بسیاری از مردم از حد خود فراتر رفته و اصطلاح «نظام اجتماعی» را بر همه نظام‌های زندگی اطلاق می‌کنند. این کاربرد نادرست است؛ زیرا نظام‌های زندگی شایسته‌تر آن‌اند که «نظام‌های جامعه» نامیده شوند، چراکه در واقع همین‌ها را تشکیل می‌دهند، زیرا روابطی را سامان می‌دهند که میان مردمی که در جامعه‌ای معین زندگی می‌کنند پدید می‌آید، صرف‌نظر از اینکه با هم گرد آیند یا پراکنده شوند. گرد آمدن مردم در نظر گرفته نمی‌شود، بلکه تنها روابط («علاقات») مورد توجه است. در نتیجه، این نظام‌ها بر حسب روابط گوناگون، متنوع و متفاوت خواهند بود. از جمله آن‌ها‌ست: اقتصاد، حکومت، سیاست، آموزش، نظام کیفری («عقوبات»)، معاملات اجتماعی («معاملات») و قواعد دلایل و شواهد («بینات») و غیره.

Many people overstep the mark and apply the term 'social system' to all systems of life. This is an erroneous application; given that the systems of life befit more to be called the 'systems of society' since in reality that is what they constitute, as they organise the relationships which arise between a people living in a particular society regardless of their meeting or dispersing. The meeting of people is not considered, what is noted is only the relationships (‘Alaqat). Consequently, they will be diverse and differ according to the different relationships. They include economics, ruling, politics, education, penal code ('Uqubat), societal transactions (Mu’amalat) and the rules of (testimonial) evidences (Bayyinat) etc.

بنابراین، اطلاق عنوان «نظام اجتماعی» بر همهٔ این روابط بی‌معنا و ناروا است. افزون بر این، واژهٔ «اجتماعی» توصیفی برای یک نظام است؛ پس موضوع این نظام باید سامان‌دادن به مشکلات و روابطی باشد که از «اجتماع» (دیدار و گردهم‌آیی مردم) پدید می‌آیند. دیدار مرد با مرد و زن با زن به نظامی نیاز ندارد، زیرا از آن مشکلی پدید نمی‌آید و روابطی به وجود نمی‌آید که نیازمند نظام باشد. تنها سامان‌دادن به منافع آنان نیازمند نظام است، از آن رو که در یک کشور زندگی می‌کنند، حتی اگر با هم دیدار نکرده باشند. اما دیدار مرد با زن و زن با مرد است که از آن، مشکلات و روابطی پدید می‌آید که باید با نظامی سامان یابد. از این رو، این دیدار (اجتماع) شایسته‌تر است که «نظام اجتماعی» نامیده شود، زیرا در واقع همین نظام است که دیدار میان مردان و زنان و روابطی را که از چنین دیدارهایی پدید می‌آید سامان می‌دهد. به همین سبب، نظام اجتماعی محدود به نظامی می‌شود که سامان‌دهندهٔ دیدار زن با مرد و مرد با زن است و رابطهٔ زن با مرد و مرد با زن را تنظیم می‌کند. پس نظام اجتماعی به روابطی می‌پردازد که از دیدار مردان و زنان پدید می‌آید، نه به منافع (مصالح) آنان در جامعه، و آنچه را از این رابطه منشعب می‌شود روشن می‌سازد. بر این اساس، داد و ستد میان مردان و زنان به نظام‌های جامعه تعلق دارد نه به نظام اجتماعی، زیرا در نظام اقتصادی جای می‌گیرد. اما منع خلوت میان مرد و زن، یا این‌که زن حق دارد برای خود درخواست طلاق کند، یا این‌که چه کسی حق حضانت فرزند را دارد، همهٔ این مسائل به نظام اجتماعی تعلق دارند. بنابراین، نظام اجتماعی چنین تعریف می‌شود: نظامی که دیدار مرد با زن و زن با مرد را سازماندهی می‌کند، و رابطه‌ای را که از این دیدار پدید می‌آید، و هر آنچه از این رابطه شاخه‌شاخه پدید می‌آید، سامان می‌دهد.

Thus, the application of the term 'social system' to all of these relationships is meaningless and inapplicable. Besides, the word 'social' is a description of a system, thus the subject matter of this system should be the organisation of the problems arising from the meeting (of people) or the relationships that arise from people meeting together. The meeting of a man with a man and a woman with a woman does not require a system because no problems arise from it, nor do relationships arise which require a system. Only the organisation of their interests requires a system in view of the fact that they live in the same country even if they did not meet. As for the meeting of a man with a woman and vice versa, it is from this meeting that problems and relationships arise which need to be organised by a system. Thus, this meeting (Ijtima') befits more to be designated as the social system, because in reality it is this system which organises the meeting between men and women, and the relationships which arise from such meetings. That is why the social system is confined to the system which demonstrates the organisation of the woman's meeting with the man and vice versa, and organises the woman's relationship with the man and vice versa. Thus the social system addresses the relationships that result from men and women meeting and not from their interests (Masalih) in society, and it clarifies all that branches out from this relationship. Thus, trade between men and women pertains to the systems of society and not to the social system, because it falls within the economic system. As for the prohibition of (Khalwa) seclusion between men and women, or when a woman has the right to instigate divorce for herself, or who has the right of custody for a child, all of these issues pertain to the social system. Therefore, the social system is defined as: the system which organises the meeting of a man with a woman and vice versa and organises the relationship which results from their meeting and all that branches out from this relationship.

تصور مردم، به ویژه مسلمانان، از نظام اجتماعی در اسلام به شدت دچار سردرگمی شد. فهم آنان، به سبب دوری‌شان از اندیشه‌ها و احکام اسلام، از واقعیت اسلام بسیار فاصله گرفت. آنان به افراط کشیده شدند و این دیدگاه را پذیرفتند که زن حق دارد هر گاه بخواهد با مردی در خلوت (خلوة) باشد، یا اینکه می‌تواند با عورت آشکار و با هر پوششی که دلخواهش است بیرون رود. گروهی دیگر به سوی افراط دیگری رفتند و این نظر را گرفتند که زنان حق ندارند در هیچ شرایطی به تجارت بپردازند یا با مردان دیدار کنند، و تمام بدن زن، از جمله دست‌ها و صورت، را عورت می‌شمردند. بر اثر این افراط‌گرایی، اخلاق فاسد شد و اندیشه (تفکیر) راکد ماند. نتیجه همه‌ی این‌ها، از هم گسیختگی جنبه‌ی اجتماعی، ناآرامی در خانواده‌ی مسلمان، شیوع نارضایتی و ناخشنودی میان اعضای خانواده، و اختلافات و تفرقه‌های فراوان میان افراد آن بوده است.

Peoples' conception, especially the Muslims, of the social system in Islam became extremely confused. Their understanding became far removed from the reality of Islam due to their alienation from its thoughts and rules. They went to the extreme, holding the view that a woman has the right to be in seclusion (Khalwa) with a man as she wished, or that she can go out with her 'Awrah uncovered wearing whatever she pleased. Others went far to the other extreme taking the view that women do not have the right to practise trade or meet with men under any circumstances, and viewed the whole of the woman's body as 'Awrah including the hands and face. Due to this extremism there was degeneration of morals and a stagnation of thinking (Tafkeer). The results of all this has been the break up of the social aspect, unrest within the Muslim family, the prevalence of dissatisfaction and discontent amongst family members, and numerous disputes and divisions between its individuals.

همه مسلمانان احساس می‌کردند که خانواده باید متحد شود و خوشبختی آن تأمین گردد، و جستجوی راه‌حلی برای این مشکل جدی ذهن بسیاری از مردم را به خود مشغول داشته بود. تلاش‌های گوناگون و مختلفی پدید آمد که گویا چنین راه‌حل‌هایی را عرضه می‌کردند. کتاب‌های بسیاری نوشته شد که راه‌حل اجتماعی را نشان می‌داد، و در قوانین دادگاه‌های شرعی و نظام‌های انتخاباتی اصلاحاتی صورت گرفت. بسیاری کوشیدند دیدگاه‌های خود را دربارهٔ خانواده‌هایشان، از جمله همسران، خواهران و دخترانشان، به کار ببندند. در نظام مدرسه، با توجه به اختلاط پسران و دختران، تغییراتی ایجاد شد. بدین ترتیب، این تلاش‌ها به شکل‌های گوناگون و مشابه همچنان ادامه یافت. با این همه، هیچ‌یک از آن‌ها نتوانست راه‌حلی بیابد، یا نظامی ارائه دهد، یا روشی برای اجرای آنچه خود اصلاح (اصلاح) می‌پنداشتند پیدا کند. علت این بود که مسئلهٔ رابطهٔ میان دو جنس در ذهن بسیاری از مسلمانان مبهم شده بود. آنان نمی‌توانستند دریابند که دو جنس چگونه می‌توانند با یکدیگر همکاری کنند، با آنکه صلاح امت از همین همکاری ناشی می‌شود. آنان کاملاً از اندیشه‌ها و احکام اسلام دربارهٔ دیدار مرد و زن بی‌خبر بودند. این امر سبب شد که آنان به بحث و مناقشه دربارهٔ شیوه‌های درمان بپردازند و از مطالعهٔ واقعیت آن پرهیز کنند، تا آنکه در نتیجهٔ این تلاش‌ها اضطراب و سردرگمی افزایش یافت. در جامعه شکافی پدید آمد که به سبب آن نگرانی دربارهٔ هویت امت اسلامی، به عنوان امتی با ویژگی‌های متمایز، رشد کرد. ترس آن بود که خانوادهٔ مسلمان صبغهٔ اسلامی خود را از دست بدهد، و خانوادهٔ مسلمان از رهنمود اندیشه‌های اسلام محروم شود و از ارزش نهادن به احکام و اندیشه‌های آن منحرف گردد.

The need to unite the family and to ensure its happiness was felt by all Muslims, and the search for a solution to this serious problem occupied the minds of many people. Different attempts of various sorts appeared to present such solutions. Many books were written demonstrating the societal solution and amendments were made to the laws of the Shari'ah courts and electoral systems. Many tried to apply their views on their families in terms of their wives, sisters and daughters. Changes were made to the school system with regards to the mixing of boys and girls. Thus, these attempts continued to appear in these and similar guises. However, none of them could succeed in finding a solution, or come with a system or find a method to implement what they conceived as reform (Islah). This is because the issue of the relationship between the two sexes became obscure in the minds of many Muslims. They were unable to comprehend the way in which the two genders can co-operate with each other, even though the well being (Salah) of the Ummah stems from this co-operation. They were completely ignorant of the thoughts and rules of Islam, which relate to the meeting of the man and the woman. This led them to discuss and debate over the means of treatment, avoiding the study of its reality, until as a consequence of their attempts anxiety and confusion increased. A chasm began to exist in society due to which grew a concern for the entity of the Islamic Ummah, in its capacity as an Ummah with distinct characteristics. It was feared that the Muslim household would lose its Islamic character, and the Muslim family would lose the guidance of the thoughts of Islam, and stray from valuing its rules and thoughts.

اما سبب این سردرگمی و انحراف از فهم صحیح، به یورش کوبندهٔ فرهنگ غربی بازمی‌گردد. فرهنگ غربی به‌طور کامل بر اندیشه‌مان، ذوق‌مان مسلط شد، مفاهیم ما دربارهٔ زندگی، معیارهای ما برای سنجش امور و باورهای راسخی را که پیش‌تر در وجودمان ریشه داشت، دگرگون ساخت؛ باورهایی مانند دغدغهٔ ما نسبت به اسلام و احترامی که برای چیزهایی که مقدس می‌دانیم قائل بودیم. بدین‌ترتیب، پیروزی فرهنگ غرب بر ما فراگیر بود و همهٔ عرصه‌های زندگی، از جمله جنبهٔ اجتماعی، را در بر گرفت.

As for the cause of this confusion, and deviation from the correct understanding, it is attributable to the crushing onslaught of Western culture. Western culture completely dominated our thinking, tastes (Dhawq), changed our concepts (Mafahim) about life, the criteria (Maqayees) for things and our convictions (Qana'at) which used to be deep rooted within us, such as our concern for Islam and our veneration for the things we hold to be sacred. Thus, the victory of western culture over us was comprehensive - encompassing all sectors of life amongst which was the social aspect.

این امر بدین سبب رخ داد که هنگامی که فرهنگ غربی در کشورهای مسلمان ظهور کرد، همراه با شکل‌های مادی و پیشرفت‌های مادی‌گرایانه‌اش، بسیاری شیفته آن شدند. در نتیجه کوشیدند این فرهنگ را بپذیرند، زیرا آن شکل‌های مادی که به دست پیروان و مدافعان این فرهنگ تولید می‌شد، نشانه‌ی پیشرفت تلقی می‌گردید. از این رو کوشیدند بی‌آنکه میان این فرهنگ غربی و شکل‌های مادی‌اش تمایزی قائل شوند، از فرهنگ غرب تقلید کنند. آنان درک نکردند که فرهنگ، مجموعه‌ای از مفاهیم درباره‌ی زندگی و شیوه‌ی خاصی از زیستن است، در حالی که تمدن (مدنیّه) به شکل‌های مادی یا اشیای ملموس در زندگی دلالت دارد، صرف‌نظر از مفاهیم درباره‌ی زندگی یا شیوه‌ی زیستن. آنان متوجه نشدند که فرهنگ غربی بر پایه‌ای بنا شده که با مبنای فرهنگ اسلامی در تضاد است، و از فرهنگ اسلامی در دیدگاهش نسبت به زندگی و درکش از سعادت (سعادة) که انسان برای دستیابی به آن تلاش می‌کند، متفاوت است. این که امت اسلامی بتواند از فرهنگ غربی اخذ کند، برای ایشان روشن نبود. همچنین این واقعیت که هیچ جامعه‌ای از امت اسلامی، در هر کشوری، نمی‌تواند این فرهنگ را بپذیرد و در عین حال جزئی از امت اسلامی بماند یا همچنان جامعه‌ای مسلمان خوانده شود، برایشان آشکار نبود.

This happened because when the western culture emerged in Muslims countries, together with its material forms and materialistic advancements, many were dazzled by it. Consequently they tried to adopt this culture because those material forms, produced by the followers and advocates of this culture, were seen as a sign of progress. That is why they tried to imitate western culture without distinguishing between this western culture and its material forms. They did not comprehend that culture constitutes a set of concepts about life and a specific way of living while civilisation (Madaniyya) denotes the material forms, or tangible objects, in life, irrespective of concepts about life or the way of living. They did not realise that western culture was founded upon a basis which contradicts the basis of Islamic culture, and that it differs from the Islamic culture in its perspective about life and its understanding of happiness (Sa'ada), for which man strives to achieve. The inconceivability of the Islamic Ummah taking from western culture was not apparent to them. Nor was the fact that it is not possible for any community of the Islamic Ummah, in any country, to adopt this culture and remain part of the Islamic Ummah or to continue to be described as a Muslim community.

ان کی اسلامی اور مغربی ثقافت کے درمیان ذاتی فرق سے بے خبری نے نقل اور تقلید کو جنم دیا۔ بہت سے مسلمانوں نے مغربی ثقافت کو بغیر سمجھے منتقل کرنے کی کوشش کی، اس شخص کی مانند جو کتاب کو صرف الفاظ اور حروف کی تحریر تک محدود رکھتے ہوئے نقل کرتا ہے۔ کچھ لوگوں نے مغربی ثقافت کی نقالی شروع کی اور اس کے تصورات و معیارات کو اپنا لیا، بغیر اس کے کہ وہ اس اختیار کیے جانے کے اثرات اور نتائج پر غور کریں۔ ان لوگوں نے دیکھا کہ مغربی معاشروں میں عورتیں مردوں کے ساتھ کسی امتیاز کے بغیر کھڑی ہوتی ہیں، اور اس سے پیدا ہونے والے نتائج کی کوئی فکر نہیں کی جاتی۔ انہوں نے یہ بھی دیکھا کہ مغربی عورت میں مادی صورتیں ظاہر ہوتی ہیں اور وہ خود انہیں ظاہر کرتی ہے، چنانچہ انہوں نے اس کی نقل کی یا اس جیسا بننے کی کوشش کی، اس بات کا ادراک کیے بغیر کہ یہ صورتیں مغربی ثقافت، اس کے زندگی کے بارے میں تصورات اور زندگی کی اس کی تصویر کشی سے ہم آہنگ ہیں، جبکہ یہ اسلامی ثقافت، اس کے زندگی کے بارے میں تصورات اور زندگی کی اس کی تصویر کشی سے متصادم ہیں۔ انہوں نے ایسا کرتے ہوئے ان صورتوں کے بارے میں، جو اس میں اور اس کے ذریعے ظاہر ہوتی ہیں، اور ان کے مسائل و امور کے اعتبار سے جو نتائج رکھتی ہیں، ذرہ برابر غور نہیں کیا۔ ہاں، انہوں نے یہ سب دیکھا اور نتیجتاً یہ عقیدہ اختیار کیا کہ مسلمان عورت کو معاشرے میں مردوں کے ساتھ کھڑا ہونا اور ان سے ملنا چاہیے، خواہ اس کے نتائج کچھ بھی ہوں۔ ان کا خیال تھا کہ مغربی مادی صورتیں مسلمان عورت میں ظاہر ہونی چاہئیں، اور اسے مغربی مادی صورتوں کا اظہار کرنا چاہیے، خواہ ان سے پیدا ہونے والے مسائل اور امور کچھ بھی ہوں۔ اس لیے انہوں نے مسلمان عورت کی ذاتی آزادی کو یقینی بنانے اور اسے جو چاہے کرنے کا حق دینے کا مطالبہ کیا۔ اس کے نتیجے میں انہوں نے ضرورت نہ ہونے کی صورت میں بھی مردوں اور عورتوں کے اختلاط کا مطالبہ کیا، اور عورتوں کے لیے اپنی زیبائش (تبرج) اور خوبصورتی (زینت) کے اظہار کا، اور ان کے حکمرانی کے مناصب سنبھالنے کا مطالبہ کیا۔ انہوں نے اسے ترقی اور احیاء کی علامت سمجھا۔

Their lack of awareness of the intrinsic difference between the Islamic and Western cultures led to transference and imitation. Many Muslims attempted to transfer western culture without understanding it, like the one who copies a book restricting Himself just to the writing of words and letters. Some began to imitate western culture by adopting their concepts and criteria without reflecting on the effects and consequences of such adoption. These people noticed that women in western societies stood alongside men without differentiation and without concern for the consequences that would entail. They also noticed that the material forms were manifested in western woman and she manifested them, so they imitated her or tried to imitate her without realising that these forms agreed with the western culture, its concepts about life, and its depiction of life which contradict with the culture of Islam, its concepts about life, and its depiction of life. They did this without the slightest consideration for what these forms manifested in her and by her, and what they entailed in terms of issues. Yes, they witnessed this and consequently believed that Muslim women should stand alongside men in society and meet with them, regardless of the consequences. They thought that western material forms should be manifested in Muslim woman, and she should manifest western material forms, irrespective of what they entailed in terms of problems and issues. Therefore, they called for securing the personal freedom of Muslim woman and granting her the right to do whatever she wished. As a result of this they called for the mixing of men and women even when a need did not exist, and they called for women to reveal their charms (Tabarruj) and beauty (Zeena), and for women to take up positions of ruling. They viewed this as progress and as a sign of revival.

آنچه اوضاع را بدتر کرد این بود که مقلدان برای خود آزادی شخصی بی‌قید و شرطی قائل شدند، تا جایی که زنی مستقیماً با مردی تماس می‌گرفت، تنها به‌خاطر خود تماس و برای لذت بردن از آزادی شخصی. این کار بدون هیچ انگیزه‌ای که تماس را ضروری کند، و بدون نیاز جامعه به چنین آمیزشی انجام می‌شد. این تماس میان دو جنس به‌منظور معاشرت و صرفاً برای لذت بردن از آزادی شخصی صورت می‌گرفت. اثر زیانبار این گروه از مقلدانی که به اجرای چنین اندیشه‌هایی پرداختند این بود که رابطه میان مرد و زن منحصراً به رابطه‌ی مرد و زن محدود شد. اثر شوم این گروه به دیگر گروه‌های جامعه نیز سرایت کرد. این تماس هیچ شکلی از همکاری میان مردان و زنان را در هیچ بخشی از زندگی پدید نیاورد. برعکس، نتیجه‌ی آن فساد اخلاقی بود، مانند آشکار کردن جذابیت‌ها و زیورآلات توسط زنان برای مردانی غیر از شوهرانشان یا محارمشان. در میان مسلمانان، پیامدهای دیگر این بود که از شیوه‌ی درست اندیشیدن منحرف شدند، ذوقشان تباه شد، بی‌اعتمادی پدید آمد و معیارهای (رفتار) از میان رفت. جنبه‌ی اجتماعی در غرب به‌عنوان الگوی آرمانی گرفته شد و جامعه‌ی غربی به‌عنوان معیار (مِقیاس) پذیرفته شد، بی‌آنکه توجه شود که جامعه‌ی غربی به رابطه‌ی جنسی خارج از ازدواج اهمیتی نمی‌دهد و در آن هیچ شرم، بدنامی یا نقض رفتار درست و پذیرفته‌شده، و نیز هیچ تعدی یا تهدیدی برای اخلاق نمی‌بیند. آنان این کار را کردند بی‌آنکه متوجه شوند جامعه‌ی مسلمانان اساساً با آن مخالف است و کاملاً در تضاد با آن قرار دارد. زیرا جامعه‌ی اسلامی رابطه‌ی خارج از ازدواج را از گناهان کبیره می‌داند که کیفر سختی برای آن وجود دارد؛ یا تازیانه یا سنگسار تا حد مرگ. همچنین، فردی را که این گناه را مرتکب شود طردشده و منحرفی می‌داند که با نفرت و تحقیر به او نگریسته می‌شود. همچنین، این دین نیز ناموس و آبرو را امری بدیهی می‌داند که باید از آن حفاظت شود، و این از مسائلی است که جای بحث و مناقشه ندارد؛ مسئله‌ای که برای دفاع از آن باید مال و جان را با رغبت و شور فراوان و بدون هیچ عذر و بهانه‌ای فدا کرد.

What made things worse was that the imitators gave themselves complete free reign over personal freedom, until a woman would directly contact a man just for the sake of contact and for the enjoyment of personal freedom. This was without a reason which necessitated contact, and without the need in society for such mixing. This contact between the sexes was made for the sake of socialising and merely for the enjoyment of personal freedom. The evil effect that this faction of imitators who embarked on applying such ideas had was that the relationship between a man and a woman became solely restricted to a male-female relationship. The evil effect of this faction, spread to the other factions in society. This contact did not produce any form of co-operation between men and women in any sector of life. On the contrary what resulted from it was moral degeneration, such as women displaying their charms and adornment to people other than their husbands or mahram men. Amongst Muslims other results were the deviation from the correct way of thinking, corruption in their taste, mistrust and destruction of the criteria (for actions). The social aspect in the West was taken as the ideal model and western society was taken as a benchmark (Miqyas) without considering the fact that western society does not care about extra-marital sex and does not see in it any shame, defamation or breach of the correct and acceptable behaviour, nor any violation or threat to morality. They did this without noticing that Muslims society fundamentally disagrees with it and completely contradicts it. This is because the Islamic society considers the extra-marital relationship as one of the grave sins (Kaba'ir) for which there is severe punishment; either flogging or stoning to death. It also considers the one who commits this sin as an outcast, and a deviant who is looked upon with loathing and contempt. It as well, sees it as axiomatic that honour should be protected and it is one of the issues that is not open to discussion or debate, an issue for the defence of which wealth and lives should be sacrificed willingly and with zeal, without any excuses.

یقیناً ان منتقلین و تقلیدکنندگان، تفاوت میان دو جامعه و فاصلهٔ عظیم میان دو موقعیت را در نظر نگرفتند، همان‌گونه که آنچه را که زندگی اسلامی بر آنان واجب می‌کرد و آنچه را که احکام شریعت از آنان می‌طلبید، لحاظ نکردند. آنان در پی انتقال و تقلید، سر در پی آن نهادند تا آنکه دعوت به احیای زن، آراسته به بی‌بندوباری (اباحیّه) و بی‌اعتنایی به وصف رفتارهای ناپسند اخلاقی، پدیدار شد. بدین‌سان آن منتقلین و تقلیدکنندگان به نام احیای زنان و به بهانهٔ کوشش برای احیای امت، همچنان به تخریب جنبهٔ اجتماعی در زندگی مسلمانان ادامه دادند. با این حال، در آغاز، چنین افرادی اقلیتی بودند و امت در ابتدا دعوت ایشان را نپذیرفت. اما پس از آنکه نظام سرمایه‌داری در کشورهای مسلمانان پیاده شد و آنان به دست استعمارگران کافر و سپس به دست عاملان ایشان که بی‌چون و چرا از فرمان آنان پیروی می‌کردند، اداره شدند، آن اقلیت توانست بیشترِ مردمِ شهرها و برخی از ساکنان روستاها را تحت تأثیر قرار دهد و به راهی که ایشان رفته بودند، وادار کند. پس آنان شروع کردند به انتقال فرهنگ غربی و تقلید از آن، تا آنجا که شخصیت اسلامی از بسیاری از محلات شهرهای مسلمانان زدوده شد. میان استانبول و قاهره یا میان تونس و دمشق تفاوتی نبود، و نه میان کراچی و بغداد یا میان قدس و بیروت. همهٔ آنها بر راه انتقال و تقلید فرهنگ غربی گام برمی‌داشتند.

Indeed, those transferors and imitators did not consider the difference between the two societies and the huge disparity between the two positions just as they did not consider what the Islamic life made incumbent on them and what the Shari'ah rules demanded of them. They rushed headlong in the pursuit of transference and imitation until the call for woman's revival dressed with licentiousness (Ibahiyyah) and indifference to the characterisation of morally reprehensible behaviour. In this manner those transferors and imitators continued to destroy the social aspect in Muslims life in the name of reviving women and under the pretext of working to revive the Ummah. However, in the beginning, such people were a minority and the Ummah did not initially accept their call. After the capitalist system was implemented in the Muslims countries and they were ruled by the disbelieving colonialists and then by their agents who followed their direction blindly, the minority was able to influence and bring most people in the cities, and some of the inhabitants of the villages, to proceed along the path they had taken. So they started to transfer from and imitate western culture until the Islamic character was erased from many quarters of Muslims cities. There was no difference between Istanbul and Cairo or between Tunis and Damascus. Nor was there a difference between Karachi and Baghdad or Al- Quds and Beirut. All of them proceeded on the path of transferring and imitating western culture.

طبیعی بود که گروهی از مسلمانان برخیزند و با این اندیشه‌ها مبارزه کنند. ناگزیر بود که شمار زیادی از مردم کشورهای مسلمان به مقابله با این افکار بپردازند. بنابراین گروه‌ها، یا بهتر بگوییم دسته‌هایی، شکل گرفتند که خواستار وجوب حفاظت از زنان مسلمان و پاسداری از فضایل در جامعه بودند. با این حال، آنان بدون درک نظام‌های اسلام این کار را انجام می‌دادند و احکام شریعت برایشان روشن نبود. آنان «مصلحت»، آن‌گونه که عقل درک می‌کند، را به‌عنوان مبنای بررسی و معیار داوری درباره اندیشه‌ها و مسائل پذیرفتند. همچنین خواستار حفظ عادات و سنت‌ها شدند. مردم را به پایبندی به اخلاق فرا می‌خواندند، بی‌آنکه بفهمند اساس آن عقیدهٔ اسلامی است و معیار آن احکام شریعت. تعصب کورکورانه درباره حجاب زنان به جایی رسید که آنان محدودیت‌هایی بر زنان روا می‌داشتند، و به ایشان اجازه نمی‌دادند خانه را ترک کنند، یا برای برآوردن نیازهای خود اقدام کنند، یا خودشان کارهای خود را پیگیری نمایند. فقهای متأخر برای زنان پنج نوع عورت قائل شدند: عورت در نماز، عورت در برابر محارم مرد، عورت در برابر مردان نامحرم، عورت در میان زنان مسلمان و عورت در میان زنان غیرمسلمان. بر این اساس، آنان خواستار حجاب کامل زنان شدند، به‌گونه‌ای که زن نه بتواند کسی را ببیند و نه دیده شود. خواستار بازداشتن زن از پیگیری فعالیت‌های زندگی شدند. بنابراین معتقد بودند که او باید از حق رأی دادن محروم شود، با این بهانه که نباید درباره سیاست، حکومت، اقتصاد یا جامعه نظر دهد. بدین ترتیب میان زن و زندگی ایستادند، تا جایی که گمان کردند برخی آیات تنها خطاب به مردان نازل شده و زنان را شامل نمی‌شود. آنان حدیثِ پیامبر ﷺ را دربارهٔ دست دادن ایشان ﷺ با زنان در بیعت، و احادیثِ ایشان ﷺ دربارهٔ عورت زنان، و معاملات اجتماعی (معاملات) ایشان ﷺ با زنان را آوردند، و تفسیراتی ارائه دادند که با آنچه خودشان برای زنان می‌خواستند موافق بود، نه با آنچه حکمِ شرعی اقتضا می‌کرد.

It was natural for a group from amongst the Muslims to rise up and struggle against these thoughts. It was inevitable that a great number of people from the Muslims countries would set about to fight these ideas. So a group or rather groups were formed which called for the obligation of protecting Muslim women and safeguarding the virtues in society. However, they did this without understanding the systems of Islam nor were the Shari'ah rules clear to them. They accepted interest (Maslaha), as perceived by the mind, as a basis for study and as a criterion for judging ideas and matters. They also called for the preservation of customs and traditions. They called people to hold on to morals, without comprehending that the basis is the Islamic 'Aqeedah and that the criterion is the Shari'ah rules. Blind fanaticism concerning the Hijab of women reached the point where they advocated restrictions over women, not giving them permission to leave their house, or to undertake the fulfilment of their needs, or pursue matters themselves. Late jurists (Fuqaha) ascribed five (types) of 'Awrah to women: 'Awrah in prayer, 'Awrah when in the presence of male Mahrams, 'Awrah when in the presence of foreign (non Mahram) men, 'Awrah when amongst other Muslim women and 'Awrah amongst non-muslim women. According to this they called for the total segregation (Hijab) of women preventing them from seeing or being seen by anyone. They called for barring the woman from pursuing life's activities. So they maintained that she should be banned from practising her right to vote by excluding her from holding an opinion about politics, ruling, economics or society. So they stood between her and life until they thought that some verses had come to address men to the exclusion of women. They gave the Hadith of the Prophet (pbuh) about his (pbuh) shaking the hands of woman in the Bay’a, his Ahadith about the 'Awrah of women and his (pbuh) societal transactions (Mu’amalat) with women, interpretations that agreed with what they intended for women and not what was required by the Hukm Shar'i.

بنابراین، همه‌ی این عوامل موجب شد که مردم از احکام شریعت دور شوند و جنبه‌ی نظام اجتماعی در ذهن مسلمانان مبهم گردد. در نتیجه، دیدگاه‌های آنان نتوانست در برابر اندیشه‌های مهاجم ایستادگی کند، یا جلوی سیل بنیان‌کن افکار غربی را بگیرد، یا حتی کوچک‌ترین تأثیری در ارتقای جنبه‌های نظام اجتماعی میان مسلمانان داشته باشد. این در حالی رخ داد که در امت، دانشمندانی وجود داشتند که از نظر دانش و تبحر، از برجسته‌ترین مجتهدان و عالمان مذاهب بودند، و با وجود گنجینه‌ی فکری و تقنینیِ بی‌همتایی که مسلمانان در اختیار داشتند و در مقایسه با هر گنجینه‌ی دیگر هیچ ملتی بی‌نظیر بود. این اتفاق با وجود انبوه کتاب‌ها و آثار ارزشمندی رخ داد که مسلمانان در کتابخانه‌های عمومی و خصوصی خود داشتند. همه‌ی این‌ها هیچ تأثیری نداشت در بازداشتن کسانی که می‌خواستند از این خطا تقلید و پیروی کنند، یا در قانع کردن افراد کوته‌فکر به دیدگاه اسلامی‌ای که مجتهدی آن را درست استنباط کرده بود، تا زمانی که این دیدگاه با آنچه آنان می‌خواستند زنان انجام دهند ناسازگار بود. زیرا چنین افرادی در هر دو سو، یعنی مقلدان، کوته‌فکران، عالمان و تحصیل‌کردگان، هرگز شایسته‌ی توصیف به «متفکر» نبودند. آنان واقعیت را درک نمی‌کردند، یا حکم خداوند (سبحانه و تعالی) را نمی‌فهمیدند. احکام شریعت را به‌صورت فکری مطالعه نمی‌کردند و آن‌ها را به‌درستی بر واقعیت منطبق نمی‌ساختند تا کاملاً با آن هم‌خوان باشد. از همین رو، جامعه‌ی کشورهای مسلمان میان دو مفهوم در نوسان ماند: تقلید و جمود. جنبه‌ی اجتماعی همچنان در وضعیتی آشفته باقی ماند، تا آنجا که زن مسلمان سرگردان شد. او میان دو گروه ایستاده بود: از یک سو زنانی مضطرب و سرگردان که از جامعهٔ غربی اخذ می‌کردند بدون آنکه آن را درک کنند یا از واقعیت آن آگاه باشند، و بی‌آنکه بدانند چه تناقضی میان آن و فرهنگ اسلامی وجود دارد؛ و از سوی دیگر زنانی تنگ‌نظر که نه خودشان سودی می‌بردند و نه حضورشان برای مسلمانان مفید بود. همهٔ این‌ها ناشی از ناتوانی در مطالعهٔ فکری اسلام و عدم درک نظام اجتماعی اسلامی بود.

Thus, all of this served to distance people away from the Shari'ah rules and obscure the aspect of social system in the minds of the Muslims. Consequently, their views were not able to stand in the face of attacking thoughts, or impede the overwhelming flow of western ideas, or have even the slightest effect in elevating the aspects of the social system amongst the Muslims. This happened inspite of the existence of scholars in the Ummah, who are of the foremost Mujtahidin and scholars of mazahib in terms of their knowledge and erudition, and in spite of the existence of an intellectual and legislative wealth at the disposal of Muslims which is unparalleled compared to any other wealth of any other nation. This occurred inspite of the abundance of books and valuable works in the possession of Muslims in their public and private libraries. All of this had no effect in holding back those bent on transferring and imitating from their error, or in convincing the narrow minded, of the Islamic opinion which had been derived correctly by a mujtahid, as long as it disagreed with what they wanted women to do. This is because such people on both sides, amongst the imitators, the narrow minded, the scholars and the educated were far from being described as thinkers. They did not understand the reality, or they didn't understand the Hukm of Allah (swt). They did not study the Shari'ah rules intellectually by accurately applying them to the reality so as to be in full agreement with it. Due to this, the society in Muslims countries continued to oscillate between two notions: imitation (Taqleed) and rigid narrow mindedness (Jumud). The social aspect continued in a confused state until the Muslim woman became bewildered. She stood between on one side women who were anxious and confused, taking from western society without understanding it and without being aware of its reality, or knowing the contradiction that existed between it and the Islamic culture; and narrow minded women who did not benefit themselves, nor did their presence benefit the Muslims on the other side. All of this was due to a failure in studying Islam intellectually and not understanding the Islamic social system.

بنابراین، باید نظام اجتماعی اسلام را به‌طور همه‌جانبه مطالعه کنیم. باید آن را آن‌قدر عمیق بررسی کنیم تا روشن شود که مشکل، در دیدار میان مرد و زن و در رابطه‌ای است که از این دیدار پدید می‌آید و آنچه از این رابطه شاخه‌شاخه می‌شود. و آنچه لازم است، رسیدگی به این دیدار و رابطهٔ حاصل از آن و آنچه از آن منشعب می‌شود، می‌باشد. باید دانست که این راه‌حل را عقل تحمیل نمی‌کند، بلکه شرع چنین می‌کند. اما نقش عقل آن است که راه‌حل را درک کند؛ یعنی دریابد که این راه‌حل برای مردان و زنان مسلمانی است که شیوهٔ زندگی خاصی دارند، همان شیوه‌ای که الله (سبحانه و تعالی) ایشان را موظف به زیستن در آن کرده است. ایشان قطعاً مکلف‌اند که زندگی خود را تنها به این شیوه محدود کنند، چنان‌که الله (سبحانه و تعالی) در قرآن و سنت فرمان داده است، چه این شیوه با غرب در تضاد باشد و چه با آداب و سنت‌های پدران و نیاکان ایشان مخالفت داشته باشد.

Therefore, we must study the Islamic social system comprehensively. We must study it deeply until it is realised that the problem is the meeting between the man and the woman and the relationship that results from their meeting and that which branches out from this relationship. And that what is required is the treatment of this meeting and the resultant relationship and that which branches out from it. It should be understood that this solution is not dictated by the mind but by the Shar’a. As for the mind, its role is to understand the solution, that the solution is for Muslim men and women who live a specific lifestyle which is the lifestyle which Allah (swt) has obliged them to live. They are most definitely obliged to restrict their living solely to this lifestyle as Allah (swt) has commanded in the Qur'an and Sunnah irrespective of whether it contradicts with the West or disagrees with the customs and traditions of their own fathers and forefathers.