Sejak kehancuran Khilafah dan kemerosotan kaum Muslimin, Ummah telah dilanda pelbagai pemikiran asing yang telah disuntikkan kepada kaum Muslimin dengan berselindung di sebalik nama Islam. Antara konsep yang paling berbahaya ialah anggapan bahawa akal manusia merupakan sumber perundangan, sama ada secara nyata atau tersirat, melalui konsep-konsep seperti maslahat sebagai kriteria untuk menilai Hukm (hukum) Allah.

Since the destruction of the Khilafah and the decline of the Muslims the Ummah has been subjected to host of alien thoughts that have been implanted in the Muslims under the guise Islam. Of the most dangerous of these concepts is the idea that mans intellect is a source of legislation either explicitly or implicitly through concepts such as benefit as a criteria to judge the Hukm (rule) of Allah.

Perkara ini telah tersebar di kalangan umat Islam dan telah diterima pakai oleh sebahagian daripada mereka. Kita hendaklah mengetahui bahawa Hukum Syarak ditakrifkan sebagai Khitab (seruan) Pembuat Syariat berkenaan perbuatan hamba. Dengan kata lain, bagi setiap hukum Islam kita memerlukan suatu khitab (seruan) daripada Allah, dan ini dibuktikan daripada wahyu, sedangkan akal manusia bukanlah penerima wahyu. Oleh itu, kita perlu merujuk kepada apa yang telah disahkan sebagai wahyu, iaitu Kitab Allah, Sunnah Rasul-Nya ﷺ, dan perkara-perkara yang menunjukkan kepada wahyu, iaitu Ijma' Sahabat (ra), atau melalui Qiyas dengan 'Illah (sebab hukum yang ilahi) yang terdapat dalam nas.

This has become propagated to the Muslim Ummah and has been adopted by some within her. We should know that the Hukm Shari is defined as the Address (Khitaab) of the Legislator concerning actions of the servant. In other words for every Islamic rule we require an address (Khitaab) from Allah and this would be demonstrated from the revelation and the mind of man is not a receiver of revelation. Hence we need to go to what has been confirmed as revelation i.e. the Kitab of Allah, the Sunnah of his Messenger (saw) and those things which indicate revelation i.e. Ijma’a as Sahabah (ra) or through Qiyas with an Illah (divine reason) in the text.

Perlu dijelaskan bahawa Hukum Allah tidak dapat ditentukan atau dinilai melalui akal manusia yang terbatas. Sesungguhnya peranan Syariah ialah untuk membebaskan manusia daripada kecenderungan dan hawa nafsunya sendiri, lalu membawanya kepada keadilan dan rahmat Allah. Tidak dibenarkan menggunakan akal untuk menerbitkan sesuatu hukum kerana akal bukanlah sumber wahyu, dan oleh itu ia bukanlah sumber hukum-hukum ilahi. Nabi ﷺ diriwayatkan dalam sebuah Hadis yang dinukilkan oleh Imam Tirmidzi bersabda, "Sesiapa yang mentafsirkan Al-Qur'an mengikut pendapatnya, hendaklah dia mencari tempat kediamannya di dalam neraka", dan dalam riwayat lain, "Sesiapa yang mentafsirkan Al-Qur'an tanpa ilmu, hendaklah dia mencari tempat kediamannya di dalam neraka". Tambahan pula, diriwayatkan oleh Abu Dawud dan Tirmidzi bahawa Nabi ﷺ telah bersabda, "Sesiapa yang mentafsirkan Al-Qur'an mengikut pendapatnya, walaupun dia tepat, sesungguhnya dia telah melakukan dosa".

It should be made clear that the Hukm of Allah can not be determined or judged through the limited mind of man. Indeed the role of the Shari’ah is to remove man from his own bias and whims to the justice and mercy of Allah. It would not be allowed to use the mind to derive a rule as the intellect is not a source of revelation and therefore it is not a source of divine rules. The Prophet (saw) was reported in a Hadith narrated by Imam Tirmidhi as saying, “Whosoever interprets the Qur’an according to his opinion, let him seek his abode in the fire”, and in another narration, “Whosoever interprets the Qur’an without knowledge, let him seek his abode in the fire”. Furthermore, it is narrated by Abu Dawud and by Tirmidhi that the Prophet (saw) has said, “Whosoever interprets the Qur’an according to his opinion, even if he get’s it right, he has indeed committed a sin”.

Hukum Allah (SWT) tidak dinilai oleh akal, kerana hak untuk membuat hukum hanyalah milik Allah (SWT) semata-mata. Akal tidak boleh menilai hukum-hukum Allah (SWT) yang mengatur kehidupan kita, mahupun arahan-Nya (SWT) tentang cara menegakkan Deen-Nya (SWT). Perkara ini berada di luar batas akal, dan melakukannya adalah dosa.

The Hukm of Allah (swt) is not judged by the intellect, as the right of legislation is solely for Allah (swt) alone. The mind cannot judge the rules of Allah (swt) that govern our life, nor His (swt) direction on how to establish His (swt) Deen, this is beyond the limits of the mind and is a sin.

Imam Shatibi menyebut dalam kitabnya al Muwafaqat fee Usul il Ahkam (Jilid 2, halaman 25), "Tujuan di sebalik Shari'ah ialah untuk membebaskan individu daripada hawa nafsunya supaya menjadi Abd (hamba) Allah yang sejati, dan itulah Maslaha yang sah." Beliau seterusnya berkata, "Melanggar Shari'ah dengan alasan mengikuti objektif atau nilai asas (Maqasid al-Shari'ah) adalah seperti orang yang mengambil berat tentang roh tanpa jasad; dan oleh kerana jasad tanpa roh tidak berguna, maka roh tanpa jasad juga tidak berguna." Oleh itu, apabila menerbitkan metodologi Islam untuk menegakkan Khilafah, kita wajib menyedari bahawa perkara-perkara ini merupakan sebahagian daripada Ahkam Shari'ah, dan kerana itu kita perlu menerbitkannya daripada Wahi, iaitu dalil-dalil Islam. Ini dilakukan melalui proses Ijtihad.

Imam Shatibi mentions in his book al Muwafaqat fee Usul il Ahkam (Vol.2, page 25), “The objective behind the Shari’ah is to liberate the individuals from his desires in order to be a true Abd (slave) of Allah and that is the legitimate Maslaha.” He further went on to say, “Violating the Shari’ah under the pretext of following the basic objectives or values (Maqasid al-Shari’ah) is like the one who cares about the spirit without the body and since the body without the spirit is useless therefore the spirit without the body is useless too.” So we are required when deriving the Islamic methodology for establishing the Khilafah, to realise that these would form part of the Ahkam Shari’ah and therefore we would have to derive them from the Wahi i.e. the Islamic evidences. This is done through a process of Ijtihad.

Oleh kerana ini adalah perkara baharu yang tidak pernah dihadapi oleh umat Islam sepanjang sejarah mereka. Umat Islam tidak pernah berada dalam keadaan di mana Khilafah telah dimusnahkan dan digantikan dengan sistem-sistem kufur. Oleh itu, perkara ini memerlukan Ijtihad, kerana kita tidak dapat mengikut Ijtihad atau kumpulan Ahkam yang diwariskan kepada kita oleh para ulama terdahulu, memandangkan tiada seorang pun daripada mereka yang pernah menghadapi isu ini dan oleh itu tidak pernah menyampaikan Hukum Allah berkenaan keadaan semasa yang wujud kini.

As this is a new matter that has never faced the Muslims before in their history. The Muslims have never been in a situation wherein the Khilafah has been destroyed and replaced by the systems of Kufr. Therefore this requires Ijtihad as we can not follow an Ijtihad or set of Ahkam that the scholars of the past have handed down to us as none of them ever faced this issue and therefore never delivered the Hukm of Allah pertaining to the current status quo.

Oleh itu, kita diwajibkan untuk memahami apakah sebenarnya Ijtihad, apakah batasan dan sekatannya, serta juga sifat pelbagai idea yang telah dan sedang dikemukakan sebagai metodologi dalam usaha untuk mengembalikan semula Khilafah.

Therefore we are required to understand what actually is Ijtihad and what are its limitations and restrictions and also the nature of the various different ideas that are and have been presented as methodologies in the quest for the re-establishment of the Khilafah.