان و هر آنچه ما درک می‌کنیم، به چیزی وابسته است که ازلی و مستقل است. بهترین تبیین این امر، وجود خداست. استدلال از راه وابستگی در سنت فکری اسلامی پشتیبانی می‌شود. مفهوم موجودی مستقل که مسئول به وجود آوردن همه‌چیز است، در جاهای مختلفی از قرآن برجسته شده است. برای نمونه، خدا می‌فرماید:

Since everything we perceive is dependent in some way, then the most rational explanation is that the existence of everything depends on something else that is independent, and therefore eternal. It has to be independent because if it were dependent, it would require an explanation. It also has to be eternal because if it was not eternal—in other words, finite—it would be dependent as finite things require an explanation for their existence. Therefore, we can conclude that the universe, and everything that we perceive, depends upon something that is eternal and independent. This is best explained by the existence of God. The argument from dependency is supported by the Islamic intellectual tradition. The concept of an independent Being that is responsible for bringing everything into existence is highlighted in various places in the Qur’an. For example, God says:

«هیچ‌کس نمی‌تواند وجودِ خودِ هستی را انکار کند. چیزی باید موجود باشد، و هر کس بگوید هیچ چیزی اصلاً موجود نیست، خرد و ضرورت را مسخره کرده است. پس این گزاره که انکارِ خودِ هستی ممکن نیست، مقدمه‌ای ضروری است. اکنون این موجودی که در اصل پذیرفته شد یا واجب است یا ممکن… یعنی باید موجودی خودکفا باشد یا وابسته… از اینجا استدلال می‌کنیم: اگر موجودی که وجودش پذیرفته شده واجب باشد، وجودِ موجودِ واجب ثابت می‌شود. و اگر، در مقابل، وجودش ممکن باشد، هر موجود ممکنی به موجودِ واجب وابسته است؛ زیرا معنای امکانش این است که وجود و عدمش به یک اندازه ممکن است. و آنچه چنین ویژگی‌ای دارد، بی‌عامل تعیین‌کننده یا گزینش‌گر نمی‌تواند وجودش برگزیده شود. این نیز ضروری است. پس از این مقدمات ضروری، وجودِ موجودِ واجب ثابت می‌شود.» 182.

“There is no denying existence itself. Something must exist and anyone who says nothing exists at all makes a mockery of sense and necessity. The proposition that there is no denying being itself, then, is a necessary premise. Now this Being which has been admitted in principle is either necessary or contingent… What this means is that a being must be self-sufficient or dependent… From here we argue: If the being the existence of which is conceded be necessary, then the existence of a necessary Being is established. If, on the other hand, its existence is contingent, every contingent being depends on a necessary Being; for the meaning of its contingency is that its existence and non-existence are equally possible. Whatever has such a characteristic cannot have its existence selected for without a determining or selecting agent. This too is necessary. So from these necessary premises the existence of a necessary Being is established.”182.

این اعتراض استدلال می‌کند که آنچه در این فصل ارائه شده، نوعی مغالطهٔ «خدای شکاف‌ها» است. بر اساس این اعتراض، جهل ما نسبت به پدیده‌های علمی را نباید دلیلی بر وجود خدا یا فعالیت الهی دانست، زیرا علم سرانجام تبیینی برای آن‌ها ارائه خواهد کرد. این اعتراض نابجاست، زیرا استدلال از راه وابستگی برای پرداختن به یک پرسش علمی طرح نشده است. دغدغهٔ آن متافیزیکی است؛ می‌خواهد ماهیت و پیامدهای موجودات وابسته را بفهمد. این استدلال را می‌توان بر همهٔ تبیین‌ها و پدیده‌های علمی نیز اعمال کرد. برای نمونه، حتی اگر برای توضیح پدیده‌های طبیعی جهان‌های متعددی را فرض کنیم، باز هم آن‌ها وابسته خواهند بود. چرا؟ زیرا اجزای این تبیین‌ها می‌توانستند به شکلی دیگر آرایش یابند و به‌واسطهٔ خودِ وجودشان تبیین نمی‌شوند، یا برای موجودیت به چیزی بیرون از خودشان نیاز دارند و کیفیات فیزیکی محدودی دارند. پس وابسته‌اند و، چنان‌که در این فصل بحث شد، نمی‌توان یک چیز وابسته را با چیز وابستهٔ دیگری تبیین کرد. اگر اعضای جامعهٔ علمی ادعا کنند چیزی مستقل و ازلی یافته‌اند و به این ترتیب وجود جهان را تبیین کرده‌اند، من از ایشان دلیل می‌خواهم. اما جالب است که لحظه‌ای که آنان برای این ادعا شاهد تجربی ارائه دهند، همان لحظه‌ای است که با خودشان در تناقض می‌افتند، زیرا چیزهایی که با حواس درک می‌شوند کیفیات فیزیکی محدود دارند و از همین رو وابسته به شمار می‌آیند.

This objection argues that what has been presented in this chapter is a form of the ‘God of the gaps’ fallacy. It argues that our ignorance of scientific phenomena should not be taken as proof of God’s existence or Divine activity, because science will eventually provide an explanation. This is a misplaced objection because the argument from dependency does not aim to address a scientific question. Its concern is with metaphysics; it seeks to understand the nature and implications of dependent things. This argument can be applied to all scientific explanations and phenomena. For example, even if we were to theorise many universes as an explanation for natural phenomena, they would still be dependent. Why? Because the components of these explanations could be arranged in a different way and cannot be explained by virtue of their own existence, or they require something else outside of themselves to exist and have limited physical qualities. Therefore, they are dependent, and—as discussed in this chapter—you cannot explain a dependent thing with another dependent thing. If members of the scientific community claim to have found something that is independent and eternal, and in turn explained the existence of the universe, I would ask for proof. Interestingly, the minute they provide some empirical proof would be the moment they contradict themselves, because things that can be sensed have limited physical qualities, therefore qualifying as dependent.

تنها چیزهای وابسته می‌توانند توضیح داشته باشند. با در نظر گرفتن این نکته، درمی‌یابیم که دامنۀ علم محدود به قلمرو اشیای وابسته است. بنابراین، علم تنها می‌تواند پاسخی ارائه دهد که به شیء وابستۀ دیگری مربوط باشد. علم نمی‌تواند به ماهیت مابعدالطبیعی این استدلال بپردازد. همان‌گونه که توضیح دادیم، نمی‌توان شیء وابسته‌ای را با شیء وابستۀ دیگری توضیح داد، زیرا آن شیء وابستۀ دیگر نیز به توضیح نیازمند خواهد بود (و اگر به یاد داشته باشید، پیش‌تر بحث کرده‌ایم که نمی‌تواند چیزی وجود داشته باشد که برای وجود داشتن به چیز دیگری وابسته باشد، آن چیز دیگر نیز به چیز دیگری وابسته باشد، و این سلسله تا بی‌نهایت ادامه یابد). از آنجا که توضیح، امری مستقل و ازلی است، علم هرگز نمی‌تواند وارد این بحث شود، زیرا دامنۀ آن به اشیای تجربی و وابستۀ محدود است.

Only dependent things can have explanations. With this in mind, we realise the scope of science is restricted to the realm of dependent objects. Therefore, science can only provide an answer that would relate to another dependent object. It cannot address the metaphysical nature of this argument. As we have explained, you cannot explain a dependent object with another dependent object, because that dependent object would also require an explanation (and if you recall, we have already discussed that there cannot be a thing that depends on something else to exist, which in turn depends on still another thing, ad infinitum). Since the explanation is something that is independent and eternal, science can never enter into the discussion because it has a limited scope of empirical, dependent things.

مغالطهٔ ترکیب، مغالطهای استدلالی است که به اشتباه نتیجه میگیرد کل باید همان ویژگیهای اجزای منفردش را داشته باشد.۱۸۶ با این حال، چنین ادعایی همیشه مغالطهآمیز نیست. ممکن است برخی کلها همان ویژگیهایی را داشته باشند که در اجزای منفردشان وجود دارد، اما این همیشگی نیست. برای نمونه، دیوار (کل) از آجرها (اجزای منفرد) ساخته شده است. آجرها سختاند، بنابراین دیوار سخت است. این درست است. در مقابل، فرش ایرانی را در نظر بگیرید. فرش (کل) از نخها (اجزای منفرد) تشکیل شده است؛ اگر نتیجه بگیریم که چون نخهای منفرد سبکاند، فرش هم سبک است، این نتیجهگیری نادرست خواهد بود. با توجه به آنچه گفته شد، معترض ممکن است بگوید از اینکه جهان از اجزای وابسته ساخته شده، منطقاً نتیجه نمیشود که جهان وابسته است. با این حال، این اعتراض نابجاست. بر پایهٔ تجربهٔ ما، چیزهای وابسته همیشه کلهای وابسته میسازند. برای نمونه، خانه از مصالح وابسته ساخته شده و خود خانه وابسته است. ویژگیهای فیزیکی آن محدود است، ممکن بود وجود نداشته باشد، و مصالح بنیادینش ممکن بود به شکلی دیگر چیده شوند. به همین ترتیب، جهان از چیزهای وابسته تشکیل شده، پس وابسته است. بار اثبات بر دوش معترض است که نشان دهد چیزهای وابسته، کلهای وابسته نمیسازند.

The fallacy of composition is a fallacy of reasoning that mistakenly concludes that the whole must have the same properties as its individual parts.186 However, making such a claim is not always fallacious. It could be that some wholes contain the properties that exist within its individual parts; however it is not always the case. For example, a wall (the whole) is made of bricks (individual parts). Bricks are hard, therefore the wall is hard. This is true. Conversely, take into consideration a Persian rug. The rug (the whole) is made up of threads (individual parts); it would be false to conclude that since the individual threads are light the rug is also light. With respect to the above, the objector may argue that it does not logically follow the universe is dependent because it is made up of dependent parts. Nevertheless this is a misplaced objection. From our experience dependent things always form dependent wholes. For example, a house is made up of dependent materials and a house is dependent. It has limited physical qualities, it could have not existed and its fundamental building blocks could have been arranged in a different way. Similarly the universe is made up of dependent things therefore it is dependent. The onus of proof is on the objector to show that dependent things do not make up dependent wholes.

وقتی به سایه رسید، به جای آنکه همان‌جا بماند، زبانش را بیرون‌آورده به سوی من بازگشت. با دیدن تپش پهلوهایش دریافتم که چقدر درمانده شده است. به سوی سایه راه افتادم. سگم سرشار از شادی بود. سپس، برای لحظه‌ای، وانمود کردم که به راهم ادامه می‌دهم. آن حیوان بیچاره با ناله‌ای دردناک زوزه کشید، اما با این همه، با دم میان پاهایش مرا دنبال کرد. آشکارا نومید بود، اما مصمم بود که هر چه پیش آید مرا دنبال کند. این وفاداری مرا عمیقاً متأثر ساخت. چگونه می‌توان آمادگی این جانور را برای پیروی از من، حتی تا پای مرگ، با آنکه هیچ اجباری در این کار نداشت، به‌درستی قدر نهاد؟ با خود گفتم: او به من دل‌بسته است، زیرا مرا ارباب خود می‌داند و از این رو جانش را به خطر می‌اندازد تا تنها در کنار من بماند. «ای پروردگار من!» فریاد زدم، «جان آشفته‌ام را شفا ده! وفاداری مرا همانند وفاداری این موجودی گردان که با تحقیر «سگ» می‌ناممش! همان‌گونه که به او داده‌ای، به من نیز توان مهار زندگی‌ام را عطا کن تا اراده‌ات را به جا آورم و بی‌آنکه بپرسم کجا می‌روم، از راهی که مرا در آن هدایت می‌کنی پیروی کنم! من آفریننده این سگ نیستم، با این حال با فروتنی و به بهای هزاران رنج از من پیروی می‌کند. این تویی، پروردگارا، که این فضیلت را به او بخشیده‌ای. ای پروردگار، به همه کسانی که از تو می‌خواهند – چنان‌که من می‌خواهم – فضیلت عشق و شجاعت احسان را عطا فرما!» سپس قدم‌هایم را بازگرداندم و در سایه پناه گرفتم. همدم کوچکم، سرشار از شادی، رو به روی من دراز کشید، چنان‌که چشمانش به چشمان من دوخته شده بود، گویی می‌خواست با جدیت با من سخن بگوید.189

When he had reached the shade, instead of staying where he was, he came back to me, his tongue out. Seeing how his flanks were palpitating, I realised how completely exhausted he was. I walked towards the shade. My dog was full of joy. Then, for a moment, I pretended to continue on my way. The poor beast groaned plaintively, but followed me none the less, his tail between his legs. He was obviously in despair, but determined to follow me, whatever might come of it. This fidelity moved me profoundly. How could one fully appreciate the readiness of this animal to follow me, even to death, although he was under no constraint to do so? He is devoted to me, I said to myself, because he regards me as his master and so risks his life simply to stay beside me. ‘Oh my Lord,’ I cried, ‘Heal my troubled soul! Make my fidelity like that of this being whom I call, contemptuously, a dog. Give me, as You have given to him, the strength to master my life so that I may accomplish Your will and follow—without asking, Where am I going?—the path upon which You guide me! I am not the creator of this dog, yet he follows me in docility, at the cost of a thousand sufferings. It is You, Lord, who has gifted him with this virtue. Give, O Lord, to all who ask it of You—as I do— the virtue of Love and the courage of Charity!’ Then I retraced my steps and took refuge in the shade. Full of joy, my little companion lay down facing me so that his eyes were turned to mine, as though he wished to speak seriously to me.”189