Keadaan ini kemudian dengan pantas membawa kepada krisis kecairan yang menyeluruh, di mana institusi kewangan tidak lagi mempercayai antara satu sama lain. Pinjaman antara bank terhenti sepenuhnya. Jurang antara kadar faedah yang ditetapkan oleh Bank of England dan kadar yang digunakan bank-bank untuk meminjam sesama mereka (kadar LIBOR) membengkak. Ini menimbulkan masalah lanjut kerana kebanyakan bank meminjam dalam jangka pendek untuk menyediakan pinjaman jangka panjang. Jika pinjaman jangka pendek tidak lagi boleh didapati, daripada siapakah lagi mereka boleh memperoleh wang? Bank-bank pusat, sebagai pemberi pinjaman terakhir, terpaksa campur tangan. Rizab Persekutuan Amerika Syarikat (US Federal Reserve) dan Bank of England terpaksa menyediakan sejumlah besar kecairan melalui pinjaman "kecemasan" bagi memastikan bank-bank yang gagal dengan pantas terus bertahan. Keadaan ini hampir tidak mengukuhkan keyakinan terhadap bank-bank mahupun sistem itu sendiri. Tidaklah menghairankan bahawa rang undang-undang bantuan bank UK yang terkini memasukkan peruntukan khas untuk menyembunyikan nama-nama bank yang menggunakan pinjaman kecemasan, supaya "stigma" kerana berbuat demikian dapat dihilangkan. Faktor utama lain dalam krisis kecairan ini ialah bank-bank yang gagal hampir tidak mampu melemahkan kunci kira-kira mereka dengan membuat pinjaman yang lebih berisiko kepada bank-bank lain yang "meragukan", pemegang gadai janji (dalam kemelesetan), dan syarikat-syarikat yang gagal, satu kitaran ngeri. Akibatnya, bank-bank sedang menyimpan apa sahaja wang tunai yang dapat mereka perolehi. Keadaan ini jelas tidak kondusif untuk menggalakkan kebangkitan perniagaan besar seperti yang diharapkan oleh kerajaan. Bank-bank kini menyimpan wang tunai, dan ramai golongan kaya akan turut mengikuti mereka.