الله (سبحانه وتعالى) فرمودهٔ خود را نازل کرد:

Allah (swt) revealed his saying:

«آنچه از زنان دوست دارید، دو تا، سه تا یا چهار تا به نکاح خود درآورید، اما اگر بیم دارید که میان آنان عدالت نورزید، پس تنها یکی، یا کنیزانی که مالکشان هستید، که این نزدیکتر است به اینکه از حق منحرف نشوید.» [النساء: ۳] در پایان سال هشتم هجری، پس از آنکه پیامبر ﷺ با همه همسران خود ازدواج کرده و با آنان همبستر شده بود، هنگام نزول این آیه بیش از چهار همسر داشت، اما هیچ یک از آنان را رها نکرد و همچنان با همه ایشان ازدواج باقی ماند. این بدان سبب است که داشتن بیش از چهار همسر ویژه آن حضرت ﷺ بود. روشن است که داشتن بیش از چهار همسر خاص پیامبر ﷺ است و از این رو پس از نزول آیه‌ای که ازدواج را به چهار زن محدود می‌کرد، ایشان همسرانش را نگه داشت. زیرا کردار پیامبر ﷺ با گفتار او که حکمی را بیان می‌کند، در تعارض نیست. و اگر تعارضی باشد، آن کردار ویژه ایشان است، در حالی که گفتار، حکمی عمومی برای امت است. زیرا در مبانی اصول فقه مقرر شده که کردار پیامبر ﷺ با سخن او که به امت مربوط است در تعارض نیست، بلکه می‌تواند ویژه آن حضرت ﷺ باشد. این به آن سبب است که فرمان او به امت، برای ایشان الزام‌آور است، و این فرمان از دلایلی که ما را به پیروی از او فرا می‌خوانند، یعنی پیروی از گفتار و کردار او، خاص‌تر است. بنابراین حکم عمومی بر حکم خاص بنا شده است، و از این رو تأسی به پیامبر ﷺ در کاری که برای امت حکمی متفاوت دارد، جایز نیست. اما ازدواج پیامبر ﷺ با بیش از چهار زن، و اجازه اینکه زنان خود را به نکاح او درآورند و مانند آن، با آیات قرآن ثابت شده است: