زندگی اسلامی، که در آن مسلمانان زندگی می‌کنند و امور عمومی خود را انجام می‌دهند و مردان و زنان از یکدیگر جدا هستند، بر پایه قرآن و سنت استوار است. مردان در زندگی خصوصی، مانند خانه‌ها و امثال آن، و در زندگی عمومی، مانند بازارها و جاده‌ها، از زنان جدا هستند. چنین سبک زندگی‌ای، افزون بر این، با احکام کلی شریعت (احکام الهی) که مرد را به‌طور جداگانه، زن را به‌طور جداگانه و هر دو را با هم مخاطب قرار می‌دهند، تثبیت می‌شود. همچنین با خطاب‌های قرآن به زنان به‌عنوان زن و به مردان به‌عنوان مرد تثبیت می‌گردد، مانند سخن خداوند (سبحانه و تعالی):

Islamic life, in which Muslims live and conduct their general affairs where men and women are separated from each other, is established by the Qur'an and Sunnah. Men are separated from women in the private life, such as in the homes and the like, and in the public life, such as the markets and the roads. Such a style of life is further established by the overall Ahkam Shari'ah (divine rules) addressing the man separately, the woman separately, and both of them together. It is also established by the Qur'anic speech to women as women and men as men such as Allah's (swt) saying:

«مردان و زنانی که صدقه می‌دهند، و مردان و زنانی که روزه می‌گیرند، و مردان و زنانی که پاکدامنی خود را حفظ می‌کنند، و مردان و زنانی که بسیار به یاد خدا هستند...» [الأحزاب: ۳۵] و آیات دیگر. چنین زندگی جداگانه‌ای در عمل نیز به صورت جمعی، از زمان پیامبر ﷺ و در تمام دورانهای اسلام، نقل شده است.

“The men and women who give charity and fasting men and women, and the men and women who guard their chastiity and the men and women who remember Allah much...” [Al- Ahzab: 35] and other verses. Such a segregated type of life is also reported as the actual practice in collective form since the days of the Prophet (pbuh) and throughout all the times of Islam.

و اما از مجموع دلایل، با بررسی آنها درمی‌یابیم که شارع، شهادت زنان را در جرایم نپذیرفته است، زیرا زنان در جایی که جرایم عمدتاً رخ می‌دهد زندگی نمی‌کنند. او زن را موظف کرد که هرگاه از خانه‌اش بیرون می‌رود جلباب بپوشد. تمام بدن زن را عورت (که باید پوشیده شود) قرار داد، جز دست‌ها و صورت. او زن را از آشکار ساختن زیبایی‌های خود برای مردان نامحرم منع کرد. مردان را از نگاه کردن به عورات زن، حتی موهای او، بازداشت. زن را از سفر، حتی برای حج بدون محرمش منع کرد. شارع همچنین مردم را از ورود به خانه‌ها بدون اجازه باز داشت. شارع زن را، همان‌گونه که مرد را، موظف به حضور در جماعت مسجد و نماز جمعه یا رفتن به جهاد نکرد. همچنین می‌بینیم که مرد را، نه زن را، موظف کرد که تلاش کند و معاش خود را فراهم آورد. افزون بر این، رسول خدا ﷺ مردان را از زنان جدا کرد؛ پس صف‌های زنان را در مسجد و در نماز پشت صف‌های مردان قرار داد، و به زنان فرمان داد که پیش از مردان مسجد را ترک کنند تا از یکدیگر جدا باشند. در یکی از درس‌های آن حضرت، زنی از ایشان خواست که روزی ویژه برای زنان تعیین کند، زیرا مردان بر دیگر روزها غلبه داشتند.

As for the overall evidences, studying them leads us to notice that the Legislator did not accept the women's testimony in crimes, since women do not live where crimes predominantly take place. It obliged the woman to wear the Jilbab if she goes out of her home. It made the entire body of the woman as 'Awrah' (which must be covered) except her hands and face. It forbade her from revealing her charms to non-mahram men. It forbade men from looking at her private parts, even her hair. It forbade the woman from travelling, even to Hajj without her mahram. The Legislator also forbade people from entering homes without having permission. The Legislator did not oblige the woman to attend the Jamaah in the Masjid, Jummah, or to go for Jihad as it did for the man. We also find that it obliged the man, but not the woman, to strive and earn provision. Additionally, the Messenger of Allah (pbuh) separated men from women, so He made the womens' lines in the masjid and in Salah behind the mens' lines; and He commanded women to leave the Masjid before men, in order for them to be separated. In his classes, a woman asked Him to designate a special day for women since men dominated the other days.

این قوانین و موقعیت‌ها، در کنار بسیاری دیگر، در مجموع نشان می‌دهند که شیوه زندگی اسلامی چگونه برپا می‌شود و آن شیوه‌ای است که در آن مردان از زنان جدا هستند. همچنین نشان می‌دهد که این جدایی عمومی است و هم زندگی عمومی و هم زندگی خصوصی را در بر می‌گیرد. زندگی اسلامی در زمان رسول خدا ﷺ، مردان و زنان را هم در زندگی عمومی و هم در زندگی خصوصی از یکدیگر جدا می‌داشت. هیچ استثنایی جز آنچه شارع مجاز دانسته بود، چه در زندگی خصوصی و چه در زندگی عمومی، پذیرفته نمی‌شد.

These rules and situations among many others show in their entirety, the manner in which the Islamic way of life is lived, and that it is one where men are separated from women. It also shows that this separation is general and includes the public as well as the private life. The Islamic life at the time of the Messenger (pbuh) had men and women separated from each other in both public and private life. No exceptions were made except those which the Legislator permitted, whether in private life or public life.

با مطالعهٔ احکام اسلام درمی‌یابیم که شارع برای زن اجازه داده است که خرید و فروش کند، چیزی را تحویل دهد و چیزی را دریافت کند، حج را بر او واجب کرده، به او اجازه داده است که در مسجد در نماز جماعت شرکت کند، با کفار بجنگد، مالک مال خود باشد و آن را سرمایه‌گذاری کند، و جز اینها از اموری که برای او مباح شمرده شده است. فعالیت‌هایی که شارع زن را به انجام دادن آنها اجازه داده یا واجب کرده است، ممکن است برای انجام دادنشان نیازمند ملاقات با مردان باشند؛ در این صورت، چنین ملاقاتی جایز است. به شرط آنکه این ملاقات در چارچوب احکام اسلام باشد و فعالیتی که زن مجاز به انجام آن است آن را ایجاب کند. نمونه‌های آن عبارت‌اند از خرید و فروش، اجاره، آموزش، درمان پزشکی، کشاورزی، صنعت و مانند آنها. زیرا دلیلی که چنین فعالیت‌هایی را مجاز یا واجب می‌کند، اجازهٔ ملاقات با یکدیگر را نیز در بر دارد. اما اگر این فعالیت‌ها نیازمند ملاقات زنان با مردان نباشند، مانند راه رفتن در خیابان برای رفتن به مسجد یا بازار، دیدار خانواده، رفتن به تفریح، یا خوردن و آشامیدن و مانند آن، در این صورت ملاقات مردان و زنان جایز نیست. زیرا دلیل جدایی مردان و زنان عام است و دلیلی برای جواز ملاقات در چنین مواردی وجود ندارد. همچنین این فعالیت‌ها برای انجام دادن آنچه شارع برای زن مجاز دانسته لازم نیستند. بنابراین، ملاقات برای چنین اموری گناه است، حتی اگر در زندگی عمومی انجام شود. در نتیجه، جدایی مردان و زنان در زندگی اسلامی واجب است. جدایی در زندگی خصوصی باید کامل باشد، مگر در مواردی که شارع اجازه داده است. اما در زندگی عمومی، جدایی قاعده است. ملاقات مردان و زنان در زندگی عمومی جایز نیست، مگر برای آنچه شارع انجام دادنش را برای زن مباح، واجب یا مستحب دانسته و در همان حال نیازمند ملاقات با مردان باشد؛ خواه این ملاقات با جدایی باشد، مانند در مسجد، یا با اختلاط باشد، مانند در حج و تجارت.

Upon studying the rules of Islam we find that the Legislator permitted women to buy and sell, to hand over things and receive, obliged the Hajj upon her, allowed her to attend the Salah in Jamaah in the Masjid, to fight the Kuffar, to own and invest her wealth, besides other matters allowed to her. Such activities which the Legislator permitted or obliged the women to engage in, may require the meeting with men to accomplish them, then such a meeting is permitted. This is provided that the meeting is within the rules of Islam and required by the activity which she is permitted to perform. Examples for this are buying and selling, renting, education, medical treatment, farming, industry, etc. This is because the evidence, which allows or obliges such activities, includes the permission for them to meet together. However, if the activities do not require the women to meet with men, such as walking in the street to go to the Masjid, to the market, to visit the family, going to a picnic, or eating and drinking, etc, then it is not allowed for men and women to meet. This is because the evidence for the separation of men and women is general, and there is no evidence to permit meeting in such cases. These activities are not also required to fulfil that which the Legislator permitted the woman to do. Therefore, meeting for such matters is sinful even if done in public life. Consequently, separation of men and women in the Islamic life is an obligation. Separation in the private life must be complete except the cases allowed by the Legislator. As for public life, separation is the norm. It is not allowed for men and women to meet in public life except for that which the Legislator allowed, obliged or recommended for women to do, and, at the same time, it requires meeting with men; whether this meeting is with separation such as in the Masjid or with mixing such as in Hajj and trading.