اسلام با تکالیف شرعی آمد که آن را بر مرد و زن واجب کرد. و هنگامی که احکام شرعی را که اعمال هر یک از آن دو را تنظیم می‌کند روشن ساخت، به مسئلهٔ برابری (مساواة) یا برتری (مفاضلة) توجهی نکرد و کوچک‌ترین اهمیتی به آن نداد. بلکه آن را مسئله‌ای مشخص دید که نیازمند راه‌حل است. پس آن را به عنوان یک مسئلهٔ مشخص بررسی کرد، صرف‌نظر از اینکه مسئله مربوط به مرد باشد یا زن. بنابراین، راه‌حل برای عمل یک انسان، برای واقعهٔ مسئله‌ساز بود و نه برای مرد یا زن. از این رو، موضوع برابری یا نابرابری میان مرد و زن موضوع بحث نیست. این عبارت در قانون‌گذاری اسلامی وجود ندارد. بلکه آنچه وجود دارد، حکم شرعی یک واقعه است که از انسانی معین، چه مرد باشد و چه زن، پدید آمده است.

Islam came with the Shari'ah commandments (Takaleef Shari'ah), which it obliged on the man and the woman. And when it clarified the Shari'ah rules (Ahkam Shari'ah) which treat the actions of each of them, it did not give the issue of equality (Musawa) or comparison (Mufadala) any attention nor did it give it the slightest consideration. Rather it viewed that there was a specific problem which required a solution. So, it treated it in its capacity as a specific problem regardless of whether it was a problem pertaining to a man or a woman. Thus, the solution was for the action of a human, for the problem-incident, and not for the man or woman. Therefore, the question of equality or the lack of equality between the man and woman is not the subject of discussion. This expression is not present in the Islamic legislation. Rather what exists is the Shari'ah rule (Hukm Shari') of an incident, which has resulted from a certain human whether it be a man or a woman.

بنابراین، برابری میان مرد و زن نه موضوعی برای بحث است و نه مسئلهای که در نظام اجتماعی جایگاهی داشته باشد. برابری زن با مرد یا مرد با زن، امری مهم نیست که بر زندگی اجتماعی تأثیر داشته باشد، و نه مشکلی است که در زندگی اسلامی احتمال بروز داشته باشد. این تنها عبارتی است که فقط در غرب یافت میشود. هیچیک از مسلمانان این دیدگاه را ندارند، جز کسانی که از غرب تقلید میکنند؛ غربی که حقوق طبیعی زن را به عنوان انسان پایمال کرده است. از این رو زن خواستار بازپسگیری این حقوق شد. این درخواست، بحث دربارهٔ برابری را وسیلهای برای به دست آوردن این حقوق قرار داد. اما اسلام با این اصطلاحات کاری ندارد، زیرا نظام اجتماعی خود را بر پایهای استوار بنا نهاده که انسجام و تعالی جامعه را تضمین میکند، و برای مرد و زن سعادت واقعی را فراهم آورده است، سعادتی که شایستهٔ کرامت و شرف انسان است؛ انسانی که خداوند (سبحانه و تعالی) او را گرامی داشته، آنجا که میفرماید:

Hence, equality between men and women is not an issue for discussion, nor is it an issue which forms a subject in the social system. The woman being equal to the man, or, the man being equal to the woman is not a significant matter which has influence over the societal life nor is it a problem which is likely to occur in the Islamic life. It is but a phrase which is only found in the West. None from amongst the Muslims holds this view except those imitating the West, which has violated the woman's natural rights in her capacity as a human. Hence, she called for the restitution of these rights. This demand used the discussion about equality as a means to obtain these rights. As for Islam, it has nothing to do with these terms because it has established its social system on a firm basis which ensures communal and societal cohesion and elevation. And it secured for the man and woman true happiness which befits the dignity and honour of humankind whom Allah (swt) has honoured in his (swt) saying:

«وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ» [الإسراء: ۷۰]. بناءً على ذلك، فإنّ الإسلام حين منح المرأة حقوقها وفرض عليها واجباتها، ومنح الرجل حقوقه وفرض عليه واجباته، إنما جعل الحقوق والواجبات التي تتعلق بمصالحهما كما حدّدها الشارع، وقدّم حلولاً لأفعالهما بوصفها أفعالاً خاصة بإنسانٍ معيّن. ولذلك فإنّ الشارع حين اقتضت الطبيعة الإنسانية أن تكون الحقوق والواجبات متماثلة، جعلها متماثلة، وحين اقتضت طبيعة كلٍّ منهما تفاوتاً، جعلها متفاوتة. وهذا التماثل في الحقوق والواجبات لا يُسمّى مساواةً، كما لا يُسمّى ظلماً، وكذلك التفاوت في الحقوق والواجبات لا يُفهم منه أنه ظلمٌ أو مساواة. وذلك لأنّ الإسلام حين ينظر إلى المجتمع، سواء كان من الرجال أو النساء، إنما ينظر إليه بوصفه مجتمعاً إنسانياً لا غير، ومن طبيعة المجتمع الإنساني أن يتكوّن من رجالٍ ونساء. قال الله تعالى:

“And indeed We have honoured the children of Adam” [Al- Isra: 70] Thus, when Islam granted the woman rights (Huquq) and enjoined on her certain obligations and granted the man rights and enjoined on Him certain obligations, it only assigned rights and obligations which related to their interests as defined by the Legislator. It also provided solutions for their actions, in their capacity as specific actions of a particular human. Therefore, the legislator assigned the rights and obligations in the same manner when their human nature necessitated they should be granted in the same manner and it assigned them in a disparate manner when the nature of each necessitated such disparity. This equivalence in the rights and obligations is not termed equality just as it is not called inequality. Similarly the disparity in the rights and obligations is not understood to mean inequality or equality. This is because when Islam views the community, whether comprising of men or women, it looks at it in its capacity as a community of humans and nothing else. It is of the nature of a human community that it consists of men and women. Allah (swt) said:

«ای مردم! از پروردگارتان پروا کنید، همان که شما را از یک انسان (آدم) آفرید، و از او همسرش (حوا) را آفرید، و از آن دو مردان و زنان بسیاری پراکنده کرد» [النساء: ۱]. احکام شرعی (تکالیف شرعیه) بر همین اساس وضع شده و بر پایه آن، حقوق و تکالیف زنان و مردان تعیین گردیده است. آنگاه که حقوق و تکالیف مربوط به انسان است، یعنی تکالیفی که به انسان از آن حیث که انسان است مربوط می‌شود، در این حقوق و تکالیف برابری خواهید یافت، یعنی در احکام تکلیفی برابری را خواهید دید. بنابراین، حقوق و تکالیف برای همگان است و به تمامی مردان و زنان به یکسان، بدون تفاوت یا نابرابری تعلق می‌گیرد. از این رو خواهید دید که اسلام هنگامی که مردم را به ایمان فرا می‌خواند میان مردان و زنان فرق نگذاشت. همچنین در تکلیف ابلاغ دعوت اسلام نیز میان مردان و زنان تفاوتی قائل نشد. احکام مربوط به عبادات، مانند نماز، روزه، حج و زکات را از نظر الزام شرعی یکسان قرار داد. همچنین توصیف ویژگی‌های اخلاقی که در احکام شریعت آمده را اخلاق مردان و زنان بدون تمایز دانست، و قواعد معاملات اجتماعی، مانند خرید و فروش، اجاره، وکالت، ولایت و دیگر معاملات اجتماعی مربوط به انسان‌ها را برای مردان و زنان یکسان نمود. و کیفرهایی را که به سبب تخطی از احکام الهی (جل جلاله) مقرر شده، از قبیل حدود، جنایات و تعزیرات، بر مردان و زنان بدون تبعیض از آن حیث که انسانند، مقرر داشت. افزون بر این، اسلام آموختن و آموزاندن را بر مسلمانان واجب کرد، بی‌آنکه میان مردان و زنان تفاوتی باشد. بدین ترتیب، خداوند (سبحانه و تعالی) تمامی احکام مربوط به انسان‌ها را از آن حیث که انسانند، برای مردان و زنان به یکسان و بدون تمایز وضع فرموده است. بنابراین، از این منظر، احکام شرعی یکسان است و حقوق و تکالیف نیز یکسان. آیات و احادیثی که درباره چنین احکامی آمده‌اند، عام و شامل‌اند؛ برای انسان‌ها از آن جهت که انسانند، و برای مؤمنان از آن جهت که مؤمنند. در واقع، بسیاری از آیات بیان می‌کنند که تکلیف شرعی برای مرد و زن است. خداوند متعال فرموده است:

“Oh mankind! Be dutiful to your Lord, Who created you from a single person (Adam), and from Him created his wife (Eve), and from them both He created many men and women” [An- Nisa: 1] The Shari'ah commandments (Takaleef shariyya) have been legislated upon this basis, and according to it, the rights and obligations of men and women have been assigned. When the rights and obligations are for the human, i.e. the obligations (Takaleef) which relate to man in his capacity as a human, then you will find equivalence in these rights and obligations, i.e. you will find the equivalence in the commandments (Takaleef). Thus, the rights and obligations will be for all, and assigned to all men and women as one, without difference or disparity. Hence, you will find that Islam did not differentiate between men and women when it invited people to the Iman (belief). It did not also differentiate between men and women in the commandment of carrying the call to Islam. It made the commandments relating to worships such as prayer, fasting, Hajj and Zakat the same in terms of their legal obligation. It made as well the description of the moral characteristics which have come in the Shari'ah rules as morals for men and women without distinction and made the rules of societal transactions (Mu’amalat) such as buying, renting, representation, guardianship and other such societal transactions relating to mankind, the same for men and women. And it imposed punishments for breaching the rules of Allah (swt) such as the determined punishments (Hudud), criminal laws (Jinayat) and discretional chastisements (Ta'zeer) on men and women without discrimination in their capacity as humans. In additon Islam made learning and teaching an obligation for Muslims with no difference between men and women. So, in this manner Allah (swt) has legislated all the rules pertaining to humans in their capacity as humans, the same for men and women without distinction. So, the commandments from this perspective are all the same, and the rights and obligations are also the same. The verses and Ahadith which are found with regards to such rules have come as general ('Aam) and inclusive (Shaamil) for humans in their capacity as humans, and for the believers in their capacity as believers. Indeed, many verses stipulate that the legal obligation (Takleef) is for the male and for the female. Allah (swt) said:

«بی‌گمان مردان و زنان مسلمان، و مردان و زنان مؤمن، و مردان و زنان فرمانبردار، و مردان و زنان شکیبا، و مردان و زنان فروتن، و مردان و زنان صدقه‌دهنده، و مردان و زنان روزه‌دار، و مردان و زنان پاکدامن، و مردان و زنان بسیار یادکنندهٔ خدا، خداوند برای ایشان آمرزش و پاداشی بزرگ آماده کرده است» [الأحزاب: ۳۵]. همچنین خداوند متعال فرموده است:

“Verily, the Muslims, men and women, the believers men and women, and the men and women who are obedient (to Allah), the men and women who are patient, the men and women who are humble, the men and women who give Sadaqat, and the fasting men and women, and the men and women who guard their chastity, and the men and women who remember Allah much. Allah has prepared for them forgiveness and a great reward” [Al- Ahzab: 35] Also Allah (swt) said:

«وَمَا كَانَ لِمُؤْمِنٍ وَلَا مُؤْمِنَةٍ إِذَا قَضَى اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمْرًا أَن يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ» [الأحزاب: ۳۶] برای هیچ مرد و زن مؤمنی سزاوار نیست، هنگامی که خدا و پیامبرش درباره کاری حکمی داده باشند، در کار خود اختیاری داشته باشند.

“It is not fitting for a believer, man or woman, when Allah and his Messenger have decreed a matter that they should have any option in their decision” [Al- Ahzab: 36],

و (خداوند) فرمود:

and He (swt) said:

«هر که کار شایسته‌ای انجام دهد، چه مرد باشد و چه زن، در حالی که مؤمن باشد، قطعاً او را به زندگی پاکیزه‌ای زنده خواهیم داشت، و بی‌تردید پاداششان را به بهتر از آنچه انجام می‌دادند خواهیم داد» [النحل: ۹۷]. و خداوند (سبحانه و تعالی) فرمود:

“Whoever works righteousness, whether male or female, while He (or she) is a true believer verily, to Him will give a good life, and We shall pay them certainly a reward in proportion to the best of what they used to do” [An- Nahl: 97] And He (swt) said:

«وَمَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَىٰ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولَٰئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُونَ نَقِيرًا» [النساء: ۱۲۴] و (او سبحانه و تعالی) فرمود:

“And whosoever does righteous deeds, male or female, and is a true believer, such will enter Paradise and not the least injustice will be done to them even to the size of a naqir (speck on the back of a date-stone)” [An- Nisa: 124] And He (swt) said:

«فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّي لَا أُضِيعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِنْكُمْ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَىٰ ۚ بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ» [آل عمران: ۱۹۵] و او (سبحانه و تعالی) فرمود:

“So their Lord accepted of them, never will I allow to be lost the work of any of you, be He male or female. You are (members) one of another” [Al- Imran:195] And He (swt) said:

«برای مردان بهره‌ای است از آنچه پدر و مادر و خویشان نزدیک به جای می‌گذارند، و برای زنان نیز بهره‌ای است از آنچه پدر و مادر و خویشان نزدیک به جای می‌گذارند، چه کم باشد و چه زیاد - بهره‌ای تعیین‌شده [النساء: ۷]» و او (سبحانه و تعالی) فرمود:

“There is a share for men and a share for women from what is left by parents and those nearest related, whether the property be small or large - a legal share” [An- Nisa: 7] And He (swt) said:

«لِلرِّجَالِ نَصِيبٌ مِمَّا اكْتَسَبُوا وَلِلنِّسَاءِ نَصِيبٌ مِمَّا اكْتَسَبْنَ» [النساء: ۳۲] بنابراین می‌بینیم که همه احکام شرعی به انسان بما هو انسان مربوط‌اند، هر چه این احکام باشند و هرقدر هم که گوناگون و فراوان باشند. خداوند آن‌ها را یکسان و به‌طور مساوی برای مرد و زن تشریع کرده است. هرچند این نباید به‌عنوان برابری میان مرد و زن در نظر گرفته شود. بلکه این‌ها احکامی‌اند که برای انسان تشریع شده‌اند، برای مرد و زن بدون تمایز، زیرا هر یک از آن‌ها انسان است. و این احکام کلام خداوند (سبحانه و تعالی) است که به افعال انسان‌ها مربوط می‌شود.

“For men there is a reward for what they have earned, (and likewise) for women there is a reward for what they have earned” [An- Nisa: 32] Thus we find all the Shari'ah rules relate to humans as humans whatever these rules are and however disparate and numerous they may be. Allah has legislated them as one, equally for the man and woman. Although that should not be considered as equality between men and women. Rather, they are rules legislated for humans, for the man and woman without distinction because each one is a human. And these rules are a speech from Allah (swt) relating to the actions of humans.

هنگامی که این حقوق و تکالیف، و این احکام شرعی، به سرشت زن مربوط باشند، از آن جهت که زن است، و به جایگاه او در جامعه و موقعیتش در اجتماع مربوط باشند، یا هنگامی که به سرشت مرد مربوط باشند، از آن جهت که مرد است، و به جایگاه او در جامعه و موقعیتش در اجتماع مربوط باشند؛ پس این حقوق و تکالیف، یعنی این احکام (تکالیف)، میان مرد و زن متفاوت خواهند بود. این به آن دلیل است که آنها راه حلی کلی برای همه انسانها نیستند، بلکه راه حلی برای این نوع از انسان هستند که ویژگی سرشت انسانیاش با دیگری متفاوت است. بنابراین باید برای این نوع از انسان راه حلی وجود داشته باشد، نه برای همه انسانها. از این رو، شهادت دو زن در کارهایی که در میان جامعه مردان و در زندگی عمومی رخ میدهد، برابر با شهادت یک مرد است. مانند شهادت زن درباره حقوق و معاملات اجتماعی (معاملات). خداوند (سبحانه و تعالی) فرمود:

When these rights and obligations, and these Shari'ah commandments relate to the nature of a female, in her description as a female, and they relate to the nature of her position in the community and her place in society, or when they relate to the nature of the man in his description as a male, and they relate to the nature of his position in the community and his place in society; then these rights and obligations i.e. these commandments (Takaleef) will be disparate between the man and woman. This is because they are not a general solution for humans but a solution for this type of human whose attribute of human nature is different from the other. Therefore, there must be a solution for this type of human, not for all humans. Hence, the testimony (Shahada) of two women is equal to the testimony of one man in actions which take place amongst the male community and in the public life. Such as the woman's testimony concerning rights and societal transactions (Mu’amalat). Allah (swt) said:

«و استشهدوا شهیدین من رجالکم، فإن لم یکونا رجلین فرجل وامرأتان ممن ترضون من الشهداء أن تضل إحداهما فتذکر إحداهما الأخرى» [البقرة: ۲۸۲] شهادت زنان به‌تنهایی در اموری پذیرفته می‌شود که میان جامعهٔ زنان رخ می‌دهد و مردی در آن حضور ندارد، مانند جرمی که در اتاق بانوان واقع شود. شهادت یک زن برای اموری که تنها زنان از آن آگاهند کافی است، مانند شهادت آنان دربارهٔ مسائل بکارت (بکارة)، ثیوبت (ثیوبة) و شیردهی (رضاع). این به آن دلیل است که پیامبر ﷺ شهادت یک زن را در مورد شیردهی پذیرفت. و در برخی موارد اسلام سهم ارث زن را نصف سهم مرد قرار داده است. خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

“And get two witnesses out of your own men. And if there are not two men (available), then a man and two women, such as you agree for witnesses, so that if one of them (two women) errs, the other can remind her” [Al- Baqarah: 282] The testimony of women is accepted on its own, in matters which take place amongst the female community, where there are no men present, such as a crime which is committed in the ladies' room. The testimony of one woman is sufficient for matters in which only women are familiar, such as their testimony regarding questions of virginity (Bakara), matronhood (Thayuba) and suckling (Rada'a). This is because the Messenger (pbuh) accepted the testimony of a single woman with regards to suckling. And in certain cases Islam made the share of inheritance of the woman half the share of the man. Allah (swt) said:

«يُوصِيكُمُ اللَّهُ فِي أَوْلَادِكُمْ لِلذَّكَرِ مِثْلُ حَظِّ الْأُنْثَيَيْنِ» [النساء: ۱۱] این حکم مربوط به عصبات (عَصَبه) است، مانند پسران، برادران پدری و مادری و برادران پدری، زیرا واقعیت زن در این باره آن است که نفقه‌ی او بر عهده‌ی برادرش است، اگر تنگدست باشد، حتی اگر توانایی کار کردن داشته باشد. و در برخی موارد، اسلام سهم زن را برابر با سهم مرد قرار داده است. خداوند متعال فرموده است:

“Allah commands you as regards your children's inheritance; to the male a portion equal to that of two females” [An- Nisa: 11] This is in connection to the agnates ('Asaba) such as sons, full brothers and half brothers through the same father, because the reality of the female with regards to this is that her financial maintenance (Nafaqah) is the obligation of the brother if she is poor even if she was able to work. And in certain cases Islam made the share of the woman the same as that of the man. Allah (swt) said:

«اگر مردی یا زنی که میراثش مورد بحث است، نه اصل داشته باشد و نه فرع، ولی برادر یا خواهری داشته باشد، هر یک از آن دو یک ششم می‌برد؛ و اگر بیش از این باشند، در یک سوم شریک‌اند» [النساء: ۱۲]. این حکم مربوط به برادران و خواهران مادری است، زیرا «کلاله» کسی است که نه فرزند دارد، نه پدر و مادر، و نه برادر یا خواهر تنی یا پدری. روشن است که مراد از «برادر یا خواهر» در این آیه، برادران و خواهران مادری است. و حقیقت حکم زن در این باب این است که نفقه‌اش بر برادر مادری‌اش واجب نیست؛ زیرا هرچند او محرم است، اما از کسانی نیست که نفقه‌شان بر او واجب شده است.

“If the man or woman whose inheritance is in question has left neither ascendants nor descendants, but has left a brother or a sister, each one of them receives a sixth; but if they were more than two, they share a third” [An- Nisa: 12] This is with respect to the half brothers through the same mother because the Kalala is the one cut off without descendants, ascendants, full brothers or half brothers through the father. It is clear that what is meant by 'a brother or a sister' is the half brothers from the same mother. The reality of the female in this regard is that her financial maintenance (Nafaqah) is not an obligation on her half brother from the same mother because even though He is a mahram, He is however not one of those on whom her maintenance has been made compulsory.

اسلام همان‌گونه که دستور داده است لباس زنان با لباس مردان متفاوت باشد، دستور داده است که لباس مردان نیز با لباس زنان متفاوت باشد. آن را از این‌که یکی در لباس شبیه دیگری شود، و از شبیه شدن به آنچه ویژهٔ یک جنس است و آن را از جنس دیگر متمایز می‌کند، مانند آراستن برخی اعضای بدن، منع کرده است. از ابوهریره (رض) روایت شده که گفت: «رسول خدا ﷺ مردی را که لباس زنان می‌پوشد و زنی را که لباس مردان می‌پوشد لعنت کرد». از ابن ابی مُلَیکه روایت شده که گفت: «به عایشه گفته شد: آیا زنان کفش می‌پوشیدند؟ گفت: رسول خدا ﷺ زنانی را که مردانگی (رَجلة) دارند لعنت کرد». از عبدالله بن عَمرو روایت شده که گفت: «از رسول خدا ﷺ شنیدم که می‌فرمود: زنانی که شبیه مردان می‌شوند از ما نیستند». و ابن عباس گفت: «پیامبر ﷺ مردان زن‌صفت و زنان مردصفت را لعنت کرد». و فرمود: «ایشان را از خانه‌های خود بیرون کنید». و (ابن عباس) گفت: «پس پیامبر ﷺ فلان کس را بیرون کرد و عمر فلان کس را بیرون انداخت». و در روایتی دیگر آمده است: «رسول خدا ﷺ مردانی را که می‌خواهند شبیه زنان شوند و زنانی را که می‌خواهند شبیه مردان شوند لعنت کرد».

And Islam has ordered that the attire of women be different from men, just as it has ordered that the attire of men should be different from the attire of women. It forbade the one from resembling the other in attire, and from resembling what is particular to one gender which distinguishes it from another gender, such as adorning certain parts of the body. It has been narrated from Abu Hurayra (ra) that He said: “The Messenger of Allah cursed the man who wears the clothing of women, and the woman who wears the clothing of men”. It has been narrated from Ibn Abu Mulayka that He said: “It was said to A’isha; ‘Did the women wear shoes’? She said: ‘The Messenger of Allah cursed the manliness (Rajla) amongst the women’”. It has been narrated that 'Abd Allah b. 'Umru said: “I heard the Messenger of Allah (pbuh) saying ‘Women who resemble men don’t belong to us’”. And Ibn 'Abbas said “The Prophet (pbuh) cursed the effeminate amongst men and the manly amongst women.” And He (pbuh) said ‘Expel them from your houses’”. And He (Ibn 'Abbas) said: “so the Prophet expelled so-and-so out and 'Umar threw out such and such person.” And in one variant: “The Messenger of Allah cursed the men who seek to resemble women and the women who seek to resemble men”.

همچنین اسلام مهریه (صداق) یعنی مَهر را بر مرد واجب گردانید تا به زن بدهد. آن را حق زن قرار داد، با اینکه لذت جنسی میان هر دو مشترک است و تنها برای مرد نیست. خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

Also Islam made the dowry (Sadaq) i.e. the mahr obligatory on the man to give to the woman. It made it her right (Haqq) even though the (sexual) enjoyment is shared by both and not for the man only. Allah (swt) said:

«وَآتُوا النِّسَاءَ صَدُقَاتِهِنَّ نِحْلَةً ۚ فَإِن طِبْنَ لَكُمْ عَن شَيْءٍ مِّنْهُ نَفْسًا فَكُلُوهُ هَنِيئًا مَّرِيئًا» [النساء: ۴] معنای «نِحلَة» (یعنی با دل خوش بدهید) این است که مهریه هدیه است، زیرا مهر هدیهٔ ازدواج است. آن‌گونه که برخی گمان می‌کنند، این هدیه در برابر همبستری نیست. و پیامبر ﷺ به صحابی‌ای که با زنی ازدواج می‌کرد که خود را به همسری پیشنهاد داده بود فرمود: «آیا چیزی داری که به او بدهی؟» او نگاهی کرد و چیزی نیافت. پس پیامبر ﷺ فرمود: «حتی یک حلقهٔ آهنین را بجوی.» اما او چیزی نیافت، پس پیامبر ﷺ او را با آنچه از قرآن حفظ داشت، به همسری آن زن درآورد تا با آن به او آموزش دهد و این مهر او باشد. الله (سبحانه و تعالی) کار و کسب برای به دست آوردن پول را بر مرد واجب (فرض) کرده، اما آن را بر زن واجب نکرده است. بلکه برای او جایز است، چه بخواهد کار کند و چه نخواهد. الله (سبحانه و تعالی) فرموده است:

“And give to the women (whom you marry) their mahr with a good heart, but if they, of their own good pleasure, remit any part of it to you, take it, and enjoy it without fear of any harm” [An- Nisa: 4] The meaning of “Nihlatan” (i.e. give with a good heart) is that it is a gift since the bridal dower is a gift. It is not in exchange for the consummation of the marriage as some would imagine. And He (peace and blessing be upon Him) said to the Sahabah who married the woman who offered herself in marriage: “Do you have anything to give her?”. He looked around but did not find anything. So the Prophet said “look for even an iron ring”. But He did not find anything so the Prophet gave Him in marriage to her with what He memorised from the Qur’an that He could teach her with as dower. Allah (swt) made work, for the earning of money, an obligation (Fard) on the man but did not make it obligatory for the woman. Rather it is permitted for her whether she wishes to work or does not wish to work. Allah (swt) said:

«لِيُنفِقْ ذُو سَعَةٍ مِّن سَعَتِهِ» [الطلاق: ۷] — «ذو» به‌جز در جنس مذکر به کار نمی‌رود. و او (سبحانه) می‌فرماید:

“Let the rich man (zu sa'atin) spend according to his means”. [At- Talaq: 7] The word 'zu' is not used except in the masculine gender. And He (swt) says:

«وَعَلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ» [البقرہ: ۲۳۳] بدین ترتیب، خداوند نفقه (هزینه زندگی) را بر عهده مرد نهاده است. و اسلام قوامیت (سرپرستی) بر زنان را به مرد سپرده است. همچنین به او حق رهبری (قیادت)، امر و نهی داده است. خداوند متعال فرموده است:

“But the father of the child shall bear the cost of the mother's food and clothing” [Al- Baqarah: 233] Thus, He enjoined the financial maintenance (Nafaqah) on the male. And Islam has assigned to the man the guardianship (Qiwama) over women. It also gave them the right to lead (Qiyada), order (Amr) and prohibit (Nahy). Allah (swt) said:

«مردان سرپرست و نگهدارندهٔ زنانند، به این دلیل که خداوند یکی از آن‌ها را بر دیگری برتری داده است، و به این دلیل که آن‌ها از اموالشان (برای نفقهٔ زنان) خرج می‌کنند. پس زنان شایسته فرمانبردارند و در غیاب شوهرانشان، آنچه را خداوند به حفظ آن فرمان داده، حفظ می‌کنند. و اما زنانی که از آنان سرکشی می‌بینید، نخست اندرزشان دهید، سپس در خوابگاه از آنان دوری کنید، و سرانجام آنان را (به شکلی سبک) بزنید. اما اگر به فرمانبرداری بازگشتند، دیگر هیچ راهی برای آزار آنان مجویید. همانا خداوند بلندمرتبهٔ بزرگ است» [النساء: ۳۴] خداوند متعال توضیح می‌دهد که این قوامیت (سرپرستی) برای مرد است، به سبب مسئولیت‌های اضافی‌ای که خداوند (سبحانه و تعالی) بر دوش او نهاده است، مانند حکومت، امامت نماز، ولایت در ازدواج، و قرار دادن حق طلاق یک‌طرفه در دست مرد. خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

“Men are the protectors and maintainers of women, because Allah has made one of them to excel the other, and because they spend (to support them) from their means. Therefore the righteous women are devoutly obedient, and guard in their husbands absence what Allah orders them to guard. As to those women on whose part you see rebellion, first admonish them, next refuse to share their beds and last beat them (lightly), but if they return to obedience, seek not against them any means (of annoyance): Surely Allah is Ever Most High, Most Great” [An- Nisa: 34] Allah explains that this guardianship (Qiwama) is for the man because of the extra responsibilities Allah (swt) has imposed on Him such as ruling, leading the prayer and the guardianship (Wilaya) in marriage and placed (the power of unilateral) divorce in the hands of the man. Allah (swt) said:

«زیرا خداوند یکی از آن‌ها را بر دیگری برتری (فضل) داده است» [النساء: ۳۴]. این سرپرستی (قوامة) نیز به سبب مسئولیت‌هایی که بر عهدهٔ مرد گذاشته شده، به او واگذار شده است، از جمله وظیفهٔ تأمین هزینه‌ها به صورت مهریه و نفقه. از این رو، خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

“Because Allah has made one of them to excel (Fadl) the other” [An- Nisa: 34] This guardianship (Qiwama) has also been assigned to Him due to the responsibilities placed on Him such as the obligation of providing the expenses in terms of the dower and provisions. Thus, Allah (swt) said:

«لِأَنَّهُمْ أَنْفَقُوا مِنْ أَمْوَالِهِمْ» [النساء: ۳۴]. همان‌گونه که خداوند به مرد حق داده است که همسرش را با اندرز دوستانه تأدیب کند، یا در بستر از او جدا شود، یا به اندازه‌ی گناه او، به آرامی او را بزند. یعنی هنگامی که زن نافرمانی می‌کند، یعنی از شوهرش فرمان نمی‌برد و در برابر پروردگارش سرکشی می‌نماید. اسلام به زن حق حضانت بر فرزند خردسال، چه پسر و چه دختر، داده و مرد را از این حضانت بازداشته است. اسلام همچنین به زن حق داده است که هزینه‌های فرزندان را اداره کند، اگر پدر آنان در پرداخت هزینه‌هایشان تأخیر کند یا نسبت به ایشان بخیل باشد. در این صورت مرد از اداره‌ی هزینه‌ها بازداشته می‌شود. هند نزد پیامبر خدا ﷺ آمد و گفت: «ای پیامبر خدا! ابوسفیان مردی بخیل است. نفقه‌ای را که من و فرزندانم به آن نیازمندیم به ما نمی‌دهد.» پس پیامبر خدا ﷺ به او فرمود: «آنچه تو و فرزندانت را به شایستگی کفایت می‌کند، بردار (بالمعروف).» قاضی او را وادار می‌کند که نفقه‌ی زن را بپردازد و به زن حق اداره‌ی هزینه‌ها داده می‌شود و در این صورت مرد اجازه‌ی کنترل هزینه‌ها را نخواهد داشت.

“Because they spend (to support them) from their means” [An- Nisa: 34] Just as He has given the man the right to discipline his wife by friendly exhortation, separating from her in bed or beating her lightly as much as the offence warrants. That is, when she is rebellious, i.e. disobeys her husband and rebels against Him. Islam gave the woman the right of custody over the minor, boy or girl, and barred the man from this custody. Islam also gave the woman the right to manage the expenditure for the children if their father delays their expenses or is miserly towards them. The man is prevented in this case from managing the expenses. Hind came to the Messenger of Allah and said “O Messenger of Allah! Indeed Abu Sufyan is a miserly man. He does not provide me with the maintenance that my children and I need.” So the Messenger of Allah told her “Take that which suffices you and your children in a fitting manner (Bil Ma'roof).” The judge will force Him to provide her with Nafaqah and give her the right to manage the expenditure and He will not be allowed to control the expenses in this case.

بر این اساس، اسلام با احکام متفاوتی آمده است؛ برخی از این احکام ویژه مردان و برخی دیگر مخصوص زنان است. اسلام در بخشی از این احکام میان مرد و زن تفاوت گذاشته و به آنان دستور داده است که آنچه را خداوند در این احکام به‌طور خاص برای ایشان مقرر کرده است بپذیرند، و آنان را از حسد ورزیدن به یکدیگر و از آرزوی چیزهایی که خداوند (سبحانه و تعالی) یکی را بر دیگری در آن‌ها برتری داده، نهی کرده است. و خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

Thus, Islam came with different rules, some of which are particular to men and some of which are special to women. And it distinguished between men and women with regards to a section of these rules and ordered them to accept what Allah has specially assigned for them in terms of these rules and He forbade them from envying each other, and from desiring things in which Allah (swt) has preferred one over the other. And He (swt) said:

«وَلَا تَتَمَنَّوْا مَا فَضَّلَ اللَّهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ ۚ لِلرِّجَالِ نَصِيبٌ مِّمَّا اكْتَسَبُوا ۖ وَلِلنِّسَاءِ نَصِيبٌ مِّمَّا اكْتَسَبْنَ» [النساء: 32] این تخصیص به معنای نابرابری نیست. بلکه راه‌حلی است برای کردارهای زن از آن جهت که زن است، و نیز راه‌حلی است برای کردارهای مرد از آن جهت که مرد است. همه این کردارها در سخن شارع که به کردارهای انسان‌ها مربوط می‌شود مورد توجه قرار گرفته است. اگر همه واقعیت‌های آنها بررسی شود روشن می‌گردد که این راه‌حل برای مشکل یک نوع خاص از انسان از آن جهت که نوعی معین است، می‌باشد و باید با راه‌حلی که برای انسان از آن جهت که انسان است متفاوت باشد. دیدگاه برابری یا نابرابری در نظر گرفته نمی‌شود، زیرا موضوع بررسی نیست. آنچه مورد توجه است این واقعیت است که این راه‌حلی ویژه برای انسانی ویژه است. و این ماهیت تفاوت در احکام مربوط به مردان و زنان است، با توجه به احکام متفاوتی که ذکر شد. در هر حال، آنها راه‌حلی برای مشکل یک انسان‌اند، چه همان راه‌حل برای مرد و زن باشد، مانند طلب علم، و چه میان آنها متفاوت باشد، مانند تفاوت در تعریف عورت برای مرد و زن. این به معنای تبعیض میان انسان‌ها نیست و بحثی درباره برابری یا نابرابری نمی‌باشد. اما آنچه در اثر (روایت) آمده که زنان از نظر عقل و دین ناقص‌اند، منظور از نظر پیامد و نتیجه‌ای است که به عقل و دین مربوط می‌شود؛ یعنی به معنای نقص در عقل آنان یا در پایبندی‌شان به دین نیست. زیرا عقل از نظر فطرت طبیعی مردان و زنان یکسان است، و پایبندی به دین نیز از نظر باور و عمل مردان و زنان یکسان است. منظور از نقصانی که در این حدیث آمده، از نظر شهادت زن است؛ چنان‌که شهادت دو زن برابر با شهادت یک مرد قرار داده شده است. همچنین به کمبود روزهایی اشاره دارد که زن نماز نمی‌خواند، به سبب خودداری از نماز در ایام حیض هر ماه و در دوران نفاس. و نیز به خودداری او از روزه گرفتن در ایام حیض و نفاس در ماه رمضان.

“And wish not for the things in which Allah has made some of you to excel others. For men there is allotted from what they have earned, (and likewise) from women there is allotted for what they have earned” [An- Nisa: 32] This specification (Takhsees) does not mean inequality. Rather it is a solution for the actions of the female in her capacity as a female, and as well, a solution for the actions of the male in his capacity as a male. All of these actions have been addressed in the speech of the Legislator which relates to the actions of the humans. If all of their realities are studied it becomes clear that the solution is for the problem of a particular type of human in its capacity as a certain type, and it should differ from the solution which is for a human in his/her capacity as a human. The perspective of equality or inequality is not considered because it is not the subject of study. What is noted is the fact that it is a specific solution for a specific human. And this is the nature of the disparity in the rules concerning the men and women with respect to the disparate rules that have been mentioned. In any case, they are a solution for the problem of a human, whether it is the same solution for both the man and the woman such as seeking knowledge, or it is disparate between them such as the disparity concerning the definition of the 'Awrah for men and women. This does not mean discrimination between humans or that it is a discussion about equality or inequality. As for what is mentioned in the report (Athar) that women are deficient intellectually and in terms of their deen; what is meant is in terms of the resultant effect, with regards to the mind and deen. It does not mean there is a deficiency in their intellect or in their adherence to the deen. Since the intellect is the same in terms of the natural characteristics (Fitra) of men and woman and adherence to the deen is also the same in terms of the belief and action of the men and the women. The deficiency that is intended in this report is in terms of the testimony of the woman, by making the testimony of two women equal to that of one man. It also refers to the deficiency in the number of days the woman prays, because of her abstention from prayer during her days of menstruation (Hayd) each month and in the postnatal period (Nifas). As well as of her abstinence from fasting during menstruation and after childbirth (Nifas) in Ramadhan.

این موضوعِ حقوق و تکالیف است، یعنی احکام شرعی‌ای که الله برای انسان از آن حیث که انسان است، و برای هر جنسِ انسان، یعنی مرد و زن، تشریع فرموده است. این تشریع از آن جهت است که انسان دارای جنسیتی معین و در عین حال انسان است. مقصود از آن جدا کردن یکی از دیگری نیست، همان‌گونه که در مسائل برابری یا نابرابری هیچ‌چیز در این باره لحاظ نمی‌شود.

This is the subject of the rights and obligations, i.e. the Shari'ah commandments, which Allah has legislated for the human in his capacity as a human and for each gender of human, male and female. This is in terms of legislating for Him in his capacity as one who has a certain gender and a human at the same time. It is not intended to distinguish the one from the other, just as nothing is considered in terms of the issues of equality or inequality.