اینکه زنان غریزهٔ نسل‌آفرینی را در مردان برمی‌انگیزند و مردان نیز در زنان، به‌خودیِ خود به این معنا نیست که هرگاه مردی با زنی دیدار کند، این برانگیختگی حتماً وجود خواهد داشت. بلکه بدین معناست که این دو، در اصل، توانایی آن را دارند که هنگام دیدار یکدیگر، غریزهٔ جنسی را در هم برانگیزند و این امر ممکن است به روابط جنسی بینجامد. با این حال، ممکن است آن‌ها با هم دیدار کنند اما غریزه برانگیخته نشود؛ مانند دیدار برای تجارت، یا برای انجام عمل جراحی بر بیمار، یا برای حضور در حلقه‌های علمی و مانند آن. در همهٔ این موارد و موارد دیگر، امکان برانگیختن غریزهٔ جنسی همچنان باقی است. اما وجود امکان، به معنای وجود هیجان نیست. هیجان زمانی پدید می‌آید که آن‌ها یکدیگر را از زاویهٔ مرد و زن بنگرند، نه از زاویهٔ حفظ نسل بشر. بنابراین، اینکه زن و مرد این غریزه را در یکدیگر برمی‌انگیزند، نباید دلیلی برای جدا کردن کامل زن از مرد شود. به بیان دیگر، نادرست است که امکان برانگیخته شدن غریزهٔ نسل‌آفرینی، مانع از آن شود که زن و مرد در زندگی عمومی با هم دیدار کنند و با یکدیگر همکاری نمایند. بلکه باید در زندگی عمومی با هم دیدار کنند و با یکدیگر همکاری داشته باشند، زیرا همکاری ایشان برای جامعه و زندگی عمومی ضروری است. اما چنین همکاریی جز با نظامی که روابط میان ایشان را تنظیم کند، محقق نمی‌شود. این نظام باید از این دیدگاه برخاسته باشد که رابطهٔ میان مرد و زن برای حفظ نسل بشر است. با چنین نظامی، دیدار زن و مرد در زندگی عمومی و همکاری میان ایشان ممکن و ایمن می‌گردد.

The fact that women stimulate the procreation instinct in men and vice versa, does not inevitably mean that the stimulation will exist whenever a man meets a woman. Rather, it means that fundamentally they can potentially stimulate the instinct in each other when they meet which may result in sexual relations. However, they may meet and not stimulate the instinct, such as when meeting for trading or to conduct an operation on a patient, or for attending circles for knowledge, etc. In all these cases and others, the possibility of stimulating the sexual instinct still remains. However, the presence of the possibility, does not mean the presence of excitement. Excitement occurs once they view each other from the male-female angle instead of the view of preservation of the human race. Therefore, the fact that the woman and the man stimulate this instinct in each other should not become a reason to seclude the woman from the man completely. In other words, it is incorrect to make the possibility of arousing the procreation instinct prevent men and women from meeting together in public life and from co-operating amongst each other. Rather, they must meet in public life, and they must co-operate amongst each other, for their co-operation is essential for society and public life. Such cooperation, however, can not be achieved except with a system that regulates the relationships between them. This system must emanate from the view that the relationship between males and females is meant to preserve the human race. By this system, the meeting of men and women in public life and co-operation between them becomes possible and safe.

تنها نظامی که زندگی آرام را تضمین می‌کند و روابط زن و مرد را به‌طور طبیعی سامان می‌دهد، نظامی است که پایه‌اش معنویت و معیارش احکام شرعی (قوانین الهی) است، از جمله آن احکامی که ارزش اخلاقی را محقق می‌سازد. چنین نظامی، نظام اجتماعی اسلام است. اسلام انسان را، چه مرد و چه زن، انسانی دارای غرایز، احساسات، تمایلات و عقل می‌نگرد. نظام اسلامی به انسان اجازه می‌دهد از لذت‌های زندگی بهره‌مند شود. انسان را به خاطر آنکه بیشترین بهره‌ای را که می‌تواند از زندگی ببرد، برنمی‌گزیند. اما فرض بر این است که این بهره‌برداری به گونه‌ای انجام شود که جامعه و اجتماع را حفظ کند و انسان را توانا سازد تا به آرامش دست یابد. نظام اجتماعی در اسلام، تنها نظام اجتماعی درست است (با فرض وجود سایر نظام‌های اجتماعی). این به چند ویژگی بازمی‌گردد: این نظام غریزه تولیدمثل را برای حفظ نسل بشر می‌داند؛ روابط زن و مرد را به‌درستی سامان می‌دهد و بدین‌سان تضمین می‌کند که این غریزه تنها در مسیر طبیعی خود پیش رود، و در نتیجه هدفی را که خداوند انسان را برای آن آفریده، محقق می‌سازد. در عین حال، روابط میان زن و مرد را سامان می‌دهد و تنظیم رابطه زن و مرد را بخشی از این روابط قرار می‌دهد؛ و بدین ترتیب همکاری میان زن و مرد را تضمین می‌کند، همکاری‌ای که برای جامعه، اجتماع و فرد خیر به بار می‌آورد. همچنین، تحقق ارزش اخلاقی را تضمین می‌کند. رضای خداوند (سبحانه و تعالی) را که آرمان است، کنترل‌کننده چنین همکاری‌ای قرار می‌دهد. این امر تضمین می‌کند که تقوا و پاکدامنی شیوه روابط دو جنس را در این زندگی تعیین کند، و تضمین می‌کند که شیوه‌ها و ابزارهای زندگی به هیچ وجه با این روش در تضاد نباشند.

The only system that guarantees a peaceful life and organises man-woman relations naturally is that whose basis is spirituality and whose criterion is the Ahkam Shariyah (divine rules), including the rules that achieve the ethical value. Such a system is the social system in Islam. Islam looks upon humans, be they men or women, as humans with instincts, sentiments, inclinations and a mind. The Islamic system permits the human to enjoy the pleasures of life. It does not denounce the human for taking from life the greatest share He can. It assumes, however, that this be carried out in such a way that protects the community and the society, and enables the human to proceed to achieve tranquillity. The Social system in Islam is the only correct social system (assuming that other social systems exist). This is due to several features: It views the procreation instinct as being for the purpose of preserving the human race; it accurately organises male-female relations whereby it guarantees that this instinct proceeds only in its natural course, thus fulfilling the purpose for which Allah created the human. At the same time it organises the relations between men and women and makes the regulation of the male/ female relationship a part of these relations, whereby it guarantees co-operation between men and women which produces goodness for the community, society and the individual. At the same time, it guarantees the achievement of the ethical value. It makes the pleasure of Allah (swt), which is the ideal, the controller of such co-operation. This ensures that piety and purity decide the method of the relations between the two sexes in this life, and ensures that the styles and means in life do not in any way contradict with this method.

اسلام روابط جنسی، یعنی روابط میان مرد و زن، را به ازدواج و کنیزان محدود کرده است. هر رابطه‌ای خارج از این دو، جرمی شمرده می‌شود که باید به شدت کیفر داده شود. اما دیگر روابطی که از جلوه‌های بیرونی غریزه‌ی تولیدمثل‌اند، مانند پدر و مادری، فرزندی، برادری، و عمو یا دایی بودن، مجاز شمرده شده و به‌عنوان خویشاوندی محرّم به حساب می‌آیند. اسلام برای زنان اموری را روا دانسته که برای مردان روا شمرده است، از جمله اشتغال به تجارت و صنعت، کشاورزی، حضور در کلاس‌های علمی، نماز خواندن، و حمل دعوت اسلامی و مانند اینها.

Islam restricted sexual relations i.e. the male-female relations between the man and woman to marriage and concubines. Any relation outside of these two is considered a crime that must be punished severely. As for other kinds of relations which are of the external manifestations of the procreation instinct, such as, parenthood, childhood, brotherhood, unclehood, they are allowed and considered of the unmarriageable kinship. Islam permitted for women matters which it allowed for men, such as practising trade and industry, farming, attending classes of knowledge, praying, carrying the Da'wah, etc.

اسلام همکاری میان مردان و زنان را در امور زندگی و در روابط مردم با یکدیگر، واقعیتی در همه معاملات قرار داده است. همه بندگان خداوند (سبحانه و تعالی) هستند و همه در عبادت او در نیکی، و در ترس از او، با یکدیگر همکاری می‌کنند. آیات آمده‌اند تا انسان‌ها را، صرف‌نظر از اینکه مرد باشند یا زن، به اسلام دعوت کنند. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

Islam made co-operation between men and women in life's affairs and in the peoples relations among themselves a fact in all dealings. All are the servants of Allah (swt) and all co-operate in worshipping Him (swt) in goodness, and in fearing Him (swt). The Ayat came to address humans with regards to inviting them to Islam irrespective of the fact that they are men or women. Allah (swt) says,

«بگو: ای مردم، من فرستادهٔ خدا به سوی همهٔ شما هستم». [الأعراف: ۱۵۸] و،

“Say, Oh people, I am the Messenger of Allah to you all”. [Al- Araf: 158] and,

«یَا أَیُّہَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّکُمُ» — ای مردم، از پروردگارتان بترسید. [النساء: ۱] در مورد احکام اسلام، این آیه خطاب به مؤمنان است. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

“Oh people fear your Lord”. [An- Nisa: 1] With regard to the rules of Islam, the Ayat addressed the believers. Allah (swt) said:

«اے ایمان والو! اللہ اور رسول کی پکار پر لبیک کہو، جب وہ تمہیں اس چیز کی طرف بلائیں جو تمہیں زندگی بخشتی ہے۔» [الانفال: 24] یہ آیت مردوں اور عورتوں دونوں کو شامل کرنے کے لیے نازل ہوئی ہے۔ اللہ سبحانہ و تعالیٰ نے فرمایا:

“Oh you who believe, answer the call of Allah and the Messenger when He calls you to that which gives you life”. [Al- Anfal: 24] The Ayat have been revealed to include men and women. He, (swt) said:

«کُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ» [البقرہ: ۱۸۳] و فرمود،

“Fasting is prescribed upon you” [Al- Baqarah: 183] and said,

أَقِیمُوا الصَّلَاةَ، [الأنعام: ۷۲] «خُذْ مِنْ أَمْوَالِهِمْ» [التوبة: ۱۰۳] و،

“Establish Salat, [Al- Anam: 72] “Take from their wealth,” [At- Tauba: 103] and,

«صدقات (زکات) فقط برای فقرا و نیازمندان است». [التوبہ: ۶۰] او (سبحانه و تعالی) فرمود:

Sadaqat (zakat) is only for the poor and the needy”. [At- Tauba: 60] He, (swt) said:

«و کسانی که طلا و نقره را ذخیره می‌کنند» [التوبہ: ۳۴]. او (سبحانه و تعالی) فرمود،

“And those who hoard gold and silver”. [At- Tauba: 34] He (swt) said,

«با کسانی که به خدا و روز قیامت ایمان نمی‌آورند، پیکار کنید.» [التوبة: ۲۹] و،

“Fight those who believe not in Allah and the Day of Judgement”. [At- Tauba: 29] and,

«یَا اَیُّهَا الَّذِیْنَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا آبَاءَكُمْ وَاِخْوَانَكُمْ اَوْلِیَاءَ اِنِ اسْتَحَبُّوا الْكُفْرَ عَلَى الْاِیْمَانِ» [التوبہ: 23]۔ یہ آیات، ان کے علاوہ بہت سی دیگر آیات کی طرح، عمومی نوعیت کی ہیں اور مرد و عورت دونوں سے خطاب کرتی ہیں۔ ان احکام پر عمل کرنے میں مرد و عورت کا باہم ملنا شامل ہو سکتا ہے، بشمول وہ احکام جو انفرادی طور پر انجام دیے جاتے ہیں، جیسے نماز۔ لہٰذا اس سے ثابت ہوتا ہے کہ اسلام نے مرد و عورت کو ان امور کی ادائیگی کے لیے باہم ملنے کی اجازت دی ہے جن کا انہیں حکم دیا گیا ہے اور جن اعمال کو انجام دینا ان پر لازم ہے۔ تاہم، اسلام نے ہر اس چیز کے خلاف کچھ احتیاطی تدابیر لازم کی ہیں جو ناجائز جنسی تعلق کا باعث ہو سکتی ہو یا مرد و عورت کو اس مخصوص نظام سے ہٹا دے جو اللہ تعالیٰ نے جنسی تعلق کو منظم رکھنے کے لیے مقرر فرمایا ہے۔ اسلام ان احتیاطی تدابیر کی پابندی کرنے میں نہایت سخت ہے۔ چنانچہ اس نے عفت کو لازمی قرار دیا، اور ہر ایسے طریقے، انداز یا ذریعے کو اختیار کرنا واجب ٹھہرایا جو عفت اور اخلاق کے تحفظ کا باعث ہو۔ اس کی وجہ یہ ہے کہ جو چیز کسی واجب کی ادائیگی کے لیے ضروری ہو وہ خود بھی واجب ہوتی ہے۔ اس مقصد کے حصول کے لیے اس نے کچھ الٰہی احکام (احکامِ شرعیہ) مقرر کیے، جن میں سے چند یہ ہیں:

“Oh you who believe, take not your fathers and brothers as allies if they choose Kufr over Iman”. [At- Tauba: 23] These Ayat, among many others, are general, and address men and women. Carrying out these commands might encompass the meeting between men and women, including the commands that are performed individually, such as, Salah. This, therefore, proves that Islam permitted men and women to meet to fulfil whatever rules it commanded them with, and actions that they have to carry out. However, Islam mandated certain precautions against anything that would lead to an illegal sexual relationship or divert men and women from the specific system Allah (swt) mandated to control the sexual relationship. Islam is very strict in observing these precautions. Thus, it made chastity mandatory, as well as obliging the use of every method, style or means that would lead to the protection of chastity and morals. This is due to the fact that anything that is necessary for the fulfilment of an obligation is an obligation. To achieve this goal, it determined certain divine rules (Ahkam Shar’iah). Some of which are:

۱. این حکم مردان و زنان را به فروافکندن نگاه‌ها فرمان داد. الله (سبحانه و تعالی) فرمود:

1. It commanded men and women, to lower their gaze. Allah (swt) said,

«به مردان مؤمن بگو که چشمان خود را فروگیرند و عفاف خود را حفظ کنند. این برای آنان پاکیزه‌تر است؛ همانا خداوند به آنچه انجام می‌دهند آگاه است. و به زنان مؤمن بگو که چشمان خود را فروگیرند و عفاف خود را حفظ کنند».[النور: ۳۰] ۲. [خداوند] فرمان داد که زنان لباسی پوشیده بپوشند که تمام مواضع زینت را بپوشاند و پنهان کند، جز آنچه به ضرورت آشکار است، و روسری‌های خود را بر گریبان‌ها بیندازند تا آن‌ها را بپوشانند. خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

“Tell the believing men to lower from their gaze and to protect their private parts. That is better for them, Allah knows the details of what they do. And tell the believing women to lower from their gaze and protect their private parts”.[An- Nur: 30] 2. It commanded women to wear modest clothes that cover and hide all places of charm except what is apparent (by necessity) and to drape their clothes over them so as to cover them. Allah (swt) said:

«وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا ۖ وَلْيَضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَىٰ جُيُوبِهِنَّ» [النور: ۳۱] و همچنین فرمود:

“And they are not to show their charm except that which is apparent. And let them cover their chests and necks (jaibs) with their head covers (khimars)”. [An- Nur: 31] He (swt) also said:

«ای پیامبر! به همسرانت و دخترانت و زنان مؤمنان بگو که جلابیب خود را بر خود فرو افکنند». [الأحزاب: ۵۹] یعنی: آنان نباید جایگاه‌های زینت خود را آشکار کنند، مگر آنچه ظاهر است، یعنی چهره و دست‌ها. خمار همان روسری (پوشش سر) است و جیب، پیراهن است؛ یعنی باز شدگی پیراهن از گردن تا سینه. به عبارت دیگر، باید خمار خود را بر گردن و سینه‌های خود قرار دهند. و «إدناء» جلباب به معنای فرو آویختن و پایین کشیدن لباس است.

“Oh Prophet tell your wives and daughters and the women of the believers to drape down their outer clothes (Jilbab)”. [Al- Ahzab: 59] Meaning, they are not to show the places of their charm, except that which is apparent i.e. the face and the hands. Khimar is the head cover and Jaib is the shirt. i.e. the shirt opening from the neck to the chest. In other words, let them place their Khimar over their necks and chests. Idnaa of the Jilbab is to drape the dress down.

۳. این حکم زن را از سفر از یک مکان به مکان دیگر برای بیش از یک روز و یک شب بدون محرم (مردی که ازدواج با او حرام است) منع کرده است. پیامبر ﷺ فرمود: «برای زنی که به خدا و روز قیامت ایمان دارد، جایز نیست که یک شب و یک روز سفر کند مگر با محرم».

3. It forbade the woman from travelling from one place to another for over one day and one night without a Mahram (unmarriageable man). The Messenger (pbuh) said: “It is not permitted for a woman who believes in Allah and the Day of Judgement to travel one night and one day except with a mahram”.

۴. اسلام خلوت کردن یک مرد و یک زن را جز در حضور محرم ممنوع کرده است. پیامبر ﷺ فرمودند: «هیچ مردی نباید با زنی بدون محرمش خلوت کند.» ابن عباس روایت کرده که شنید پیامبر ﷺ در سخنرانی‌ای فرمودند: «هیچ مردی نباید جز با محرم زن با او خلوت کند. همچنین هیچ زنی نباید جز با محرمش سفر کند.» مردی با شنیدن این سخن برخاست و گفت: «ای فرستادهٔ خدا، همسرم قصد حج دارد و من برای فلان جنگ سربازگیری شده‌ام.» پیامبر ﷺ فرمودند: «برو و با همسرت حج بگزار.» ۵. اسلام زن را بدون اجازهٔ شوهرش از خانه بیرون رفتن منع کرده است. از آنجا که شوهر بر زن حق دارد، زن بدون اجازهٔ او نباید از خانهٔ او خارج شود. اگر زن بدون اجازهٔ او بیرون رود، نافرمان و در نتیجه سرکش (ناشزه) شمرده می‌شود که شایستهٔ نفقه نیست. ابن بطه در «احکام المرأة» از انس روایت کرده که مردی به شهری دیگر سفر کرد و همسرش را از خروج از خانه بازداشت. سپس پدر آن زن بیمار شد. زن از پیامبر ﷺ اجازه خواست تا از پدر بیمارش عیادت کند. پیامبر ﷺ فرمودند: «از خدا بترس و از شوهرت نافرمانی مکن.» پس از آن پدرش درگذشت. زن از پیامبر ﷺ اجازه خواست تا در تشییع جنازهٔ او شرکت کند. آن حضرت ﷺ فرمودند: «از خدا بترس و از شوهرت نافرمانی مکن.» سپس خداوند متعال به پیامبر ﷺ وحی فرمود که به سبب اطاعت او از شوهرش، او را بخشیدم.

4. It forbade a man and a woman to be in seclusion (Khulwahy) except in the company of a Mahram. The Messenger (pbuh) said: “No man should be in seclusion (Khulwahy) with a woman without her Mahram.” Ibn Abbas reported that He heard the Prophet (pbuh) give a speech in which He (pbuh) said: “No man should be in seclusion (Khulwahy) with a woman except with her Mahram. Also no woman is to travel but with her Mahram.” Upon hearing this, a man stood up and said: “Oh Messenger of Allah, my wife is out to perform Hajj and I have been conscripted in such and such battle”. The Messenger (pbuh) said: “Go and perform Hajj with your wife.” 5. Islam forbade the woman to leave her house without her husband's permission. Since He has rights on her, she is not to leave his house without his permission. If she leaves without his permission, she is considered disobedient and therefore rebellious (Nashiz), who does not deserve financial support (Nafaqah). Ibn Buttah reported in “Woman's Rules” from Anas that a man travelled out of town and prevented his wife from leaving the house. Then her father became ill. She asked the Messengers (pbuh) permission to visit her sick father. The Messenger (pbuh) replied: “Fear Allah and do not disobey your husband”. Later on her father died. She asked the Messenger's (pbuh) permission to attend his funeral. He (pbuh) said: “Fear Allah and do not disobey your husband”. Then Allah (swt) revealed to the Prophet (pbuh) that I have forgiven her due to her obedience to her husband.

۶. اسلام جامعهٔ زنان را در زندگی خصوصی و در مساجد، مدارس و مانند آنها از جامعهٔ مردان جدا کرده است. بنابراین زن را وادار کرده که با زنان زندگی کند و مرد را با مردان. همچنین صفوف زنان را در نماز پشت صفوف مردان قرار داده است، و زن باید با زنان یا با محرم زندگی کند. پس زن کارهای زندگی عمومی خود، مانند خرید و فروش و مانند آن، را انجام می‌دهد، سپس پس از آن به نزد زنان یا محرم خود برمی‌گردد.

6. Islam made the community of women separated from the community of men in private life and in the Mosques, schools and their likes. So it made the woman live among women and the men among men. It also made the lines of women behind the lines of men in prayer, and the woman is to live with women or a Mahram. So, the woman would perform her public life affairs such as buying and selling and the like then go afterwards to live with women or a Mahram.

۷. اسلام کوشیده است که همکاری میان مردان و زنان در همهٔ داد و ستدها، همکاریی عمومی و آشکار باشد، و آن را خصوصی نکرده است؛ مانند دیدوبازدید میان مردان و زنان نامحرم، یا بیرون رفتن با یکدیگر. دلیل این امر آن است که هدف از این همکاری، آن است که زن حقوق و کارهای خود را انجام دهد و به تکالیف خود نیز رسیدگی کند.

7. Islam endeavoured to maintain the co-operative relation between men and women public in all transactions. It did not allow such relation to be private such as exchanging visits among the non-Mahram men and women, and going out together. This is due to the fact that the purpose of this co-operation is for the woman to fulfil her rights and affairs as well as take care of her obligations.

با این قوانین، اسلام برای جلوگیری از اینکه دیدار مردان و زنان به رابطه‌های جنسی تبدیل شود، پیشگیری‌هایی به‌کار برد، تا این دیدارها همچنان دیدارهای همکاری باشند، برای ادای منافع و امکان انجام وظایف. از این رو، اسلام با روابطی که از منافع افراد، چه مرد و چه زن، هنگام دیدار دو طرف پدید می‌آید، به‌گونه‌ای برخورد کرد. همچنین با روابطی که از دیدار مردان و زنان پدید می‌آید، مانند پشتیبانی مالی، تربیت فرزند، ازدواج و جز آن نیز برخورد کرد. شیوه برخورد اسلام، دیدار را به روابطی که برای آن‌ها ساخته شده‌اند محدود می‌کند و از اینکه به رابطه‌های جنسی تبدیل شوند بازمی‌دارد.

With such rules, Islam took precautions to prevent the meeting of men and women from turning into sexual encounters, in order to continue as meetings of co-operation, to discharge interests and allow the performance of duties. Therefore, Islam treated the relations that result from the interests of individuals, men or women, when the two meet. It also treated the relations that result from the meeting of men and women, such as, financial support, parenting, marriage, etc. Islam's treatment restricts meeting to the relations for which they were made, and it keeps them from turning into sexual encounters.