4.1 Bom Masa Monetari - Krisis Kewangan Global | Quran Course

4.1 Bom Masa Monetari - Krisis Kewangan Global | Quran Course

Terdapat sedikit kesepakatan mengenai skala akhir kerugian yang perlu ditanggung dalam sistem kewangan. Dana Monetari Antarabangsa (IMF) pada asalnya menganggarkan kerugian sekitar $1 trilion, dan kini mengatakan angka itu terlalu rendah. Nouriel Roubini telah menganggarkan kerugian akhir melebihi $2 trilion, dan pihak lain bercakap tentang lebih daripada $5 trilion. Walaupun penurunan nilai kecil pada peratusan timbunan derivatif bernilai 500 hingga 1,000 trilion, angka-angka besar ini boleh kelihatan kecil. Risiko pihak lawan yang ditanggung dalam sistem perbankan jauh lebih besar daripada yang dapat ditanggung oleh kerajaan-kerajaan terbesar sekalipun apabila bertindak bersama. KDNK Amerika Syarikat ialah $14 trilion, dan Amerika Syarikat sudah pun menjadi negara berhutang terbesar dengan defisit kerajaan lebih daripada $10 trilion. Defisit bajetnya pada tahun akan datang mungkin melambung lebih daripada $1 trilion, terutamanya dengan pakej rangsangan yang dijanjikan oleh Presiden baharu Barack Obama. Turut semakin membimbangkan ialah kurangnya ketelusan dalam tindakan kerajaan. Bloomberg melaporkan pada 10 November, "Rizab Persekutuan (Federal Reserve) enggan mengenal pasti penerima hampir $2 trilion pinjaman kecemasan daripada pembayar cukai Amerika, mahupun aset bermasalah yang diterima bank pusat itu sebagai cagaran. Walaupun telah diberi jaminan kepada Kongres mengenai ketelusan dalam bailout sistem perbankan bernilai $700 bilion. Dua bulan kemudian Fed meminjamkan jauh lebih daripada jumlah itu dalam program penyelamatan berasingan yang tidak memerlukan kelulusan Kongres. Rakyat Amerika tidak tahu ke mana wang itu pergi atau sekuriti apa yang dijaminkan oleh bank sebagai balasan."4

There is little consensus on the ultimate scale of losses to be absorbed within the Financial system. The IMF originally estimated about $1 trillion in losses and now says that will be too low. Nouriel Roubini has estimated eventual losses of over $2 trillion and others talk of more than $5 trillion. Even a small percentage write down on the 500 to 1,000 trillion derivatives mountain could make these large figures look tiny. The counterparty risk carried within the banking system is far greater than that which can be covered by even the largest governments acting together. US GDP is $14 trillion, and the US is already the greatest debtor nation with a more than $10 trillion government deficit, and its budget deficit in the coming year may balloon to more than $1 trillion, particularly with the stimulus package that the new President Barack Obama is promising. There is also growing disquiet over the lack of transparency in the governments actions. Bloomberg reported on the 10th of November, “The Federal Reserve is refusing to identify the recipients of almost $2 trillion of emergency loans from American taxpayers or the troubled assets the central bank is accepting as collateral. Despite assurances given to Congress over transparency in the $700 billion bailout of the banking system. Two months later the Fed is lending far more than that in separate rescue programs that didn’t require approval by Congress, Americans have no idea where the money is going or what securities the banks are pledging in return4".

Bank-bank itu menggunakan wang tunai tersebut untuk membaiki dan mengecilkan kunci kira-kira mereka, iaitu menghapuskan hutang lapuk mereka.

The banks are using the cash to repair and shrink their balance sheets – ie write off their bad debts.

Terdapat persoalan serius mengenai sejauh mana skim bantuan penyelamatan (bailout) ini akan berkesan dan bila krisis kredit akan berakhir, memandangkan bank-bank sedang mengurangkan hutang dan menghapuskan kerugian mereka.

So there are serious questions over how effective the bailout schemes will be and how soon the credit crunch will be over as banks deleverage and write off their losses.

Komitmen untuk melakukan apa sahaja yang perlu bagi menyelamatkan ekonomi daripada kejatuhan mutlak dan penutupan institusi kewangan utama Amerika Syarikat tidak dipertikaikan. Namun, dari mana wang ini akan datang kurang pasti. Kerajaan Amerika Syarikat berdepan dengan pilihan untuk: mengurangkan secara besar-besaran perbelanjaan bagi projek sosial, kesihatan dan kebajikan, menaikkan cukai secara drastik, meningkatkan pinjaman dari luar negara, atau secara harfiah mencetak wang. Oleh kerana dua pilihan pertama, iaitu memotong perbelanjaan dan menaikkan cukai, tidak boleh dipertahankan dan tidak dapat mengumpulkan trilion yang diperlukan, wang tersebut akan datang sama ada daripada pinjaman asing termasuk pemegangan bil perbendaharaan Amerika Syarikat, atau melalui percetakan wang yang secara efektif akan menyusutkan nilai mata wang dan menyebabkan kenaikan inflasi. Dipersoalkan sama ada kerajaan asing akan terus membiayai Amerika Syarikat, terutamanya kerana pengguna Amerika akan memperlahankan pembelian barangan China dan Jepun. Kerajaan China, yang sudah memegang $1.8 trilion bon Amerika Syarikat, juga tidak mungkin mahu menambah lagi pegangannya dalam mata wang yang boleh runtuh sepenuhnya.

The commitment to do whatever is necessary to save the economy from absolute collapse and the winding up of the major financial institutions of the US is unquestioned. Where this money would come from is less certain. The US government is faced with the choice of: massively curtailing expenditure on social, health and welfare projects, raising taxes dramatically, increasing borrowing from overseas, or literally printing the money. As the first two options of cutting spending and raising taxes is not tenable and cannot raise the necessary trillions needed, the money will come from either foreign loans including the holding of US Treasury bills or via printing money which will effectively devalue the currency and cause a hike in inflation. It is questionable as to whether foreign governments will continue to fund the US particularly as the US consumer will slow down in its purchase of Chinese and Japanese goods. The Chinese government which already holds $1.8 Trillion in US bonds is also unlikely to want to further increase its holdings of a currency which could go into meltdown.

Jika kerajaan Amerika Syarikat gagal mengutip wang ini daripada sumber asing, maka tiada pilihan lain selain peningkatan besar dalam bekalan wang AS, yang akan menyebabkan inflasi atau hiperinflasi. Dengan kerajaan membeli hutang lapuk bank, kerajaan itu sendiri menjadi pelaburan yang lebih berisiko. Kerajaan terdedah kepada kemungkiran. Risiko ini kini lebih besar berbanding pada permulaan krisis, kerana ekonomi Barat mengecut dengan pantas, hasil cukai menurun dan perbelanjaan awam semakin meningkat. Dengan itu, krisis kewangan membawa kepada krisis ekonomi, yang seterusnya membawa kepada krisis politik.

If the US government fails in extracting this money from foreign sources then there is no alternative but for a massive increase in the US money supply which will be inflationary or hyperinflationary. With Governments buying up bank’s bad debts Governments themselves become riskier propositions for investment. Governments are vulnerable to defaults. The risk of this is greater now then at the start of the crisis as Western economies rapidly contract with tax revenues falling and public spending on the rise. Thus a financial crisis precipitates an economic crisis leading to a political crisis.