۴ زندگی خصوصی - نظام اجتماعی در اسلام | Quran Course

۴ زندگی خصوصی - نظام اجتماعی در اسلام | Quran Course

0% read · 3 min left

نظام اجتماعی در اسلام Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

۴ زندگی خصوصی

4 Private Life

by Taqiuddin an-Nabhani3 min readViewed 78 times

طبیعت انسان این است که زندگی عمومی و زندگی خصوصی دارد. در زندگی عمومی با اعضای جامعه، در قبیله، روستا یا شهر خود زندگی می‌کند. در زندگی خصوصی در خانه و در میان اعضای خانواده‌اش زندگی می‌کند. اسلام برای زندگی خصوصی، قواعد ویژه‌ای وضع کرده تا مشکلاتی را که انسان، چه مرد و چه زن، با آن روبه‌رو می‌شود، حل کند. یکی از قواعد اصلی‌ای که اسلام آورده این است که زندگی خصوصی به‌طور انحصاری در اختیار همان انسان است. اسلام هرگونه ورود کسی به خانه‌اش را بدون اجازه او منع کرده است. خداوند (سبحانه و تعالی) می‌فرماید:

The nature of the human is that He lives a public and a private life. In public life He lives with members of society in his tribe, village or city. In his private life He lives at home and among his family members. For his private life, Islam introduced specific rules to treat the problems that the human encounters, male or female. One of the main rules that Islam brought is that the private life is exclusively under the control of that human. It forbade anyone to enter his house without his permission. Allah (swt) says:

«ای کسانی که ایمان آورده‌اید، به خانه‌هایی غیر از خانه‌های خود داخل نشوید تا اُنس بگیرید و بر ساکنانشان سلام کنید. این برای شما بهتر است، باشد که متذکّر شوید.» [النور: ۲۷] در این آیه، الله (سبحانه و تعالی) مردم را فرمان داده که بدون اجازه وارد خانه‌های دیگران نشوند. او (سبحانه و تعالی) نگرفتن اجازه را بیگانگی و گرفتن آن را اُنس‌گیری به شمار آورده است. او (سبحانه و تعالی) فرموده است:

«تا آن‌که انس بگیرید». [النور: ۲۷] این عبارت استعاره‌ای است برای طلب اجازه، زیرا انس گرفتن جز با آن حاصل نمی‌شود؛ یعنی تا آن‌که از اهل خانه اجازه بخواهید. طبرانی روایت کرده است که پیامبر ﷺ فرمود: «هر کس بدون اجازه‌ی اهل خانه به خانه‌ای نگاه کند، گویی آن را ویران کرده است.» ابوداود روایت کرده است که مردی از پیامبر ﷺ پرسید که آیا هنگام ورود به اتاق مادرش باید از او اجازه بگیرد؟ پیامبر ﷺ فرمود: «آری». آن مرد گفت: «جز من کسی به خدمت او نمی‌پردازد. آیا هر بار که وارد می‌شوم باید اجازه بگیرم؟» پیامبر ﷺ فرمود: «آیا دوست داری مادرت را برهنه ببینی؟» گفت: «نه.» فرمود: «پس اجازه بگیر.» بنابراین اسلام ورود هر انسانی به خانه‌ی غیر خود را بدون اجازه‌ی ساکنان آن خانه حرام کرده است. فرقی نمی‌کند که خانه‌ای که قرار است به آن وارد شوند، متعلق به مسلمان باشد یا نه. این به آن دلیل است که اگرچه خطاب به مسلمانان است، اما در مورد اجازه خواستن، سخن درباره‌ی خانه به صورت مطلق آمده و هیچ قیدی (تقیید) و به صورت عام آمده و هیچ تخصیصی (تخصیص) ندارد. بنابراین شامل هر خانه‌ای می‌شود. این امر به روشنی حرمت خانه را نشان می‌دهد و این‌که زندگی خصوصی دارای احکام ویژه‌ای است، از جمله آن‌که برای ورود به خانه‌ی کسی باید اجازه گرفت. در صورتی که کسی که قصد ورود دارد کسی را در خانه نیابد، نباید وارد شود تا آن‌که اجازه داده شود. و اگر به او گفته شود بازگردد، باید بازگردد و حق ورود ندارد. خداوند سبحان می‌فرماید:

“Until you establish familiarisation”. [An- Nur: 27] This is metaphoric for seeking the permission, for familiarisation will not occur without it, i.e. until you seek the permission of its people. At-Tabarani reported that the Messenger (pbuh) said: “Whoever peeps at a home without the permission of its people, it is as if He destroyed it.” Abu Dawood reported, a man asked the Prophet (pbuh), about whether He should seek permission from his mother (when He enter her quarters) He (pbuh) said: “Yes”. He said: “There is no one to serve her but me. Should I seek permission every time I enter?” He (pbuh) said: “Do you like to see your mother naked?” The man said: “No.” He (pbuh) said “Then seek permission.” Therefore, Islam forbade any human from entering a home other than his without the permission of the home's inhabitants. There is no difference whether the home to be entered upon is of a Muslim or not. This is due to the fact that while the speech is for Muslims, regarding seeking permission, the speech regarding the home came in an unqualified form (Mutlaq) without any restriction (Taqyeed), and in a general form (Aam) without any specification (Takhsees). Therefore, this includes every home. This clearly indicates the sanctity of the home, and that the private life has specific rules such as seeking permission to enter someone's home. In the case where the one seeking to enter doesn't find anyone at home they are not to enter until permission is granted. And if they are told to turn back then they must turn back and are not allowed to enter. Allah (swt) said:

اما بردگان و کودکانی که به سن بلوغ نرسیده‌اند، بدون اجازه گرفتن می‌توانند وارد خانه‌ها شوند. با این حال، سه وقت از شبانه‌روز استثنا شده‌اند. این اوقات عبارتند از: پیش از نماز صبح، هنگام ظهر، و پس از نماز عشاء. در این سه وقت، باید اجازه بگیرند، زیرا در چنین اوقاتی مردم لباس خود را برای خوابیدن یا بیدار شدن عوض می‌کنند و در نتیجه عورت‌هایشان آشکار می‌شود. اما وقت پیش از نماز صبح، زمان بیدار شدن از خواب و تغییر لباس خواب است. نزدیک ظهر، زمان استراحت و چرت‌زدن است و در این هنگام نیز مردم لباس خود را عوض می‌کنند. و اما پس از نماز عشاء، زمان خواب است و مردم لباس روزانه خود را با لباس خواب عوض می‌کنند. جز در این اوقات، بردگان و کودکانی که به سن بلوغ نرسیده‌اند، نیازی به اجازه گرفتن برای ورود ندارند و در هر وقت دیگری که بخواهند می‌توانند بدون اجازه وارد خانه‌ها شوند. هنگامی که کودکان به سن بلوغ برسند، این امتیاز ورود بدون اجازه را از دست می‌دهند و مانند دیگران می‌شوند. الله سبحانه و تعالی فرموده است:

The above rules apply to free adults. As for the slaves and the children below the age of puberty, they may enter houses without seeking permission. However, three times of the day are made exceptions. These times are before the prayer of Fajr, at noon, and after the Salah of Ishaa (night prayer). In these three times, they must seek permission, for at such times people change their clothes to go to sleep or to wake up, thus revealing their 'Awrah. As for the time prior to Fajr Salah, it is the time to wake up from sleep and when people change from their sleeping clothes. Around noontime, it is a rest and naptime. At this time people also change their clothes. As for after the Salah of Ishaa, it is a time of sleep and people change their day clothes for their sleeping attire. Other than these times, slaves and children under the age of puberty need not seek permission to enter. They may enter the houses at any other times they wish without permission. Once children reach the age of puberty, they lose their privilege to enter. They become like everyone else. Allah (swt) said:

ای کسانی که ایمان آورده‌اید، باید که بردگانتان و کسانی از شما که به حد بلوغ نرسیده‌اند، سه بار از شما اجازه بگیرند: پیش از نماز بامداد، و هنگامی که لباس‌های خود را در وسط روز بیرون می‌آورید، و پس از نماز عشاء. این سه وقت، وقت‌هایی است که بدن‌هایتان در آن‌ها آشکار می‌شود. پس از این اوقات، نه بر شما و نه بر آنان گناهی نیست که بر یکدیگر رفت‌وآمد کنید، و خدا این‌گونه آیات خود را برای شما روشن می‌گرداند؛ و خدا دانا و حکیم است! [النور: ۵۸] این‌ها احکامی است برای حفظ حریم خصوصی خانه در برابر بیگانگانی که می‌خواهند وارد شوند؛ فرقی نیست که آن شخص کسی باشد که زن می‌تواند با او ازدواج کند (اجنبی) یا فردی نزدیک که زن نمی‌تواند با او ازدواج کند (محرم) یا از بستگان سببی. در این حریم خصوصی، زن با زنان یا با مردان محرم خود زندگی می‌کند، زیرا آنان کسانی هستند که زن می‌تواند مواضع زینت بدنش را که طبعاً در زندگی خصوصی آشکار می‌کند، به ایشان نشان دهد. جز زنان و مردان محرم، زن نمی‌تواند با هیچ کس دیگری زندگی کند، زیرا اجازه ندارد مواضع بدن خود را که معمولاً هنگام انجام کارهای خانه آشکار می‌شود، جز صورت و دست‌ها، در برابر ایشان آشکار کند. پس حریم خصوصی تنها به زنان و مردان محرم اختصاص دارد. میان زنان مسلمان و غیرمسلمان فرقی نیست؛ همه زن‌اند. این‌که به زن فرمان داده شده مواضع زینت بدنش را به کسانی که می‌تواند با آن‌ها ازدواج کند نشان ندهد، و این‌که به محارمش نشان دادنش جایز شده، دلیلی روشن است بر این‌که حریم خصوصی تنها مختص محرم است. خداوند (سبحانه و تعالی) فرموده است:

“Oh you who believe at three times of day let those whom you possess as well as those from among you who have not yet attained puberty, ask permission from you (before intruding upon your privacy): before the prayer of daybreak, and whenever you lay aside your garments in the middle of the day, and after the prayer of nightfall: the three occasions on which your nakedness is likely to be bared. Beyond these (occasions) neither you nor they will incur any sin if they move (freely) about you, attending to (the needs of) one another. In this way Allah makes clear unto you his messages: for Allah is all knowing and wise!”. [An- Nur: 58] These are the rules to protect the private life at home against outsiders who wish to enter with no difference between a person whom the woman can marry (Ajnabi) or a close person whom she cannot marry (Mahram) or in-law. In this private life, the woman lives with women or her mahram men, since they are the ones whom she can show the places of charm of her body, which she naturally shows in her private life. Other than women and her Mahram men, the woman may not live with anyone because she is not allowed to show before them the places of her body which are usually apparent when she carries out her home duties, further to the face and hands. So private life is restricted to women and mahram men. There is no difference between Muslim or non-Muslim women. They are all women. The fact that women are commanded not to show the places of charm of her body to people whom she can marry and the fact that she is allowed to show them to her Mahrams, are a clear evidence that private life is restricted to the mahram alone. Allah (swt) said:

و به زنان مؤمن بگو که چشمان خود را فرو گیرند، و عفاف خویش را نگه دارند، و زینت خود را جز آنچه که پیدا است آشکار نکنند، و روسری‌های خود را بر گریبان‌هایشان بیندازند، و زینت خود را جز برای شوهرانشان، یا پدرانشان، یا پدران شوهرانشان، یا پسرانشان، یا پسران شوهرانشان، یا برادرانشان، یا پسران برادرانشان، یا پسران خواهرانشان، یا زنان هم‌کیش خود، یا بردگانی که مالک آنان شده‌اند، یا مردان سفیه‌ای که نیازی به زن ندارند، یا کودکانی که هنوز از عورات زنان آگاه نیستند، آشکار نکنند» [النور: ۳۱] بر مردانی که محرم‌اند، همان احکامی جاری است که بر بردگان مملوک و مردانی که میلی به زنان ندارند، مانند پیران سالخورده، دیوانگان، خصی‌شدگان، و کسانی که آلت تناسلی ندارند و امثال ایشان، صادق است. این گروه می‌توانند در زندگی خصوصی حضور داشته باشند. اما غیر از ایشان، یعنی مردان نامحرم، حتی اگر از خویشاوندان باشند، به هیچ وجه اجازه ندارند در زندگی خصوصی حضور یابند. این به سبب آن است که زن اجازه ندارد در برابر ایشان اعضای بدن خود را که معمولاً در خانه آشکار می‌شود، نشان دهد.

“And tell the believing women to lower their gaze, protect their private parts and not to show their places of charm in public beyond what may (decently) be apparent thereof; hence let them draw their head-coverings (khumur) over their necks and bosoms (juyub). And let them not display (more of) their charms to any but their husbands, their fathers, their husbands fathers, their sons, their husbands sons, their brothers, their brothers sons, their sisters sons, their women folk, their concubines, such male attendants as are beyond all sexual desire, or children that are as yet unaware of women's nakedness;” [An- Nur: 31] Falling under the same rules of the mahram men are the slaves they own, and those men who have no desire in women such as the elderly, insane, castrated, the one with no penis and the like. Such people may be present in the private life. Other than them, i.e. non-Mahram men, even if they were relations, they are not allowed at all to be in the private life. This is because the woman is not allowed to show before them the places of her body, which usually appear at home.