۱۰ جامعهٔ اسلامی

۱۰ جامعهٔ اسلامی - نظام اجتماعی در اسلام | Quran Course

0% read · 8 min left

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۱۰ جامعهٔ اسلامی

10 The Islamic Community

by Taqiuddin an-Nabhani8 min readViewed 76 times

ممکن است برخی این پرسش به ذهنشان برسد: چگونه ممکن است زن مسئولیت‌هایی را که شریعت برایش مجاز دانسته، مانند کارمند دولت بودن، یا قاضی بودن برای حل اختلافات، یا عضو مجلس امت بودن که حاکمان را نصیحت و محاسبه می‌کند، بر عهده گیرد، با توجه به محدودیت‌هایی که از جهت نبودن خلوت، پنهان داشتن زیبایی‌ها، و گذراندن زندگی خصوصی‌اش با زنان و محارم، برایش قرار داده شده است؟

It may occur to some to ask: How is it possible for the woman to undertake all the responsibilities that the Shar’a has permitted her such as being a government employee, or a judge settling disputes, or a member of the Majlis al-Ummah remonstrating with rulers and accounting them, bearing in mind the restrictions which have been placed on her in terms of the absence of Khalwa, non display of her charms, and the spending of her private life with women and Mahrams?

ممکن است دیگران این پرسش را مطرح کنند که اخلاق چگونه باید حفظ شود؟ و نیز اینکه اگر به زنان اجازه داده شود که به بازار رفت‌وآمد کنند، با مردان سخن بگویند و در زندگی عمومی و اجتماعی به فعالیت بپردازند، اخلاق چگونه صیانت خواهد شد؟

It may occur to others to inquire as to how the morals are to be protected? Also how are the morals to be safeguarded if women are allowed to frequent the marketplace, talk to men and undertake their activities in the public life and in the society.

جواب این پرسش چنین است: نظام اجتماعی در اسلام مجموعهٔ گوناگونی از احکام شرعی است که با یکدیگر پیوند دارند. پای‌بندی به یکی از این احکام به معنای رها کردن حکم دیگر نیست. بلکه مرد و زن مسلمان باید به همهٔ احکام شریعت پای‌بند باشند تا در یک فرد تناقضی پدید نیاید، وگرنه در احکام ناهماهنگی ظاهر می‌شد. اسلام با مجاز دانستن برخی فعالیت‌ها برای زن، این را نمی‌خواهد که او به ادارهٔ دولتی برود و به‌عنوان کارمند کار کند، حتی به‌عنوان پرستار در بیمارستان، در حالی که خود را با زیور آراسته و چنان لباس پوشیده که گویی عروسی است که در کاروان رفته، جذابیت‌های فریبندهٔ خود را به مردان نشان می‌دهد و خواهش‌های نفسانی آنان را نسبت به خود برمی‌انگیزد. اسلام همچنین نمی‌خواهد که او با چنین زیورهایی به فروشگاه برود، یا کالایی را با حالتی نرم و فریبنده بفروشد، و با لحن سخنی که خریدار را به گفت‌وگو با خود در میان چانه‌زنی ترغیب کند، و از این راه بهای کالا را بالا ببرد یا او را به خرید وسوسه کند. و نیز اسلام نمی‌خواهد که او منشی وکیلی یا دستیار تاجری شود و هرگاه کار ایجاب کند با آن مرد در خلوت بماند، یا برای او لباسی بپوشد که موی سر، سینه، پشت، بازوها و ساق‌های او را آشکار کند و آنچه را که او از بدن برهنهٔ وی می‌خواهد، به نمایش بگذارد.

The response to such questions is: that the social system in Islam is a set of diverse Shari’ah rules linked with each other. The requirement to follow one of its rules does not mean the abandonment of another. Rather, the Muslim man and woman should adhere to all of the Shari’ah rules so that there are no contradictions within a single person, otherwise discrepancies would appear in the Ahkam. Islam does not intend by permitting the woman certain activities that she should go to a government building and work as an employee, even as a nurse in a hospital after she has adorned herself with ornaments and dressed in a manner as if she is a bride in procession, showing men her alluring charms, and inciting their desires for her. Nor does Islam intend that she goes to the store wearing such adornments, or selling a product in a state of softness and seductivity, using a manner of speech which tempts the buyer to enjoy chatting to her during the haggling, thereby increasing the price of the commodity or enticing Him to make a purchase. Nor does Islam intend that she works as a clerk for a lawyer or as a secretary for a businessman leaving her alone with Him whenever the job necessitated Khalwa, wearing for Him such clothes that reveal her hair, bosom, back, arms and lower legs and displaying that which He desires from her naked body.

قطعاً اسلام هیچ‌یک از آن چیزها را اراده نمی‌کند. همچنین اسلام آن نمونه‌های دیگری را که در جامعه‌ای زندگی می‌کند که در یک جامعه غیراسلامی و تحت سلطه شیوه زندگی غربی به سر می‌برد، اراده نمی‌کند. در واقع، آنچه اسلام اراده می‌کند این است که مسلمان تمام احکام اسلام را بر خود پیاده کند. از این رو، هنگامی که اسلام به زنان اجازه داد که در بازار خرید و فروش کنند، آنان را از بیرون رفتن و به نمایش گذاشتن جذابیت‌های خود منع کرد و به آنان دستور داد که هر دو حکم را همزمان بپذیرند. بنابراین، ایمان به اسلام مسلمان را ملزم می‌سازد که تمام احکام آن را بر خود اجرا کند. اسلام احکامی را وضع کرده است که شامل انجام برخی کارها و پرهیز از برخی دیگر است و مسلمان، چه مرد و چه زن، را از انحراف از مسیر فضیلت اخلاقی حفظ می‌کند. این احکام سپری برای مسلمان خواهند بود که او را از سقوط به نگرش جنسی‌محور در هنگام زندگی در جامعه بازمی‌دارند.

Islam certainly does not intend any of those things. Nor does it intend other such examples that take place within a community which resides in a non Islamic society dominated by the western way of life. Indeed what Islam intends is that the Muslim implements all the rules of Islam on him/herself. Hence when Islam permitted women to buy and sell in the marketplace, it prohibited her from going out displaying her charms and ordered her to adopt both rulings concurrently. So the belief in Islam obliges the Muslim to apply all its rules on him/herself. Islam has legislated rules, which include the undertaking of some actions and abstaining from others, which protects the Muslim, whether man or woman, from deviating from the path to moral virtue. They will act as a defence for the Muslim, preventing Him from sliding into a sex-orientated outlook whilst living in the community.

3. اسلام به مرد و زن دستور داده است که از مواضع شبهه دوری کنند و در این زمینه محتاط باشند، مبادا به نافرمانی خداوند دچار شوند. به مسلمان دستور داده شده که به هیچ مکانی رفت و آمد نکند، هیچ کاری انجام ندهد و به هیچ موقعیتی که در آن شبهه وجود دارد کشیده نشود، مبادا مرتکب حرام شود. پیامبر خدا ﷺ فرمود: «حلال و حرام هر دو آشکارند، اما میان آن دو اموری شبهه‌ناک وجود دارد که بیشتر مردم از آنها آگاهی ندارند. پس هر کس خود را از این امور شبهه‌ناک دور نگه دارد، دین و آبروی خود را حفظ کرده است. و هر کس در این امور شبهه‌ناک فرو رود، مانند چوپانی است که گله‌اش را نزدیک قرق‌گاه دیگری می‌چراند و هر لحظه ممکن است به درون آن بیفتد. ای مردم! آگاه باشید! هر پادشاهی قرقگاهی دارد و قرقگاه خداوند بر زمین همان چیزهایی است که او حرام اعلام کرده است.» شبهه در اینجا در سه مورد پدید می‌آید:

3. Islam ordered the man and the woman to keep away from areas of uncertainty, and to be careful with regards to that, lest they fall into disobeying Allah . The Muslim has been ordered not to frequent any place nor do any action, nor be drawn into any situation in which there is uncertainty, lest they commit Haram. The Messenger of Allah (pbuh) said: “Both legal (Halal) and illegal (Haram) things are evident but in between them there are doubtful things and most of the people have no knowledge about them. So whoever saves Himself from these doubtful things, He would save his religion and his honour. And whoever indulges in these doubtful things would fall into Haram like a shepherd who grazes (his animals) near the Hima (private pasture) of someone else and at any moment He is liable to fall into it. Oh people! Beware! Every king has a Hima and the Hima of Allah on the earth is what He declared as Haram things.” The doubt here occurs in three cases:

اولاً) او در مورد چیزی تردید دارد که آیا حرام است یا مباح، یا دربارهٔ یک عمل که آیا واجب (فرض) است، حرام، مکروه، مستحب یا مباح. وجود چنین تردیدی دربارهٔ وصف یک چیز یا حکم یک عمل، به او اجازه نمی‌دهد که به آن نزدیک شود تا زمانی که حکم خداوند (سبحانه و تعالی) دربارهٔ آن روشن گردد. یعنی او با کمترین میزان تردید به آن نزدیک می‌شود، با این اعتماد که این حکم خداوند (سبحانه و تعالی) برای آن است. این فرقی نمی‌کند که آن اجتهاد خودش باشد یا پس از آگاه شدن از حکم خداوند (سبحانه و تعالی) دربارهٔ آن، چه از یک مجتهد و چه از کسی که از حکم آگاه است، حتی اگر او مقلّد یا پیرو عامی باشد. این تا زمانی است که او به تقوای خود و به دانش‌اش از حکم اعتماد کند، نه به دانش عمومی‌اش.

Firstly) He doubts whether a thing is prohibited or permissible (Mubah) or concerning an action whether it is obligatory (Fard), prohibited (Haram), disliked (Makruh), recommended (Mandub) or permissible (Mubah). The existence of such doubt concerning the description of a thing or the rule of an action, does not permit Him to approach it until the rule of Allah (swt) concerning it becomes clear. This means that He approaches it with the least amount of doubt, trusting that it is the rule of Allah (swt) for it. This is irrespective of whether it was his own Ijtihad or after becoming aware of the rule of Allah (swt) concerning it, either from a Mujtahid or from one who is aware of the rule, even if He be an imitator (Muqallid) or follower (Aam). This is so long as He trusts his Taqwa and knowledge of the rule rather than in his general knowledge.

آنچه مردم آن را حرام یا مکروه میپندارند، در حقیقت در شریعت حرام یا مکروه است. وقتی شخصی کاری مباح انجام میدهد، مردم میفهمند که او کاری ممنوع انجام داده است. در چنین وضعیتی، شخص باید از آن کار مباح پرهیز کند، مبادا مردم درباره او بدگمان شوند، یا باید خود را برای آنان توضیح دهد. از علی بن الحسین روایت شده که صفیه بنت حیی (رض)، همسر پیامبر (ﷺ)، به او خبر داد که در ده روز پایانی رمضان، در حالی که پیامبر (ﷺ) در مسجد معتکف بود، به دیدار او رفت. پس از نماز عشاء مدتی با او سخن گفت، سپس برخاست تا به خانه بازگردد. پیامبر (ﷺ) او را بدرقه کرد. هنگامی که به دروازه مسجد، روبروی در امّ سلمه، همسر پیامبر (ﷺ)، رسید، دو مرد از انصار از آنجا میگذشتند. آنان به رسول خدا (ﷺ) سلام کردند و رفتند. پیامبر (ﷺ) به آنها فرمود: «اندکی درنگ کنید!» و فرمود: «او صفیه بنت حیی، همسرم است.» آن دو گفتند: «سبحان الله! ای رسول خدا، ما چگونه ممکن است به شما بدگمان شویم؟» و از اینکه چنین گمانی درباره آنان برود، آزرده خاطر شدند. پیامبر (ﷺ) فرمود: «شیطان در بدن انسان مانند خون جریان دارد. ترسیدم که شیطان در دلهای شما اندیشهای بد بیندازد.» از این حدیث فهمیده میشود که رسول خدا (ﷺ) تردیدی را که ممکن بود در ذهن دو یارانش پدید آید برطرف کرد، با آنکه او (ﷺ) از هر شک و بدگمانی برتر است.

a: The thing that people doubt as being Haram or Makruh is actually, Haram or Makruh in the Shari’ah. By the person performing a Mubah action people understand that He has performed a prohibited action. In this situation the person should avoid the Mubah action in case people think badly of Him or He should explain Himself to them. It has been narrated on the authority of Ali b. al-Husayn that Safiyya bint Huyai (ra), the wife of the Prophet (pbuh) told Him that she went to the Messenger of Allah (pbuh) to visit Him in the Mosque while He was in Itikaf in the last ten days of Ramadhan. She spoke to Him for a while after Ishaa, then she got up in order to return home. The Prophet (pbuh) accompanied her. When she reached the gate of the Mosque, opposite the door of Umm Salama the wife of the Prophet (pbuh), two Ansari men were passing by and they greeted the Messenger of Allah (pbuh) and continued on. He told them: “Wait a little!” and said, “She is (my wife) Safiyya bint Huyai”. Both of them said, “Subhan Allah, how dare we think of any evil O Messenger of Allah”, and they felt hurt that they would think such a thing. The Prophet (pbuh) said (to them): “Shaytan reaches everywhere in the human body as blood reaches in it. I was afraid lest Shaytan might insert an evil thought in your minds”. It is understood from this Hadith that the Messenger dispelled the doubt, which may have arisen in the minds of his two companions even though He (pbuh), is beyond all doubt and suspicion.

«و لْیَسْتَعْفِفِ الَّذِینَ لَا یَجِدُونَ نِکَاحًا حَتَّىٰ یُغْنِیَهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ» [النور: ۳۳] و به آنان دستور داده شده که روزه بگیرند تا آن را درمانی برای غریزه‌ی جنسی یا غریزه‌ی تولیدمثل قرار دهند، تا با عبادت روزه به آن چیره شوند و خود را به آنچه والاتر و شریف‌تر است مشغول سازند، یعنی تقویت رابطه‌شان با الله (سبحانه و تعالی) از طریق اعمال نیکو. او (سبحانه و تعالی) فرمود: «ای جوانان! هر کس از شما توانایی ازدواج دارد باید ازدواج کند، زیرا آن برای او بازدارنده‌ی نگاه کردن به زنان دیگر و نگهدارنده‌ی عفت او خواهد بود (یعنی اندام‌های خصوصی‌اش را از زنای حرام حفظ می‌کند)، و هر کس توانایی ازدواج ندارد باید روزه بگیرد، زیرا روزه برای او سپر خواهد بود». روزه برای سرکوب غریزه‌ی تولیدمثل نیست، بلکه برای ایجاد مفاهیمی است که به غریزه‌ی تقدیس مربوط‌اند، تا بدین وسیله از مفاهیم غریزه‌ی تولیدمثل منصرف شود و بدین ترتیب آن غریزه او را برنیانگیزد و موجب اضطراب و رنج او نگردد. روزه به قصد ناتوان ساختن بدن نیست، زیرا خوردن در شب و خوردن کافی غذا جایگزین خوردن در روز است. پس ناتوانی جسمانی از طریق روزه حاصل نمی‌شود، بلکه آنچه حاصل می‌شود حضور مفاهیم معنوی از رهگذر این روزه‌ی مستحب است.

“And let those who find not the financial means for marriage keep themselves chaste, until Allah enriches them of his Bounty”. [An- Nur: 33] And they have been ordered to fast as a treatment for the sexual or procreation instinct so that they seek recourse to the worship of fasting in order to overcome it and occupy themselves with that which is more sublime and noble i.e. the strengthening of their relationship with Allah (swt) by way of pious deeds. He (swt) said: “O you who are young. Whoever amongst you can afford to marry should marry, because it will help Him refrain from looking at other women, and guard his modesty (i.e. private parts from unlawful sex). And whoever is not able to marry He should fast because it will protect Him”. Fasting is not there to suppress the procreation instinct but to generate concepts linked to the instinct of sanctification by which He will be distracted from the concepts of the procreation instinct, thus it will not agitate Him causing Him anxiety and pain. Fasting is not intended to weaken the body because eating at night and taking enough food serves as a substitute for eating during the day. So debilitation by way of fasting is not realised but what is realised is the presence of spiritual concepts through such optional fasting.

۶۔ زنان کو حکم دیا گیا ہے کہ وہ عوامی زندگی میں مکمل لباس پہن کر حیا و پاکدامنی اختیار کریں۔ اس کے علاوہ اسلام نے عورت کی نجی زندگی کو عورتوں اور غیر محرم مردوں (محارم) تک محدود کیا ہے۔ اس میں کوئی شک نہیں کہ عورت کا وقار اور سنجیدگی کے ساتھ باپردہ ظاہر ہونا اسے ان بےباک نگاہوں کے درمیان حائل کر دے گا جو اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) سے نہیں ڈرتیں۔ قرآنِ مجید نے اس لباس کو نہایت واضح، مکمل اور جامع انداز میں بیان کیا ہے۔ جب عورت یہ مکمل لباس پہنتی ہے، یعنی وہ اپنی خمار (اوڑھنی) اپنے سینے پر ڈالتی ہے اور اپنی چادر کو گردن اور سینے کے گرد لپیٹتی ہے، اور جب وہ اپنی جلباب (بڑی چادر) کو جسم پر لپیٹ کر زمین تک نیچے لٹکاتی ہے، یہاں تک کہ اس کا پورا جسم، پاؤں تک، چھپ جائے، تب ہی کہا جا سکتا ہے کہ اس نے مکمل لباس پہنا، اپنے لباس کے ذریعے حفاظت حاصل کی اور اپنی حیا کا اظہار کیا۔ یہ مکمل لباس پہن کر وہ عوامی زندگی میں نکل سکتی ہے تاکہ اپنی سرگرمیاں انتہائی باحیا اور باوقار انداز میں انجام دے، اور اس طرح وہ خود کو ان بےباک نگاہوں سے محفوظ رکھے گی جو اللہ (سبحانہ و تعالیٰ) سے نہیں ڈرتیں۔

6. Women have been instructed to act modestly by wearing the complete attire in the public life. In addition Islam restricts the private life to women and non-marriageable men (Mahram). There is no doubt that the appearance of the woman in a modest serious fashion will act as a barrier between her and the unscrupulous gazes of those who do not fear Allah (swt). The Qur'an has described this dress in a precise, complete and comprehensive manner. When the woman wears this complete dress which is when she draws her Khimar over her bosom and wraps her head-covering around her neck and chest, and when she drapes her Jilbab over her body and lowers it towards the floor such that her whole body is concealed even to the feet, then she can be said to have worn the complete dress, taken protection in her attire and manifested her modesty.Wearing this complete dress, she can go out into the public life in order to pursue her activities in the most modest and dignified manner, which, will thus guard herself against the unscrupulous gazes of those who do not fear Allah (swt).

۱. خلوتِ خصوصیِ مردی و زنی که تنها باشند، حرام است. خلوت آن است که مرد و زن در جایی باشند که هیچ کس جز با اجازهٔ ایشان نتواند وارد شود. برای نمونه، گردهم آمدنشان در خانه‌ای یا در فضایی باز که از دسترسِ عموم دور باشد. پس خلوت، دیدار دو نفر در انزوا است که از حضورِ دیگران در امان باشد. این خلوت خودِ فساد است، از این رو اسلام آن را میان مرد و زنی که محرمِ یکدیگر نیستند، قطعاً حرام کرده است، هر که باشند و هر گونه که این خلوت باشد. پیامبر ﷺ فرمود: «هر کس به خدا و روز آخرت ایمان دارد، با زنی که محرمی همراه ندارد، تنها نماند؛ زیرا سومی‌شان شیطان است.» شریعت با منع خلوت، میان مردان و زنان تدابیر لازم را اندیشیده است. حقیقتِ خلوت این است که مرد و زن را از نظر جنسی برمی‌انگیزد. و با منعِ این خلوتِ انفرادی (خلوتِ فردی) علل فساد از میان برداشته می‌شود، زیرا خلوت یکی از وسایل مستقیمِ فساد است.

1. The private meeting between a man and a woman alone is prohibited. Khalwa is the meeting of a man and a woman in a place where no one is able to enter except by their permission. An example is such as their getting together in a house or in an open space remote from public access. So the Khalwa is the meeting of two people in isolation, secure from the presence of others. This Khalwa is corruption itself, therefore Islam has categorically prohibited it between a man and woman who are not Mahram to each other, whoever these two persons may be and whatever this Khalwa may be. The Prophet (pbuh) said: “Whosoever believes in Allah and the Last Day (Alyawm al-akhir) let Him not be alone with a woman who has not a Mahram with her. Indeed, the third (person) is al-Shaytan!” By preventing Khalwa the Shar’a took the necessary safeguards between the men and women. The reality of Khalwa is that it makes the man and woman more sexually agitated. And by prohibiting this solitary privacy (Khalwa fardiyya) the causes of corruption are eliminated, because the Khalwa is one of the direct means to corruption.

«و لا یَضْرِبْنَ بِأَرْجُلِهِنَّ لِیُعْلَمَ مَا یُخْفِینَ مِنْ زِینَتِهِنَّ» [النور: ۳۱] مثال‌هایی از این دست، «تبرّج» به شمار می‌آیند. تبرّج یعنی نمایان ساختنِ زینت و زیبایی برای مردانی که با آن‌ها محرم نیست (نامحرمان). گفته می‌شود زن خود را آراست (تبرّجت) یعنی زینت و زیبایی‌اش را برای مردان نامحرم آشکار کرد. احادیث متعددی وجود دارد که آنچه تبرّج شمرده می‌شود را منع کرده‌اند. ابو موسی اشعری روایت کرده که رسول خدا ﷺ فرمود: «هر زنی که عطر بزند و از کنار مردان بگذرد تا بوی خوشش را احساس کنند، او زناکار است»؛ یعنی از نظر گناه، همانند زناکار است. و نیز فرمود: «دو گروه از اهل دوزخ را هنوز ندیده‌ام: گروهی که تازیانه‌هایی همانند دم گاوها دارند و با آن مردم را می‌زنند، و زنانی که لباس پوشیده‌اند اما برهنه‌اند، مایل‌اند و دیگران را به سوی خود متمایل می‌کنند. سرهایشان همچون کوهان شترانِ کج است. این زنان داخل بهشت نمی‌شوند و بوی آن را نمی‌بویند، با اینکه بوی آن از فاصله چنین و چنان (روز) احساس می‌شود.» همه این دلایل در منع تبرّج بسیار روشن‌اند و از این رو تبرّج حرام است. بنابراین هر زینت غیرمعمولی که توجه مردان را جلب کند و زیبایی‌های زن را آشکار سازد، تبرّج است؛ چه زن چنین وضعی در زندگی عمومی داشته باشد و چه در زندگی خصوصی در برابر مردان نامحرم ظاهر شود. از جمله آن: استفاده از عطر، آرایش، گذاشتن موی مصنوعی بر سر بدون خمار، یا پوشیدن شلوار بدون جلباب هنگام بیرون رفتن به اجتماع. حقیقت تبرّج آن است که احساسات مردان و زنان را برمی‌انگیزد و غریزه تولیدمثل برای آمیزش جنسی را تحریک می‌کند. این [تبرّج] دعوت مردان به خواستگاری زن است، به گونه‌ای که پیوند میان آن‌ها بر پایهٔ جذابیت استوار شود و این امر رابطه‌شان را جنبهٔ جنسی دهد. این کار همکاری میان آن‌ها را تباه می‌کند. همکاری‌ای که چنین باشد برای ساختن جامعه سازنده نیست، بلکه به نابودی آن می‌انجامد. تبرّج مانع پیوند حقیقی می‌شود، پیوندی که پایه‌اش پاکی و تقوا است. اگر با دقت لازم مراقبت نشود، تبرّج می‌تواند خلأ بزرگ زندگی انسان را پر کند؛ با برانگیختن احساسات و تحریک غریزهٔ تولیدمثل. زندگی نباید جز با مسئولیت‌های بزرگ و دغدغه‌های جدی پر شود، و نباید صرف ارضای خواسته‌های جسمانی، از جمله خواسته‌هایی که تبرّج برمی‌انگیزد، شود. با این درک، میان مرد و زن مرزی روشن برقرار می‌شود و این امر به انجام موفقیت‌آمیز رسالت زندگی او می‌انجامد. این رسالت، دعوت به اسلام و تلاش در جهاد برای برافراشته داشتن کلمهٔ الله (جل جلاله) است. از این رو باید خطر تبرّج را برای جامعهٔ اسلامی درک کنیم و آن تبرّجی را که در آن زن خود را به مرد نشان می‌دهد و او را تحریک می‌کند، خطری برای جامعه و روابط آن بدانیم. این همان تبرّجی است که اسلام آن را حرام کرده، و این است حقیقت آن و آنچه از خطر برای جامعهٔ اسلامی در بر دارد. اما آراستن زیبایی‌ها و زینت‌ها در خانه و در زندگی خصوصی، تبرّج به شمار نمی‌آید و حکم تبرّج بر آن جاری نمی‌شود.

“And let them not stamp their feet so as to reveal what they hide of their charms”. [An- Nur: 31] Examples such as these are considered Tabarruj. Tabarruj is the showing of the charms (Zeena) and beauty (Mahaasin) to non-marriageable men (Non- Mahrams). It is said the woman adorned (Tabarrajat) herself meaning: She displayed her charms (Zeena) and beauty (Mahaasin) to non-marriageable men (Non-Mahrams). There are a number of Ahadith, which prohibit what is considered to be Tabarruj. It has been narrated by Abu Musa al-Ash'ari that the Messenger of Allah (pbuh) said: “Any woman that uses perfume and walks past men in order for them to smell her fragrance; she is a fornicator” i.e. She is similar to the fornicator in terms of sin. And He (pbuh) said: “Two categories of people have not seen them (yet): some people who hold whips like the tails of the cows by which they lash the people. And women who wear (clothes) but (are) half-naked, bending (their bodies) and bending the sight of the men to them. Their heads are like the tilted humps of the camels. These women will not enter the paradise nor will they experience its smell (odour), though its odour is felt at a distance of so and so (days).” All of these evidences are very clear in their prohibition of Tabarruj, and therefore Tabarruj is Haram. Consequently, every unusual Zeena, which draws the attention of men and reveals the beauty (Mahaasin) of the woman, is Tabarruj if the woman appears like this in the public life or if she appears like this before non-mahram men in the private life. Example includes using perfume, make-up, wearing false hair on the head without a Khimar, or wearing trousers without a Jilbab when she goes out into the public life. The reality of Tabarruj is that it incites both men and womens' emotions and agitates the procreation instinct for sexual intercourse. It invites man's solicitation of a woman causing their association to be based on attraction, and this makes their relationship of a sexual nature. This corrupts cooperation between them. It makes this co-operation non-conducive to the building of a community, leading rather to its destruction. This Tabarruj acts as an obstacle to the true association, whose basis is purity and Taqwa. Without due care it can also fill the great void in one's life, by agitating the emotions and inciting the procreation instinct. Life should not be filled except by great responsibilities and serious concerns, nor should it be spent in satisfying bodily desires, including the desires incited by Tabarruj. With this understanding there would be a defined barrier between man and woman, leading to the successful fulfilment of his/her mission in life. This mission is carrying the Islamic Call and undertaking Jihad for raising high the Word of Allah (swt). Therefore, we must appreciate the danger of Tabarruj to the Islamic community and appreciate what Tabarruj in which the female displays herself to the male, inciting Him, of danger to the community and its relationships. This is the Tabarruj, which Islam has prohibited, and this is its reality and what it contains in terms of a danger to an Islamic community. As for displaying the charms and adornment in the house and in the private life, this is not considered Tabarruj nor Tabarruj applies to it.

۳. اسلام هر مرد و زنی را از پیشه‌هایی که اخلاق را به خطر می‌اندازد و در جامعه فساد به بار می‌آورد، بازداشته است. از این رو زن از انجام کارهایی که هدفشان بهره‌برداری از زنانگی اوست منع شده است. رافع بن رفاعہ (رض) روایت می‌کند: «پیامبر (ﷺ) ما را از درآمد کنیزک باز داشت، جز آنچه که با دو دست خود به دست می‌آورد.» و او (ﷺ) با انگشتانش اشاره کرد که مقصود پختن نان، ریسیدن نخ و حکاکی است. بنابراین زن از کار در مغازه‌هایی که هدف از آن جلب مشتری به کمک جنسیت اوست، و همچنین از کار در سفارتخانه‌ها، کنسولگری‌ها و دیگر مکان‌های مشابه به منظور به کار گرفتن زنانگی‌اش برای تحقق اهداف سیاسی منع شده است. همچنین او از کار به عنوان مهماندار هواپیما یا دیگر مشاغلی که زن با قصد بهره‌گیری از زنانگی خود در آنها کار می‌کند، بازداشته شده است.

3. Islam has prohibited every man and woman from pursuing occupations which endanger morals and cause corruption in society. Hence the woman is prohibited from performing jobs which aim to exploit her femininity. Raf'i b. Rifa'aa (ra) narrates: “The Prophet (pbuh) forbade us from the earnings of the slave-girl except that which she earned with her own two hands.” And He (pbuh) said indicating with his fingers to mean baking, spinning yarn, and engraving. So the woman has been forbidden from working in shops where the aim is to attract customers because of her sex or to work in embassies, consulates and other such places in order to use her femininity to realise political objectives. She is also prohibited from working as an airhostess in an aeroplane or other occupations where the woman works with the intention of using her femininity.

«بی‌گمان، کسانی که به زنان پاکدامن، غافل و مؤمن تهمت می‌زنند، در این دنیا و آخرت لعنت شده‌اند، و برای آنان عذابی بزرگ است.» [النور: ۲۳] و پیامبر خدا ﷺ فرمود: «از هفت گناه بزرگ و هلاک‌کننده دوری کنید.» مردم پرسیدند: «ای پیامبر خدا! آن‌ها کدام‌اند؟» فرمود: «شریک قرار دادن برای خدا، سحر و جادوگری، کشتن انسانی که خدا کشتنش را حرام کرده است، خوردن ربا، خوردن مال یتیم، فرار از میدان نبرد به هنگام جنگ، و تهمت زدن به زنان پاکدامن، غافل و مؤمن.» منظور از زنان پاکدامن در اینجا، زنانی هستند که با پوشش و عفاف رفتار می‌کنند. بدگویی از زن پاکدامن حرام است. شریعت با حرام کردن تهمت زدن به زنان پاکدامن، زبان کسانی را که به بدگویی و افترا خو گرفته‌اند و تنها در پی آبروریزی مردم‌اند، بسته است. از این رو، در جامعه اسلامی، شایعات و سخنان بد پخش نمی‌شود و تهمت دروغین رواج نمی‌یابد. و در این، حفاظتی برای جامعه اسلامی نهفته است.

“Verily, those who accuse chaste unaware and believing women, are cursed in this life and in the Hereafter, and for them will be a great torment. [An- Nur: 23] And the Messenger of Allah (pbuh) said: “Avoid the seven great destructive sins”. The people enquired, “O Allah's Messenger! What are they?” He (pbuh) said: “to associate partners along with Allah, to practice sorcery, to kill the life which Allah has forbidden, to eat up Riba (usury), to eat up an orphan’s wealth, to retreat in front of the enemy at the time of fighting, and to accuse chaste and unaware women believers”.What is meant by chaste women here are the modestly attired women. Defamation of a modest woman is prohibited. By prohibiting the accusation of chaste women the Shar’a has silenced the tongues of those which have become accustomed to speak badly of and slander, who wish only to lap up the honour of people. Hence evil gossip and rumours do not spread in the Islamic community neither does the false accusation. In this, is a protection for the Islamic community.

از خلال همه‌ی این مطالب، انسان می‌تواند تصویری از جامعه‌ی اسلامی به دست آورد و به درکی از زن مسلمان برسد. او می‌تواند دریابد که انجام کارهایی از سوی زن در زندگی عمومی که شرع برای او مباح کرده است، به فساد نمی‌انجامد و هیچ زیانی در پی ندارد. او خواهد دید که این کارها برای زندگی عمومی و برای ارتقای جامعه ضروری است. بنابراین، مسلمانان باید به احکام شرع پایبند باشند، چه در دارالاسلام باشند، چه در دارالکفر، چه در کشوری اسلامی یا غیراسلامی، و چه در میان جامعه‌ای از مسلمانان یا غیرمسلمانان. آنان باید آن فعالیت‌هایی را انجام دهند که شرع برای زنان مباح کرده است و نباید از سرزنش در این باره بترسند. در حقیقت، عمل بر طبق احکام شرع، پناهگاهی برای زن، مایه‌ی سربلندی جامعه و اطاعت از اوامر و نواهی الله (سبحانه و تعالی) است. شرع بهترین راهنما در شناساندن آنچه برای انسان، چه به عنوان فرد و چه به عنوان جامعه، در زندگی خصوصی و عمومی مناسب است، می‌باشد.

Through all of this, it is possible for a person to visualise what the Islamic community is and comprehend what the Muslim woman is. He can realise that the woman's performance of actions in the public life which the Shar’a has permitted her, will not result in corruption nor lead to any harm. He can see it is necessary for the public life and elevation of the community. Therefore, Muslims must adhere to the rules of Shar’a whether they be in Dar ul-Islam, Dar ul-Kufr, in a Islamic or non-Islamic country, amidst a community of Muslims or non-Muslims. They must undertake the activities the Shar’a has permitted for the women, and they should not fear any blame from it. Indeed acting according to the Shar’a rules is a protection for the woman, elevation for the community and obedience to the orders and prohibitions of Allah (swt). The Shar’a is the best in informing of what will suit man as an individual or a community in the private and public life.

این به طور خلاصه نظامی است که اسلام با آن دیدار را که مشکلات از آن برمی‌خیزد، یعنی دیدار مردان و زنان، سامان داده است. از این نظام روشن می‌شود که احکام الهی برای جلوگیری از فسادی آمده‌اند که ممکن است از این دیدار پدید آید. همچنین تضمین می‌کنند که جامعهٔ اسلامی به صلاح (سلامت و شایستگی) دست یابد، صلاحی که پاکی، تقوا، کوشش و کار را فراهم می‌آورد. زندگی خصوصی‌ای را تضمین می‌کند که در آن شخص به آرامش و آسایش از رنج‌های زندگی دست می‌یابد. و زندگی عمومی‌ای را تضمین می‌کند که جدی، پربار است و آنچه را جامعه در زندگی از نظر خوشبختی و آسایش به آن نیاز دارد، فراهم می‌آورد. این احکام بخشی از نظام اجتماعی‌اند، زیرا روابط اجتماعی مردان و زنان را سامان می‌دهند. اما روابطی که از این آمیزش اجتماعی پدید می‌آیند و مشکلاتی که از آن شاخه می‌زنند، بخش دیگری از نظام اجتماعی‌اند. این‌ها عبارت‌اند از: ازدواج، طلاق، نسب و نفقه و غیره. هرچند این احکام (ازدواج و طلاق) از نظام‌های جامعه‌اند، زیرا روابط میان افراد را سامان می‌دهند، از نظر ریشه و منشأ، خود از آمیزش اجتماعی‌ای برخاسته‌اند که میان مردان و زنان روی می‌دهد. از این رو، با توجه به ریشه و منشأ آن‌ها، در نظام اجتماعی مطالعه می‌شوند. اما جزئیات و فروع آن‌ها بخشی از نظام‌های جامعه‌اند و در ذیل آن بخش از معاملات اجتماعی (معاملات) بررسی می‌شوند.

This is briefly the system by which Islam treated the meeting from which problems arise, which is the meeting of men and women. It becomes clear from this system that divine rules have come to ensure the prevention of corruption, which may arise from this meeting. They also ensure the attainment of the well being (Salah) of the Islamic community, which provides the purity, Taqwa, diligence and work. It guarantees a private life in which the person attains tranquillity and rest from life's troubles. And it ensures a public life, which is serious, productive and provides for the community that which it requires in life in terms of happiness and ease. These rules are part of the social system because they organise the social intercourse of men and women. As for the relationships, which arise from this social intercourse and the problems that branch out from it, they are another part of the social system. These are: marriage, divorce, sonship and financial maintenance (Nafaqah) etc. Although these rules (of marriage and divorce) are from the systems of society because they organise the relationship between individuals, from the point of view of their origin, they have however resulted from the social intercourse that takes place between men and women. Therefore, they are studied in the social system in view of their origin and source. As for their details and ramifications, they are part of the systems of society, and they are studied under that category of societal transactions (Mu’amalat).