Wat voor type moslimgemeenschap (Ummah) is deze moslimgemeenschap (Ummah) van ons?
What Type Of Ummah Is This Ummah Of Ours?
Het is de islamitische moslimgemeenschap (Ummah) en het bewijs hiervoor is wat ‘Ali Ibn Abi Taalib (vrede zij met hem) schreef en wat aan hem werd gedicteerd door Muhammad ﷺ, de Boodschapper van Allah, in de allereerste geschreven grondwet waarop de mensen tekenden toen de Boodschapper van Allah ﷺ de emigratie (Hijrah) van Makkah naar Al-Madinah maakte. Het eerste artikel in de grondwet bood de definitie van deze moslimgemeenschap (Ummah) toen het stelde: <<Muhammad ﷺ, de Boodschapper van Allah, en de gelovige moslims die met hem zijn, vormen één moslimgemeenschap (Ummah) die alle anderen uitsluit>>. Dit is de moslimgemeenschap (Ummah) die Allah (SWT) de Ummatan Wasatan (de beste/rechtvaardige moslimgemeenschap) heeft gemaakt, wat betekent de beste moslimgemeenschap die voor de mensheid is verheven. Zij neemt het middelpunt in de wereld in, zodat zij de missie kan vervullen die aan haar is toevertrouwd om getuige te zijn over de mensheid, wat precies dezelfde missie is die de Boodschapper van Allah ﷺ ondernam. Hij stond in het middelpunt van deze moslimgemeenschap (Ummah), hij bracht de boodschap over, vervulde de verantwoordelijkheid, was oprecht naar de moslimgemeenschap (Ummah) en verrichtte Al-Jihaad in de weg van Allah en gaf daar alles aan ﷺ.
It is the Islamic Ummah and the evidence for this is what ‘Ali Ibn Abi Taalib (ra) wrote and was dictated to him by Muhammad the Messenger of Allah (saw) in the very first written constitution which the people signed upon when the Messenger of Allah (saw) made Hijrah from Makkah to Al-Madinah. The first article in the constitution provided the definition of this Ummah when it stated: <<Muhammad the Messenger of Allah and those believing Muslims with him are one Ummah to the exclusion of all others>>. This is the Ummah that Allah (swt) has made the Ummatan Wasatan (The best/just Ummah) meaning the best Ummah raised up for mankind. It occupies the centre stage in the world so that it can fulfil the mission that it has be entrusted with to bear witness over mankind which is exactly the same mission that the Messenger of Allah (saw) undertook. He was at the centre stage of this Ummah, he conveyed the message, fulfilled the trust, was sincere to the Ummah and performed Al-Jihaad in the way of Allah and gave it his all (saw).
Hij ﷺ liet in deze moslimgemeenschap (Ummah) een zekerheid achter om haar te beschermen tegen verlies en misleiding, zoals hij ﷺ zei:
He (saw) left in this Ummah a security to protect it from loss and misguidance as he (saw) said:
«Ik heb iets onder jullie achtergelaten dat, als jullie er stevig aan vasthouden, nooit zullen dwalen: het Boek van Allah en mijn profetische traditie (Sunnah)» (Saheeh overgeleverd door Al-Haakim van Abu Hurairah (ra)).
<<I have left amongst you that which if you hold on to it firmly, you will never ever go astray: The Book of Allah and my Sunnah>> (Saheeh related by Al-Haakim from Abu Hurairah (ra)).
Dit is de getuigenis (Shahaadah) van de Boodschapper van Allah ﷺ over zijn moslimgemeenschap (Ummah) en zijn argument tegen hen, dus waar is de getuigenis van zijn moslimgemeenschap (Ummah) over de rest van de mensen? Voorwaar, de Boodschapper van Allah ﷺ huilde toen hij de uitspraak van Allah (SWT) hoorde:
This is the witness (Shahaadah) of the Messenger of Allah (saw) upon his Ummah and his argument against them, so where is the witness of his Ummah over the rest of the people? Indeed the Messenger of Allah (saw) cried when he heard the statement of Allah (swt):
Dus hoe [zal het zijn] wanneer Wij uit elke natie een getuige voortbrengen en Wij brengen jou, [o Muhammad] als getuige tegen deze [mensen] (An-Nisaa 41).
So how [will it be] when We bring from every nation a witness and we bring you, [O Muhammad] against these [people] as a witness (An-Nisaa 41).
En toen zei hij tegen degene die aan het reciteren was: ‘Dat is voldoende’.
And then he said to the one who was reciting: ‘That is sufficient’.
De Boodschapper ﷺ nam deze zaak op zich en hield zich er gedurende zijn leven mee bezig totdat hij werd verheven naar het beste gezelschap, waarna deze zaak werd toevertrouwd aan zijn moslimgemeenschap (Ummah). Zij kwamen toen op voor deze verantwoordelijkheid en Abu Bakr As-Siddeeq (vrede zij met hem) was de eerste die het leiderschap op zich nam (na de Profeet (Nabi) ﷺ). Hij stelde de getuigenis vast over de Perzen en de Romeinen, en daarna werd hij hierin opgevolgd door ‘Umar Ibn Al-Khattaab (vrede zij met hem), die op zijn beurt weer werd opgevolgd door Khulafaa’ en leiders die de getuigenis stevig vestigden over de mensen van die tijd. Zij waren de Ummah Wasat, de nummer één staat die de centrale rol in de wereld inneemde; zij leverden het bewijs aan de mensheid en gingen voort met het overbrengen van datgene wat de Boodschapper ﷺ was begonnen.
The Messenger (saw) assumed and took charge of this matter throughout his life until he was raised to the best company and this matter was then entrusted and left to his Ummah. So they rose up to this responsibility and Abu Bakr As-Siddeeq (ra) was the first to assume the leadership in this (after the Nabi (saw)). So he established the witness over the Persians and Romans and then he was followed in this by ‘Umar Ibn Al-Khattaab (ra) who in turn was followed by Khulafaa’ and leaders who firmly established the witness over the people of that time. They were the Ummah Wasat, the number one State and occupied the central stage in the world; they established the proof upon mankind and continued to convey that which the Messenger (saw) had started.
En Wij hebben u niets gezonden dan als brenger van goede nieuwigheden en als waarschuwer voor de gehele mensheid, maar de meeste mensen weten het niet (Saba’ 28).
And we have not sent you except to the entirety of mankind as a bringer of glad tidings and a warner however most of the people do not know (Saba’ 28).
Zo droeg de moslimgemeenschap (Ummah) de oproep tot de islam (Da’wah) van de islam en bracht deze over naar alle volkeren van de wereld, van de grenzen van China in het oosten tot de Atlantische Oceaan in het westen, van Turkistan, Samarqand en Azerbeidzjan door Centraal-Azië totdat het de poorten van Wenen in het midden van Europa bereikte, en van Gibraltar tot Poitiers in Frankrijk, niet ver van Parijs. Deze realiteit hield stand zolang zij gekenmerkt werden door datgene wat Allah (SWT) hen had bevolen; het gebieden van het Ma’rouf (het goede) en het verbieden van het Munkar (het kwaad). Echter, daarna keerden zij zich hiervan af, sloop de zwakte erin en raakten zij verwijderd van datgene wat zij hadden geboden en raakten zij dichter bij datgene wat zij hadden verboden. De vlam van het geloof (Iman) verzwakte in hun borsten, zij begonnen hun doel in het leven en de betekenis van het moslim-zijn te misverstaan, hun begrip van de islam verzwakte en hun denken verviel, en inderdaad zij vervielen op vele gebieden. Daarom verspreidden de ziekten van verdeeldheid, achterlijkheid en verval zich onder hen, zoals die van nationalisme, tribalisme, patriottisme, regionalisme en clanisme, en zo ging hun Staat aan hen voorbij, werd hun macht gebroken en werd hun Staat ontmanteld. Inderdaad zij brachten hun Staat ten val, verscheurden de banier van hun glorie en presenteerden zichzelf aan de tafels van de andere naties, waarbij zij van hen alles aannamen waarvan zij dachten dat het hun zaken zou herstellen.
So the Ummah carried the Da’wah of Islaam and conveyed it to all of the nations of the world from the borders of China in the East to the Atlantic Ocean in the west, from Turkistan, Samarqand and Azerbaijan through central Asia until it reached the gates of Vienna in the middle of Europe and from Gibraltar to Poitiers in France not far from Paris. This reality continued for as long as they were characterised with what Allah (swt) had commanded them with; ordering the Ma’rouf (good) and forbidding the Munkar (wrong). However after that they turned away from this, weakness crept in and they became distanced from that which they had been ordering and became closer to that which they had been forbidding. The flame of Imaan weakened within their breasts, they began to misunderstand their purpose in life and the meaning of being Muslims, their understanding of Islaam weakened and their thinking declined and indeed they declined in many areas. Therefore the diseases of division, backwardness and decline spread amongst them like those of nationalism, tribalism, patriotism, regionalism and clannism and so their State passed by them, their might was broken and their State was dismantled. Indeed they brought down their State and tore up the banner of their glory and presented themselves at the tables of the other nations taking from them anything they thought would mend their affairs.
En vandaag hebben wij de resultaten hiervan geërfd, terwijl van ons wordt vereist dat wij Shuhadaa’ ‘Ala-n-Naas (getuigen over de mensheid) zijn. Is het voor ons dus mogelijk om getuigen te zijn over de mensheid zonder eerst de Islaam in de realiteit van het leven te vestigen? Is het mogelijk om getuigen te zijn over de mensheid zonder dat wij eerst de islamitische levenswijze hervatten, of zonder een Staat die de vastgestelde straffen (Hudud) uitvoert, de grenzen beschermt, de zaken van de mensen beheert, de Islaam intern implementeert en de Islaam naar de naties van de aarde brengt om zo de bewijslast en het bewijs over hen te vestigen en als zodanig getuigen over hen te worden? Dit is de situatie waarin de oproep tot de islam (Da’wah) van de Islaam alle naties heeft bereikt, de autoriteit van de Islaam zich over de aarde heeft verspreid, haar regels manifest zijn geworden en haar overtuigingen en gedachten duidelijk zijn gepresenteerd, zodat niemand een argument zal hebben voor Allah, en dit is de betekenis van getuigenis afleggen.
And today we have inherited the results of this whilst what is required is for us to be Shuhadaa’ ‘Ala-n-Naas (To be witnesses over mankind). So is it possible for us to witness over mankind without first establishing Islaam in the reality of life? Is it possible to be witnesses over mankind without us first resuming the Islamic way of life or without a State that implements the Hudood, protects the boundaries, looks after the people’s affairs, implements Islaam internally and carries Islaam to the nations of the earth so as to establish the proof and evidence over and upon them and as such becoming witnesses over them? This is the situation where the Da’wah of Islaam has reached all nations, the authority of Islam has spread over the earth, its rules have manifested and its beliefs and thoughts have been presented clearly, so that no one will have any argument in front of Allah and this is the meaning of bearing witness.
Wij hebben deze predicament geërfd en we zijn meer dan een miljard moslims in meer dan vijftig staten, en Islaam heeft in geen enkele daarvan enige autoriteit. Inderdaad, het heeft zelfs geen aanwezigheid in het algemene leven van de mensen, aangezien de gelovigen onder de individuen Islaam hebben beperkt tot de ‘Ibaadaat en Akhlaaq (behalve voor degenen op wie Allah barmhartig is geweest) en de samenlevingen worden gedomineerd door kapitalistische en socialistische denkwijzen en verslagen, hypocriete en apathische meningen. Zij worden geteisterd door en bevinden zich in de greep van patriottische, nationalistische en spiritualistische gevoelens en sentimenten, terwijl de staten worden bestuurd door kapitalistische en lappendeken-kapitalistische systemen. Een nog grotere ramp dan dit is echter dat al deze staten, zonder uitzondering, handelen in lijn met de bevelen van de ongelovige en zijn agenten.
We have inherited this predicament and we are more than a billion Muslims in more than fifty states and Islaam has no authority in any of them. Indeed it does not even have a presence in the general life of the people as the believers from amongst the individuals have restricted Islaam to the ‘Ibaadaat and Akhlaaq (except for the one whom Allah has been merciful upon) and the societies are dominated by capitalist and socialist thoughts and defeated, hypocritical and apathetic opinions. They are plagued by and under the grip of patriotic, nationalistic and spiritualistic feelings and sentiments whilst the States are governed by capitalist and patchwork capitalist systems. An even greater calamity than this though is that all of these states without exception proceed in line with the commands of the disbeliever and his agents.
Daarnaast strijden en beconcurreren de politici en politieke partijblokken met hun verschillende richtingen elkaar om goedkope politieke winst te behalen en tijdelijke en egoïstische doelen te verwezenlijken, zonder fundamenteel iets te weten over de herleving en zonder te streven naar het verduidelijken van een pad om deze te bereiken. Zij beschikten over niets meer dan slogans voor algemene, onspecifieke gedachten en zij presenteerden of stelden geen methode voor die in de verste verte zou uitleggen waar de samenleving naartoe zou moeten bewegen en waarop zij zich zou moeten herleven. Net zoals zij geen methodologie voor dit werk verduidelijkten en louter voortgingen op basis van protesten, het opwerpen van slogans en het neigen naar de heersers en hen smachten of juist hen tegenwerken en vijandig tegen hen zijn wanneer de situatie dat dicteerde, of dit nu was om een belang veilig te stellen of om de publieke opinie op een bepaald moment te behagen, te sussen en te bevredigen. Door dit te doen, leerden zij de mensen dat politiek misleiding, misleiding, hypocrisie en smaden betekende om de doelen te bereiken en hun hoop en aspiraties te verwezenlijken. En nog erger dan dit was hun visie dat het verplicht was om de hulp en bijstand van de ongelovige te zoeken om hun einddoelen en ambities te verwezenlijken en hun doeleinden te bereiken, of in de verste verte zagen zij niets mis in het doen daarvan, zonder te weten dat dit politieke zelfmoord betekende.
In addition, the politicians and political party blocs with their different directions compete and battle to attain cheap political gains and to realise temporary and selfish goals without fundamentally knowing anything about the revival and without seeking to clarify a path towards achieving it. They did not possess more than slogans for general unspecific thoughts and they did not present or put forward a method that would in the very least explain what they wanted the society to move towards and to revive upon its basis. Just as they did not clarify a methodology for this work and merely proceeded upon protests, the raising of slogans and inclining towards the rulers and fawning them or opposing them and being hostile to them whenever the situation dictated that, whether this was to secure an interest or to please, appease and satisfy the opinion of street at a given time. In doing so they taught the people that politics meant deception, misleading, hypocrisy and fawning in order to arrive at the goals and realise there hopes and aspirations. And even worse than this, was their view that it was obligatory to seek the help and assistance of the disbeliever to realise their ends and aims and arrive at the purposes or in the very least they did not see anything wrong in doing that and without knowing that this meant political suicide.
Dit is daarom wat wij hebben geërfd en dit is de realiteit van de moslimgemeenschap (Ummah) waarmee wij willen werken om haar te doen herleven.
This therefore is what we have inherited and this is the reality of the Ummah that we desire to work with in order to revive her.