وقتی الله (سبحانه و تعالی) قبیله‌گرایی جاهلیت را ممنوع کرد، تنها آن را از این جهت منع کرد که قبیله‌گرایی پیوند میان فرزندان امت باشد و روابط میان مسلمانان را تحت کنترل خود درآورد. با این حال، او مردم را به برقراری ارتباط با خویشاوندان و نیکی کردن به ایشان فرمان داد. نقل شده است که مردی از پیامبر ﷺ پرسید: «به چه کسی نیکی کنم؟» فرمود: «به مادرت، پدرت، خواهرت و برادرت.» در روایتی دیگر آمده است: «و به خویشاوند نزدیک‌تری که با تو پیوند داری، به‌عنوان حقی واجب و پیوند خویشاوندی (رحم) که باید به او نیکی کنی.» اسماء دختر ابوبکر گفت: «مادرم که مشرک بود، در دوره صلح میان مسلمانان و قریش به دیدار من آمد. من برای مشورت گرفتن نزد پیامبر ﷺ رفتم و گفتم: "مادرم آمده و امیدوار است (که به او لطف کنم)." پیامبر ﷺ فرمود: "آری، به مادرت نیکی کن."»

When Allah (swt) forbade the tribalism of Jahiliyah He only forbade that tribalism should be the bond between the sons of the Ummah, and He forbade that it controls the relationships amongst the Muslims. However, He ordered people to maintain contact with relatives and show kindness to them. It has been reported that a man asked the Prophet (pbuh) : “who shall I show kindness to?” He said: “Your mother, father, sister and brother.” In another version: “And your (Mawla) relation who is closer to you, as a right and duty and a tie of relationship (Rahm) which you should be kind to.” Asmaa bint Abu Bakr said: “My mother who was a pagan, came to see me during the period of the treaty between the Muslims and Quraish. I went to seek the advice of the Prophet (pbuh) saying: ‘My mother has arrived and she is hoping (for my favour).” The Prophet said: “Yes, be good to your mother”.

اسلام خویشاوندان را به دو دسته تقسیم کرده است: نخست خویشاوندانی که امکان ارث بردن از آنان پس از مرگشان وجود دارد، و دوم خویشاوندان از طرف مادری (اولو الأرحام). اما کسانی که حق ارث بردن دارند، کسانی هستند که سهم معینی از ارث به آنان تعلق می‌گیرد (اصحاب الفروض) و خویشاوندان پدری (عَصَبات) هستند. اما خویشاوندان از طرف مادر (اولو الأرحام) با گروه نخست متفاوت‌اند؛ آنان کسانی هستند که نه سهمی از ارث دارند و نه از خویشاوندان عَصَبی به شمار می‌آیند. ایشان ده دسته‌اند: دایی و خاله، پدربزرگ مادری، پسر دختر و پسر خواهر، دختر برادر، دختر عمو و دختر عمه، و عموی ناتنی پدری، پسر برادر ناتنی، و هر کس که خود را از ایشان بداند. خداوند متعال برای این افراد هیچ سهمی از ارث شخص قرار نداده و نفقهٔ ایشان نیز بر عهدهٔ آن شخص واجب نیست. با این حال، خداوند متعال دستور داده است که روابط خوب را حفظ کنیم و با همهٔ خویشاوندان نیکی کنیم. جابر (رضی الله عنه) روایت کرده است که پیامبر ﷺ فرمود: «اگر یکی از شما فقیر است، از خودش آغاز کند، و اگر یکی از شما دارایی اضافی دارد، آن را برای خانوادهٔ خود خرج کند، و اگر باز هم دارایی اضافی دارد، آن را به خویشاوندانش ببخشد.» از ابوایوب روایت شده که مردی به پیامبر ﷺ گفت: «مرا به کاری راهنمایی کن که با انجام آن به بهشت درآیم.» مردم گفتند: «او را چه شده است؟ او را چه شده است؟» پیامبر ﷺ فرمود: «او نیازی دارد.» سپس فرمود: «(برای ورود به بهشت) خدا را بپرست و برای او شریکی قرار مده، نماز را به‌طور کامل بخوان، زکات را بپرداز، و با خویشاوندان خود پیوند نیکو داشته باش.» بنابراین، حفظ روابط خوب را دستور داده است. ممکن است این پرسش مطرح شود: منظور از خویشاوندان در این احادیث چه کسانی هستند؟ آیا آنان فقط از طرف مادری (اولو الأرحام) هستند یا هر کسی که با رَحِمِ آن شخص خویشاوند است؟ احادیث نشان می‌دهد که صِلهٔ رحم همهٔ خویشاوندان را دربر می‌گیرد، چه خویشاوندانی که از درجات محرمیت (محارم) باشند، چه نامحرمی از عَصَبه (خویشاوندان از طرف پدری)، یا خویشاوندان از طرف مادری. احادیث بسیاری دربارهٔ صِلهٔ رحم وجود دارد. پیامبر ﷺ فرمود: «کسی که پیوند خویشاوندی را قطع کند، وارد بهشت نخواهد شد». انس بن مالک روایت کرده است که رسول خدا ﷺ فرمود: «هر کس دوست دارد که روزی‌اش فراخ شود و عمرش طولانی گردد، باید با خویشاوندان خود نیکی و پیوند داشته باشد». ابوهریره روایت کرده است که پیامبر ﷺ فرمود: «خداوند آفریدگان خود را آفرید و چون از آفرینش فارغ شد، رحم برخاست و گفت: از تو به خدا پناه می‌برم از قطع شدن پیوند با من. خداوند فرمود: آیا خشنود نمی‌شوی که به کسی که پیوند تو را برقرار دارد، عطا کنم و از کسی که پیوند تو را قطع کند، دریغ ورزم؟ رحم گفت: آری، ای پروردگار من! خداوند فرمود: پس این برای توست». سپس رسول خدا ﷺ فرمود: [...]

Islam has divided the relations into two catogaries; firstly the relations from whom it is possible to inherit when they die. And secondly the relatives from the maternal side (Ulu al-Arham). As for the ones who have the right to inherit they are the ones entitled to a statutory portion of inheritance (Ashab al-Furud) and the agnate relations (relatives on the paternal side) (Asabat). As for relatives on the mothers side (Ulu al-Arham) they are different from the former; they are the ones who have no share in inheritance nor are they from the agnate relations. They include ten categories: The maternal uncle (Khal) and aunt (Khala), maternal grandfather (Jadd li al-umm), son of the daughter and son of the sister, daughter of the brother, daughter of the paternal uncle and paternal aunt, and the half paternal uncle, son of the half brother and whoever declares to be one of them. Allah (swt) did not give those people any share in the inheritance of the person nor is their maintenance an obligation on the person. However Allah (swt) ordered the maintaining of good relations and being kind to all the relatives. Jabir (ra) narrated that the Prophet (pbuh) said: “If any one of you is poor let Him start with Himself and if any one of you has surplus (wealth) let Him spend on his family, and if any of you has further surplus let Him spend it on his relatives.” Narrated Abu Ayyub: A man said to the Prophet (pbuh) “Tell me of such a deed as will make me enter Paradise .” The people said, “What is the matter with Him? What is the matter with Him?” The Prophet (pbuh) said, “He has something to ask”. The Prophet (pbuh) said: “(In order to enter Paradise) you should worship Allah and do not ascribe any partners to Him, offer prayer perfectly, pay the Zakat and keep good relations with your Kith and kin.” Thus, He ordered the keeping of good relations. It may be asked: Who are the relations meant in these Ahadith? Are they only the maternal side (Ulu al-Arham) or anyone related to the Rahm of the person! The Ahadith indicate that keeping good relations include all the relatives whether they are relatives from the unmarriageable degrees (Mahram), a non-Mahram from the Asaba (relations on the paternal side/agnates) or the relatives from the maternal side. There exist a number of Ahadith concerning the keeping of good relations (Silat ar-rahm). He (pbuh) said: “The one who severes ties with the relations will not enter Paradise”. It was narrated by Anas b. Malik that the Messenger of Allah (pbuh) said: “Whoever loves that He be granted more wealth, and that his lease of life be prolonged, then He should keep good relations with his kith and kin”. It is narrated by Abu Hurayra that the Prophet (pbuh) said: “Allah created his creation, and when He finished it, the womb got up and said, I seek refuge with you from Al-qatia (ties being severed with me).” On that Allah (pbuh) said: “Don’t you accept that I bestow my favours on Him who keeps your ties, and withhold My favours from Him who severes your ties?” On that it said, “Yes, Oh my Lord!” Then Allah (swt) said: “That is for you”. Then the Messenger of Allah (pbuh) said:

«اگر خواستید، این آیه را تلاوت کنید: "آیا اگر به شما قدرت و اختیار داده شود، در زمین فساد می‌کنید و پیوندهای خویشاوندی خود را می‌گسلید؟" [محمد: ۲۲]» ایشان ﷺ فرمودند: «واصل (کسی که پیوند خویشاوندی را برقرار نگه می‌دارد) آن کسی نیست که به نیکی خویشاوندانش نسبت به او پاداش دهد، بلکه واصل آن کسی است که با خویشاوندانی که پیوند خویشاوندی را با او گسسته‌اند، روابط نیک برقرار می‌کند.» همه این‌ها بر تشویق به برقراری روابط نیک با خویشاوندان دلالت دارد.

“If you wish, you can recite: Would you then if you were given authority, do mischief in the land and sever your ties of kinship?” [Muhammmad: 22] He (pbuh) said: “The Al-wasil (the one who keeps good ties with kith and kin) is not the one who recompenses the good done to Him by his relatives, but Al-Wasil is the one who keeps good relations with those relatives who had severed the bond of kinship with Him.” All of this indicates the exhortation to keep good relations with kith and kin.

صِلَةُ الرَّحِم (برقراری پیوند خویشاوندی) نشان‌دهندهٔ اهمیت آنچه خداوند (سبحانه و تعالی) در باب حفظ روابط نیک و دوستانه در میان امت اسلامی تشریع کرده است، در حفظ روابط خوب و همکاری میان خویشاوندان، و نیز میزان اهتمام شریعت به سامان دادن به دیدار زنان و مردان و تنظیم آنچه از این دیدار در قالب روابط (علاقات) و آنچه از آن منشعب می‌شود، پدیدار می‌گردد. از این رو شریعت اسلامی، از رهگذر احکامی که برای جنبهٔ اجتماعی در جامعه تشریع کرده، بهترین نظام اجتماعی را برای بشر فراهم می‌آورد.

The Silat ar-Rahm (keeping good relations) indicates the importance of what Allah (swt) has legislated regarding the keeping of good and friendly relations within the Islamic community, in the maintaining of good relations and co-operation between relatives, and the extent of the Shari’ah concern to organise the meeting of men and women and organise what results from this meeting in terms of the relationships (Alaqat) and whatever branches out from it. Hence the Islamic Shar’a, through the rules which it legislated for the social aspect in the society, provides the best social system for mankind.